straszę moje dziecko:-(((...ale działa-co robić

[mmaammaa]

Witam! Moja 2,5 Zosia od jakiegoś czasu(3-4 tygodnie) stała się dosyc
upiornym stworzeniem. Każdy zakaz czy "polecenie" (ubieramy się, jemy itd.,
itp)powoduje u niej napad szału- wrzask, rzucanie się na podłoge, bicie. Nie
pozwalam jej na to- zatrzymuję łapkę, odtawiam w miejsce odosobnienia, musi
sie uspokoić, przeprosić. Potem na spokojnie jej tłumaczę...Posiłkujemy się
uśmiechniętymi/płaczącymi słoneczkami przypinanymi na lodówce... Mam wrażenie
że jestem konsekwentna, ale... efekty są mizerne. A może dopiero wchodzimy w
ten czas kiedy to postępowanie zaczyna przynosić skutek.
Jednak w momentach bezsilności (mojej ocz.)i skarajnego wyczerpania -
jestem w 5 mies. ciąży, która dosyć ciężko znoszę poprzednio nie byłam taka
padnięta- mówię jej, że ma się uspokoic bo przyjdzie brzydka pani (czytałyśmy
101 dalmatyńczyków disney'a- chodzi o Cruellę DeMon). Efekt jest
natychmiastowy....
Nie chcę jej dawać klapsów (choć parę niestety już zarobiła...)no i wtedy coś
stuknie, puknie i idzie Brzydka Pani... Idiotycznie się czuję bo wspominam o
niej także przy zasypianiu. Zwłaszcza tym po południu.

Rozważam czy nie przestać z tym "dziennym spaniem"-ale strasznie potem
marudzi-więc chyba potrzebuje tego snu. Z drugiej strony wieczorem nie
zasypia wcześniej niż po 40 -60 min. usypiania ok.21.30-22. A potem jeszcze
budzi się w nocy...

Poradźcie mi proszę coś bo oszaleję-ze zmęczemnnia i wyrzutów sumienia...

skib

[green_land]

Wydaje mi się, że jakiś specjalnych błędów nie robisz. Jasne, że masz dośc, bo
trudno od Ciebie wymagac, byś miała zawsze cierpliwośc i wyrozumiałośc,
szczególnie, gdy jesteś w ciąży. Czasami, gdy moje sposoby nie dziąłają,
zastanawiam sie, co mogę robic nie tak. Czy chciałabym, by mnie traktowano
niepoważnie, wymagano bezwzględnego posłuszeństwa, tłumiono moje uczucia,
nawet, gdy nie do końca są pozytywne. Wtedy trochę mi łatwiej zrozumiec moje
małe półdiablę.
Wyczytałam w jakiejś książce, że dzieci przechodzą wiele okresów w swoim
dorastaniu, także okres buntu agresji, mówienia "nie" .One się uczą, jak daleko
mogą się posunąc. I jeżeli uda im się zrobic mały kroczek, to za chwilę próbują
posunąc się jeszcze dalej. Z początku tego nie dostrzegamy, ale za jakiś czas,
może się okazac, że mamy w domu małego tyrana i rozbójnika. Może jsteeś zbyt
konsekwentna? Możę warto czasami pokazac dziecku, że przebaczasz i nie
stosujesz kary, którą normalnie by dostała? Może zamiast wysłac do kąta,
przytulic? To dla niej może byc trudny okres, będzie nowy dzidzius, może to
stąd się wzięło, a do tego zbiegło z trudniejszym okresem w jej dorastaniu?
A może odpuścisz usypianie? Ja tego właściwie nigdy nie robiłam(z wyjątkiem
okresu niemowlęctwa) bo po prostu nie miałam sił. Biegała, aż padła, a
najczęsciej szła spac wtedy, kiedy my(ok.22). No i szybko wtedy zasypiała, a ja
nie traciłam czasu na mękę usypiania. W dzien tez raczej jej nie kładłam, jak
była zmęczona, sama padała i o 17, ale wtedy starałam się by spała do 45'. Ale
każde dziecko jest inne, więc może u Ciebie się nie da zastosowac czegoś
podobnego.
Pozdrawiam

[gan33]

A ja uważam że takie straszenie jest okropne. Postaw się w jej sytuacji,
najbliższa jej osoba robi takie rzeczy to przy kim dziecko ma czuć się
bezpiecznie? A efekt uzyskujesz bo twoją córkę paraliżuje strach. Jesli nie
przestaniesz to psycholog będzie miał zarobek i to niezły. Jest wiele metod
pozytywnego wpływania na dziecko ta ze straszeniem do nich nie należy.

[pal_ma]

No pewno, że działa. Ze strachu.
Wiem, że jest Ci ciężko i nie mam zamiaru Cię umoralniać, ale idziesz na skróty.
Taki strach może być gorszy, niż wrzaśnięcie.
Te słoneczka na lodówce.....za wcześnie! Ona nie rozumie nic z tego, to jest
tresura.
Nie wiem, jak sobie z dwójką poradzisz, to będzie dopiero jazda.

[mmaammaa]

hmmm...wiem to, a sytuacja została opisana po to aby tak nie było. Może jakiś
przykład drogi NIE na skróty -jakiegoś sposobu który spawdził się u Ciebie.
Może metoda która nie jest tresurą, a daje efekty - nie będę ignorować tych
zachowań bąbla, bo to tez nie jest dobre... Tak więc zwyczajnie proszę o rady.

[pal_ma]

Wydawało mi się po prostu oczywiste, że po tak małych dzieciach nie można się
spodziewać, że zrozumieją nasze perswazje w lot. Cierpliwość, tłumaczenie
stosowane do wieku, kary dosłownie to wtedy, gdy dziecko rozumie za co i
dlaczego. I tak przez kilkanaście lat. Sorry.
Ja nie miałabym serca przestraszyć mojego sześciolatka. A bywa naprawdę ciężko.

[roseanne]

no i po co straszysz?
kiedys sie ktos nieurodziwy pojawi w drzwiach, jakas daleka ciotka, kuzynka i
co wtedy?

[roseanne]

sytuacja ze straszeniem byla w mojej rodzinie.... kuzynka przez pare lat sie
boczyla
moj syn przestal sypiac w dzien w wieku 14 miesiecy - swiat sie nie zawalil,
jest nastolatkiem teraz, nadal malo sypia

namawianie do zajec traktowac albo jak zabawe - kto pierwszy, albo do ilu zdaze
policzyc, az cos bedzie zrobione
albo jak normalna kolej rzeczy - musze isc do sklepu, trzeba sie ubrac bo jest
zimno, jak nie pojdziemy nie bedzie z czego zrobic podwieczorku, kolacji

[mmaammaa]

hmmm.. to właśnie staram się robić. Brzydka Pani to ostateczność, bo po 40
minutach tłumaczenia zwyczajnie, brzydko mówiąc, szlak mnie trafia a ten mały
upiorek pólnagi zwiewa mi po mieszkaniu, wciska się w zakamarki a że siły ma
jak słoń nie chce się z nią szarpać i... przychodzi pora na brzydką pania

[asia889]

Wszystkie krytykują, a żadna nic nie poradzi sensownego.

2,5 roku to taki wiek, że dziecko jest uparte i chce rządzić, targają nim silne emocje. Trzeba to przetrwać (jakieś pół roku). Upór trzeba jakoś obchodzić. Zamiast poleceń możesz używać zachęt typu "jak zjesz to pójdziemy na spacerek". Życzę dużo, duuuużo cierpliwości, na tym etapie jest to bardzo ważne.

[karanissa]

Oj nie, tylko nie straszenie. Dziala - ale na krotka mete.

U nas sprawdzala sie zamiana uciazliwych czynnosci typu mycie, ubieranie w
zabawe - czyli np. "skaczemy do lazienki jak kroliczki" albo "lecimy jak mala
muszka i duza muszka" czy inne takie. Do jedzenia nie zmuszam, ale gdy
widzialam, ze synek zaczyna sie bawic jedzeniem i ociagac, pytam sie: "jesz
jeszcze, czy dajemy pieskowi?" Zazwyczaj pomaga.

No i dobry sposob to ten juz zacytowany: "jesli sie nie ubierzesz, to nie
wyjdziemy na plac zabaw. Co wolisz: ubrac sie szybko i wyjsc sie bawic, czy
siedziec w domu w pizamie?" Zawsze skutkowalo.

Rozumiem Cię...

[stypkaa]

doskonale. Sytuację mamy podobną, mój mały ma niecałe dwa lata, a ja jestem w 7
m-cu ciąży. Mam o tyle dobrą sytuację, że pracuję jeszcze. I jeszcze z m-c będę
pracować, bo po prostu w pracy odpoczywam. Naładuję akumulatory i potem mam o
wieeeele więcej cierpliwości do małego. A uparciuch z niego tez zaczyna się
robić.
Ale NIGDY go nie straszyłam. I uważam, że to jest baaardzo zła metoda. Działa,
owszem, ale na zasadzie podobnej jak działają klapsy - ze strachu dziecko
czegoś tam nie robi, albo coś tam zrobi.
Przede wszystkim to Ty musisz nad sobą popracować i postarać się uzbroić w
anielską cierpliwość. Wiem jakie to jest trudne, zwłaszcza w ciąży. Uwierz mi,
ja też mam chwile załamania, ale zawsze staram się panować nad swoimi emocjami
przy dziecku.
Dla niego też sytuacja jest bardzo ciężka. Przechodzi trudny okres, do tego
mama nie ma tyle sił co dawniej na różne zabawy.
Spróbuj może polecenia zamienić w prośby, zabawę. Powiem może po krótce jak to
u nas wygląda.
Jedzenie - zazwyczaj staram się, aby między posiłkami głównymi minęło sporo
czasu, żeby mały miał możliwość zgłodnieć. Wtedy do jedzenia nie trzeba go
namawiać. Sam się dopomina i zjada, aż miło patrzeć. Od jakiegoś czasu staramy
się tez, żeby jadł sam. Kaszki robimy gęstsze, zupy też, żeby nie spadały z
łyżki, z drugim daniem radzi sobie juz całkiem nieźle.
Moje zadanie to jest posadzenie go w foteliku, postawienie talerza, danie
odpowiedniego sztućca, założenia śliniaka. Dalej radzi sobie sam. Nie zmuszam
go do jedzenia. Je tyle ile chce. Jesli nie chce to nie je. Ale nie dostaje też
nic innego. Miewa dni "głodówki" np. nie zje ani obiadu ani kolacji, ale
zazwyczaj po jednym takim dniu w następne ma apetyt taki aż miło
Ubieranie - najpierw po prostu mówię, że trzeba się przebrać. Jesli jest kupa,
to tłumaczę, że pupa będzie szczypała jeśli za długo będzie kupka, że trzeba ją
wyrzucić etc. Jeśli idziemy na dwór a on mi ucieka i nie chce się ubrać to sama
zaczynam sie ubierać i wychodzić, wtedy zazwyczaj momentalnie jest przy mnie i
daje się ubrać. Jeśli jest naprawdę baardzo oporny, co czasami sie zdarza to
próbuję go czymś zająć. U nas rewalacyjnie działają książeczki, proszę go, żeby
pokazał mi np. gdzie jest krówka czy świnka i on szuka w książeczce, a ja
spokojnie mogę zrobić wszystko co muszę.
Bicie - konsekwentnie i bardzo stanowczo powtarzam, że nie wolno. Zatrzymuję
ręce lub nogi, mówię, że boli.
Histeria, wrzask - jeśli jest z powodu tego, że czegoś mu wcześniej zabroniłam
to po prostu ignoruję. Zazwyczaj przechodzi szybko, jesli nie zwraca się na to
uwagi.
Usypianie - u nas nie ma czegoś takiego, mały jest kładziony do łóżeczka, czyta
się mu kilka książeczek, daje wodę do picia, włącza kołysanki i wychodzi.
Zwykle usypia w ciągu kilkunastu minut, przedtem wiercąc się po swoim łóżeczku.
Jeśli płacze lub wola mnie zawsze do niego idę, uspokajam, kładę na podusię,
daję misia i znów wychodzę.
No i tak to wygląda mniej więcej u nas. Może coś z tego uda Ci się zastosować
także i u Twojej małej.
Pozdrawiam, trzymaj się i przede wszystkim uzbrój się w cierpliwość

[laicrist]

E tam, straszne straszenie - moje pokolenie bylo wychowane
na "uwazaj bo baba-jaga przyjdzie" i jakos nie bylo zle.

Mysle ze odrobina konsekwencji sie przyda przy tym wychodzeniu.
Mozesz powiedziec dzieciaczkowi "kochanie, jak nie kupimy jedzonka
to nie bedzie na kolacje nic" - ucieka? ok, to nie idziecie do sklepu,
a na kolacje jest cos, czego dziecko nie lubi. Potem mowisz ze
zdziwieniem "ale slonko, ja mowilam, ze jak nie pojdziemy to nie
bedzie, mamusia nie ma sily biegac za toba caly czas". Tak ze mna robila
mam moja - ja szybko jednak nauczylam sie to ignorowac, bo mieszkalimy
przez jakis czas jeszcze z dziadkami i wiedzialam, ze kochana babcia
i tak mi dostarczy, to co bede chciala (ah, te babcie, teraz moja 'surowa'
mama robi mi to samo, na co sie na swoja mame zloscila ) takze jesli
nie macie dziadkow na glowie to polecam .

Ja na przyklad mialam cyrki z jedzeniem mojego synka - zreszta do teraz
jest niejadkiem. Do teraz jak pare dni pod rzad ma muchy w nosie i
jak mowie ze jest rosolek to mowi "zrob mi pomidorowa" a jak przerobie
ow rosolek to nagle mu sie go zachciewa. Po paru dniach serwuje wylacznie
rzeczy ktorych nie lubi i mowie "jak ty sie nie przejmujesz, ze mamusia
sie stara i gotuje, to ja teraz sie nie przejmue ze ty nie lubisz".
I tak jak po 'glodowkach' Stypki - apetyt wraca jak reka odjal.

Wiem, ze wychowanie dziecka to powazna sprawa, ale ja czesto swiadomie
miewalam fochy, zeby moj synus widzial, ze nie tylko on tak umie.

A straszyc strasze, tylko inaczej. Mowie mu, ze jak bedzie duzo chorowal to
o wyjazdach i wycieczkach moze zapomniec. I co? Najpierw ryk, a teraz to
dotarlo, ze nie mowilam tego po to, zeby na wycieczke nie puscic. Rano
sniadanie zjedzone wzorowo, do tego herbatka z cytrynka. Rutinoscorbin
zobaczyl w reklamie to sie uparl ze tez chce i sam po jednym lyka co dzien.
Postanowil mnie wziac sposobem, ze jak strasze, ze czegos nie bedzie, to
on mi pokaze (mowie: bedzie balagan, to Mateusza nie zapraszamy... juz nie
ryczy tylko wie, ze posprzatac swoj pokoj trzeba... z czasem to juz cale
mieszkanie na ochotnika chce odkurzac...). Tyklo my troche starsi jestesmy
(syn 7 lat ) wiec my juz sobie na wiecej pozwalamy )

pozdrawiam i zycze suckesow
Ewa

p.s. nie daj sie!!

[laicrist]

"apetyt wraca jak reka odjal" ... niezla jestem

[bri]

A nie wystarczy, kiedy zapowiadasz po prostu, że jeśli Cię nie posłucha to
dostanie karę? Wkrótce przestanie wierzyć w Cruellę i co wtedy?

[bri]

Moja córka ma 21 miesięcy ale doskonale rozumie, kiedy mówię, że jeśli mnie nie
posłucha to dostanie karę. Wygląda to u nas tak: "Córeczko, przyjdź do mnie bo
muszę Ci założyć skarpetki". Brak reakcji. "Przyjdź do mnie zanim doliczę do
trzech bo pójdziesz za karę do swojego pokoju". Brak reakcji. "Raz.... dwa...."
i zazwyczaj na tym etapie jest już przy mnie.

Za karę siedzi w swoim pokoju przez 2 minuty. Bywa, że się nie posłucha i znosi
karę bez żadnych protestów.

To co ja robię to też straszenie (karą) i o tyle to lepsze moim zdaniem od
Twojej metody, że kara jest ściśle określona i nie jest to raczej nic
przerażająco tajemniczego, co się może jej śnić po nocach. Po drugie mogę tą
karę zastosować a Tobie ciężko byłoby raczej naprawdę ściągnąć Cruellę do domu.

Ale w ogóle to myślę, że nic strasznego się nie stanie nawet jeśli będziesz ją
dalej straszyć Cruellą. Rodzice tak robią na całym świecie od wieków.

[marghe_72]

Straszyć mozesz, pod waruinkiem, że czymś realnym - a mianowicie
konsekwencjami
Nierealnymi postaciami, nierealnymi karami nic nie wskórasz oprócz chwilowego
spokoju spowodowanego strachem

Nie chcesz sie ubrać - nie będzie spaceru
nie zjesz - bedziesz głodna
niew ubierzesz się - zmarzniesz itp
Wiadomo, że nie zawsze taką metodę da się zastoswoać, wtedy od biedy można
uruchomić inne kary - ale nie straszenie
a jakie kary? To już musisz sama sobie wypracować, grunt,zeby były adekwatne
do przewinienia i konsekwentnie stosowane

Cierpliwości - Ona z tego wyrośnie
A straszenie Brzydką PAnią jest kłamstwem (bo przeciez zadna Pani nigdy nie
przychodzi.. prędzej czy póxniej Ona to zrozumie), chyba nie chcesz wychowywac
córki na klamstwie?

howgh :)

[aluc]

w niektórych kwestiach do znudzenia zgadzam sięz marghe

co do ubierania - bardzo skutecznym (u nas, co prawda w stosunku do prawie
pięciolatka) i w dodatku całkiem możliwym do zrealizowania straszakiem w
kwestii ubierania jest groźba, że jak się nie ubierze w ciągu określonego czasu
(np. aż my się ubierzemy albo umyjemy zęby albo ubierzemy mlodsze rodzeństwo)
to wychodzi tak jak stoi

bo dwulatka to ja po prostu łapię i ubieram pod dobrowolnym przymusem

[marghe_72]

aluc napisała:

> w niektórych kwestiach do znudzenia zgadzam sięz marghe
>
o nie, moja droga, to zazwyczaj ja się pod Tobą podpisuję

[akastel]

Oj, jak ja Cie dobrze rozumiem. Coreczka 2 lata i 5 miesiecy, a ja w 4 miesiacu
ciazy. Tez bywa ciezko. Ja tez strasze konsekwencjami, tak jak w poscie wyzej:
- nie ubierzesz sie, nie pojdziemy na spacer itp. Zdarza mi sie tez ubierac i
powoli wychodzic.
Poza tym stosuje kary w postaci odeslania jej do pokoju (najczesciej
wyniesienia, bo sama nie chce isc) lub odstawienia do kata. Jesli nie chce
wykonac jakiegos polecenia, to mowie jej, ze bedzie kara. Po karze biore ja na
kolana, rozmawiamy krociutko, ze jej zachowanie bylo zle, ona mnie przeprasza,
a ja, jesli stracilam cierpliwosc i np. dalam jej klapsa - rowniez przepraszam.
To wszystko bardzo trudne, nie mozna tresowac dzieci, ale trzeba od nich
wymagac. Staram sie ja tez duzo przytulac w ramach rekompensaty i mowic, ze ja
kocham.
Niestety, bywa, ze trace cierpliwosc i zdarza sie klaps albo glosny krzyk.
Ciezko jest w ciazy przy dwulatku. Pozniej czuje sie beznadziejnie. Ale
pocieszam sie tym, ze nikt nie jest doskonaly i przeciez staram sie, jak moge.

[kura17]

a probowalas, zamiast straszyc, tlumaczyc, czy przekonywac - rozsmieszac? ja sie
tego nauczylam od mojej tesciowej i czesto dziala (ale ZANIM dziecko wpadnie w
furie, ze musi zrobic cos, czego nie chce, czyli na poczatku sprzeciwu). jak sie
nie chce ubrac/przebrac, to lapie w pol, podnosze do gory, gilgotam albo krece
sie z nim dookola, smieje sie i wolam glosno cos absurdalnego lub robie miny -
po to, by go rozsmieszyc. czesto wtedy zapomina o protestach i smieje sie w glos
albo jak czegos odmawiam, to nie robie tego smiertelnie powaznie, tylko, na
przyklad, wyspiewuje "nie, nie. nie" na jakas melodie, smieje sie i robie z nim
cos smiesznego - ciagne za uszka, drapie w nos, pukam delikatnie swoim czolem w
jego czolo... po prostu zmieniam atmosfere z ciezkiej w lekka u nas dziala

``````````````````
kurczak: 03.03.05

[magda2204]

Ja tez mam czesto problem z ubraniem i wychodzeniam z domu. Ja znalazlam taka
metode, staram sie mu wytlumaczyc co bedziemy robic np. idziemy na zakupy,
prosze go o pomoc, jest zachwycony gdy moze sam np. wybrac makaron i zaniesc do
kasy a potem niesc w siateczce do domu. Teraz z checia chodzi do sklepu,
Podobnie jest z innymi sprawami. Wydaje mi sie, ze dla niego to wielka
przygoda )
Juz rano jak wstanie opowiadam mu co bedziemy dzisiaj robic itp ( jak wiem, ze
mam duzo spraw do zalatwienia i bez jego wspolpracy nie dam rady). Jest bardzo
przejety np. pokazaniem biletu w autobusie, wrzuceniem listu do skrzynki itp.
A jezeli to nie dziala, co sie niestety zdarza, a jak mam gorszy dzien i
tlumaczenie mi nie idzie to przewaznie tez niestety strasze, ale tylko kara.
nie bardzie bajki - dziala. Gdy nie chce myc zabko- to mowi ze w takim razie
nie bedzie lizakow. A gdy jest czym bardzo zajete, zabawa lub bajka itp. to
zawze tlumacze, ze zabawki i tak na niego zawsze czekaja, bajki tez i jak
wrocimy to beda grzecznie na niego czekac tak jak je zostawilismy. Dziala,
mowimy papa i idziemy. Czasami tez zabieramy ulubiona zabawke, ksiazke, a jak
idziemy na obiad to przymusowo kredki i papier.
Jezeli chodzi o jedzenie to nie zmuszam. NIe mam juz sily, przewaznie gotuje
to co lubi najbardziej i jakos nam idzie. Tylko z miesem mamy problem, ale tez
jest juz lepij jak maz powiedzial malemu, ze od mieska sie dobrze rosnie. Maly
marzy o prowadzeniu samochodu i juz sie nie moze doczekac wiec ostatnio
palaszuje kotleciki i mowi , ze roznie powolutku.
Na kazdego malucha trzeba znalesc swoj wlasny sposob. Wiem ze czasami ciezko>
Ja jak nie daje sobie rady i wiem ze jego konkretne zachowanie wyprowadza mnie
z rownowagi, to stram sie zaczac od poczatku. Bo inaczej zauwazylam ze nawet
najmniejszy protest wywoluje i mnie zlosc.
Zycze dozo cierpliwosci.
I jeszcze jedno u mnie naprzyklad nie sprawdzilo sie wychodzenie do pokoju lub
kata, bo potem jak nie chcial czegos zrobic to sam szedl i oczekiwal ze juz
jest zwolniony z obowiazku wiec szybko sobie dalam spokuj, bo co mam powiedziec
dziecku, ktore samo stoi w kacie ze i tak cos musi zrobic.

posilki bez stresu

[turzyca]

Moja Mama zawsze powtarza, ze zadne dziecko jeszcze nigdy sie nie zaglodzilo.
Starala sie zostawic nam wybor. Jak tylko moglysmy podejmowac same decyzje, to
starala sie je uszanowac. Owszem mowila, ze np nalezy zjesc choc jeden kawalek
miesa, ale ten kawalek moglysmy same wybrac i mogl byc zupelnie malutki. Albo
moglysmy zjesc te salatke na ktora mialysmy ochote, a zupelnie pominac druga. A
jak dziecko w ogole nie chcialo jesc to uznawala, ze widocznie ma taka potrzebe
(przeciez Wam, doroslym, tez zdarza sie zrobic sobie dzien glodowki, kiedy
prawie nic nie jecie, bo np zoladek protestuje, prawda?) i nie przymuszala do
jedzenia.
System przejelo sporo osob, bo po prostu sie sprawdza.

Zreszta pocwiczcie empatie. Przypomnijcie sobie jak to milo, jak idzie sie do
jakiejs kuzynki, a ona naklada Wam olbrzymia porcje czegos, co Wam nie smakuje i
obraza sie, ze nie jecie. Dzieci czuja to samo. Oczywiscie musza byc pewne
reguly, zeby nie skonczylo sie na samych cukierkach, ale nie trzeba dziecka
przymuszac do jedzenia, glod zmusza do tego o wiele lepiej.