Odpowiedzialność nastolatków

[li-dka]

Co zrobic,gdy u nastoletniej dziewczyny zabrakło odpowiedzialnosci?I nie sa
to błache wybryki.Przez to narodził sie brak zaufania do niej.

[joanna9920]

zalezy ile ma lat i za co ma byc odpowiedzialna

Bardziej ogólnie się już chyba nie dało napisać :)

[acorns]

Może napisz coś więcej. Ile lat dziewczyna, co robi, dlaczego to robi, od
którego momentu zaczęła to robić? Wtedy będzie można pomyśleć nad problemem.

[nchyb]

jak dla mnie - zbyt ogólnikowy ten post, by wyrobić sobie opinię. Wiele
znanychmi nastolatek (nie wyłączając mnie samej przed dwudziestu laty)
olbrzymią odpowiedzialnością się nie szczycą i to było i jest normalne. Więc na
czym polegała aż tak olbrzymia nieodpowiedzialność i stracone zaufanie?
Czy aby nie za wielkie słowa tu padają?

[li-dka]

.Większe problemy zaczęły się w 2kl gimnazjum, liczyły się te osoby, które
posiadały kase, markowe ciuchy mogły łazić po dyskotekach i nie wracać na noc
do domu,nauka zeszła prawie do podziemia. Tak w każdym razie widziała to moja
córka. Mój punkt widzenia był trochę inny owszem część klasy była taka jak
opisywała moja córka, ale reszta były to normalne dzieciaki. Tylko ze ona nie
chciał się z nimi zadawać. Czułam jak by przeszła jakieś pranie mózgu,nic do
niej nie docierało dotychczasowe wartości nie miały dla niej żadnego znaczenia,
miała dość bycia grzeczną dziewczynką, jak to nazwała.Odsunęła się od nas i od
klasy. Byłam nawet z nią u psychologa nic nie dało, miałam wrażenie jak bym mu
przeszkadzała, stwierdził ze nic jej nie jest. Nasze rozmowy zaczęły kończyć
się kłótnią,nie mogłam do niej dotrzeć ani sprostać jej wymagania.Zaczęła
poszukiwać mocnych wrażeń. Narkotyki w porę udało mi się temu zaradzić, ale nie
jestem pewna na jak długo,czy dalej nie będzie chciała spróbować. Odbierałam ja
już z komisariatu za picie alkoholu w miejscu publicznym, to nie
wszystko...Teraz jest w 1 kl. Technikum Gastronomicznego, trochę się wyciszyła,
ale we mnie ten strach pozostał.

[acorns]

Bycie grzeczną dziewczynką jest bardzo nudne Wcale się Twojej córce nie
dziwię, że miała dość. Jak sama zauważyłaś, w klasie były dwie grupy, czyli
ludzie "normalni" i "wszechmogący". Jeśli ci wszechmogący mogli iść na całą noc
na imprezę, mogli mieć fajne ciuchy, to czemu Twoja córka miałaby nie mieć i
nie móc? Tak to wyglądało z jej punktu widzenia, bo tak to widzą nastolatki.
One żyją bardziej dniem dzisiejszym niż przyszłością. Straciłaś u niej
autorytet bo w momencie jej buntu stałaś jej na drodze do wolności, stałaś się
przeszkodą. Moim zdaniem umknął Ci ten moment w którym Twoja córka z małej
grzecznej dziewczynki stała się nastolatką. Problemy tego typu nie zaczynają
się nagle. Wcześniej musiały być jakieś sygnały, które zlekceważyłaś, tak jak
gaz zanim wybuchnie, da się go wyczuć w powietrzu. Trzynasto czy
czternastolatka nie jest już dziewczynką tylko nastolatką i trzeba z nią
rozmawiać jak z nastolatką a nie jak z dzieckiem. I trzeba przede wszystkim
rozmawiać a nie wygłaszać nudne monologi zaczynające się od słów "jak ja byłam
w twoim wieku to...". Teraz masz dobry moment, bo ona trochę przycichła. Może
to zmiana środowiska miała wpływ na to przycichnięcie. Środowisko może mieć
ogromny wpływ na młodego człowieka. Zwłaszcza gdy on sam nie czuje się zbyt
pewnie i szuka akceptacji upodabniając się do innych. Większość ludzi tak
właśnie sięga po pierwszy narkotyk, pierwszy papieros, pierwszy alkohol.
Niestety, bardzo wielu rodziców stosuje zakazy i zamordyzm, zakazy się biorą z
jakichś chorych urojeń, dzieci w wieku lat nastu mają swoje zdanie na ten
temat, rodzice tracą autorytet, jest bunt i jest problem. A ja przyznam
najczęściej rację zbuntowanemu nastolatkowi bo jak uzasadnić nakaz powrotu z
imprezy o 22giej stosowany wobec piętnastolatka? Albo dyktowanie trzynastolatce
jak ma się ubierać i może jeszcze które majtki i skarpety ma założyć? Jeszcze
bardzo często dochodzi do tego wpajanie dzieciom przez rodziców pewnych
wartości, które zostały im wpojone przez dziadków a dziadkom przez pradziadków,
a teraz mamy XXI wiek, wszystko się zmienia i to co było właściwe dla naszych
przodków, dla naszych dzieci może oznaczać po prostu obciach. Ponieważ zmienia
się środowisko i otoczenie, żadna wartość nie jest uniwersalna i ponadczasowa.
Poza ludzkim życiem, które niezmiennie jest wartością najwyższą. Zanim się
zacznie dzieciom cokolwiek wpajać, należy się upewnić czy to co nam wpojono
jest aby na pewno dobre teraz w XXI wieku. Dopiero takie rozeznanie pozwoli nam
zamienić się ze zgredów i wapniaków w autorytety, których dzieci będą słuchać
bo chcą słuchać, a nie dlatego że muszą. Wówczas z politowaniem popatrzą na
rówieśniczkę, która pije, pali, i daje dupy każdemu chętnemu. W innym wypadku
taka osobniczka może stać się autorytetem a wówczas współczuję rodzicom...

[cynta]

To dosc niebywale (!) ale zgodze sie w ogolnosci z Acornsem, w tym temacie.
Dziecko sie stale rozwija i trzeba z nim podazac, z gory zakladajac ze nie
bedzie takie jak my, ani takie jakbysmy chcieli, patrzec i obserwowac i uczyc
sie je akceptowac od poczatku jako inna istote a nie nasze przedluzenie. Wtedy
latwiej jest utrzymac kontakt z nim czy z nia i miec jakis tam wplyw na to co
sie dzieje. To jak z hamowaniem: jak docisniesz do dechy to pare razy wyjdzie i
staniesz ale kiedys stracisz kontrole i nic z hamowania nie wyjdzie, auto
potoczy sie wlasnym torem zgodnym z prawami fizyki. Moze lepiej dociskac
pomalutku, a ze autko stanie troszke tak na srodku skrzyzowania to juz
mniejsza, bo bylo ciagle pod kontrola. Tak tez i z dziecmi jest, zwlaszcza tymi
starszymi. Moze sprobuj porozmawiac z corka: zapytaj otwarcie co sie jej w
tobie nie podoba, dlaczego nie zwraca uwagi na to co ty czujesz, jak by chciala
zeby bylo, jaka ona chcialaby byc matka. Moze z tych odpowiedzi wywnioskujesz
jak dalej postepowac, moze jakas radykalna zmiana powinna nastapic? Moze jestes
za surowa, za malo "cool"? ;o))

[li-dka]

cynta napisała:



> Moze sprobuj porozmawiac z corka: zapytaj otwarcie co sie jej w
> tobie nie podoba, dlaczego nie zwraca uwagi na to co ty czujesz, jak by
chciala
> zeby bylo, jaka ona chcialaby byc matka. Moze z tych odpowiedzi wywnioskujesz
> jak dalej postepowac, moze jakas radykalna zmiana powinna nastapic? Moze
jestes
> za surowa, za malo "cool"? ;o))

Do rozmowy trzeba dwojga a moje dziewczę nie zawsze chce rozmawiać na nurtujący
mnie i ja problem. Jestem przeciwniczką zrzędzenia i prowadzenia monologu pod
nosem. Jednak kiedy tylko mi się udaje staram się jak najwięcej porozmawiać na
spokojnie.
Ona też mi to powiedziała ,że za mało jestem ,,cool”, kiedy odmówiłam jej kupna
najnowszego telefonu komórkowego(starszy model już posiadała)z powodu braków
funduszy. Zaproponowała aby jej go kupić na bazarze od złodziei ,ja jej na to,
że dla mnie to jest prawie jak kradzież na co się nie zgadzam. No cóż posiadam
pewne zasady ,które wychodzą z obiegu

[cynta]

No, no to nie znaczy byc "cool". W mniemaniu moich corek to oznacza ze nie jest
sie nadopiekunczym, ze pozwala sie na rzeczy ktore moznaby zabronic a i ze
ubiera sie tak bardziej mlodiezowo, jakies tam piosenki obecnie na czasie sie
zna itp. Wszystko to w celu pozostania w kontakcie, zeby bylo o czym pogadac czy
rozpoczac konwersacje. Jezeli twoja corka nie chce rozmawiac to zaproponuj jej
napisanie odpowiedzi na twoje pytania a zeby to uzyskac to juz bym uzyla drobny
szantaz: dostaniez 20zl na kino (przykladowo, pewnie to duzo wiecej ale ja nie
znam realiow polskich w takich szczegolach) jak uzyskam odpowiedzi na te
pytania, moze wtedy zdecyduje sie mowic. Jak to sie tutaj mowi trzeba sobie
bitwy wybierac: czyli walczyc o to co naprawde wazne i odpuszczac to co nie jest
tak bardzo. Np. na sylwestra moja 16 spytala o ktorej ma wrocic, mnie nie robilo
zadnej roznicy czy to bedzie 1, 2, 3 nad ranem, wiec sie jej spytalam kiedy ona
chce wrocic, obcielam 15 min z jej czasu tak dla zasady i wyszlam na "cool"
kiedy rodzice kolezanki postawili jakac konkretna 12:45 nie wiadomo dlaczego.
Znalam faceta ktory wprowadzil swoim nastolatkom bardzo obostrzona zasade
moszenia pantofli w domu, przestrzegal tego religijnie, robil afery o
nieposlusznosc tylko po to aby jego dzieci skoncentrowaly sie na lamaniu tej
wlasnie zasady... a nie innych, i udalo mu sie duzo waznych rzeczy osiagnac, a
ze pantofli nie nosili... o well.. wytrwalosci zycze

[li-dka]

> Bycie grzeczną dziewczynką jest bardzo nudne

Ja tez tak uważam, ale to nieznaczny ze od razu trzeba zacząć palić, pić, ćpać
włóczyć się po nocach w szemranym towarzystwie i olewać rodziców którzy się
martwią i nie zgadzają się na to.

ludzie "normalni" i "wszechmogący".
Oni na pewno nie byli i nie są wszechmogący.

> Moim zdaniem umknął Ci ten moment w którym Twoja córka z małej
> grzecznej dziewczynki stała się nastolatką. Problemy tego typu nie zaczynają
> się nagle.
Myślę że nie przegapiłam tego momentu tylko w porę zauważyłam ze zmierza nie w
tym kierunku którym powinna. Co właśnie jej się nie podobało.

> czternastolatka nie jest już dziewczynką tylko nastolatką i trzeba z nią
> rozmawiać jak z nastolatką a nie jak z dzieckiem. I trzeba przede wszystkim
> rozmawiać a nie wygłaszać nudne monologi zaczynające się od słów "jak ja
byłam
> w twoim wieku to...".
Wcześniej rozmawiałyśmy ze sobą bardzo dużo ,nie było tematów tabu i nigdy nie
zaczynałam rozmowy od ,,Jak ja byłam w twoim...".Potem były trochę ostrzejsze
dyskusje na temat jej wybryków i przyznaję ze puszczały mi nerwy.


Teraz masz dobry moment, bo ona trochę przycichła. Może
> to zmiana środowiska miała wpływ na to przycichnięcie. Środowisko może mieć
> ogromny wpływ na młodego człowieka. Zwłaszcza gdy on sam nie czuje się zbyt
> pewnie i szuka akceptacji upodabniając się do innych.
Pewnie tak sama mówi ,że w tej klasie są trochę inni ludzie , z tamtymi
osobami straciła kontakt . Z tego co się zorientowałam przestała być dla nich
atrakcyjna, ponieważ nie mogła być tak rozrywkowa jak oni sobie by tego
życzyli, bo ja na to nie pozwalałam.

. A ja przyznam
> najczęściej rację zbuntowanemu nastolatkowi bo jak uzasadnić nakaz powrotu z
> imprezy o 22giej stosowany wobec piętnastolatka? Albo dyktowanie
trzynastolatce
jak ma się ubierać i może jeszcze które majtki i skarpety ma założyć?

Czasami mi się zdarzyło wtrącić jak było –10 stopni na dworze aby się cieplej
ubrała. Co do powrotów do domu bywało różnie to zależało gdzie i z kim .


> się środowisko i otoczenie, żadna wartość nie jest uniwersalna i
ponadczasowa.
> zacznie dzieciom cokolwiek wpajać, należy się upewnić czy to co nam wpojono
jest aby na pewno dobre teraz w XXI wieku.
Pewne wartości nie powinny się zmieniać niezależnie od wieku w którym żyjemy
jak i od środowiska w jakim przebywamy. Choćby ocenianie człowieka pod względem
jego posiadania a nie jego zachowania. Nie kradnij to tez jest wartość która
nie powinna się zmieniać i jeszcze kilka innych.

[li-dka]

Przepraszam pomyliły mi się linijki, odpowiedz jest trochę niżej. PozdrawiamJ

[u_la_la]

no widzę, że faktycznie dała ci popalić.
Wydaje mi się, że w tym wieku bardzo ważne są zainteresowania. Jesli dzieciak
ma jakąś pasję, to wyżywa się w innej formie niż na dyskotekach.

Szkoda, że psycholog nie umiał ci pomóc.

[nchyb]

Hm, jak na razie nie dopatrzyłam się w jej postępowaniu jakiś przeraźliwych
aktów nieodpowiezialności. Bardziej to chyba wyolbrzymiasz i przeżywasz, niż to
warte...

Dodatkowo wspominasz:
> Teraz jest w 1 kl. Technikum Gastronomicznego, trochę się wyciszyła,
> > ale we mnie ten strach pozostał.
Tak myślę, że Ty nie potrafisz zapomnieć i wybaczyć dawnych wybryków i kto wie,
czy do końca życia nie będziesz jej nieodpowiedzialności wypominać. I ciągle
ten brak zaufania... To nie wróży najlepiej, może powodować, ze ona stwierdzi
iż nie warto się starać, bo Ty i tak będziesz się czepiać, nie mieć zaufania i
dawne grzeszki wypominać...

Więc co do rad - moim zdaniem (a znam to z doświadczeń mojej mamy, która ze mną
lekko nie miała, ale twierdziła, że i tak najgorzej nie było...) nie wypominaj
już dawnych grzeszków, chwal za obecne osiągnięcia, nie okazuj ciągle tego
strachu przed najgorszym.
Pierwsza klasa technikum to takna oko ok. 16 lat. To niejest małe dziecko, to
jest nastolatka, która ma potrzebę manifestowania swojej dorosłości, a a ciągłe
okazywanie jej braku zaufania temu nie sprzyja...

> klasy. Byłam nawet z nią u psychologa nic nie dało, miałam wrażenie jak bym
mu
> przeszkadzała, stwierdził ze nic jej nie jest.
Bardzo możliwe, że córce nic nie było. tyle, że nie wszystkie nastolatki
pokornie akceptują wartości swoich rodziców, większość dla zasady je odrzuca
(do czasu). A czy na pewno nic te wizyty nie dały, w końcu sama piszesz, że
obecnie córka się wyciszyła. Więc jednak może coś dały.
No i teraz, czego oczekujesz teraz od córki? Ciągłego umartwiania się za dawne
grzechy? Nierealne... Więc czego?

Przy okazji, naprawde nie byłam lepsza od Twojej córki (a może i gorsza, ale
publicznie grzechów nie wypowiem...), ale jednak ani jako nastoletnia matka,
ani jako młodociana kryminalistka nie skończyłam. Li-dko, więcej zaufania do
córki, takie zaufanie, a także wiedza, że mama zawsze będzie kochać i wspierać,
to bardzo dużo dla dziecka,nawet tego najbardziej zbuntowanego...
Pozdrawiam serdecznie...

[li-dka]

nchyb napisała:

> Hm, jak na razie nie dopatrzyłam się w jej postępowaniu jakiś przeraźliwych
> aktów nieodpowiezialności. Bardziej to chyba wyolbrzymiasz i przeżywasz, niż
to
> warte...
Mam taka nadzieję, ze tylko na tym się skończy. Wszystkich jej wybryków i tak
nie opisałam

> No i teraz, czego oczekujesz teraz od córki? Ciągłego umartwiania się za
dawne
> grzechy? Nierealne... Więc czego?
Chciałam tylko napisać ,ze ten lek o moją córkę gdzieś we mnie tkwi i trudno
się go pozbyć. Ale to nie znaczy, że ciągle go demonstruję i jej wypomina błędy
jakie popełniła lub jeszcze popełni. Powiedziałam jej, że chciałabym aby była
szczęśliwa i nie popełniła takiego błędu którego ani ona, ani ja nie będziemy w
stanie naprawić. Zadałam jej pytanie ,czego ona ode mnie oczekuje i od siebie?
Jeszcze nie uzyskałam odpowiedzi.

> Przy okazji, naprawde nie byłam lepsza od Twojej córki (a może i gorsza, ale
> publicznie grzechów nie wypowiem...), ale jednak ani jako nastoletnia matka,
> ani jako młodociana kryminalistka nie skończyłam. Li-dko, więcej zaufania do
> córki, takie zaufanie, a także wiedza, że mama zawsze będzie kochać i
wspierać,
Zawsze jej to mówiłam i powtarzam ,że nie zależnie od tego co zrobi , robiła
zawsze będę ja kochać i starać się ją wspierać jeżeli będzie taka potrzeba.

Pozdrawiam i mam nadzieję, że mojej córce już przeszło teraz będzie już tylko
lepiejJ

[nchyb]

> Pozdrawiam i mam nadzieję, że mojej córce już przeszło teraz będzie już tylko
> lepiejJ
Trzymam za to mocno kciuki i również pozdrawiam - Was obie -

[li-dka]

Jeszcze małe pytanie jeśli można. Jak twoja mama te wszystkie twoje wybryki
traktowała? Jak dawała sobie z nimi radę?

Li-dko...

[nchyb]

Hm, większość po prostu przeczekiwała, zakładając, że skoro ona sama ze swoich
burz i naporów wyrosła, to pewnie i ja w końcu zmądrzeję i wyrosnę.

Ogólnie, zawsze stawała po mojej stronie - w sporach z nauczycielami w szkole,
z władzą wykonawczą, z rodzicami innych dzieci i nastolatków i resztą
nastolatków.
Zakładała, i chyba słusznie, że wszystkie moje wyskoki ( a było ich nie mało)
wynikają bardziej z braku wyobraźni o konsekwencjach, z głupoty i nastoletniej
burzy hormonów, niż z prawdziwej potrzeby czynienia czegoś niedobrego...

I moja mama zawsze twierdziła, że to iż jakiś dzieci i nastolatków nie
przyłapano na piciu, seksie, narkotykach, czy ściąganiu na klasówce w szkole
nie oznacza, ze tego nie robili, ale po prostu część miała szczęście i ich na
tym nie przyłapano...

Pierwszy raz byłam pijana w wieku ok. 15 lat, na urodzinach koleżanki.
Wszystkie 8 byłyśmy pijaniuteńkie, upiłyśmy się nieprzerobionym jeszcze
zacierem na bimber. Pewnie i mama coś zobaczyła, ale komentarzy w związku z tym
sobie nie przypominam. Z naszej tamtej grupy 7 z nas nie ma żadnych problemów z
alkoholem, z czego 2 są całkowitymi abstynentkami (nie uważam tego za rozsądne,
ale to inna sprawa... )
A jedna, której rodzice po upiciu się zrobili olbrzymią awanturę i była bardzo
pilnowana - ma pewne problemy... I teraz możnaby dyskutować, czy ma problemy z
alkoholem, bo w zbyt wczesnym wieku spróbowała tegoż, czy też może dlatego, że
jej rodzina jeszcze przez 5 lat pilnowała, by dziewczyna nie miała okazji nawet
kropli szampana na Sylwestra wypić...

Inna sytuacja, mamy po 16 lat, jesteśmy na tzw. wakacyjnym OHP w innym mieście,
w dzien pracujemy w sklepach i zarabiamy na dalsze wakacje, wieczorem nudzimy
się. Więc nasza grupka 5 dziewczyn z pokoju wyszła przez okno i udała się na
pobliską dyskotekę, skąd wróciła ok. północy, w dodatku odprowadona (dla
bezpieczeństwa) przez kilku chłopców poznanych na tej dyskotece. Aferę
uczyniono wielką. Wezwano naszych rodziców. Jedną rodzice zabrali do domu, by
chronićją przed dalszą deprawacją z naszej strony (żeby było smieszniej - to
była ta, która wyjście zaproponowała), dwie rdzice objechali, moja mama i mojej
koleżanki tylko zadzwoniły i po upewnieniu się, czy nic nam nie jest (wezwanie
było takie - że rodzice nie wiedzieli, o co chodzi, czy aby nie o wypadek)
darowały sobie jakiekolwiek umaralniające gadki. Przypomniały nam, że jesteśmy
pod opieką innych osób, a także, że jak już wychodzimy, to i wracać powinnyśmy
tak, by nas nie przyłapano.

Efekt - ta zabrana urodziła dziecko w wieku 17 lat...
A ja jeszcze w wieku 18 lat przedkładałam dobrą rozrywkę w wieczonym czytaniu
książek, niż w cotygodniowych wyprawach z chłopakiem na disco... Ale chodziłam
czasmai... (z reguły, gdy nie miałam ciekawej książi... 0

I to by było na tyle

[nchyb]

> z władzą wykonawczą, z rodzicami innych dzieci i nastolatków i resztą
> nastolatków
Miało być - resztą rodziny...

Odpowiedzialność nastolatków A JAK JEST W USA

[maksimum]

li-dka napisała:

>
>
>
> .Większe problemy zaczęły się w 2kl gimnazjum, liczyły się te osoby, które
> posiadały kase, markowe ciuchy mogły łazić po dyskotekach i nie wracać na noc
> do domu,nauka zeszła prawie do podziemia.

Za wpuszczenie maloletnich na dyskoteke w Stanach zamykaja taki klub,no alo to
sa Stany i nie ma sie co na innych krajach wzorowac.
Tam gdzie jest podawany alkohol,nie wpuszcza nikogo ponizej 21 lat.
To wytlumacz mi jak ona wchodzila na dyskoteki??

> Tak w każdym razie widziała to moja
> córka. Mój punkt widzenia był trochę inny owszem część klasy była taka jak
> opisywała moja córka, ale reszta były to normalne dzieciaki. Tylko ze ona nie
> chciał się z nimi zadawać. Czułam jak by przeszła jakieś pranie mózgu,nic do
> niej nie docierało dotychczasowe wartości nie miały dla niej żadnego
>znaczenia,

Bo juz wtedy cpala.

> miała dość bycia grzeczną dziewczynką, jak to nazwała.Odsunęła się od nas i
>od klasy.

Nie dawala sobie rady w szkole i zwrocila sie w strone cpania i balunkow.

> Byłam nawet z nią u psychologa nic nie dało, miałam wrażenie jak bym mu
> przeszkadzała, stwierdził ze nic jej nie jest. Nasze rozmowy zaczęły kończyć
> się kłótnią,nie mogłam do niej dotrzeć ani sprostać jej wymagania.Zaczęła
> poszukiwać mocnych wrażeń. Narkotyki w porę udało mi się temu zaradzić, ale
nie
> jestem pewna na jak długo,czy dalej nie będzie chciała spróbować. Odbierałam
>ja już z komisariatu za picie alkoholu w miejscu publicznym,

Ja bym sie nie spieszyl i poczekal ,az spedzi tam cala noc.

> to nie
> wszystko...Teraz jest w 1 kl. Technikum Gastronomicznego, trochę się
>wyciszyła, ale we mnie ten strach pozostał.

Ona tez sie przestraszyla,bo cpaniem i balunkami calego zycia sie nie wypelni.
Ty sama wiesz,ze corka nie jest za zdolna i jedynym ratunkiem dla takich
dzieci jest uczciwosc i pracowitosc.
A sa przyklady na to,ze mozna calkiem niezle zyc bedac uczciwym.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=36189633&a=36929033

[li-dka]

Kiedyś ktoś mądry mi powiedział że na wychowanie małego dziecka maja wpływ
rodzice i geny. A na nastolatka społeczeństwo ,geny i na końcu rodzice.
Aczkolwiek ja swój udział próbuje wykorzystać jak najlepiej umiem. Jeszcze moja
córka nie ćpa, tylko miała taki pomysł. Co do dyskotek to chodziła na szkolne,
na inne w tym towarzystwie wypady nie pozwalałam.Zycie w USA ma dwie strony,to
tak na marginesie.
Pozdrawiam

[dorota711]

napisze, jak to wyglada z perspektywy osoby prawie nastoletniej (20 lat)...wiem,
ze rodzice sie przejmuja wybrykami swoich dzieciakow, ale to nieodzowny element
mlodosci..nie chce powiedziec przez to, ze cala mlodziez jest zbuntowana, ale
zdecydowana jej wiekszosc.... ja bylam raczej spokojna dziewczyna... a
przynajmniej takie staralam sie sprawiac wrazenie... dopiero jako pelnoletnia
sprobowalam alkoholu i fajek..dragow nigdy... teraz troche zaluje tego mojego
grzecznego zycia - mam ciagle wrazenie, ze sie nie wyszalalam, teraz odkrywam
to, co inni znali juz dawno..i powodem nie byly wcale zakazy moich rodzicow.. po
prostu ich autorytet a szczegolnie ojca byl tak silny, ze mimo ich przyzwolenia
i dosyc liberalnego wychowania znalam granice... dlatego uwazam, ze wiele
nastolatkow mimo buntu potrzebuje miec w kims oparcie, potrzebuje niezachwianych
zasad i jesli reguly te beda konsekwentnie wpajane, to dzieciak w pewnym
momencie zaakceptuje je, ale dopiero wowczas gdy minie bunt... ja obecnie
korzystam z zycia napewno bardziej niz jak bylam malolata, ale jednoczesnie mam
pewne zasady, ktorych nigdy nie lamie, np. nigdy nie trace nad soba kontroli

[acorns]

> potrzebuje niezachwianych zasad i jesli reguly te beda konsekwentnie wpajane,
> to dzieciak pewnym momencie zaakceptuje je, ale dopiero wowczas gdy minie
> bunt...

Nie może być stałych zasad w zmiennym otoczeniu. Nie mówię tu o zasadach
nadrzędnych, ale o zasadach bardziej szczegółowych, które stosujemy w życiu
codziennym. To co miało sens dnia 20 lutego 2001 roku może być zupełnie bez
sensu dziś, 20 lutego 2006 roku, ponieważ zmieniły się czynniki. "Konsekwentne
wpajanie" zasad słusznych w danym momencie owszem sprawi, że one zostaną
zaakceptowane i przyswojone po okresie buntu. Niestety, zostaną już na zawsze
lub będą bardzo trudne do zmiany pomimo zmian w środowisku. Czyli po prostu
będziemy mieli kolejnego nieżyciowego wapniaka i kolejny bunt przeciw zasadom
przez niego ustalonym, bo jego dzieci się zbuntują. A ja buntu nie będę miał,
bo zasady ustalane są na daną chwilę i tylko tam, gdzie są potrzebne. Punkt
odniesienia zmienia się cały czas, bo Młoda jest coraz starsza i coraz bardziej
dojrzała, więc zasady nie mogą być sztywne.

[li-dka]

Nie bardzo rozumiem czego żałujesz ,jesteś jeszcze bardzo młoda i na wszystko
masz czas. Moja córka jest jeszcze młodsza 16lat i nie powinna zaczynać życia
od tyłu.Powodzenia w dorosłym zyciu zyczę