Zasady a praktyka

[glider6]

Zastanawiałam się ostatio co dziecko w wieku powiedzmy
wczesnoszkolnym miałoby zrobić w opisanej sytuacji. Miejsce odludne
(czyli nie wystarczy krzyknąć by wezwać pomocy), dwóch kolegów bije
jednego kolegę/koleżankę. Dziecko komórki nie ma. I nawet bardziej
mnie interesuje nie co zrobi dziecko, ale co Wy byście odpowiedziały
swoim dzieciom co mają zrobić w tej sytuacji? Uciekać? Udać,że się
nie widzi? Uciec i spróbować wezwać pomoc (a może będzie za późno)?
Pomóc (a może to się źle skończy dla dziecka)?

[babcia47]

jeżeli czuje sie na siłach..pomóc!!, jeżeli czuje sie zbyt słaby/a
(bijący znacznie silniejsi niż połaczone siły bitego i mojego
dziecka) w te pedy lecieć po pomoc..jeżeli dziewczynka..leci
wrzeszcząc w niebogłosy (dopuszczalne dla "baby"), bo "a nóż"
napastnicy się wystraszą konsekwencji i zostawią ofiarę

[babcia47]

Ps. początkowo uczyłam dzieci, że bicie to żadne rozwiązanie, trzeba
iśc do "Pani" itd..życie własnie w wieku wczesnoszkolnym
zweryfikowało moje metody wychowawcze i musiałam nauczyc moje dzieci
bronic sie i walczyc "babskimi metodami", tatus "olał" temat..ale
okazały sie skuteczne! Nalezy dziecko nauczyc ,że w pewnych
sytuacjach wazne jest ono lub inna osoba w obronie której wystepuje
i wtedy wszelkie chwyty są dozwolone...mozna gryźć, drapać, kopać
miedzy nogi, po nagniotkach, wsadzać kciuki w oko itd..(pszczólki
małe, a wszyscy sie boją bo żądlić potrafią)..a jeżeli mama zna inne
metody samoobrony to warto dziecko zapoznać dla jego bezpieczeństwa
lub zapisac na kursy samoobrony.. zeby nie czuło sie bezsilne w
takiej sytuacji, kiedy bedzie musiało pomóc komuś lub obronic się
przed "kolegami". którzy chetnie wykorzystaja jego/jej słabość..i
nauczyc, że nie jest wstydem pobiec po pomoc..o ile jest ktoś kto
jej udzieli..

[glider6]

Powiem szczerze, że mi ulżyło, że dostałam taką odpowiedź Bo już
się zastanawiałam, czy ja na pewno pasuję do tych czasów. I nie
chodzi o to, że ja komuś mówię co ma robić. Staram się nie osądzać
pochopnie postaw innych i raczej pracować nad swoimi ale gdzieś
mi brakuje takiego ducha jak z książek Makuszyńskiego. I niech nikt
mi nie mówi, że one są naiwne - wolę ludzi naiwnych niż cynicznych.
I te rycerskie zachowania (i chłopców i dziewcząt) - to jest
takie miłe. Moi znajomi często mi na to odpowiadają, że taki jest
teraz świat - brutalny. Ale czy to nie my sami go współtworzymy?
Pozdrawiam serdecznie

[babcia47]

musze wlać łyżke dziekciu do tej beczki miodu..zgodnie z nickiem ja
te metody i taki sposób zachowania "zaordynowałam" dzieciom jakieś
20 lat temu...Mysle, ze obecnie dzieci wychowuje się "pod kloszem"
tzn. długo pozostają pod bezposrednią opieką rodziców, nie uczy
sie "sztuki przetrwania" i pomocy innym, choćby z tego wzgledu, że
nie istnieja już (tak wynika z moich obserwacji) podwórkowe lub
klasowe grupy kolegów, które razem się bawią i wzajemnie wspierają
oraz tworzą w pewnym sensie grupy (wzajemnej) samoobrony, zarówno
przed agresywnymi kolegami jak np. dorosłymi majacymi "niecne"
zamiary..Kiedy ja byłam na podwórku lub szkolnym boisku zawsze
mogłam liczyc na pomoc kolegów i zainteresowanie tym co sie ze mna
dzieje..teraz mam wrażenie że dzieci jednak przeszły by obojetnie
wobec takiego zdarzenia..

[babcia47]

ups, dzigciu

[glider6]

No właśnie ja też odnoszę takie wrażenie. Wydaje mi się, że mało
jest takich postaw - nazwijmy to szlachetnych. Mało odwagi cywilnej
(i tu nie mówię tylko o fizycznej obronie, ale też o ujęciu się za
kimś, kto jest przez grupę gnębiony). I to chyba nawet nie jest to,
że dzieci są złe. One chyba nie wiedzą, że należałoby stanąć w
czyjejś obronie. Choć z drugiej strony łatwo wymagać od kogoś odwagi
(również od dziecka) w dość dla niego ekstremalnych warunkach. Ale z
trzeciej strony jakoś te właściwe według rodziców postawy trzeba
kształtować. Ale gdzie jest granica między postawą, której można
wymagać, a taką gdzie jednak mały człowiek musi sam zadecydować na
jakie zachowanie go "stać"? Trochę to jest pewnie zagmatwane co
piszę, ale gnębi mnie ten problem.

[babcia47]

dziecko zawsze stanie w obronie gnębionego (i nie pisze tu również
tylko o rozwiazaniach "siłowych") jezeli ma zaufanie do rodziców i
wie, że w razie czego staną za nim murem, jeżeli zastosuje się do
ich nauk..Jeżeli rodzice nie uczą takich postaw lub w
razie "problemów" zastosują "strusią" taktykę by nie narazic sie na
nienaski z jakimś rodzicem lub nauczycielem, który np. nie zwraca
uwagi na to co dzieje sie w jego klasie, bo mu tak wygodniej lub nie
interesuje się swoimi wychowankami..ja miałam taki przypadek,
ujawniłam na wywiadówce zachowanie pewnej grupy uczniów (m.in.
dzieci lokalnych prominentów), którzy dopuszczali się maltretowania
kolegów z klasy. W tej grupie był mój syn i kilku innych tzw.
dobrych uczniów i dzieci wychowanych, tak jak to napisałam wczesniej
z naciskiem na to, że nie wolno stosowac przemocy w zadnym
przypadku..co gorsza, przypadkiem a bezmyslnie przyczynił sie do
tego gnebienia również nauczyciel w-fu..w rezultacie tzw "ciało
pedagogiczne" zaczeło się interesowac..z nauczycielem w-fu
przeprowadziłam "powazną rozmowe" pod tytułem "przypominamy,
radzimy"..a młodego wysłałam na zajęcia samoobrony i przeprowadziłam
rozmowe pod kątem weryfikacji dotychczasowych nauk(to jeszcze przed
wywiadówką)..m.in., ze z pozostałymi "gnebionymi" musza sie trzymac
razem i wzajemnie sobie pomagac, nawet gdy przeciwników wiecej i
silniejsi..i jak sie prosza to lać ich ile wlezie nawet gdyby miało
to kosztowac parę sińców
Ps. w ramach "gnebienia" doszło juz nie tylko do obijania ale
równiez do niszczenia rzeczy tych uczniów, cięcia kurtek, wyrzucania
kozaków w zimie (nie odnalazły sie nigdy), niszczenia plecaków ,
zeszytów i książek..i o dziwo matki, których dzieci to dotkneło (a
posrednio i je same z powodów ekonomicznych) nie miały odwagi sie
temu przeciwstawić i powiadomić szkoły o tym co się dzieje..i to
wszystko działo sie w klasach 1-4!!! Jak w takim razie te dzieci
miały miec odwage by się bronic? Ja zareagowałam zaraz gdy Młody mi
zdecydował sie o tym powiedzieć..i o dziwo wcale nie popsułam mu
opinii w klasie, bo wielu kolegów i koleżanek mogło przestac się bac
chodzenia do szkoły

[glider6]

Postawa rodziców, tych zastraszonych, jest dla mnie egzotyczna.
Kompletnie nie mogę zrozumieć czego oni się boją. Ale faktycznie
masz rację, że wtedy ich pasywność przenosi się pewnie na dzieci. Ja
z kolei pamiętam ze swojej podstawówki (3-4 klasa) jak koledzy mi
dokuczali. Przy czym o biciu nie było mowy. Ja nie byłam z tych
strachliwych. Ale wiadomo, że w tym wieku młody człowiek wszystko
bardziej przeżywa. Więc jak kolejny raz wróciłam zapłakana ze
szkoły, to na wywiadówkę poszedł mój ojciec. Podobno (tak twierdzi ;-
)) powiedział, że jak gnębienie mnie się nie skończy to rodzicom
przyjemniaczków "nogi z d... powyrywa". Mysłałam, że padnę jak się o
tym dowiedziałam, ale poskutkowało .
Właśnie często obserwuję taki brak walki o swoje - tu nie mówię
tylko o dzieciach i o bronieniu się przed gnębieniem. W urzędach,
bankach, gdziekolwiek, gdzie często człowiek nie może doprosić się o
coś co mu się słusznie należy, albo jest zbywany. I nie chodzi o to
by się zaraz wszędzie awanturować, ale by wiedzieć,że ma się prawo
do czegoś i umieć to prawo egzekwować. Wielu ludzi woli machnąć ręką
i odpuścić. I taka postawa niestety umacnia w dzieciach taką
bierność i niewiarę w to, że właściwie jak się chce to można bardzo
dużo. Już nie mówię o utwierdzaniu pracowników różnych instytucji w
ich postawie do klienta, a raczej petenta

ja bym chyba powiedziala

[krwawakornelia]

zeby bezwzglednie biegl po pomoc.
nawet jezeli ma byc za pozno, to za pozno lepiej niz wcale.
a jezeli jest male to samo i tak nic nie zdziala.
W najgorszym razie bedzie swiadkiem i latwiej policji bedzie zlapac
sprawcow.

[babcia47]

mowa jest o sytuacji kiedy dochodzi do przemocy w grupie
rówiesników..a tu najczęściej nie tylko interwencji policji nie
bedzie ale czesto pewnie nikt z dorosłych, odpowiedzialnych za takie
sytuacje, nie zainteresuje się i może nawet nie dowie,
bo "skarżenie" zostanie natychmiast ukarane
kolejnym "łomotem"..jedyne co moze powstrzymac napastników to pomoc
otoczenia, kolegów i rodziców, jeżeli ci ostatni zechca wsłuchac sie
w to co dziecko mówi lub czego niestety nie mówi, np o szkole, bo
chodzenie do niej to dla niego mordęga..i umiejetne zadawanie pytań
przez rodziców, dociekanie skad takie zachowanie dziecka. Reakcja
kolegów na maltretowanie równiez nie jest bez znaczenia, a czesto
wystepuje postawa, że lepiej sie nie wtracać bo i ja dostane..lub
wręcz cicha akceptacja dziecka..puki "oprawcy" nie wezmą się za nie.
Często "oprawcy" sa silni w grupie tzn chetnie gnebią pojedynczych
kolegów w dwuch, trzech lub pojedynczo jeżeli napadniety wyraźnie
słabszy..i wtedy pomoc poszkodowanemu moze zapobiec całej sytuacji i
zmusić napastników do ucieczki