Duże dzieci, duży kłopot

[magdusia94]

artykul ma charakter plytkiego i banalnego poradnika...nic nowego ani
ciekawego.

"plytkie i banalne"?

[pendrek_wyrzutek]

magdusia94 napisała:

> artykul ma charakter plytkiego i banalnego poradnika...nic nowego ani
> ciekawego.

A jednak wielu rodzicow o tych "plytkich i banalnych" prawdach nie ma
pojecia. Bardzo pozyteczny artykul.

[winka53]

<Rzeczywiscie BZDURY....szkoda czasu na czytanie....!!!!!!!!!!!!!!

"bzdury"?

[328i]

szkoda, ze wielu rodzicow nie ma czasu na takie bzdury

[babb]

Jesli te rady sa plytkie i banalne, to moze macie inne,
glebsze,trafniejsze...Popatrzcie dookola co sie dzieje z mlodymi ludzmi.Wbrew
pozorom i poboznym zyczeniom problem nie dotyczy tylko ludzi, ktorzy tu nie
zagladaja. Znam osobiscie rodziny,ktore sa na gorze drabiny i niestety ich
kontakty z dorastajacymi dziecmi sa zadne.Wiec nawet w prosty i banalny sposob
trzeba o tym mowic takze na lamach Gazety Wyborczej.

[jotka42]

Zgadzam się, ci co nie wiedzą nie czytaja tej gazety. a dla jej czytelnikow to
bylo ble,ble.

[wichrowe_wzgorza]

Uważam, że przede wszystkim - tak jak wynika z artykułu - rodzicom często trudno
"dorastać" wraz z dzieckiem, nie potrafią przestać się utożsamiać z nimi.
Dlatego na przyklad problem "jedynek" w większości rodzin rozwiazywany jest
silą, krzykiem, agresją - z "poczucia wstydu". Jestem matką i ucze rownież,
wciąż próbując informowac rodzicow o "porażkach dziecka" w taki sposób, aby nie
poszli wyżyć się na nim za swe niespełnione ambicje. Dziecko nie ma spełniac
naszych ambicji, lecz rozwijac Siebie, Siebie... Rodzice maja o to dbać, a jak
dbają? Upokarzając często, lżąc ("to ja z siebie flaki wypruwam a ty
niewdzieczny/a) i porównują, do "innych". Smutne.
Tez chciałabym uciekac od takich rodziców.
Owszem, rola domu jest wychowywać, ale najczęściej wychowanie przeradza się w
nauke "kombinowania", jak oklamać, zeby przetrwac jeden dzień bez trucia))
Artykuł godny poecenia, ale wątpie, iżby został zrozumiany.
ot.

[risa7]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=49655645&v=2&s=0
To jest moja historia....od tamtego czasu niewiele sie zmienilo, dluzsze są
przerwy w "zadymach", a ponieważ syn nadal chodzi do szkoły ciągle go
utrzymuję, choć on nadal nic nie robi i pasożytuje na mnie...
Szkoda,ze pare lat temu, nie przeczytałam takiego wywiadu, uważam,ze to wcale
nie są bzdury....MOgą pomóc tym rodzicom, którzy dopiero zaczynają się zmagać z
podobnymi problemami...

[jotka42]

szkoda mi Cię risa, pewnie byłaś kiedyś nie szczzera wobec wlasnego dziecka.
One to chwytają w lot. I żadne dydaktygzne trucie tu już nie pomoże.

[nangaparbat3]

jotka42 napisała:

> szkoda mi Cię risa, pewnie byłaś kiedyś nie szczzera wobec wlasnego dziecka.
> One to chwytają w lot. I żadne dydaktygzne trucie tu już nie pomoże.


A mnie szkoda Ciebie, Jotka.
Jak powiedziano:
ten jest głupi,kto nie widzi swej glupoty.

[jotka42]

Banały piszesz. Ale to są banały dla świadomych rodziców. Inni nas nie czytają.
Jak dotrzeszdo tych ludzi, którzy, drąc się, wyżywają na dziecku swoje
frustracje?

Duże dzieci, duży kłopot

[pavliktoja]

ja mam 16 lat...
i moj kontakt z rodzicami jest zerowy.
po prostu nie mam ochoty z nimi rozmawiac.
i nie rozmawiam.

[catriona]

fajne zdjecia, Pawlik.
mam nadzieje ze z rodzicami sie polepszy

[ele.gancki]

najważniejsze w rodzicielstwie to robić wspólnie z dziećmi zakupy, spędzać
weekendy w ikei, galeriach handlowych, żeby dzieci widziały, że rodzice to nie
tylko jakieś pętaki, których na nic nie stać, ale normalni ludzie na poziomie,
którzy jak widzą coś ciekawego w sklepie to sobie normalnie kupują bez
deliberowania tygodniami czy mnie stać czy nie. tak rodzą się prawdziwe relacje
między rodzicami i dziećmi i dzieci nabierają do rodziców szacunku

[jotka42]

Mam nadzieję, że to byla kpina. Bo najlepsze co można robić z dziećmi[oprócz
tego,że kochać Je jak wariaty] to chodzić z Nimi na wycieczki i pokazywać IM
piękno tego świata.

[jotka42]

Masz już dużo lat. W tym wieku bylam już samodzielna finansowo i musialam
pomagać mojej rodzinie.Skoro oni są tak beznadziejni, to Ty bądż dorosla. Co
takiego się wydarzyło W ICH ŻYcIU że nie możecie się porozumieć?

Duże dzieci, duży kłopot

[kasia_finanse]

P.Woydyłło jest dla mnie autorytetem w poruszanej kwestii, jestem matką
dwulatka, szukam i zawsze znajduję wartościowe rady w wypowiedziach
specjalistów takich jak P.Ewa, myślę, że poza tym lepiej uczy się na dobrych
wzorcach wychowawczych, a nie na błędach i to własnych, które potem są nie do
naprawienia

[bestyjaa]

> artykul ma charakter plytkiego i banalnego poradnika...nic nowego ani
> ciekawego.

nic nowego, nic ciekawego. a jednak gdymy moi rodzice o tym wiedzieli, byłabym kims zupełnie innym...

[piesfafik]

Niby sensowne rady az tu nagle p.Wojdyllo twierdzi ze dziecko z porazeniem
mozgowyn, na wozku inwalidzkim rodzice maja kontrolowac do konca zycia.
A to niby dlaczego? Ani wozek, ani porazenie nie oznacza opoznienia umyslowego
i koniecznosci ubezwlasnowolnienia. Moge jeszcze zrozumiec takie zdanie u
laika co nie ma pojecia o niczym ale u psychologa? To nieco przygnebiajace
podejscie do ludzi niepelnosprawnych

Akurat chodziło o dziecko

[nameja]

upośledzone a nie takie, które może samo dać sobie radę. To wynika z kontekstu.
Wiadomo, że stopień porażenia może być różny.

[verdana]

Dziecko niepełnosprawne, a nie uposledzone potrzebuje pomocy, nie kontroli.
Tymczasem w artykule jest mowa o kontroli - pewnie na zasadzie, ze jak
pomagasz, to masz prawo kontrolować.

[miss_a]

Kolejny ciag porad z serii "rodzice musza dziecku wszystko poswiecic, a ono moze
kiedys laskawie to doceni". Dziewczyna wyjezdza za granice nie informujac matki
o swoich planach, a matka ma psi obowiazek slac jej pieniadze i czekac jak zbity
pies ze moze corka sie nia zainteresuje. Nastolatek moze sobie jechac na
autostopowe wakacje, a matka czeka 24/7 pod telefonem, gotowa wyruszyc
kiedykolwiek i gdziekolwiek, bo moze synek nagle bedzie potrzebowal pomocy.

Ludzie, zlitujcie sie. Rodzice tez ludzie. A normalne relacje miedzyludzkie
charakteryzuja sie wzajemnoscia. Kocham moich rodzicow i oni mnie. Szanuje ich i
oni mnie. Pomagam im a oni mi. A nie siedze i czekam na holdy bo mi sie od nich
wszystko nalezy. A niby z jakiej paki by mi sie mialo wszystko nalezec???

Pozdrawiam.

Pieniądze to nie, ale...

[a_weasley]

miss_a napisała:

> Dziewczyna wyjezdza za granice nie informujac matki
> o swoich planach, a matka ma psi obowiazek slac jej pieniadze
> i czekac jak zbity pies ze moze corka sie nia zainteresuje.

Słać pieniądze to niekoniecznie. Ale o ile możności komunikować się. Żeby córka
wiedziała, że ma dokąd wracać, gdyby uznała za stosowne.

> Nastolatek moze sobie jechac na autostopowe wakacje, a matka czeka 24/7
> pod telefonem,

Co, zauważmy, od czasu wprowadzenia komórek nie jest specjalnie trudne.

> gotowa wyruszyc kiedykolwiek i gdziekolwiek, bo moze synek
> nagle bedzie potrzebowal pomocy.

Odnoszę wrażenie graniczące z pewnością, że nastolatek włóczący się gdzieś bez
rodziców (nie każdy, ma się rozumieć) najchętniej zapomniałby o ich istnieniu i
jeżeli dzwoni do rodziców, że ma problem, to musi to być problem poważny.

[miss_a]

> Odnoszę wrażenie graniczące z pewnością, że nastolatek włóczący się gdzieś bez
> rodziców (nie każdy, ma się rozumieć) najchętniej zapomniałby o ich istnieniu i
> jeżeli dzwoni do rodziców, że ma problem, to musi to być problem poważny.
>

z tym sie zgadzam w pelni

ale widzisz, co innego, jesli nastolatek, powiedzmy, idzie do kolegi na impreze,
a w drodze powrotnej cos mu sie przytrafia i dzwoni do rodzicow po pomoc.
wyjscie do kolegi na impreze jest sytuacja zupelnie normalna, kazdy czlowiek
potrzebuje przeciez do szczescia i normalnego rozwoju miec satysfakcjonujace
zycie towarzyskie.

natomiast co innego, jesli nastolatek z premedytacja pakuje sie z wysoce
ryzykowna sytuacje (wakacje autostopem), a matka mowi mu ze prosze bardzo, pelne
blogoslawienstwo, niech robi co chce, a ona jakby co z oddaniem i poswieceniem
zerwie sie w srodku nocy i pojedzie ratowac go z tarapatow. wakacje autostopem
nie sa nikomu do szczescia i rozwoju potrzebne, sa po prostu kaprysem, w dodatku
ryzykownym. takie zachowanie matki moim zdaniem srednio uczy dziecko
odpowiedzialnosci za swoje czyny i szacunku do innych, no i przy okazji robi z
niej usluzna i darmowa taksowkarke swojego dziecka. co nie wydaje mi sie ukladem
zdrowym.

[claratrueba]

Myślę, że problem to nie brak miłości tylko szacunku dla dzieci i samych siebie.
Dzieci nie szanują rodziców nudnych, bez zainteresowań, niechlujnych, dzieci nie
wybaczają. Jeśli matka zachowuje się jak służąca - jak służąca będzie traktowana
(żona tak samo). Dziecko, które mamusia i tatuś wychowali na pasożyta, który
tylko wymaga i korzysta, nie zastanowi się przez chwilę, czy ich krzywdzi. Oni
przecież kochają bezwarunkowo jak psy. Oni nigdy nie potrafili ukarać. Są
cieniarze. Oni usprawiedliwią wszystko, kupią każde kłamstwo. Jestem matką
nastolatka i przez lata słyszałam, że go "tresuję". To takie miłe określenie na
moje surowe wychowanie - wymaganie szacunku dla ludzi, karanie (kar fizycznych
nie stosowałam - nie potrafię uderzyć człowieka), nie pozwalanie na używanie
wulgarnego języka, brudzenia itp. Przede wszystkim tępiłam kłamstwo. Wymagania
stawiałam wysokie - nauka, czytanie książek. Mam w domu świetnego młodego faceta
, którego ci sami krytykanci mi zazdroszczą. Moje surowe wychowanie zaowocowało
zaradnym, mądrym dzieckiem z otwartą głową, upartym i odważnym. Dlatego, moim
zdaniem, wychowanie to rzecz prosta: wystarczy zamienić słowo "dziecko" na
"człowiek" "matka" na "człowiek" i już wiadomo co robić a czego nie. spróbujcie.

[miss_a]

> Dlatego, moim
> zdaniem, wychowanie to rzecz prosta: wystarczy zamienić słowo "dziecko" na
> "człowiek" "matka" na "człowiek" i już wiadomo co robić a czego nie. spróbujcie


Sto procent poparcia, bardzo madre to co napisalas. Gratuluje syna i pozdrawiam!

[lena575]

Ja uważam,że można wychowac w szacunku bez tzw. surowego wychowania.
Określenie "surowe wychowanie" kojarzy mi się z wymaganiem "bo ja tak
chcę", "jesteś gó..arz (no, może młody) a jak dorośniesz to zrozumiesz..."
Wychowanie nie musi byc surowe, musi byc odpowiedzialne, dostosowywane do wieku
i coraz bardziej partnerskie. Moja Mama nawet nie umie podnieść głosu nie
mówiąc o krzyku (o uderzeniu to nawet mowy nie ma!!!) ale to od niej ja i moje
rodzeństwo nauczyliśmy się szanować innych, liczyć sie z nimi i wynieślismy
wartości które procentują w życiu. Żeby dziecko szanowało innych rodzic musi
też ich szanować, żeby dziecko było uczciwe i prawdomówne - rodzic musi też byc
taki sam i poważnie traktowac dziecko. By dzieko czytało, chodziło do teatru -
musi widzieć to u rodziców, robic to razem z nimi. Chyba,że woli mieć złudzenia
i "uważać,że tak jest jak mówi" ...
W moim domu zderzyły sie dwa typy wychowania - ja wychowana bez "tresury" ale w
szacunku do innych ludzi, pracy, otwarta i odpowiedzialna i mój mąż - wychowany
w "tresurze" tzn, szanowac należy tych których nakazuje szanować matka (czyli
niekoniecznie wszystkich !!! ale ją i wybrane osoby z jej rodziny
najbardziej), szanujemy pracę matki i tych których szanujemy (innych
niekoniecznie), z przekonaniem o tym,że są otwarci co nie podlega dyskusji bo z
matką się nie dyskutuje. W takim domu w ogóle się nie rozmawia ani nie
dyskutuje chyba,że na tematy zastępcze (w końcu o czymś rozmawiać trzeba, nawet
o pogodzie).
Niestety taka "tresura" widoczna jest w sposobie wychowywania swojego (czyli
naszego) dziecka. Mozna nakazywać zamiast dyskutować, egzekwować zamiast
uzgadniać, karać i nieprzyjmować innego zdania do wiadomości a do tego mieć
przekonanie, że taka metoda jest JEDYNA !!!
Mąż odpuścił w pewnym momencie i wychowanie dziecka zostawił mnie (komentując
czasem przy problemach - "zobacz, takie jest twoje wychowanie"). Efekt - mamy
dorosłą córkę, studentkę otatniego roku informatyki, pracującą od dwóch lat w
swoim zawodzie z którą mam dobry kontakt, wiem o jej (pewnie nie)wszystkich
sprawach ale ważnych na pewno, mającą swoje mieszkanie ale i tak pomieszkującą
z nami, z którą wybiorę sie do kina czy teatru, na zakupy, na narty, na rolki,
rower czy na wczasy ale ... najchetniej we dwie. Z mężem (czyli ojcem) mają
normalny kontakt, on jej pomoże przy samochodzie, ona mu naprawi komputer, coś
tam wbuduje, wrzuci program ale niestety ma miedzy nimi bliskości, rozmów.
Takie same stosunki miał mąż ze swoja matką - zrobiłby wsztystko to co ona
wymaga ale ona o nim nie wiedziała niczego - zero rozmów o swoich sprawach. Ona
uważała,że wychowała go surowo na uczciwego człowieka ...

[echtom]

Ja też próbuję stosować metodę twojej mamy - na razie kiepsko mi to wychodzi i
mam w domu trzy nastolatki w różnych fazach buntu i kontestacji, ale nie tracę
nadziei, że wyrosną na ludzi. Dużo ze sobą rozmawiamy i mam wrażenie, że mówią
mi o sobie więcej niż dzieci wielu moich koleżanek swoim rodzicom. Czasem też
słyszę z ich ust zdumiewająco dojrzałe i rozsądne wypowiedzi i to też daje mi
nadzieję, że ten bunt jest tylko fasadą i okresem przejściowym, a w ostatecznym
rozrachunku zaprocentują wyniesione z domu wartości.