Czy 2 lata to dobra różnica wieku czy lepiej 3?

[maja2101]

Zastanawiam się nad tym kiedy zaplanować drugie dziecko. Czas mnie nie goni
aż tak, ale chciałabym może w przyszłości mieć jeszcze trzecie i dlatego
myslę żeby między pierwszym a drugim było 2 lata różnicy. Czy jest bardzo
ciężko?

[hanti]

jest ciężko fizycznie, bo tak naprawdę masz dwójkę malutkich dzieci w domu, ale
potrzeby już mają różne. ALe jest napewno łatwiej niż z zazdrosnym trzylatkiem

[aaania]

myślisz Hanti?
Bo i ja się zastanawiam właśnie czy 2 latka czy 3 lepiej ))

Pozdrawiamy

[maja2101]

No właśnie ja tez się zastanawiam... Myślę że może jak jest 3 lata to dla matki
troche łatwiej, bo to pierwsze jest już bardziej samodzielne. Szczególnie dla
matki która pracuje, tak jest w moim przypadku. Może ktoś się jeszcze
doświadczony wypowie?

a teraz n/t

[aaania]

Jest ciężko na początku, bardzo ciężko. Ale po upływie roku zrobiło nam się naprawdę łatwiej.

Pozytywy 2-letniej różnicy wieku: starsze nie bardzo jeszcze "kumate", więc nie ma pytań "po co komu ten rozdarciuch" itp., a po chwili starsze już nie pamięta, że była epoka "przed", szybko maluchy łapią kontakt i wcześniej starsze ma kompana do zabawy, dla mnie wielkim pozytywem jest to, że starszej nie nudzą się tak szybko zabawy z półtoraroczniakiem, potrafi się bawić w "a kuku" i śmiać się do rozpuku, a przy większej różnicy pewnie nie byłoby tej frajdy; podobny rytm dnia, często na początku życia we 4 starsze jeszcze podsypia w dzień i można się zregenerować razem z dwójką (nam się przez kilka miesięcy udawało); maluszki, o ile pasują sobie wzajemnie zaczynają stanowić zgrany team i jest po prostu czadowo chwilami )

negatywy:
dwójka maluchów do obrobienia (pampersy, kąpiele, ubieranie na spacer brrrrrrrrr, bardzo męczące jak dla mnie); szybko młodsze dogania wzrostem starsze i trzeba kupować po 2 sztuki ciuchów, a myślałam, że młodszy będzie wiecznie dodzierał po córce
dłuższy czas "uwiązania" w domu przy długim karmieniu piersią, jeśli jeden urlop wychowawczy, to szybciej dopada zmęczenie materiału spowodowane powtarzalnością dnia i pewnym odizolowaniem od ludzi, wyrzuty sumienia, że jeszcze jedno takie malutkie, a już drugie (no i żal, że to starsze choć malutkie stało się nagle prawie dorosłym człowiekiem), no ale to już kwestia indywidualna bardzo.
Starszak też w żaden sposób nie pomoże przy noworodku, jak teraz patrzę na prawie 3 i pół letnią Emilkę, to ona by już przyknęła, że coś się dzieje.

Wychodzi na to, że więcej negatywów niż plusów, a ciąża zaplanowana i ogólnie jestem zadowolona z tej różnicy. Ale ja zawsze starałam się myśleć "pod dzieci", jako że sama jestem jedynaczką, nieszczęśliwą z faktu jedynactwa, to chciałam zapewnić córce najlepsze z możliwych towarzystwo. Na razie wygląda na to, że się udało.

Planujemy jeszcze jedno dzieciątko i myślę, że poczekamy tak, żeby różnica była coś koło 3 lat.
Ale drugie dziecko koniecznie po 2 latach!

Pozdrawiamy

[maja2101]

Dzięki! Ale wyczerpująca odpowiedź! Ale zrozumiałam, że nie pracujesz? Czy
myslisz, że jest sensowny scenariusz taki, że kiedy starsze ma dwa lata to
rodzi się mlodsze i ja jestem z jednym i drugim w domu przez pół roku a potem
to starsze idzie do żłobka a młodsze z opiekunką? Jeśi poczekam rok to
scenariusz będzie taki sam tylko przedszkole zamiast żłobka. Niestety nie możem
sobie pozwolić na wychowawczy...

[aaania]

Hmmm, nie mam pojęcia, co byłoby lepsze.
A może z opiekunką zostałaby dwójka przez?
Chociaż 2,5 letniemu dziecku w dobrym żłobku chyba krzywda się dziać nie będzie, słyszałam też o państwowych przedszkolach, które przymują już 2 letnie dzieci (warunek: bez pieluchy), choć podobno w żłobku więcej opiekunek i dla takiego maluszka może być lepiej.
Chyba Ci nic nie doradzę, bo sama w temacie przedszkolnym jestem wybitnie mało decyzyjna.

[jessia]

Ja mam takie bąble (zaplanowane), no i pracuję też - i to od 3. miesiąca życia
malizny. Ale siedzenie w domu mnie doprowadzało do szału no i budzet nie
wydalał na jednej pensji.
Mam właśnie tak, jak mówisz: starsza poszła do żłoba mając 14 miesiecy, żeby
juz przywykła zanim przyszła na świat malizna (tzn. nie taki był powód,
dlaczego poszła w ogóle do żłobka, ale taki był powód, że poszła akurat w tym
wieku.) a malizna ma opiekunkę. Ja akurat pracuje w domu więc mam ten komfort,
że moge dalej karmić piersią i wiem, co z malizną się dzieje, ale poza
karmieniem nic mnie nie musi obchodzić między 8-16 (ale owszem jak mi się
pragnie przytulenia, to tez mogę). Tylko, że to musi byc w miarę dobra
opiekunka bo dzieci w żłobku chorują, więc starszak i tak będzie sporo w domu,
szczególnie na początku, a opiekunka musi umieć sobie poradzić z 2-ką (no i Ty
musisz być o tym spokojna).
Ja sobie bardzo chwalę ten system. Malizna też pójdzie do żłobka we wrześniu
(też będzie miała 14 mies.), bo bardzo towarzyski z niej osobnik, a żłobek
dobry - i wtedy finanse też się nieco poprawią bo opiekunka będzie raczej do
skoku, w razie chorób.
Aha, a jeśli chodzi o więksą różnicę: ja nie chciałam, bo między mna a moim
bratem jest 3 lata, a my zupełnie ze sobą kontaktu nie mamy. Pewnie nie ma to
nic wspólnego z wiekiem ale chciałam zrobić inaczej niż moi rodzice...

Pozdrawiam

[gopio1]

Scenariusz sensowny. Wiem, bo wlasnie u mnie taki sie sprawdzil
Wrocilam do pracy jak Maja miala 6 miesiecy. Do dzieci przyjezdzala babcia. Ale żeby jej nie przeciążać
i chcąc zafundowac Kubie jakąś atrakcję w postaci chwili oddechu od siostrzyczki, miałam do pomocy
jeszcze nianię, która codziennie zabierała Kubę na 4 godziny. Do siebie, na długi spacer, na wycieczkę
- rożnie. Potem nastał czas, że niania siedziała z dwójką 8 godzin dziennie. Od września Kuba chodzi
do przedszkola, Maja z nianią. Taki układ bedzie funkcjonowal jeszcze przez półtora roku - później
Maja będzie chodziła do przedszkola razem z bratem. Najbardziej martwi mnie wizja jak Kuba będzie
chodził do szkoly, a Maja do przedszkola. Jedno od drugiego oddalone o dobre 20 minut, w różnych
kierunkach. A jeszcze moja praca w trzecim, do ktorej musze dotrzec na 8. Wizja zaprowadzania
obojga rano w dwa rozne miejsca nie miesci mi sie jeszcze w glowie.

[maja2101]

No to fajnie że się sprawdza. Co do chorób tego co będzie w żłobku, to na
szczeście mam obydwoje dziadków (moi i męża rodzice) którzy zajmą się dzieckiem
w takim wypadku. Nie ma możliwości jednak by zajmowali się nim stale i dlatego
żłobek. Moja córka, na razie jedyna też Maja))

[maja2101]

Co do różnicy wieku to u mnie chęć zaplanowania co dwa lata wynika raczej z
wieku mojego i chęci posiadania trojga dzieci niż zminimalizowania róznicy
wieku między dziećmi żeby one miały kontakt lepszy. Myślę, że dobry kontakt
wynika bardziej z charakteru dzieci. Między mną a siostrą jest 10 lat i od
zawsze miałyśmy rewelacyjny kontakt. Nigdy nie robiła za mamę, zawsze była
siostrą i nią pozostała. Był okres kiedy zainteresowania miałyśmy różne, ale
zawsze miałyśmy dobry kontakt. W tej chwili gdy obie jesteśmy dorosłe to ta
różnica jest zupełnie niewyczuwalna.

[dorota.alex]

U mnie roznica jest 2 lata i 3 miesiace. Na poczatku bylo baaardzo ciezko,ale jak minelo pol roku to juz z
kazdym miesiacem lepiej. Terza mlodsza Jagoda ma rok i 8 miesiecy, Kuba 4 latka i jest rewelacyjnie.
Swietnie sie bawia razem, ale i czesto sie bija. Ale widac ze bardzo sie kochaja!

[natalia433]

u mnie dwa lata róznicy i jak narazie same plusy w ciązy nie było tak cięzko
jak moglo misie wydawać ,przez całą ciążę zajmowałam sie "ułatwianiem sobie
zycia" czyli oduczania Dawida od pampersów,samodzielne jedzenie itp.
nie ma zazdrości między dziećmi bo starsze zdaje sie nie pamietac ze mlodszego
kiedys nie było, teraz Martyna ma osiem miesięcy i wszedzie raczkuje za
bratem,wspolnie sie kąpią ,fajnie sie bawią a Dawid bardzo mnie zaskoczył
troskliwością o mlodszą siostre bo jest wobec niej naprawde delikatny od samego
początku.
przyznam się że czasem fizycznie jestem wykończona obowiazkami w domu ale jak
słysze słowa starszego synka który mówi do swojej siostrzyczki " wiesz co
Martynka,kocham cie bo ty to jestes supergościówa" to serce mi mieknie az
cięzko opisać!

[ewis]

U nas też są 2 lata róznicy, ale - jak już nie raz pisałam - w naszym przypadku
(tj. potrzeb i temperamentów moich dzieci), lepsza byłaby większa. I to nie 3
ale nawet 5 albo i więcej lat.

Nie ma różnicy jednoznacznie najlepszej, tak samo jak nie ma jednej optymalnej
metody na cokolwiek dotyczącego dzieci Jednak w życiu, jak to w życiu,
zdarzają się różne kombinacje wiekowe i jakiekolwiek by one nie były, zawsze da
się wypracować dobre dla dzieci stosunki. Wszystko w rękach rodziców

[anna_sla]

nie wiem czy 2 czy 3 lata, ale na pewno nie 4.. Niestety często to dziecko
zostaje naprawdę "samo" i samotne..

[natalia433]

a ja tak jak ostatnio obserwuje dzieciaki to nawet chciałbym mieć jeszcze
mniejsza różnice wieku niż dwa latka, czasem sobie mysle że mogłam sie
wcześniej zecydować ale ogólnie jestem zadowolona.

[maja2101]

Znalazłam ten swój wątek stary i wywlekam, może ktos nowy się pojawił i się
wypowie? Gdyby różnica u nas miała być 2 lata to musiałabym zacząć już niedługo
starania. Moje dziecko jest bardzo absorbujące. Cały czas się zastanawiam czy
teraz czy poczekać jeszcze rok, wtedy różnica byłaby 3 lata. Czy z 3-latkiem
jest dużo łatwiej niż z 2-latkiem?

[anaj75]

U mnie jest 22 miesiące różnicy. Dzieci planowane ale w moim poczuciu jednak za
mało. Wolałabym różnicę 3-3,5 roku. Teraz jestem zbyt zmęczona i
zniecierpliwiona i dzieci na tm tracą.

[smilodona]

Jesli decydujesz sie na dzieci z mała roznica wieku, to juz chyba lepiej 2 lata
niz 3. W obu przypadkach nie bedzie łatwo wiec lepiej szybciej przez to wszytko
przejsc.
U mnie roznica wieku 22 miesiace; jest ciezko; tym bardziej ze pracujemy oboje
z meżem, nie mamy nikogo bliskiego, kto moglby pomoc; korzystamy z usług
opiekunki. Czasem naprawde mam dosc, ale jeszcze nie zdazylo mi sie załowac
decyzji o 2 letniej roznicy wieku.

[farpakon]

u mnie jest 2 lata i 2 miesiace. i uwazam, ze to super roznica. w zasadzie
podpisuje sie pod tym, co napisala natalia433. u nas jest podobnie.
moj starszak byl strasznie energicznym chlopcem i naprawde dal mi mocno w kosc,
za to mala dla odmiany poczatkowo byla aniolkiem.
synek jednak na swoj sposob zajowmal sie dzidziusiem, pomagal mi przyniesc
pieluszki, podawal rozne rzeczy. sam ladnie juz jadl, wiec troche to odciazalo.
wiele rzeczy tak naprawde zalezy od tego, jak sobie je zorganizujesz.

powtorze to, co napisaly dziewczyny, pierwsze pol roku bylo ciezkie. teraz jest
coraz lepiej. a ciezko, bo mieszkamy daleko od rodziny, maz duzo pomaga, ale tez
sporo pracuje,wiec wiekszosc spraw jest na mojej glowie.

ja osobiscie uwazam, ze lepiej 2 lata niz 3. dzieci maja zupelnie inne potrzeby
w wieku lat 3. moj synek ma wlasnie 3 lata i to juz chlopiec, a rok temu to
jeszcze male dziecko. latwiej chyba z dwojka maluchow o podobnych potrzebach
psychicznych (czy jak je nazwac). za 3latek i niemowle, moze fizycznie latwiej,
ale kazdemu musisz poswiecic osobna uwage.
wiele moich kolezanek ma roznice 2 lat i mimo, ze sa zmeczone, to nie zaluja
decyzji.
ale decydujac sie na II dziecko trzeba wziac pod uwage, ze latwo nie bedzie, czy
to z 2 latkiem czy 3. w kazdej sytuacji mozna dostac w kosc.
plany planami, a zycie samo ci zweryfikuje i sie okaze, czy u ciebie roznica
bedzie 2 czy 3 letnia. zacznijcie starania juz zaraz i zobaczycie jak bedzie.

[maja2101]

Dzięki dziewczyny za odpowiedzi. Myślę, że jeśli nic się nie wydaży teraz to
się zdecydujemy. Jak pracuję i zamierzam po drugim wrócić do pracy, po ok. 10
miesiącach. Młodsze zostanie z opikunką z starsze pójdzie może już do
przedszkola, bo jest ze stycznia, bedzie miała 2,8 mies. Pozdrawiam

[natalia433]

ostatni raz wpisywałam sie tutaj w marcu a teraz juz jest grudzień, dzieciaki
podrosły Martyna ma już 1,5 roku a Dawid 3,5 i teraz tym bardziej jestem za dwu-
letnia różnica wiekową, kontakt dzieci między soba jest niesamowity, zmęczenie
jest, czasem mniejsze a czasem wieksze ale krótko stwierdzę że jest naprawde
fajnie

[maja2101]

dzięki
chyba się zdecydujemy

[bammbi]

jestem za 2 letnią różnicą, ponieważ 2 dzieci czy 2 czy 3 lata różnicy m. nimi
są dla rodziców równie absorbujące, natomiast 3 lata różnicy sprawia że starsze
dziecko jest już samodzielniejesze, ma inne potrzeby i wymagania odnośnie
zabawy wypoczynku planu dnia, a 2 latek jeszcze podobne do niemowlęcia, można
go ewentualnie "podciągnąć" pod niemowlę zapewniając obu bomblom podobne
atrakcje i układając tak plan dnia aby oboje mieli przez (prawie) cały czas
wpólny kontakt, wzajemnie się stymulowali (raczej starszy młodszego) w rozwoju,
i starszy nie będzie się nudził, natomiast dziecko 3 letnie a potem już cały
czas starsze jest już bardzo rozwinięte, trudno się tak wysilić, aby si nie
nudził przy niemowlaku i aby razem się bawili i spędzali czas, trzylatek jest
już bardziej wymagający i zabawa z niemowlakiem już mu nie wystarcza
emocjonalnie i ruchowo, na koniec dodam że 2 lata różnicy to wcale nie taka
mała różnica. Moja teściowa wyrobiła plan życiowy w równo co do miesiąca 4
lata, nie wiem jak ona to zrobiła w 4 lata dorobiła się trójki wspaniałych
dzieciaków i najlepsze jest to że te dzieci nigdy nie sprawiały jej
najmniejszego kłopotu, nie pamięta w ogóle żadnych problemów z nimi, są super
wychowani i ogólnie opowiada zawsze że "nigdy jej nie dokuczali" jak szła do
przychodni to nie mogła zrozumieć oni w trójkę grzecznie siedzieli w poczekalni
a tam matki szalały spocone nie mogąc sobie poradzić z jednym dzieckiem !!!
różnica między nimi jest 15 mscy miedzy 1 a drugim i 18 mscy miedzy drugim a
trzecim - NORMALNIE SZOK a wygladają wszyscy troje jak TROJACZKI

2 lata

[anita.anita80]

ja zawsze chciałam małą róznice między dziecmi z różnych względów i mi się
udało
jak bym miała wybierać jeszcze raz to właśnie różnica 2 lat jest ok

[maja2101]

Myślę, że teściowa miała szczęście do dzieci po prostu. Są dzieci o bardzo
silnej osobowości, mocnym temperamencie (moja jest taka), a są dzieci z natury
spokojne. Te różnice widzi się od pierwszych dni. Zawsze myślałam że rodzice
mają o wiele większy wpływ na swoje dzieci) Znam historię pewnej pani, która
opowiada, że właściwie całe dzieciństwo swoich dziec przeleżała w wannie
czytając kryminały a dzieci bawiły się w tym czasie sznurowadłami. Całymi
godzinami. Moje dziecko nie jest w stanie usiedzieć w miejscu przez 10 sekund.
Jest baaardzo żywym dzieckiem. Ale mimo wszystko chyba się zdecyduję na różnicę
2 lata. Jeszcze jakieś 3 miesiące i zaczynamy) Będę wdzięczna za wszystkie
rady, szczególnie mam, które mają takie "żywczyki" w domu.

Moja odpowiedź powyżej była do bammbi

[maja2101]

o teściowej, oczywiście)
pozdrawiam!

[bammbi]

hej, jasne, dziwne tylko to że te jej dzieci mają bardzo silne osobowości ale
są też jedncześnie grzecne i wychowane, moja córka to mała rozbójnica tak więc
doskonale Cię rozumiem, juz od 1 szych godzin życia dawała popalić mimo to ja
się zdecydowałam

[maja2101]

No to może zapytaj tesciową jak tego dokonała, bardzo będę wdzięczna!!!
Taka osoba to skarbnica wiedzy. Co robiła żeby grzecznie siedzieli w
poczekalni? Rozumiem, że miała pewnie na myśli dzieci trochę starsze, bo wiesz,
takie roczne kurcze jak ja mam, to trochę ciężko się wychowuje, nie ma takiej
pełnej komunikacji. Na razie ona okazuje swój bunt co 5 sekund, a ja próbuję ją
temperować Pracuję normalnie 8 godzin więc dużo czasu nie mam. Ale bardzo się
staramy z mężem bo jak teraz nie opanujemy tego jej wymuszania płaczem itp. to
lekko nie będzie...

[bammbi]

hej, moja córka ma prawie półtora roczku i pokazuje rogi, wymaga mnóstwo uwagi,
nie zajmie się sobą jak inne dzieci, wymyśla przerózne zabawy ale wymaga zawsze
widzów którzy będą ją podziwiać i zabawiać. Co do teściowej ona poprostu
twierdzi że jej dzieci "już tak miały" że były takie spokojne aniołki, razem
się bawiły, nawet jak jedno miało rok a drugie półtora roku to juz się pięknie
bawiły, wszystkie troje brała do przychodni jak miały od 0- do 3 lat,
najbardziej lubi to wspominać, ona nie uważa że to jej zasługa, bo z
przerażeniem patrzyła na inne dzieci kóre w pojedynke dawały matkom wycisk,
kiedys też odwiedził ją dziadziuś z wnuczkiem, który zrobił takie spustoszenie
w jej domu w ciągu godziny jakiego jej dzieci przez 20 lat nie zdołały. Zawsze
twierdzi że miała naustawiane na regałach pełno kryształów i żaden nigdy nie
wpadł na pomysł żeby coś z nimi zmajstrować. Dla niej moja córka jest prawdziwą
zagadką ponieważ sama nie widziała dzieci absorbujacych, jej dzieci były od
zawsze aniołkami ładnie trzymały się za rączki nie ganiały nie psociły i nawet
na zdjeciach wygladają jak aniołki (jeden drugiego trzyma podnosi głaska itp)
już ja pytałam nie raz ale nie wie, mówi że nigdy się nie zastanawiała nad tym
po prostu były bardzo grzeczne, tylko mój mąż (najstarszy) miał kolki jak była
malutki i sąsiedzi oskarżali ją że mu mleka nie dają i dziecko głodne cały
dzień wrzeszczy ale jak już przeszły mu kolki to też był aniołkiem, zawsze
wspomina tą przychodnie że ubierała wszystkich 3 jak jeden był chory i wszyscy
grzecznie maszerowali do przychodni a nawet lekarz był zachwycony ich
grzecznością i się dotąd o nich wypytuje jak ja spotka (teraz chodzi do
przychodni z wnuczkiem)do tego samego lekarza

ech, no więc dokładnie...

[maja2101]

O to mi chodziło, jak napisałam że miala szczęście do dzieci, myślę, że jej
udziału w tym faktycznie niewiele Moja jest właśnie z gatunku tych co robią
spustoszenie. Nie chce spać, nienawidzi tego od urodzenia. Śpi bardzo mało, w
nocy robi sobie przerwy na zabawę itp, wymaga asysty. Za każdym razem jak idzie
spać jest ryk 20 minut, chociaż jesteśmy konsekwentni. Jest dzieckiem bardzo
absorbującym. Lekarz u nas odwrotnie - pyta czy ona tak zawsze ma, że nie
usiedzi. Jak ja zazdroszcze twojej tesciowej...

[bammbi]

kochana, ja już w ogóle przestałam chodzic do lekarza, a jak mam mega problem
to zapraszam go na domową wizytę, moja córka ma nawet zestaw módego lekarza ale
to nie pomogło jej utemperować. Za to mojej córki kuzyn jak idzie do lekarza to
potrzebuje asysty 2 osób i nawet to nie pomaga(hmm moze to rodzinne, moze co 2
pokolenie pojawiają sie takie problemtyczne bomble) kuzyn młodej ostatnio nie
dał sie lekarzowi dotknąć (bilans dwulatka) nie mówiąc o pozwoleniu na badanie
intymnych okolic itp które sie na tym bilansie przeprowadza, po prostu młody
pokopał lekarza gdy się do niego zbliżył, a potem ten w akcie rezygnacji
zapisał mu jakiś psychotropowy syropek na uspokojenie i kazał przyjść jak mały
będzie bardziej kontaktowy

[mammax]

Trochę się wtrącę bo ja z moją dwójką łobuziaków wzywam zwykle pediatrę i on
zawsze mówi mi że podziwia nas bo on ma trójkę dzieci ale my to dopiero mamy z
naszą dwójką jazdę. Non stop coś się dzieje a oczy trzeba miec dookoła głowy.
A tak poza tym to chwalę sobie różnicę dwóch lat pomimo temperamentu moich
dzieci. Na początku oczywiście było bardzo ciężko ale teraz już jest OK.
Młodszy zdecydowanie jest samodzielniejszy, uczy się wszystkiego błyskawicznie
ale nie od nas tylko od brata i potrafi się sam bawić a i starszy teraz już
bawi się sam lub niekiedy nawet próbuje z braciszkiem. No i Maks kapuje mi na
niego, przybiega i woła: "mamo a Miki wlazł na szafkę" albo "Miki coś rozwala"
itp. I myślę ze będzie coraz lepiej. Sama mam siostrę dwa lata starszą i moja
mam zawsze mówiła że jak skończyłam dwa lata i zaczęłyśmy się tak naprawdę
razem bawić to ona już w ogóle miała spokój. Tak więc polecam.
Pzdr

[dorotka.marcelek]

Hej

Mam 3 dzieci co 2 lata. Poczatki zawsze byly trudne, ale teraz bardzo sie
ciesze. Najstarszy ma obecnie 5lat, mlodsza 3 a najmniejsza rok. Starszaki
super sie ze soba bawia i oboje pomagaja przy najmloszej, czesto tez probuja
mala wciagnac do zabawy.

Przepraszam za brak polskiej czcionki-nie polski windows

[anna_sla]

Heh, widzę tu swój post z marca.. więc może teraz go rozwinę.. Mam trójkę
dzieci, córkę 2,5 roku i 5-cio m-czne bliźniaki.. różnica wieku 2 lata i
miesiąc.. My chcieliśmy nie tylko dlatego taką małą różnicę wieku między dziećmi
by mogły razem się rozwijać i bawić (nie wiem co będzie z tym bawieniem, czy
chłopaki i tak jej nie wygryzą, albo i na odwrót), ale moim osobistym powodem
był strach.. Strach, że popełnię kolejne błędy jakie popełniła moja mama w
wychowaniu, w tym przypadku "odsunięcie" starszego i skupienie na młodszym. Mam
starszego brata o 4 lata i młodszego o 11 i zawsze brakowało jej podzielności
uczucia i uwagi równo na dwa a potem na trzy.. Kiedy pojawił się najmłodszy my
starsi z miesiąca na miesiąc dosłownie zostawaliśmy sami z własnymi problemami i
potrzebami.. Ja nie chciałam tego powielić tylko nigdy o tym głośno nie mówiłam,
a wiem, że tak bym najprawdopodobniej zrobiła, ponieważ miałam tego przedsmak
gdy opiekowałam się dwójką chłopców w wieku 2 i 7 lat (tuż przed urodzeniem się
własnych dzieci)..

Ja ze względu na bliźniaki już mam problem z podziałem tej uwagi, ale staram się
jak mogę i nie wychodzi mi to najgorzej (ale też nie super), a przy większej
różnicy wieku z pewnością miałabym jeszcze większy problem..

Dziękuję bardzo

[maja2101]

za ten postm to cenna uwaga. Ja sama mam siostrę starszą o 10 lat i z tej
perspektywy miałam lepiej, ale wiem, że ona również czuła sie zepchnięta na
plan dalszy. My już podjęlismy decyzję, szczególnie, że coraz bardziej udaje
nam się "zapanować" nad córeczką. Za 6 dni kończy roczek!

[skorpionschewe]

maja2101 napisała:
>bylem z pania kochalem i nie mialo tak byc wyszlo inaczej .Troje dzieci co 2
lata ,wspanile dzieci to zalezy od wychowania w domu nigdzie indziej!nadal
kocham ich choc jestem bez nich juz bbaarrddddzo dalekoooooo
> Zastanawiam się nad tym kiedy zaplanować drugie dziecko. Czas mnie nie goni
> aż tak, ale chciałabym może w przyszłości mieć jeszcze trzecie i dlatego
> myslę żeby między pierwszym a drugim było 2 lata różnicy. Czy jest bardzo
> ciężko?

[maja2101]

czy ktoś wie o co chodzi w tym poście skorpionschewe? bo ja nie bardzo...