Nocny koszmar...

[ewapolka1]

Moja 3,5 letnia córka od ok. 2 m-cy dziwnie się zachowuje.
W nocy nagle zaczyna płakac, jak chcę ją przytulić to mnie odpycha, jak chcę
się oddalić to jeszcze bardziej płacze i wyciąga ręce. To ja ponownie do niej
podchodze zeby z nia porozmawiac/przytulić i znowu mnie odpycha i tak w kółko.
Trwa to ok. 15 min.
Pomagało jej przez jakis czas odwrócenie uwagi,np. mówiłam:"zobacz, śnieg
zaczął padac...." i wtedy momentalnie wyciszała się, kładła sie i zasypiała.
W tej chwili nic jej nie pomaga, płacze dość długo i nie ma na nią metody.
Chodzi do przedszkola, urodził jej się braciszek więc mysle ze to moze miec
zwiazek z jej zachowaniem.
Dużo z nią o tym rozmawiamy, tłumaczymy, bardzo ją kochamy, nie widac w niej
zazdrosci o braciszka.
Ale jak zakończyc ten koszmar... to jest coś strasznego
Prosze o cenne rady.

[marcelkowamama]

a czy corka ci epoznaje, czy ma takie "niewidzące" oczy wowczas?

[ewapolka1]

W pierwszej chwili ma oczy "niewidzące" ale pozniej wydaje mi się że mnie
poznaje i jest w miarę świadoma.

[mamosz]

marcelkowamama napisała:

> a czy corka ci epoznaje, czy ma takie "niewidzące" oczy wowczas?

w tym wypadku - tylko egzorcyzmy !!!!!

[vharia]

Nie będę sie madrzyć, bo wiele nie wiem, ale podobny problem był kiedyś omawiany na forum. Pamiętam, że dziecko budziło się w nocy nagle i płakało histerycznie, wręcz krzyczało i średnio dawało sie uspokoić. Wyglądało to jeszcze gorzej niż u Was. Podobno są to jakieś zaburzenia snu, podłoże jest nerwowe. To by się zgadzalo z Twoimi domysłami odnośnie przedszkola i rodzeństwa.
Dziewzyny pisały, że w takiej sytuaci lekarz tak właśnie zinterpretowal ich problem (czyli konsultowały się), ale nie potrafię Ci powiedzieć, czy byla potrzebana jakakolwiek interwencja lekarska. Odniosłam wrażenie, że nie. Raczej sporo wysiłku aby obniżac napięcie i nie powodować stresów u dziecka. Cos w tym stylu

[maczkama]

Pewnie różne mogą być przyczyny. Moja niespełna 3 letnia córka też często budzi się w nocy, ale ona ma starszego brata i niespokojny sen od zawsze. Myśle, że przytulania, kochania, czytania i poświęcania uwagi nigdy dosyć. Dzieci, zwłaszcza dziewczynki ( tak mi się wydaje), są b. wrażliwe. Może czytaj jej książeczki o rodzeństwie np. z serii franklin, poświęcaj jej czas ( tylko Ty i ona) jeśli tylko możesz, a w ostateczności dawaj neospazminę na noc. Nam neo poleciła lekarka, łyżkę przed snem. Wyrośnie z tego, ale okazuj jej dużo miłości. Pozdrawiam i życzę wytrwałości.
Kasia

[alabama8]

Obudź ją.
Zapal w pokoju lampkę, weź ją na ręcę, zanieś do kuchni, posadź na stołku i daj
się napić wody. Oderwij na chwilę o łóżka, snu, marzeń sennych. Idźcie razem
ponabijać się z chrapiącego ojca, cokolwiek.
Nawet mnie samej w dzieciństwie trudno było w nocy oddzielić te dwa światy.
Dzieci nie mają generalnie problemów z powtórnym zaśnięciem.

[siwek15]

Daj jej ulubiona lalkę lub przytulankę.Mów do niej bardzo cichym głosem,tak
jakby to jej ulubiona lala.Pomaga sprawdzone.Pozdrawiam.

[ania320]

Spróbuj przed kolacją wyjść z córką na krótki spacer.Potem kolacja,kąpanie i
usypianie.Może po południu nie powinna ogiądać telewizji.Staraj się przez
pewien czas ograniczyć wizyty znajomych.W przedszkolu tyle się dzieje w domu
również , a jej układ nerwowy musi sobie z tym poradzić.Sama pewno
doświadczyłaś czegoś podobnego,cały dzień był ekscytujący i wieczorem miałaś
problem z zaśnięciem.To minie .Pozdrawiam

[anisr]

Ja u mojej, z która tez małam dokładnie taki sam problem stosowałam całkowite
wybudzenie-tzn wyciągałam z łożeczka, dawałam wody...Potem zasypiała bez
problemu.Samo przyszło-samo minęło.

[blessyou1]

Moja córka miała tak przez dłuzszy czas kiedy miała ok 3 lat. Wierzcie mi to
było straszne! Wyglądało to jak jakis atak i na początku myślałam że coś ja
boli. Wrzeszczała,prężyła się i nie pozwalała sie przytulić. Zachowywała sie
jakbysmy byli obcymi ludźmi kiedy chcielismy ją uspokoić. Wyrzucała z łóżka
przytulanki. Na szczęście zdarzało to się rzadko. Po jakims czasie minęło. Nie
miałam pojęcia dlaczego miała takie lęki ale słyszałam o innych dzieciach z tym
samym problemem. Dopiero długo później skojarzyłam te zachowania z wczesniejszą
przeprowadzką. Być może to była przyczyną stresu? Tylko że ona w dzień w ogóle
nie wyglądała na znerwicowane dziecko - była grzeczna i pogodna.