Napady złości u 2,5-latka

[evelina.k]

Jestem samotną matką 2,5-letniego chłopca, studiuję dziennie i wraz sunkiem
kursujemy między akademikiem a domem moich rodziców. Wszystko było w
porządku, z wyjątkiem ostatnich dwóch miesięcy, jakieś dwa dazy w tygodniu
dostaje szału np. wracając ze spaceeru zaczyna tupać nogami że chce iść inną
drogą jak się zgadzam to płacze i krzyczy że jednak nie chce iść tą drogą
którą wybrał ikończy się krzykiem i tupaniem na każdą kolejną propozycję. Nie
sposób go uspokoić, dodam że nigdy nie ukarałam dziecka klapsem,dlatego
trudno mi nawet tłumaczyć gdyż musiała bym go przekrzykiwać. Proszę o radę,
jaka może być przyczyna takiego nagłego napadu złości, żalu już sama nie
wiem, w sumie bez przuczyny.

[aronka1]

Ewelinko, witaj w klubie!
Chętnie bym Cię pocieszyła, ale pewnie mi się to nie uda. ((
Natalia ma też 2,5 roku i zachowuje się dokładnie tak samo!
Tylko jeden przykład z wczoraj:
-Ja chcie oglądać buzię! (burzę!)
-Dobrze, chodź do okna, popatrzymy.
-Nie, ja nie chcie oglądać buzi!
-No to nie oglądaj.
-Ja chcie oglądać buzię!
-To idź, oglądaj.
-Ja nie chcie oglądać.

No i tak to właśnie wygląda. A to tylko jeden z wielu przykładów. Większość
oczywiście wiąże się z rykiem i ogólną wściekłością. Ręce opadają...
Cierpliwości, Ewelinko!!! Czego i sobie życzę...

[magda-lu]

U nas Miłosz(2,5) budzi sie rano z krzykiem "nie chcę na dwór" jak go dobudzam
i tłumaczę, że jesteśmy w domu to krzyczy, że nie chce w domu.
Na początku usiłowałam mu tłumaczyć, że to nielogiczne, żemożna być albo w
domu, albo na dworzu. Ale to nie ma sensu. Teraz zakładam, ze to taki czas i
przeczekuję. jak sie trochę uspokajato zagaduję go czymś innym. Tak wygląda
idealna sytuacja, a oczywiście zdarzają się takie, że ,np wychodzimy z
domuMiłosz nie chce, mi ze zdenerwowania wszystko leci z rąk, smaruję go kremem
po bluzce, zapominam portfela i wybiegam na spacer w takim nastroju, że uch...
Cóż...Życzę jak najmniej takich sytuacji i cierpliwości w przeczekiwaniu tzw.
buntu dwulatka. Magda
(nie wiem co się dzieje, ale jak chcę poprawićwyraz to zjada mi następne litery
i dlatego niektóre wyrazy mi się "zlały")

[majah76]

Niestety dwulatki takie bywają. To męczy i nas i samo dziecko. Dziecko musi
przejść przez ten etap. Dzieci przeżywają "bunt" mniej lub bardziej burzliwie.
Ja np w ogóle go nie przechodziłam, a moja córeczka chyba przeżywa to za siebie
i za mnie... )))) Też są takie sytuacje, że sama nie wie czego chce i
ma "pretensje" do całego świata, że taki a nie inny jest... I wrzask
nieludzki, wierzganie,padanie na ziemię, nie da się takiej Oli nieść, wsadzić
do wozka (pręży się,wygina i wyskakuje...). Wiec musi swoje "odsiedzieć" na
ziemi, trawie, chodniku... Ja powolutku idę dalej albo czekam. Czasem uda mi
się ją zabrać. No i przechodzi! Po takim "ataku" Ola znów uśmiechnięta i
aniołek malutki ))) Potem rozmawiamy trochę o tym. Tak juz jest.

Jesli chodzi o nas i nasze nerwy, to ja np podchodzę do tego z humorem. I gdy
inni przechodząc patrzą z przerażeniem, ja się uśmiecham. Szczerze... Tak jakby
z rozbawieniem. I wtedy już nikt się nie wtrąca "klapsa jej, klapsa!!", "jaka
niegrzeczna dziewczynka!" (jak czasem bywalo, myślałam że pobiję
tych "życzliwych"). Tylko też sie usmiechają i przechodzą dalej bez slowa. To
działa od niedawna, odkryłam takie działanie uśmiechu. A i Ola szybciej się
uspokaja (niż wtedy, gdy byłam zdenerwowana przez nią i przez ludzi).

Powodzenia! Przejdzie mu)) Tylko spokojnie, spokojnie, spokojnie... Hmm,
łatwo powiedzieć )))

Majka, mama Oli (2,2)

PS. Także baaardzo się śpieszę z wychodzeniem na spacer, "wszystko leci z rąk"
znam to od roku mw.

[umargos]

Hejhej! Dobrze o pamietam...choc minęło już trochę lat. Moja sporo młodsza
siostra...taki rodzinny pieszczoszek z racji duzej różnicy wieku międy nami
miała takie napady. Kiedy zdarzało się jej w domu, że rzucała się na podłogę i
zaczynała krzyczeć i kopać...wszyscy wychodzilismy i zamykalismy za sobą drzwi.
Jak tylko się zorientowała, że nie ma publiczności przestawała. Nie minęły dwa
tygodnie, a przestała całkiem.
Pozdrawiam
Ula

[paliwodaj]

Witam!
Przerazacie mnie, mowicie ze wasze dzieci miewaja ataki agresjii w wieku 2+
lat. Moj Wojtus ma 17 miesiecy i od miesiaca, "podkresla swoje zdanie".
Krzyczy "nie" bo niewiele wiecej umie mowic, rzuca wszystkim i we wszystkich,
pada na podloge i zaciska piastki drac sie niemilosiernie . Trwa to czasami
ponad 30 minut. Szczegolnie gdy jest troche zmeczony, przeszkadza mu wszystko.
Staram sie ignorowac jego zachowanie, ale nie przychodzi mi to latwo.
Szczegolnie gdy slysze komentarze innych mam dzieci kilkumiesiecznych (ktore
jeszcze nie przezyly napadow zlosci swoich pociech) typu: a twojemu Wojtusiowi
to az buciki wczoraj pospadaly, tak kopal nozkami......
Chyba musze sie uzbroic w cierpliwosc na dlugie miesiace...
Pozdrawiam
Aska

[lidka_edziecko]

Ja mam prawie 3 latka( w sierpniu)też straszny złośnik. Czasem naprawdę już nie
mam na niego sił, ale klapsa nie dostał. Jestem zagorzałą przeciwniczką nawet
tych niby niepozornych klapsów. Czasem zdarza mi się krzyknąć z czego nie
jestem zadowolona, ale do tematu... wychodzimy dziś z kościoła, mały właśnie
zainteresował się drzwiami, a ja mu każę wychodzić, no to ryk, wrzask, zaczął
się prężyć, że ledwo go utrzymałam na rękach. Na dworze przechodzi obok nas
pani i mówi "nad tym dzieckiem trzeba by popracować". Ręce mi opadły, nie
zdążyłam nic powiedzieć.
To tak gwoli reakcji na mojego złośnika.
Może zaaplikujemy jakis nerwosolek?