3-latka rujnuje nam życie.

[mamade]

[mamade]

za wczesnie poprzedni post wysłalam- teraz piszę.

na wstępie przyznam się,że rozpie?cilismy nasza córkę i
popełnili?my wiele błędów wychowawczych, które chcemy naprawić.
mamy 2 nastoletnich synów i kiedy pojawiła się Ania na ?wiecie-
zwariowalismy na jej punkcie. wszystko dostawala co chciała,
uwielbiali?my jš i niestety od poczštku nie potrafili?my
postawićc jej granic zachowania- mogła prawie wszystko. ale nie
wykorzystywała tego. az do czasu- od kilku m-cy zachowuje się
jak opetana- wymusza swoim zachowaniem wszystko, jak co? nie
po jej my?li- dostaje furii, kopie, płacze, rzuca się na
podłogę, rzuca przedmiotami o ?cianę, o podlogę- ogólnie stała
się niemozliwa. Poradżcie- czy jest szansa by była normalnš ,
posłuszna 3-latkš?

[mamade]

dodam jeszcze ,że zdajemy sobie sprawę,że nie byli?my do niej
wymagajšcy i kiedy zaczęli?my wprowadzać zasady, reguły i
zakazy - Ania kompletnie nas zaskoczyła swoim uporem,
wybuchowym tepmeramentem ,zło?liwo?ciš- to ona teraz chce
rzšdzic , stawiac warunki i doprowadzić nas do kapitulacji.
Sš takie dni,że przez pól dnia ?cieramy się z Aniš-
ignoruje nasze polecenia, my wymagamy i konczy się to jej
kapitulacjš, ale po olbrzymiej walce o dominację- i tak jest
teraz bardzo często- starsi synowie chowaja sie po kštach, bo
maja do?ć histerii Ani, a my z niš walczymy całymi godzinami
by cos zrobiła- a to posprzatała zabawki, a to nałozyła
kapcie czy umyła zęby- przykładów tysišce.

Czy jest nadzieja, że będziemy jeszcze normalna rodzina? Bo
po takich dniach- mamy wszystkiego do?ć, nie odzywamy sie ze
zmęczenia i zło?ci do siebie.
Czy nasza konsekwencja i cierpliwosc da w końcu
rezultaty , czy może zepsuli?my sprawę,że od poczštku nie
wychowywalismy Ani wg pewnych zasad?

[mama303]

mamade napisała:

Moim zdaniem nie ma co sie przejmować, to normalny etap rozwojowy
szczególnie u dzieci z tzw. mocnym charakterem. To normalne że
zaczyna sie buntować bo odkrywa że może. Słusznie piszesz ze do tej
pory nie było powodu do takich starć bo maluszkami raczej sie
steruje niz wymaga i negocjuje.
Ten etap minie, napewno. Sztuką jest go przetrwać. Radze wiecej
luzu, sprytu /do uparciucha czasem lepiej dotrzec "sposobem" niż
wchodzić w konflikt/uśmiechu /czasem dobrze konflikt rozładować
żartem, wygłupem/ nie przejmowania się tak bardzo gwałtownymi
reakcjami córeczki.
Powodzenia, przeszłam przez to wiec wiem że może być niezła jazda.
Aha rozpieszczanie nie jest takie złe wyrabia w dziecku poczucie
własnej wartosci /co zreszta teraz mocno manifestuje/

Ona wam?

[sir.vimes]

Chyba jednak nie... Jeżeli juz - to odwrotnie. Warto pamietać , ze wychowujemy
dzieci dla nich samych i dla świata, nie dla siebie.

Jeżeli nauczyliście Anię nieprawidłowych zachowań - szybko ją oduczcie, bo to
ona bedzie musiała odpokutować wasze błędy wychowawcze.

Jeżeli wcześniej nie stawialiscie granic - postawcie je teraz. Z miłością - i z
miłości, a nie z przekonania, że córka "rujnuje wam życie".

[sir.vimes]

I warto pamiętać , że normalne dzieci badają granice - a rodzice są od tego by
tych granic pilnować.

[zdenek78]

Jesli mogę coś poradzic to tylko to ,że jak mała dostaje ataku
złości najlepiej nie reagować.Ja tak robiłam.Jak chciał wymusić
płaczem i krzykiem nie patrzyłam w jego strone.Jak by go nie
było.Nieraz potrafił płakać i rzucać się na podłodze około 20
minut.Teraz wie ,że na nas to nie działa.I po pięciu minutach jest
spokuj.Oczywiscie trwało to zanim zrozumiał.Drugi tez dobry sposób
to kara np.siedzenie w przedpokoju,bo trzeba mieć dziecko na oku.Ale
też nie rozmawiać z nim .Zawsze przed karą ostrzec dziecko że jesli
się nie uspokoi będzie miało kare.To warzne.Następnym razem jak
usłyszy ostrzeżenie,to się zastanowi.tylko trzeba być wytrwałym,bo
za pierwszym razem napewno nie podziała.Oczywiście po karze musi
przeprosić.Mój syn nieraz mnie testuje.A może tym razem się
uda.Dzieciaki są cwane.I wedzą ,że mamy miękie serce.Ale muszą
wiedzieć ,że są granice.Mam nadzieję ,że pomogłam.Pozdrawiam,trzymam
kciuki

[beata2802]

> Jesli mogę coś poradzic to tylko to ,że jak mała dostaje ataku
> złości najlepiej nie reagować.Ja tak robiłam.Jak chciał wymusić
> płaczem i krzykiem nie patrzyłam w jego strone.Jak by go nie
> było.

Tak, ja miałam taką mamę. Kiedy w końcu dostałam pierwszą
miesiączkę - zachowałam się tak samo-jakby mamy nie było. Nie
powiedziałam jej. I do tej pory nie zwierzam jej się z niczego. W
ogole nie jesteśmy zbyt blisko ze sobą.

Nie polecam ignorowania jako sposobu na wychowanie.

[mama303]

beata2802 napisała:

>
> Nie polecam ignorowania jako sposobu na wychowanie.

A Superniania poleca. Dziaj był pokaz ignorowania nawoływania matki
przez dzieciaka. Miałam mieszane odczucia

[daga_j]

Chyba za mocny tytuł dałaś o własnym dziecku, przecież ją kochacie, jak może
rujnować Wasze życie?? Rozpieściliście ją i teraz to widzicie, ale na zmiany
nigdy nie jest za późno. Na pewno możecie sobie poradzić, za dużo by pisać o
konkretnych zachowaniach, poczytajcie, oglądajcie supernianię, bądźcie
konsekwentni, miłość to nie tylko przyzwalanie na wszystko, można być wspaniałym
rodzicem zarazem odmawiając dziecku czegoś, stawiając granice, ono tego
potrzebuje. Życzę powodzenia!

[jani28]

Łączę się z Tobą w bólu bo mam w domu to samo - 3 latkę, która daje
nam w kość codziennie. Czasami z miłą chęcią wystrzeliłabym ją na
księżyc, bo mam dość jej krzyków i awantur o wszystko. Od psychologa
nie dostałam właściwie żadnych rad, a jedynie informacje, że o ile
intelektualnie znacznie przewyższa rówieśników, o tyle kompletnie
nie radzi sobie z emocjami. Mam ją obserwować, jeśli nic się nie
zmieni do początku przyszłego roku to prawdopodobnie włączymy
psychoterapię, zeby ja wyciszyć i jej pomóc. Dodam, że ze starszą
nie mielismy takich problemów i nie należę do osób nadmiernie
pobłażajacych swoim dzieciom. Po prostu trafiło nam się trochę
trudniejsze dziecko.

[sir.vimes]

"nie należę do osób nadmiernie
pobłażajacych swoim dzieciom."

Może córka po prostu odziedziczyła twój charakter i też wam "nie pobłaża"?
czasem zachowanie dziecka wynika po prostu z cech osobniczych. W końcu wszystkie
surowe, stanowcze i przebojowe osoby nie zaczęły być takie dzień po 18
urodzinach. Kiedyś sie to musi zaczynać.

[jani28]

sir.vimes napisała:

> > Może córka po prostu odziedziczyła twój charakter i też wam "nie
pobłaża"?
> czasem zachowanie dziecka wynika po prostu z cech osobniczych. > e
> No prawie trafiłaś -własnie dlatego, że ona tak bardzo rózni się
ode mnie gdy byłam mała tak trudno jest mi znależć klucz do niej.
Czasami nie rozumiem jej reakcji i jestem bezradna. Dlatego
zwróciłam się do fachowca ( były jeszcze inne problemy )o pomoc i
poradę. I na to właśnie chciałam zwrócić uwagę, że dzieci rodzą się
różne, z różnymi temperamentami i wrażliwością. Moim zdaniem dziecko
nie jest białą kartką. Bardzo łatwo jest wydawać surowe oceny gdy
człowiek nie spotkał się twarzą w twarz z takim problemem. Przy
pierwszym dziecku do głowy mi nie przyszło, że kiedyś będę bezradna
wobec trzylatka.

[sir.vimes]

Rózni sie od tego jak pamiętasz siebie jako dziecko ale może przypomina ciebie
taką jaką jesteś TERAZ?
W końcu dziecko oprócz "dziedziczenia" charakteru po prostu uczy się od rodziców
np. tonu i mimiki.

yyyyy...

[vharia]

...yyy...tego...
Na posłuszną trzylatkę szans nie ma żadnych, na posluszną 4-latkę są acz nie porywające, średnie na 5-latkę, i dalej w tym trendzie.

Z tytułem postu nie trafiłaś, bo to Wy zrujnowaliście jej życie, jak można tak odrealnić dziecko?!
Skoro widzisz błąd i problem to teraz tylko max konsekwencji i samozaparcia życzę.

[quba]

jezeli dotad corka byla grzeczna a teraz nagle stala sie nieznosna -
zastanowilabym sie nad tym co sie stalo


musiala przezyc jakis wstrzas, moze zobaczyla jakas nie dla niej
przeznaczona scene
moze zaskoczyla was np w sypialni w czasie kiedy poswiecaliscie czas
na milosc (a Wy nie zauwazyliscie tego) (taki obrazek mogl ja
przestraszyc a teraz demonstruje swoj lek i niechec do Was)


moze byla swiadkiem przemocy i nie potrafi z tym sie pogodzic i
poradzic sobie z tym?
male dzieci czesto tak reaguja na niezrozumiale lub przerazajace
zachowania doroslych

postarajcie sie dowiedziec co jest przyczyna jej takiego zachowania

sama z siebie nie stala sie niegrzczna bez powodu, nagle, skoro
zawsze bylo ok

pozdrawiam

Że co?!

[triss_merigold6]

Tak sobie wyobrażacie, że można dziecko kształtowane przez 3 lata
zmienić w ciągu kilku tygodni, bo zapragnęliście nagle posiadać
rodzicielski autorytet?
- siłowanie się z trzylatkiem jest IMO poniżej godności dorosłego
człowieka (żeby nie było: mam trzylatka)
- warto posłać dziewczynkę chociaż na pół dnia do przedszkola
- nie daliście jej możliwości "buntowania się" jak miała 1,5-2 lata
to robi to teraz. Chyba nie dziwne?
- o posłuszeństwie zapomnij, to nie tresowany pies
- wszelkie zmiany nalezy wprowadzać stopniowo - teraz dziecko ma
kompletny mętlik w głowie, bo najpierw total luz a teraz total rygor
- na upartym dziecku nie wolno WYMUSZAĆ, bo się zatnie, za 10 lat
już niczego nie wymusicie i co wtedy?
Stopniowo, negocjacyjnie. Wy macie być cierpliwi a nie ona. I co to
za jazda z koncentrowaniem się cały dzień na zachowaniach dziecka?

[verdana]

Na razie wyglada, ze to Wy zrujnowaliscie zycie trzylatce, psujac
jej charakter. przez trzy lata zrobiliscie sobie z dziecka
zabaweczkę, a teraz nagle zabawka przestala Wam sie podobać -
wolelibyscie inną.
Czy będziecie normalna rodzina? Tak, o ile WY zmienicie swoje
zachowanie i zaczniecie traktowac dziecko z szacunkiem, a nie jak
pieska, ktoremu poki jest uroczum szczeniaczkiem na wszystko się
pozwala, a potem, gdy wyrasta z niego nie tak uroczy pies, leje
kapciem i wymyśla, ze nie potrafi tego, czego własciciele go nie
nauczyli.

[mamade]

Verdana- na poczštku napisałam,ze popelnilismy błędy
wychowawcze- więc niepotrzebnie dostaję tu od Ciebie tak ostre
słowa. prosiłam o poradę, a nie o zło?liwy komentarz. I
wypraszam sobie słów ,że traktujemy dziecko jak pieska. Nie
zrobilismy zabaweczki z dziecka , ani też nigdy nie
traktowali?my dziecka bez szacunku! I nidy nie pisz
rodzicom ,ze dziecko przestało się nam podobać- jest to
nad wyraz niegrzeczne.
I zawsze traktowali?my Anie z szacunkiem i mio?ciš, byli?myu
wręcz zapatrzeni w niš - nie było potrzeby stawiania jej
granic, bo nie właziła nam na łeb jak teraz! Była grzeczna,
incydentalnie zdarzały jej się jakies wybryki, na ktore może
nie reagowalimy wtedy prawidłowo.

a teraz zrobiła sie niemozliwa. od kilku m-cy i nie
widzę powodu, problemu , który jš tak zmienił. Do
przedszkola chodzi od wrze?nia, chodzi chętnie, nie ma z niš
tam problemu, jest skora do zabawy, chętna do wszystkiego,
otwarta. A w domu - tragedia.

Trudno tak w kilku słowach przedstawić swoja sytuację.

Ja was pytałam ,czy isnieje szansa na nakierowania na
normalne zachowania mojej córki, bo to co wyprawia w domu-
to nas przeraża.

[mallard]

mamade napisała:

> Verdana- na początku napisałam, że popelnilismy błędy
> wychowawcze - więc niepotrzebnie dostaję tu od Ciebie tak
> ostre słowa. prosiłam o poradę, a nie o złośliwy komentarz.

Komentarz masz bonusowo - na koszt firmy. Zawsze łatwiej się
wyzłośliwiać, niż napisać coś sensownego...

Pozdrawiam

[triss_merigold6]

Co to znaczy "nie było potrzeby stawiania granic"? Wyjaśnij proszę,
bo absolutnie nie rozumiem a mam w domu dziecko dość karne i
zrównoważone. POjęcie "grzeczności" w stosunku do małego dziecka to
czysta abstrakcja, ani roczniak ani dwulatek ani nawet przedszkolak
nie jest w stanie świadomie kierować swoim postępowanie.
Podpowiem Ci co jest stawianiem granic:
- przesunięcie raczkującego dzieciaka kiedy dobiera się do doniczki
i wysypuje ziemię
- przytrzymanie ręki niemowlaka kiedy zaczyna szarpać matkę za włosy
- odebranie miseczki z zupą jeśli dziecko tą zupą rzuca/pluje/wali
łyżką i rozbryzguje
- odebranie dziecku nożyczek (innego niebezpiecznego obiektu
zainteresowania) mimo protestów/wrzasku
- niereagowanie na każde skomlenie "kup mi"

Powód jest: rośnie, poznaje, rozumie i testuje, w przedszkolu ma
kontakt z innymi dziecmi i widzi różne zachowania.
Co rozumiesz pod pojęciem "normalne zachowanie"? Całkowite
posłuszeństwo? Umiejętność dojrzałej rezygnacji z natychmiastowej
przyjemności (lodów, zabawki, bajki w tv) tylko dlatego, że rodzice
tak chcą?

Dzieci jęczą. Pogódź się z tym. W zalezności od swojego
temperamentu, charakteru, usposobienia i stabilności emocjonalnej
rodziców jęczą mniej lub bardziej. Także marudzą, nudzą, kwękają,
bywają niecierpliwe, uparte jak muły.
IMO trzeba dawać dziecku możliwość konkretnego wyboru w drobiazgach:
masz dwie czapki, ktorą chcesz? mogę ci kupić jajko z niespodzianką
albo picie, co wolisz? chcesz picie w kubku czy w szklance? zjesz
najpierw zupę czy drugie? którą drogą chcesz wracać z przedszkola?
Proste jak budowa cepa wybory, które zaspokajają u dziecka potrzebę
władzy nad otoczeniem. + cierpliwość; + niesiłowanie się

Literatury jest do cholery, weź chociaby "Jak mówić, żeby dzieci nas
słuchały".

[street_pop]

Poza zagadnieniem "stawiania granic", które już rozważano na miliony sposobów i
chyba nic dodać nic ująć (wszystko tu zostało napisane), to jest jeszcze kwestia
normalnego, zdrowego, rozwojowego zachowania właśnie w wieku ok. 3 roku życia -
kiedy dziecko tymi wszystkimi fochami manifestuje swoje naturalne oderwanie się
od maminej spódnicy. Przestaje być niemowlakiem czy dzieckiem w wieku
poniemowlęcym, które jest uwiązane u mamusi i tatusia, ale staje się
przedszkolakiem, który podkreśla swoją niezależność, odrębność z własnym "Ja"
osobowym na czele bo orientuje się, że jest niezależnym bytem (niezależnym - na
miarę rozumienia i odczuwania tego przez 3-latka, oczywiście). I to jest po
prostu rozwojowe zachowanie i martwić by się należało gdyby go nie było.

Co oczywiście nie wyklucza faktu, że granice należy stawiać.

[acupofcoffee]

Jak zawsze milusinska jestes w swoich komentarzach. Ugryz sie w
jezyk verdana zanim cos napiszesz. Dziewczyna matrwi sie i ma dosyc
i nie dziwie sie, ze chce sie wygadac, a tu taki bluzg. A mala
trzylatka ma temperament, ot co.

[ocochodzi28]

Doskonale cię rozumiem, ja mam 2 latkę której zdarza się kłaść z
wykiem na środku chodnika.wiem że można stracić cierpliwość,
jesteśmy tylko ludżmi i nie powinniśmy udawać przed dziećmi czegoś
innego. może córcia zmieniła się gdy poszła do przedszkola, może tam
widzi takie zachowania innych dzieci.przeczytaj sobie
książkę "wychowanie bez porażek" T. Gordona, może ten styl
wychowania który on proponuje wam się spodoba. POZDRAWIAM

[martika06]

Na początek to przede wszystkim olać ją w napadzie furii, niech sie
drze, nic jej nie będzie.

Jak zrozumie, że to nie sposob będzie tylko lepiej:0

dziękuję za wsparcie i dobre rady

[mamade]

już kupiłam na allegro ksišżke "wychowanie bez porażek w
praktyce" i mam nadzieje,że pomoże nam naprowadzić Anię na
wla?ciwy tor. wiem,że dziecko ma chwile słabo?ci, rózne
nastroje, ale wiem równiez ,że nie może całej rodziny
terroryzować .

W tytule mialo być "Rujnuje nam zycie rodzinne.", ale wiem,że
trochę starania i uda się pochamowac jej ataki furii.

[sir.vimes]

Hmm, nie rozumiesz, że to NIE ONA jest stroną "decyzyjną" - jeżeli ktoś rujnuje
wam życie rodzinne to tylko wy sami....

Poza tym - sformułowanie "chwile słabości" w opisywaniu zachowań trzylatki jest
chyba przesada , prawda?
Dziecko jest DZIECKIEM. Nauczone "terroryzowania"(jak to nazwałaś) będzie to
robić ponieważ:
SAMO SIĘ NIE WYCHOWA.

[verdana]

Powtarzam - nie dziecko rujnuje Wam zycie tylko rujnujecie je sobie
sami, majac jakakolwiek pretensję do trzylatki za cos, czego sami
jestescie sprawcami.

[marghe_72]

verdana napisała:

> Powtarzam - nie dziecko rujnuje Wam zycie tylko rujnujecie je
sobie
> sami, majac jakakolwiek pretensję do trzylatki za cos, czego sami
> jestescie sprawcami.
>

zgadzam się
czeka Was sporo pracy
Cierpliwścią, konsekwencją, szacunkiem można sporo osiągnąć, ale
trzeba chcieć.
"Ruinuje nam życie" brzmi strasznie. Zwłaszcza, że sami jej na to
pozwoliliście

[woman-in-love]

Jednego nie rozumiem: wychowaliście przecież dwóch chłpoców, nie jesteście
nowicjuszami. Znacie fazy rozwojowe itd. Więc bez wątpienia daliście ciała
(prawdopodobnie) robiąc z małej laleczkę do zabawy, a teraz laleczka swoim
zachowaniem stawia was do pionu.

[miacasa]

łatwo sobie gdybać i obarczać "winą" rodziców, dzieci są różne, mają niekiedy
trudności, o których nie wiemy, zaburzenia neurologiczne wpływające na sposób
bycia, odbierania codziennych doświadczeń i trudności adaptacyjne,
warto zasięgnąć opinii specjalisty, a poddawanie się linczowi forumowemu sobie
odpuścić

[sir.vimes]

> łatwo sobie gdybać i obarczać "winą" rodziców, dzieci są różne,

Tak, dość łatwo, bo wszyscy na tym forum jesteśmy rodzicami, nie laikami. Nie
rzucamy słów na wiatr, nie wypowiadamy się o zupełnie nieznanych nam sprawach.

Dzieci są, owszem, bardzo różne - ale nigdy "z natury złe". I wszystkie, ale to
wszystkie, NIE WYCHOWUJĄ SIE SAME. Błędy wychowawcze (np. nie stawianie dziecku
granic a potem wymaganie ślepego posłuszeństwa) nie są winą dzieci.

[miacasa]

dużo zadęcia w tym co piszesz ))))))))))
rodzice na ogół są laikami i stąd wiele trudności w wychowywaniu dzieci, proste
zasady z książeczki "Każde dziecko może nauczyć się reguł" nie skutkują w
złożonych sytuacjach, autorka wątku wychowała już 2 synów, istnieje
prawdopodobieństwo, że trafiło jej się bardziej skomplikowane dziecko i teksty w
stylu "z natury złe", "błędy wychowawcze" i "ślepe posłuszeństwo" są raczej zbyt
ograniczone i nie przystają do tego przypadku

[sir.vimes]

Myślę, że warto cztać wątki od początku i nie unosić się bez zastanowienia.
Jeżeli wyrażenie "błąd wychowawczy" w stosunku do rodziców wydaje ci sie
przesadne , ograniczone i pełne zadęcia to jak powinnaś oceniać sformułowanie od
którego zaczęła autorka wątku?

"autorka wątku wychowała już 2 synów, istnieje
> prawdopodobieństwo, że trafiło jej się bardziej skomplikowane dziecko i teksty
> w
> stylu "z natury złe", "błędy wychowawcze" i "ślepe posłuszeństwo" są raczej zby
> t
> ograniczone i nie przystają do tego przypad"

[nangaparbat3]

A mnie się zdaje, ze zarzuty wiekszosci wypowiadajacych sie dotyczyly nie tyle
błedow popelnionych przez rodziców, ile ich aktualnego stosunku do corki - oni
pozornie do tych blędow sie przyznają, ale jednocześnie mają jej za złe, ze jest
jaka jest i robi co robi.

[sir.vimes]

Dokładnie tak - bo błędy popełnia każdy rodzic, ale nie każdy zrzuca
odpowiedzialność za nie na malutkie dziecko.

[marzena604]

Nie reagujcie jak histeryzuje,zostawcie ją samej sobie. Jak sie uspokoi,
powtórzcie polecenie spokojnie,ale stanowczo. Jak znów wpadnie w histerie,to
powtórzcie wszystko od początku-aż do skutku. Nie dajcie jej się w tym czasie w
żadną zabawę wciągnąć, ani na nic namówić. Tu chodzi o konsekwencje-z czasem sie
nauczy,że jak coś mówicie to tak ma być i będzie wykonywała wasze polecenia. Nie
odpuszczajcie,bo córka będzie starsza i w końcu Wam na głowę wejdzie. Życzę
wytrwałości. Pozdrawiam. Marzena

[nangaparbat3]

> Nie reagujcie jak histeryzuje,zostawcie ją samej sobie. Jak sie uspokoi,
> powtórzcie polecenie spokojnie,ale stanowczo. Jak znów wpadnie w histerie,to
> powtórzcie wszystko od początku-aż do skutku. Nie dajcie jej się w tym czasie w
> żadną zabawę wciągnąć, ani na nic namówić. Tu chodzi o konsekwencje-z czasem si
> e
> nauczy,że jak coś mówicie to tak ma być i będzie wykonywała wasze polecenia.


Jasne.
Nauczy się, że najważniejsze to wykonywać polecenia tych, ktorzy mają wladzę.
Jak bedzie miała 15, zapisze sie ją na trening odmawiania.
Tylko ze te treningi naprawdę niewiele dają.

[goskapoz]

zobaczcie co wlasnie opisalam na blogu mojej uroczej 3-latki
tosia2004.blog.onet.pl/
czyzby dziwczyna ktora pislala ten post mieszkala z nami?
rany, ja to mam tylko jedno pytanie czy to zachowanie i upor sie
kiedys skonczy? jak dlugo bedzie walczyc o palme pierszenstwa? dodam
ze nie zamierzam sie latwo poddac