Dwulatek bije noworodka. Co robic?

[capribb]

Poradzcie jak postepowac z dzieckiem, ktore bije noworodka?
Coreczka ma 2 lata i 3 miesiace, synek 4 tygodnie. Podchodzi do
Malego, glaszcze go czule po glowce i nagle, niespodziewanie uderza.
Czasem piszczy wprost do ucha. Czulych gestow jest wiekszosc ale te nagle
uderzenia sa niebezpieczne. Nie moge przeciez ich calkowicie odizolowac.

[tynia3]

Wytłumaczyć ale i każdorazowo karać (nie bij i nie krzycz). U nas działała
zasada - postawienie do kąta na tyle minut, ile lat, lub do czasu, aż się
uspokoi, gdy towarzyszyly temu wrzaski i piski . Za KAŻDE ŚWIADOME
skrzywdzenie siostry. Podziałało od pierwszego dnia.
Poza tym postaraj się poświęcać córce dużo uwagi, traktuj troszkę jak niemowlę
(nasz syn domagał się przewijania i smoczka, którego nigdy nie ssał). Okazuj
miłość i mó, ze kochasz dzieci nie tak samo, choć tak samo mocno. U nas
sprawdzało się też wychwalanie starszego przed młodszą, chociaż ta nic i tak
nie kapowała , ale starszy byl dumny i doceniany.
Dziś, po 10 mies. mowi, ze nie odda siostry nikomu
pzdr
A! Wiekowo u nas jest podobnie - 2 lata roznicy.
--
Armia baranów, której przewodzi lew, jest silniejsza od armii lwów prowadzonej
przez barana. /Napoleon Bonaparte/

[tynia3]

Okazuj
> miłość i mów, ze kochasz dzieci nie tak samo, choć tak samo mocno.

Ależ jasno napisałam )). Chodzi o to, że dzieci są różne więc muszą wiedzec,
ze kochasz każde inaczej, choć obydwoje równie mocno.

[agnieszkas72]

Noworodek potrzebuje karmienia,przewijania i bliskości mamy.Dwulatek potrzebuje
jej uwagi,pomocy przy zabawie,pomysłów na ciekawe zajęcia.Musisz poświęcić się
teraz w większym stopniu córeczce.Mam dzieci w odstępach dwuletnich.Po urodzeniu
drugiego synka większość czasu spędzałam na zabawie ze starszym.Czas karmienia
młodszego był przeznaczony na czytanie książeczek.Starszak bawił się obok
mnie,układaliśmy puzzle,budowaliśmy z klocków.Młodszy w tym czasie spał
przytulony do mnie,ssał,potem zaczął się z lezaczka przypatrywac zabawom
brata.Bardzo go pilnowałam i nigdy nie zostawiałam chłopców samych.Starszy tez
na poczatku był agresywny-nie pozwalałam krzywdzic brata ale nie
karałam.Wystarczyło przytrzymanie i"nie wolno".I znalezienie starszemu innego
zajęcia.Wspominam ten czas jako bardzo,bardzo intensywny.Kiedy młodszy zaczął
raczkowac mozna było odpuscic przesadne pilnowanie:bawili się już
razem,zdarzały się awantury ale niegroźne-młodsze dzieci szybko uczą sie sztuki
przetrwania.Dzis chłopcy mają 9 i 7 lat-bardzo się kochają i swietnie razem bawią.
Zachowanie twojej małej jest zupełnie normalne-ona sama jest jeszcze taka
malutka,widzi czułośc,jaką okazujecie synkowi i chciałaby was w tym
nasladować-zazdrośc i poczucie zagrozenia jednak przewazają, czułe głaskanie
zamienia się w uderzenia.Nie pozwól na dokuczanie maluchowi ale nie karaj jego
siostry.Stawianie do kata to w tym wypadku zły pomysł.

[nchyb]

> nasladować-zazdrośc i poczucie zagrozenia jednak przewazają, czułe głaskanie
> zamienia się w uderzenia.Nie pozwól na dokuczanie maluchowi ale nie karaj jego
> siostry.Stawianie do kata to w tym wypadku zły pomysł.
jak najbardziej się zgadzam. Karanie może sprawić, że malutka jeszcze bardziej
zniechęci się do maleństwa. Starszemu dziecku należy poswięcić więcej czasu,
mnóstwo okazywać miłości i tak jak to już wyżej Agnieszkas72 napisała...

[nchyb]

poza tym, w tym przypadku niemożemy do końca mówić o świadomym krzywdzeniu
przez 2-latkę młodszego rodzeństwa. Malutkie dziecko nie jest w pełni świadome
swoich zachowań i ich celowości...

[tynia3]

Nie do końca się zgadzam. Nie zawsze pomaga odsunięcie i tłumaczenie "nie
wolno". Napisałam wyraźnie o karaniu ŚWIADOMYCH zachowań. Natomiast nieświadome
dziecko może być czasem wielkości zagrożenia. U nas tak bywało, niestety, choć
sporadycznie. Nasz dwuipółlatek dobrze wiedział, co robi i tłumaczyło mu się
zawsze spokojnie, dlaczego nie wolno. Niestety czasem robił coś uparcie. Czy
naprawdę uważacie, że piszczenie (nawet po upomnieniach i prośbach)
bezpośrednio do ucha noworodka nie jest celowe?
Dzieci na pewno się pokochają i odnajdą. Moje się odnalazły i za sobą
przepadają. Niemniej zachowania niebezpieczne trzeba z całą stanowczością i
miłością ukrócać.
Ponieważ nie uznaję krzyczenia i klapsów zastosowaliśmy w sytuacjach
podbramkowych w/w kary.
Nasz syn wiedział, co przeskrobał, ale wiedział też, że jest kochany, bo barzdo
zwracaliśmy uwagę na nasze relacje w związku z urodzeniem sie córy.
IHHO kara zasotowana nie często, ale w sytuacji koniecznej, nie spowoduje, że
dziecko poczuje sie odtracone. Musi znać granice bezpieczeństwa. A akceptację i
miłość okazać mu można także na inne sposoby, nie tylko przez niekaranie.
pzdr

IMHO mialo być ;) n/txt

[tynia3]

[agnieszkas72]

Poniewaz aktualnie tez jestem mamą dwulatka(to moje czwarte dziecko)-twierdzę
stanowczo,ze dzieci w tym wieku karac za złe zachowania nie należy.Wystarczy
stanowczo uniemozliwić dalsze "występki" i odwrócic uwagę dziecka czyms
innym.Nalezy też chwalic i podkreslac zachowania dobre.Trudny dla dziecka i
rodziców czas trzeba przeczekac bardzo pilnując noworodka.Dodam,ze absolutnie
nie jestem zwolenniczką wychowania bezstresowego,a moje dzieci są grzeczne-te
duze i te mniejsze.
Autorce watku polecam książkę"Drugi i trzeci rok zycia
dziecka"Eisenberg,Murkoff,Hathaway-dużo tam o malutkich starszych siostrach i
braciszkach i chustę dla malucha-w niej będzie bezpieczny,spokojny i blisko
mamy,a ręce będą wolne:do lepienia,wycinania i rysowania z córeczką.Pozdrawiam
serdecznie -Agnieszka

[capribb]

Dziekuje za Wasze porady do tej pory. Jest coraz lepiej. "Zaledwie" kilka razy
dziennie Maly dostaje po glowie ale chyba juz delikatniej. Tylko wyrywa piers z
ust podczas karmienia.

[verdana]

Zdecydowanie odsuwać, ale nie karać. W wielu książkach o wychowaniu opisane są
podobne zachowania - dwulatek jednoczesnie kocha niemowlę i jest o nie
zazdrosny - stąd głaskanie przeradza się w agresję. Ale o celowym zachowaniu w
tym wypadku nie ma mowy - dziecko nie planuje bicia, po prostu uczucia biorą
górę.
Karanie dziecka, a szczególnie modne dziś odsyłanie go do drugiego pokoju,
izolacja - moga podziałać doraźnie, a mogą perspektywicznie być fatalne dla
kontaktów rodzeństwa. Jak by nie było, dziecko zostaje w ten sposób , w swoim
rozumieniu, odepchnięte przez matkę, a przyczyną odepchnięcia jest młodsze
rodzeństwo. A więc możemy wygasić niewłasciwe zachowanie i wzmocznić przyczyny
tego zachowania - zazdrość. Może i dziecko nie będzie młodszego biło, ale
szanse, ze je polubi kiedykolwiek, dramatycznie maleją.
Ja bym stanowczo odsuwała od dziecka, mówiła "Nie wolno bić, bo jest za mały",
a jednocześnie poświęcała starszemu, ale jeszcze malutkiemu dużo czasu. ja np.
czytałam starszemu w trakcie karmienia jego siostry. W ten sposób dziecko
widzi, ze nie tylko potrzeby najmłodszego są ważne. No i rozmawiałabym o
niemowleciu, nie tylko "Popatrz, jakie sliczne, jak to dobrze mieć takie
kochane rodzeństwo, wszyscy go kochamy, ty na pewno też", tylko takę "O, znowu
płacze! Mam trochę dosyć jego płaczu, a ty? Ja bym sobie odpoczęła, pobawiła
się z Tobą, ale ono chce jeść, a jak takie małe dziecko chce, to bedzie
płakało, póki mu nie dam. Wiem, ze jesteś czasem zły, ja też. Ale kazdy z nas
taki był i z tego się wyrasta. A potem będzie mozna z nim pogadać, pobawić się,
tak jak z Tobą teraz i będzie fajnie".

[nchyb]

Verdanko, podpisuję się wszystkimi kończynami. I przyznaję, u mnie podobne
działanie skutkowało. Moi dwaj synowie bardzo się kochają, bo wiedzą, że mama
postara się znaleźć czas dla każdego z nich!

[deotyma11]

Zajrzyj na forum: "Rodzeństwo dwa lata różnicy". Tam znajdziesz mamy z
podobnymi problemami i radościami
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=26619

[kanna]

Pomaga też przeuczanie. Kiedy dziecko piszcy do ucha powiedz mu "szepcz", kiedy
uderza powiedz "pogłaszcz".
Co najważniejsze - znajdź czas, który spedzasz TYLKO z dwulatkiem. Synkiem ma
zajmowac sie ktoś inny, kiedy placze nie reagujesz, bo teraz jest czas "mamy i
córeczki" Przez przynajmniej pół godzny tygodniowo robicie tylko to, na co
córeczka ma ochotę.

pozd. Ania