Za Waszą radą dałam klapa i...

[pimpusia77]

Założyłam tu wątek o tym, że mój ponad dwuletni syn mnie bije. W
skrócie przypomnę: kary w stylu idz do kąta nie działały bo robił
sobie z tego zabawę. PRzytrzywanie ręki i mówienie stanowczym
głosem, że nie wolno też nie działało. Kilka z Was poradziło dac
klapa. Mój ponad dwuletni syn wyprowadził mnie z równowagi i dostał
poraz pierwszy w życiu klapsa po tym jak mnie udeżył i... spojżał na
mnie zdziwiony i powiedział: mówiłaś, że nie wolno bić! I rozpłakał
się... Przeprosiłam, wytłumaczyłam, że mnie poniosło ale on od
tamtej pory ciągle wspomina tego klapsa i mówi na podwórku do
dzieci, że dostaną klapsa, że ja jak będę niegrzeczna to dostanę
klapsa itd... no i narobiłam.. nie umiem wytłumaczyć dziecku
dlaczego rodzic może je uderzyć... Przestrzegam tylko innych
rodziców, xe jednak klapsy to kiepski pomysł!

[mama-123]

Nie, rodzic nie powinien uderzyc.
Jesli bedziesz konsekwentna, to dziecko w koncu zrozumie. Musisz byc
za to bardzo stanowcza.

o matko boska

[krwawakornelia]

jak ty chcesz dziecko nauczyc ze nie wolno bic, dajac klapsy?!?!?!?!?

[marina2]

teraz to możesz jedynie powiedzieć dziecku ,ze wie co Ty czujesz
kiedy ono Cię bije.

[mama303]

marina2 napisała:

> teraz to możesz jedynie powiedzieć dziecku ,ze wie co Ty czujesz
> kiedy ono Cię bije.

Nie porównuj tego. Niebo a ziemia. Naprawde uważasz że dorosła osoba
czuje to samo gdy głupiutkie dziecię go uderzy. Rodzic to dla
malucha prawie Bóg i ten jego Bóg nagle zniża sie do jego poziomu i
jeszcze zadaje ból.

[camel_3d]

>Nie porównuj tego. Niebo a ziemia. Naprawde uważasz że dorosła osoba
> czuje to samo gdy głupiutkie dziecię go uderzy.

tak, dziecko potrafi bardzo dobrze wycelowac np w oko.
poza tym dziecko robi doswiadczenie, co moze,a co nie..paplanina czasme malo
wskorasz, a klaps po prostu da mu okazje poznania co znaczy ze kogos sie uderzy

[marychna31]

> paplanina czasme malo
> wskorasz,
O matko, człowieku, proponuję MÓWIĆ do dziecka a nie paplać!!!

[camel_3d]

> O matko, człowieku, proponuję MÓWIĆ do dziecka a nie paplać!!!

nawet w zyciu dziecka wazne sa doswidzcnie na wlasnej skorze.

[mama303]

camel_3d napisał:

> nawet w zyciu dziecka wazne sa doswidzcnie na wlasnej skorze.


No jasne, to proponuje pokazac jak sie spada powiedzmy z drugiego
piętra

[camel_3d]

> No jasne, to proponuje pokazac jak sie spada powiedzmy z drugiego
> piętra


coz..czy toznaczy ze mamy zakzac budowania budynkow wiekszych niz parter?

jak dzeicko w przedszkolu kogos uderzy, bo w domu nie nauczylo sie "niebicia" to
mu ktos odda.i bedzie nagle szok.

[mama303]

camel_3d napisał:


> coz..czy toznaczy ze mamy zakzac budowania budynkow wiekszych niz
parter?

Nie - to znaczy że przykrych doświadczeń w zyciu nasze dziecko
bedzie mieć bez liku /życie to wszak nie bajka/. Dlaczego jeszcze
rodzice maja sie do tego dołożyć?
>
> jak dzeicko w przedszkolu kogos uderzy, bo w domu nie nauczylo
sie "niebicia" t
> o
> mu ktos odda.i bedzie nagle szok.

To bedzie właściwy szok!
Niewłasciwy szok jest wtedy jak uderzy własna matka. Tak uważam.
>
>
>
>

[camel_3d]

> Nie - to znaczy że przykrych doświadczeń w zyciu nasze dziecko
> bedzie mieć bez liku /życie to wszak nie bajka/. Dlaczego jeszcze
> rodzice maja sie do tego dołożyć?

rodzice maja zrobic wszystko, zeby dziecko nauczylo sie unikania przykrych
doswiadczen. Jezeli dziecko bije rodzica, rodzic mu odda.. sygnal dla dzeicka:
uderzenie kogos moze spowodwac, ze nam ktos odda...silniej.


> To bedzie właściwy szok!
> Niewłasciwy szok jest wtedy jak uderzy własna matka. Tak uważam.

niewlasicwy szok, to bedzie jak taki rozpieszczony berbec inne dziecko uderzy..
to juz jest niewlasiwe. A juz na 100% niewlasciwe jest to, ze matka "powzala
sie" bic.

[mama303]

camel_3d napisał:

> Jezeli dziecko bije rodzica, rodzic mu odda.. sygnal dla dzeicka:
> uderzenie kogos moze spowodwac, ze nam ktos odda...silniej.

pokrętna ta Twoja logika wychowawcza. ja ucze dziecko, że nie wolno
bić bo to ...niecywlizowane zachowanie, bo to boli, bo to sprawia
przykrość i dlatego że tak sie problemów nie załatwia. Nie dlatego
że może mu ktos oddać.

> niewlasicwy szok, to bedzie jak taki rozpieszczony berbec inne
dziecko uderzy..

Bywa, że tak sie dzieje. To jeszcze nie koniec świata. Dzieci sie
uczą dopiero!!.

> A juz na 100% niewlasciwe jest to, ze matka "powzala
> sie" bic.

A kto mówi o pozwalaniu na bicie siebie czy kogokolwiek?

Bić w obronie własnej wolno!

[rapunzel1]

marina2 napisała:
> teraz to możesz jedynie powiedzieć dziecku ,ze wie co Ty czujesz
> kiedy ono Cię bije.

Można powiedzieć dużo więcej

Nie biję dziecka, bo szanuję je jako człowieka, ale takiego samego szacunku wymagam dla siebie, bo mama też człowiek.
Jeśli cię ktoś zaatakuje na ulicy to uprzejme "Proszę przestań.To boli" nie jest odpowiednią reakcją.
Jeśli dziecko bije i nie reaguje na "nie" mamy musi liczyć się z tym że zostanie potraktowane jak napastnik.
Nauczy się w praktyce że
- nie jest pępkiem świata, nie wolno mu bić innych
- wolno siłą odpowiadać na atak
Zyska też doświadczenia do późniejszego wykształcenia normy moralnej "nie rób drugiemu co tobie nie miłe"

Oczywiście moja latorośl jak boleśnie oberwie, to natychmiast zalewa się łzami. Straszna krzywda ją spotkała bo "Mama MNIE bije" itp. Wtedy przytulamy i cierpliwie naprowadzamy na problem
-"Aha mama cię uderzyła/uszczypnęła/zrzuciła z kanapy"
- Uuuuuu, uuuuuu
- "a co ty robiłaś przedtem"
- chlip chlip
- "Kopałaś /skakałaś na nią/ itp."
- cisza
- "Przestałaś jak mówiła nie /Wiesz że u nas nie wolno po kimś skakać"
- niewielki ruch głową
- "No to się broniła przed tobą"

[fogito]

najpierw piszesz, ze nie bijesz dziecka a później, że je
uderzyłaś/uszczypnęłaś.... I w podanym przykładzie bronisz chyba
kanapy a nie samej siebie. Jak dla mnie kompletny brak logiki.

[rapunzel1]

fogito napisała:

> najpierw piszesz, ze nie bijesz dziecka a później, że je
> uderzyłaś/uszczypnęłaś.... I w podanym przykładzie bronisz chyba
> kanapy a nie samej siebie. Jak dla mnie kompletny brak logiki.

U nas nie wolno skakać po kanapie tylko jak ktoś na niej siedzi lub leży, właśnie ze względu na możliwe ofiary w ludziach.

Bicie dziecka za niszczenie mebli, rozlanie soku, zabawki na podłodze zdecydowanie nie jest samoobroną.

[fogito]

U nas tez nie wolno, ale nigdy nie musiałam uciekac się do bicia.
Zdjęcie delikwenta zwykle kończyło 'zabawę'.

Moze ja czegos tu nie rozumiem... to w końcu bijesz dziecko za
przysłowiowe skakanie po kanapie, czy nie. Bo wydawało mi się, że
pisałas wcześniej o biciu tylko w samoobronie... bez podtekstów
politycznych

[srebrnarybka]

Złośliwie powiem, że zdjęcie z kanapy to też przemoc.

[fogito]

...podobnie jak wyjęcie z wanny, albo wytarcie nosa.

[mama303]

Przed kim Ty się bronisz? przed kilkulatkiem? nie rzośmieszaj
mnie.

[babcia47]

a sądzisz, że siniaki spowodowane przez uderzenie kilkulatka różnią
się czymś od tych, spowodowanych przez kogoś starszego?..zapewniam
Cię że mają identyczny kolor..zardapania również! Co prawda mi się
przytrafiły kiedy dziecki "eksperymentowały" i sprawdzały co mozna,
szybko przywołałam je do porządku..jednak bywało, że z siniakiem na
twarzy czy podrapanym nosem chodziłam do pracy, puder tego nie
zakrył, a z reakcji otoczenia (niedyskretne pytania) wiem, że były
widoczne

[fogito]

A jak je przywoływałaś do porządku - też biciem?

[mama303]

babcia47 napisała:

> Co prawda mi się
> przytrafiły kiedy dziecki "eksperymentowały" i sprawdzały co
mozna,
> szybko przywołałam je do porządku..jednak bywało, że z siniakiem
na
> twarzy czy podrapanym nosem chodziłam do pracy

Az tak Cie tłukły? No to sie nie dziwie że musiałaś się bronić,
trzeba było iśc na obdukcję

[basia_84]

rapunzel1 napisała:

> Jeśli cię ktoś zaatakuje na ulicy to uprzejme "Proszę przestań.To
boli" nie je
> st odpowiednią reakcją.
> Jeśli dziecko bije i nie reaguje na "nie" mamy musi liczyć się z
tym że zostani
> e potraktowane jak napastnik.
> Nauczy się w praktyce że
> - nie jest pępkiem świata, nie wolno mu bić innych
> - wolno siłą odpowiadać na atak
> Zyska też doświadczenia do późniejszego wykształcenia normy
moralnej "nie rób d
> rugiemu co tobie nie miłe"

Czyś ty zmysły postradała. Porównujesz dziecko do jakiegoś
zwyrodnialca!!!!!!!!!!!! Zastanów się nad sobą. Dziecko nie przyszło
z nikąd, nie spadło z nieba, nie przyniósł go bocian. Płodząc je i
rodząc zdecydowałaś się je wychować i na tym polega zasadnicza
różnica. Zwyrodnialca nie wychowujesz a nad toba w stosunku do
dziecka ciąży zajebisty obowiązek i nie polega on na
biciu!!!!!!!!!!!!!

Powiem wręcz że to od ciebie załeży czy twoje dziecko nie zostanie
później takim zwyrodnialcem!!!!!!!!!!!!!

Napisałaś:
> Jeśli dziecko bije i nie reaguje na "nie" mamy musi liczyć się z
tym że zostani
> e potraktowane jak napastnik.
Na litość boską co z ciebie za matka??

[scher]

Tyle wykrzykników, tyle rejtanowskich pohukiwań, a nie razi cię słówko
zaj*bisty? Przy dzieciach też go używasz?

[basia_84]

> Tyle wykrzykników, tyle rejtanowskich pohukiwań, a nie razi cię
słówko
> zaj*bisty? Przy dzieciach też go używasz?

Nie choć nie jest to szczególnie wulgarne słowo w dzisiejszych
czasach. Tu użyłam go w chwili uniesienia jak przeczytałam o tym że
dzicko można tak wg kogoś traktować.

Ale wiesz, wolę by moje dziecko usłyszało z moich ust "brzydkie"
słowo niż żebym miała zachowywać się jak osoba której wypowiedź
komentowałam. Bo czym innym jest przekląć a czym innym zrzucić za
karę dziecko z wersalki lub mu przyłożyć. Nie widzisz tej różnicy?

Pozatym zauważyłam że rodzice bijący dzieci często na początku robią
to gdy uważają że jest to słuszne ale później przeradza się to w
wyżywanie się na malcach za własne frustracje, za to że sami nie
radzą sobie z różnymi rzeczami, bo się napatoczy i do zdenerwowanego
rodzica powie coś gdy ten jest już na skraju swych sił. Jak byłam
mała nieraz dostałam za nic i nie powtórze tych błędów nigdy!

[babcia47]

a słyszałaś moze o agresji słownej, terrorze psychicznym i szantażu
uczuciowym??? Jako osoba, która doswiadczyła obu typów agresji
powiem ci ze ten jest gorszy od bicia, bo nie zostawia widocznych
śladów, nie podlega ogólnemu potępieniu i praktycznie nie sposób się
od niego uwolnić i zapobiec nawet po latach!! Moja mama stosowała
wymiennie środki fizyczne i psychiczne..etapy rozwoju dziecka jak
bunt kilkulatka czy okres dorastania traktowała jak cos co trzeba
wyrugować z korzeniami, wszelkimi dostepnymi metodami..nad bólem
nauczyłam sie panować i kiedy zauwazyłą, że jej razy mam w
nosie..przestała..pozostałe sposoby stosuje nawet do dziś!!..i o ile
razów nie pamietam..ich ból rozmył sie po latach..to do dziś
pamietam każde złe słowo, każde niesprawiedliwe oskarżenie (na
zasadzie udowadniania że nie jestem wielbłądem), każde
poniżenie..szczególnie publiczne..wyzwiska też i jeżeli zajmuję się
moja stara mama to tylko z obowiązku..bo słowami zabiła we mnie
wszelkie uczucia do niej..obcych ludzi, którzy postępują w ten
sposób wobec ludzi, nie tylko wobec mnie,omijam szerokim łukiem..
Jednak sposoby wychowania mojej mamy wynikały z braku umiejetności,
refleksji a nawet braku wzorca..to ze rodzić wobec dziecka zastosuje
w sytuacji wyjatkowej klapsa wzmacniając zakaz nie znaczy, że bedzie
je katował..takie rozumowanie to powazne naduzycie

[kropkacom]

> a słyszałaś moze o agresji słownej, terrorze psychicznym i szantażu
> uczuciowym???

No i? Chyba nikt nie przeczy że jest wiele sposobów w jaki można skrzywdzić
drugiego człowieka.

[pimpusia77]

o matko boska przeczytaj jeszcze raz uważnie. Nie daję klapsów a dałam
klapsa. Jest różnica, prawda?

nie ma, prawda?

[krwawakornelia]

bolalo.

[pimpusia77]

Tak. Dla ludzi dla których świat jest albo czarny albo biały bez
odcieni szarości nie ma różnicy.
Nie ważne. Ważne jest to, że rada była niezbyt mądra a ja jeszcze
głupsza bo posłuchałam tej rady.
A teraz mam dowód, że to nie jest tak, że jak niektóre metody
zawodzą to klaps będzie skuteczny. Nie będzie. Robi dziecku w głowie
kipisz. Klapsy są złe i kropka.

[mama-123]

Jesli moge cos doradzic, to nie pozwol na myslenie, ze Twoje dziecko
nie jest do skontrolowania. Nie mysl, ze nie jestes w stanie. jestes
dorosla, psychicznie silniejsza i to Ty decydujesz, co robisz.
POza tym, staraj sie ( i pewnie juz to robisz) podejsc do dziecka
pozytywnie. W tym wieku swietnie sie sprawdza zagadanie dziecka.
Wyobraz sobie, ze placze, bo nie chce umyc rak. Zapytaj go wiec i to
szybko ktorym mydlem woli sie myc ? Zoltym czy czerwonym?
NIe chce gdzies isc, kladzie sie na chodniku, zagadaj go o
wiewiorce, ktora wlasnie widzialas na jakims tam drzewie i byla
taka, jakiej jeszcze nigdy nie widzieliscie.
Nie chce isc spac, to opowiedz mu, ze przeciez jutro bedziecie mieli
taki swietny dzien, ze idziecie tu i tu, ze koniecznie musicie sie
dobrze przygotowaci wyspac, zeby miec sily na wszystko.
U mojego dzieciecia to dziala swietnie. Moze tez Ci pomoze.

[fogito]

i niech to bedzie przestroga dla innych mam, ktore daja takie glupie
rady. A swoja droga jest tu spora grupa przeciwnikow bicia wiec
dziwie sie, ze nikt ci nie odradzil klapsa.
Zycze powodzenia w wychowywaniu bez przemocy. Moj syn ma juz 4 lata
i jakos mi sie udaje. Chociaz czasami mam ochote wbic zeby w sciane.
Ale nikt nie mowil, ze bedzie latwo.
Pozdrawiam

dziecko wola o kontakt,

[krwawakornelia]

fizyczny kontakt. przeciez naprawde tyle latwiej poprostu przytulac i
przytulac i przytulac.

A jezeli autorka posluchala tak absurdalnej rady, to pewnie gdzies
podswiadomie uznaje ze przemoc wobec dzieci moze sluzyc za metode
wychowawcza.

[pimpusia77]

> A jezeli autorka posluchala tak absurdalnej rady, to pewnie gdzies
> podswiadomie uznaje ze przemoc wobec dzieci moze sluzyc za metode
> wychowawcza.

Dżizas... brak mi słów... co to za absurd?? Nie znasz mnie, nic o
mnie nie wiesz. Skąd taki głupi wniosek? Bo poczułam się bezsilna bo
okazało się, że żadna metoda nie działa?
Nie widzisz co napisałam? To może wytłumaczę- napisałam, że to nie
jest metoda wychowawcza i przestrzegam innych przed takimi metodami.
Masz tendencję naditerpretacji i uproszczeń.

> fizyczny kontakt. przeciez naprawde tyle latwiej poprostu
przytulac i przytulac i przytulac.

No. Biedne moje dziecko bo nigdy go nie przytulam.

[ma_dre]

wydaje mi sie ze sytuacja przerosla cie, bo wychodzisz z blednego zalozenia : ze
twoje dziecko to partner i jest na rownej stopie z toba. Tak nie jest, w
hierarchii spolecznej i rodzinnej jestes od niego o wiele wyzej, to ty masz
przekazac dziecku twoje doswiadczenie zyciowe. Ono, jako owego nie posiadajace,
nie moze byc twoim partnerem, przynajmniej na razie...
Za duzo starasz sie dziecku wytlumaczyc... i jeszcze te przeprosiny!
Pozostaw te ostatnie na wiek, w ktorym dziecko bedzie moglo docenic ich wartosc.
Czasem warto byc lakonicznym, zwykle "nie wolno!" potrafi czynic cuda!
Wielokrotne tlumacazenie dlaczego nie wolno sprawia, ze dziecko czuje sie zbyt
wazne... przez co dajesz dziecku zbyt duze poczucie mocy, czas aby odnalazlo
nalezne mu miejsce.
Jesli bije cie, po prostu wstan, postawa i tonem glosu daj mu do zrozumienia ze
to co robi jest nieodpowiednie. Nie stosuj na razie kar, bo takie dziecko jest
za male na zrozumienie konceptu kary...

[pimpusia77]

> Czasem warto byc lakonicznym, zwykle "nie wolno!" potrafi czynic
cuda!
Myślisz, że ja nie mówiłam, że nie wolno? Przecież to pierwsze co
się ciśnie na usta!
> Jesli bije cie, po prostu wstan, postawa i tonem glosu daj mu do
zrozumienia ze
> to co robi jest nieodpowiednie.

To jest dokładnie to co robiłam zanim zaczęłam stosować kary.

Nie stosuj na razie kar, bo takie dziecko jest
> za male na zrozumienie konceptu kary...
Wydaje mi się, xże bardzo dużo rodziców uważa małe dzieci za
wyjątkowo mało kumate... Nie wiem jak jest z innymi dziećmi ale mój
syn świetnie rozumie co to jest kara. Napisałam zresztą, że od kiedy
wprowadziłam nową karę to mój syn zaprzestał tego niecnego procederu

ak nie jest, w
> hierarchii spolecznej i rodzinnej jestes od niego o wiele wyzej,
to ty masz
> przekazac dziecku twoje doswiadczenie zyciowe.
Nie nazwałabym swojego dziecka partnerem (parter to mój mąż) ale też
nie uważam, że ja jestem wyżej w hierarchi. Jestem człowiekiem a nie
zwierzęciem i nie żyję jak zwierzęta w stadzie. Uważam, że jesteśmy
sobie równi z tą różnicą, że ja posiadam większe doświadczenie i
dlatego to ja opiekuję się moim dzieckiem a nie ono mną.
> Za duzo starasz sie dziecku wytlumaczyc... i jeszcze te
przeprosiny!
Tak... najlepiej nie tłumaczyć tylko krótko uciąć "nie bo nie"? I
niby dlaczego mam nie przepraszać jeśli czuję, że zrobiłam źle?
Możesz mi to wytłumaczyć?

[ma_dre]

Poczytaj troche ksiazek o rozwoju dzieci, a dowiesz sie z nich ze na poczatku sa
one po prostu "wyjątkowo mało kumate" jak to ladnie ujelas. Dwulatek dopiero
odkrywa ze jest odrebna jednostka, nie ma poczucia czasu, swiat ogranicza mu sie
do domu i niedalekiej jego okolicy... Twierdzisz ze syn swietnie rozumie co to
jest kara, wniosek twoje kary sa do kitu, jesli nie skutkuja!?
Dlaczego nie powinnas przepraszac dziecka w tej konkretnej sytuacji? Bo sama
wlasnymi rekami podwazasz swoj autorytet i wzbudzasz w dziecku poczucie
wyrzadzonej krzywdy. Wiesz ze zrobilas zle wiec wiecej tego nie rob, a dla
dziecka pozostan nieomylna, jeszcze chociaz te pare lat! Dziecko potrzebuje abys
byla dla niego wyrocznia, ta najwazniejsza, najmadrzejsza az do momentu kiedy
zacznie naprawde myslec samodzielnie a nie powtarzac zaslyszane z twoich ust
opinie! Wtedy bedziesz mogla go przepraszac, jesli zrobisz cos zle!
Swoja postawa wobec dziecka wzbudzasz w nim niepokoj, stad tez jego agresja!

[pimpusia77]

wierdzisz ze syn swietnie rozumie co to
> jest kara, wniosek twoje kary sa do kitu, jesli nie skutkuja!?
Przepraszam ale nie będę dyskutować z osobą, która ma problem ze
zrozumieniem tekstu, który czyta.
Ja napisałam, że moja kara poskutkowała!
> Dlaczego nie powinnas przepraszac dziecka w tej konkretnej
sytuacji? Bo sama
> wlasnymi rekami podwazasz swoj autorytet i wzbudzasz w dziecku
poczucie
> wyrzadzonej krzywdy. Wiesz ze zrobilas zle wiec wiecej tego nie
rob, a dla
> dziecka pozostan nieomylna,
Ale ja nie jestem nieomylna i nie chcę aby moje dziecko tak o mnie
myślało.
Wtedy bedziesz mogla go przepraszac, jesli zrobisz cos zle!
Z całą pewnością nie jestes osobą, która będzie mi dawała
przyzwolenie na to kiedy mogę przeprosić swoje własne dziecko.

> Poczytaj troche ksiazek o rozwoju dzieci, a dowiesz sie z nich ze
na poczatku s
> a
> one po prostu "wyjątkowo mało kumate" jak to ladnie ujela
Czytam książki. Widocznie rozumiem trochę lepiej tekst, który czytam
niż niektóre osoby....
Tym samym ucinam dyskusję.

[ma_dre]

pieniaczka, jestes po prostu niedorosla pieniaczka!
przeczytaj swoje posty z calego watku, ciskasz sie jak wesz na kolniezu, nie
napisalas zadnej spokojnej, wywazonej odpowiedzi. Nie potrafisz nawet brac
odpowiedzialnosci za swoje czyny : dalas dziecku w dupe, a odpowiedzialnosc za
to zwalasz na nieznane blizej forumowiczki! No bardzo ladna dorosla postawa. Nie
dziwie sie ze masz problemy wychowawcze juz z dwulatkiem!!!
To ja dziecino ucinam dyskusje, pogadamy jak podrosniesz... moze.

[scher]

ma_dre napisała:

> Swoja postawa wobec dziecka wzbudzasz w nim niepokoj

Z tym jestem się w stanie zgodzić. Rodzic niepewny swego nie daje dziecku koniecznego poczucia bezpieczeństwa.

[allka44]

słuchaj , ty nie czytaj tych bzdur od natchnionych idiotek. Nie można dzieci bić
i koniec i basta, ale wszyscy jesteśmy ludźmi. Ten klaps trzeba sobie wybaczyć i
juz.
A wy kobitki, weźcie coś zróbcie ze sobą, zamiast od razu kamieniować/

[zoe7]

Naprawdę uważasz, ze klaps BOLI?

[kropkacom]

A myślisz że dziecko by się przejęło jak je po tyłku pogłaszczesz? Jeden
przyłoży delikatnie a druga mocniej. Jednak ostatecznie chyba właśnie o ból
chodzi w tej karze.

[basia_84]

zoe7 napisała:

> Naprawdę uważasz, ze klaps BOLI?

Tak. Jak już pisałam nie raz nie dwa dostałam "klapsa" i dziś mogę
powiedzieć że to bardzo bolało. I fizycznie i psychicznie zwłaszcza
kiedy dostałam za nic. Najpierw klapsy ręką, potem pasem, raz
kablem. Trzeba jasno określić zasady jakimi kierujemy się w życiu i
jakich uczymy nasze dzieci. Albo bić można, więc i ono może, albo
nie można więc i rodzic musi się do tego zastosować.

Każde takie przyzwolenie może prowadzić do nadużyć. Nie każdy
potrafi zawsze i wszędzie nad sobą zapanować. Tak jak pisałam często
sfrustrowany rodzic który nie panuje nad sytuacją może odwinąć
dziecku klapsa w niewystarczająco uzasadnionej (choć uważam że żadna
nie jest uzasadniona) sytuacji.

Jak byłam mała to miałam w domu dwie różne postawy co do wychowania
mnie na dorosłego człowieka - mamy i taty:

1. Mama - biła, najpierw były to klapsy ale im byłam większa tym
częściej zdarzało jej się niezapanować nad sobą. A to nie zmieściłam
obiadu nad którym się namęczyła, a to rozbiłam niechcący szklankę,
co się zdarza, a to podeszłam do niej z pytaniem jak oglądała tv
itd. Kiedyś dostałam w twarz za to że nie potrafiłam rozwiązać
zadania z matematyki (nie potrafiłam zrozumieć), poszła mi krew z
nosa, wtedy to już tylko zostałam wyzwana, że tuman jestem a teraz
przez ten nos traci matka czas bo nie mogę w tym czasie dalej robić
lekcji. Im byłam starsza tym częściej zdarzało się że nie panowała
nad sobą. Najpierw klapsy, potem bicie w nerwach i bardzo mocno. Wg
niej to było w porządku. Obrażanie , ubliżanie to był kolejny etap
karania mnie.

2.Tato - nie bił nigdy. Kiedy coś nabroiłam czy nie byłam posłuszna
był mną zawiedziony. To było widać. Siedział smutny z zawiedzioną
miną i milczał. Nie zwracał na mnie uwagi. Nawet nie wiecie jaka to
była dla mnie kara. Przeprosiłam go dopiero kiedy przeszła mi złość
i zrozumiałam że to on miał rację. On zawsze wtedy mnie przytulał i
mówił, że bardzo mnie kocha. Było to dawno i na długo przed tymi
wszystkimi programami typu "superniania" itp. Mój tato robił to
instynktownie i to na prawdę działało.

= Podsumowując:
*nigdy nie miałam szacunku do matki, nigdy nie powiedziałam jej tego
w twarz ale po prostu nie szanuję jej przez to do dziś. Uważam że to
było bardzo krzywdzące i niesprawiedliwe. Jak słabym trzeba być
człowiekiem by bić własne dziecko, małą bezbronną istotkę która jest
w nas zapatrzona jak w bóstwa i kocha nas tak bardzo !
*tatę zawsze szanowałam i szanuję do dziś. To on mnie ukształtował i
tak samo będę wychowywała swoje dzieci jak on wychowywał mnie.
Zawsze dawał mi czas na przemyślenie sytuacji i samodzielne dojście
do wniosków. Jakże łatwiej było by dać klapsa. Ja się klapsów nie
bałam, co to za kara, byłam przyzwyczajona. Zrobiłam coś nie tak -
dostałam od matki klapsa/lanie - pobolało, przestało, nie było czego
przemyśleć i znów mogłam robić to samo, żadnych z tego wniosków nie
było poza jednym - "bić można". Na szczęście postawa taty pokazała
mi, że MOŻE I MOŻNA, ALE Z PEWNOŚCIĄ NIE TRZEBA!

Uważam że klaps w rodzinach gdzie jest na to przyzwolenie to powinna
być na prawdę skrajna ostateczność. A będzie tak tylko wtedy kiedy
rzeczywiście zdarzy się może kilka razy w życiu dziecka, a nie kilka
razy w miesiącu, tygodniu, dniu!

NIE PRÓBUJE NIKOMU POWIEDZIEĆ ŻE JESTEŚCIE ZŁYMI RODZICAMI JEŚLI
PARĘ RAZY W ŻYCIU WASZEGO DZIECKA DOSTAŁO ONO KLAPSA, KTÓREGO LEDWO
POCZUŁO. PRÓBUJE TYLKO UŚWIADOMIĆ JAK WAŻNE JEST TO, BY ZAWSZE I
WSZĘDZIE ABSOLUTNIE NAD SOBĄ PANOWAĆ!

ALE NALEŻY PRZEMYŚLEĆ SWOJE ZACHOWANIE JEŚLI NASZE DZIECKO OBRYWA
PARĘ - PARENAŚCIE RAZY W MIESIĄCU, TYGODNIU, DNIU ! JEŚLI TAKA JEST
CZĘSTOTLIWOŚĆ TO PRZEMYŚLCIE CZY TE KLAPSY PRZYNOSZĄ JAKIŚ EFEKT
SKORO WCIĄŻ MUSICIE "ZA COŚ" DAWAĆ NOWE?

[kropkacom]

> ALE NALEŻY PRZEMYŚLEĆ SWOJE ZACHOWANIE JEŚLI NASZE DZIECKO OBRYWA
> PARĘ - PARENAŚCIE RAZY W MIESIĄCU, TYGODNIU, DNIU ! JEŚLI TAKA JEST
> CZĘSTOTLIWOŚĆ TO PRZEMYŚLCIE CZY TE KLAPSY PRZYNOSZĄ JAKIŚ EFEKT
> SKORO WCIĄŻ MUSICIE "ZA COŚ" DAWAĆ NOWE?

Wykrzyczane ale słuszne

[scher]

basia_84 napisała:

> Tak. Jak już pisałam nie raz nie dwa dostałam "klapsa" i dziś mogę
> powiedzieć że to bardzo bolało. I fizycznie i psychicznie

Ty nie dostawałaś od matki klapsów, ty byłaś przez nią bita. To wielka różnica. Z takimi traumatycznymi doświadczeniami z dzieciństwa nie jesteś odpowiednią osobą do dyskusji o celowości klapsów rodzicielskich.

[basia_84]

scher napisał:
> Ty nie dostawałaś od matki klapsów, ty byłaś przez nią bita. To
wielka różnica.
> Z takimi traumatycznymi doświadczeniami z dzieciństwa nie jesteś
odpowiednią o
> sobą do dyskusji o celowości klapsów rodzicielskich.

Po pierwsz: dążyłam do tego, że często od klapsów sią zaczyna.

Po drugie: wielu rodziców takie traktowanie dziecka, bicie itd.
uważa za usprawiedliwione klapsy. Nawet lanie pasem czy kablem jest
wg nich odpowiednikiem skarcenia, niektórzy wciąż nazywają to
klapsem - moim celem była przestroga dla rodziców którzy zabrneli
zbyt daleko. Jak to się mówi: u kogoś drzazgę się zobaczy a u siebie
belki nie. Rzadko do nas dociera jakie sami popełniemy błędy.

Po trzecie napisałaś: "Z takimi (...) doświadczeniami z dzieciństwa
nie jesteś odpowiednią o sobą do dyskusji o celowości klapsów
rodzicielskich" ---

[camel_3d]

pimpusia77 napisała:

> o matko boska przeczytaj jeszcze raz uważnie. Nie daję klapsów a dałam
> klapsa. Jest różnica, prawda?

no dla wielu tu po prostu maltretowalas to dziecko, teraz bedzie mialo uraz do
konca zycia i pewnie bedzie musialo do psychologa chodzic..jak moglas

[marghe_72]

a kto Ci takiej "genialnej" rady udzielił?

Syn miał 100% racji

[leli1]

jak na 2 latka to podejrzanie sprytny ten Twoj maluch!!
I w dodatku pamiętliwy skoro po czasie wspomina o tym na placu zabaw. Wydawało by sie, że normalnie po takiej akcji będzie płakał, może będzie przestraszony, może jeszcze bardziej na nie!, ale żeby od razu psychologicznie w Ciebie uderzyć.....nonono
Czasem zdarzają się różne sytuacje i moj maluch "ma karę", ale nie rozpamiętuje jej, mam czasem wrażenie że wręcz o niej zapomina....jakis taki dziwny dziecięcy mechanizm wypierania tego co się zdarzyło złego.
Podejrzliwa jestem, nie bardzo chce mi się wierzyć w taką reakcję dwulatka. Skoro młodziak zdaje sobie sprawę, że nie wolno bić (wszak Ci o tym powiedział, czyli docierają do niego twoje uwagi), to czemu Was okłada?

[pimpusia77]

No jest wyjątkowo inteligentny i sprytny- to prawda. Jest również
bardzo porywczy i nie radzi sobie zupełnie z emocjami. W chwilach
złości rzuca zabawkami i okłada nas oraz robi rzut na podłogę i wyje
jak dzikie zwierze. NA szczęście bardzo żadko. Wogóle to bicie
zdarza mu sie już coraz żadziej.
Co do jego pamięci- kopara mi opadła bo jak jechalismy ostatnio do
lasu to on pamiętał jak w zeszłym roku w lipcu zbieralismy w lesie
jagody i że mama miała brudne rączki! Niesamowite! Zadziwia mnie
czasami. Duma mnie rozpiera

[mama303]

leli1 napisała:

> Wydawało
> by sie, że normalnie po takiej akcji będzie płakał, może będzie
przestraszony,
> może jeszcze bardziej na nie!, ale żeby od razu psychologicznie w
Ciebie uderzy
> ć.....nonono

Mylisz się, dziecko było zdziwione że mama zadała mu ból. Normalna
reakcja dziecka, ktorego nikt do tej pory nie uderzył. Moja córka
kiedys przez długi czas stała z rozdziawiona buzią widząc mamę
klapsujaca malucha. Nie mogła pojąc tego, bo przecież NIE WOLNO BIĆ.
Potem długo to wspominała.

[scher]

Moim zdaniem się niepotrzebnie biczujesz. Klaps się czasami należy i
dziecko musi to zrozumieć. Celowe, zuchwałe nieposłuszeństwo jak
najbardziej zasługuje na klapsa.

Od zasady "nie wolno bić" istnieją wyjątki, m.in. klaps
rodzicielski. Nawet doktryna prawa to uwzględnia, bo klaps nie jest
czynem karalnym.

[granadax]

a powinien byc. Co za durne wytlumaczenie slabosci rodzica - klaps rodzicielski,
brzmi conajmniej jak pomrocznosc jasna....

[scher]

granadax napisała:

> Co za durne wytlumaczenie slabosci rodzica

Ja daję klapsa (bardzo, bardzo rzadko) nie ze słabości.

ale pomogło czy nie?!?!

[0golone_jajka]

Syn nadal Cię bije czy, przypomniwszy sobie klapsa którego dostał, rezygnuje z bicia?

[pimpusia77]

Nadal mu sie zdarza... choć dużo żadziej. Ale na pewno nie ma to nic
wspólnego z klapsem. Raczej z upierdliwym tłumaczeniem i wymyśleniem
kary, która wreszcie jest traktowana przez mojego syna jak kara a nie
zabawa.

[arioso1]

proponuje zrobic mu badania na nadpobudliwość- moze ma adhd?
dziecko które wije sie po podłodze wydając dziwne odgłosy , bicie
po twarzy, to tylko niektore z objawów-lepiej to sprawdzic im
wcześniej zdiagnozujesz tym szybciej pomożesz swojemu dziecku-,bo
jeżeli faktycznie ma adhd a wy nic nie zrobicie- to bedzie tak żle
że nie poradzisz sobie z zachowaniem dziecka .Ja kiedys nie
posłuchałam podobnej rady i dzisiaj żałuję-

[arioso1]

a i jeszcze napiszę- mój syn pamięta nawet sytuacje sprzed 4 lat a
ma 7 lat-pamieta najczęściej sytuacje np wypady do lasu , na
narty czyli kontakt z przyrodą-on pamięta jakiego koloru miała
obrożę nasza suczka- on miał wtedy 4 lata pies nie żyje prawie
tyle samo.ponadprzeciętna inteligencja- pomimo trudności w
zachowaniu- jako 6 latek nie czytał ale wiedział co jest
napisane,mamy w domu ponad 800filmów- podaj mu jakikolwiek tytuł -
wystarczy ze powiesz na jaką litere sie zaczyna tytuł- zawsze ją
znajdzie- potrafi w kilka minut rozpracowac gry komputerowe- mimo
iz nie gra w gry wogóle zabraniam mu ruszac komputer, badania
psychologiczne wyszły celująco i myslałam że mam jedynie niegrzeczne
dziecko- z tego forum trafiłam na forum o adhd- poszłam na grupe
wsparcia -zaczełam czytać o tym i zrobiłam badania- oczywi.ście
wyszło adhd ale w placówce która szczególnie sie tym zajmuje.

[pimpusia77]

Wyjących i wijących się po ziemi dzieci widuję na codzień dużo- na
placu zabaw. Nie sądzę aby wszystkie miały adhd. Raczej nie radzą
sobie z emocjami. Poza tym tak jak pisałam- u mojego syna zdarza się
to sporadycznie.
Ale fakt- mój synek jest bardzo, bardzo żywy i ma zadziwiająco dużo
energii. Natomiast przy słuchaniu książeczki potrafi siedzieć bez
ruchu 40 minut- to chyba wyklucza adhd? Nie znam sie na tym za
bardzo ale ta choroba kojarzy mi się z dzieckiem wiecznie pobudzonym
i nie potrafiącym usiedzieć na miejscu 5 minut.

[arioso1]

> Wyjących i wijących się po ziemi dzieci widuję na codzień dużo- na
> placu zabaw. Nie sądzę aby wszystkie miały adhd. Raczej nie radzą
> sobie z emocjami. Poza tym tak jak pisałam- u mojego syna zdarza
się
> to sporadycznie.
> Ale fakt- mój synek jest bardzo, bardzo żywy i ma zadziwiająco
dużo
> energii. Natomiast przy słuchaniu książeczki potrafi siedzieć bez
> ruchu 40 minut- to chyba wyklucza adhd? Nie znam sie na tym za
> bardzo ale ta choroba kojarzy mi się z dzieckiem wiecznie
pobudzonym
> i nie potrafiącym usiedzieć na miejscu 5 minut.

dziecko które nie umie sobie radzic z emocjami jest najczesciej
diagnozowane jako dziecko z adhd, ponadto teraz co drugie dziecko
praktycznie powinno zostac przebadane pod tym katem, i jeszcze
dodam że mój syn tez potrafi siedziec i ponad dwie godziny w
skupieniu a dzieci z z orzeczonym znacznym stopniem adhd i
dodatkowymi dolegliwościami ,nadpobudliwością potrafi równierz
usiedzieć długo-uweazam poprostu,ze boisz sie nazwac rzeczy po
imieniu, że wstydziłabyś się przysnac że masz niepełnosprawne
dziecko-adhd to niepełnosprawnośc jednak jest jakby nie było.
Niby takie masz inteligentne dziecko taka duma cie rozpiera - a nie
potrafi zrozumiec za kolejnym tłumaczeniem ze bić mamy nie wolno?
moze nie jest az takie inteligentne skoro tak jest? może on
poprostu woła o pomoc

[pimpusia77]

uweazam poprostu,ze boisz sie nazwac rzeczy po
> imieniu, że wstydziłabyś się przysnac że masz niepełnosprawne
> dziecko-adhd to niepełnosprawnośc jednak jest jakby nie było.

mylisz sie i to bardzo. Nigdy, przenigdy nie wstydziłabym się mojego
dizecka nawet gdyby było niepełnosprawne. Jak wogóle śmiesz coś
takiego napisać??

> Niby takie masz inteligentne dziecko taka duma cie rozpiera - a
nie
> potrafi zrozumiec za kolejnym tłumaczeniem ze bić mamy nie wolno?
> moze nie jest az takie inteligentne skoro tak jest? może on
> poprostu woła o pomoc

A Ty masz jakieś problemy ze sobą, że musisz mi pisac takie rzeczy?
On nie jest "niby" inteligentny tylko BARDZO inteligentny i nie
podważaj tego bo to conajmniej niegrzeczne.

[arioso1]

> On nie jest "niby" inteligentny tylko BARDZO inteligentny i nie
> podważaj tego bo to conajmniej niegrzeczne.

no własnie-bardzo inteligentne dzieci zachowuja sie w sposób na to
wskazujący-twoje tak nie robi-a może ty leczysz kompleksy?i wmawiasz
sobie ze tak jest?

[pimpusia77]

Wiesz co? Nie chce mi sie z Tobą dyskutować. Szkoda mi czasu.
Zastanawiam się tylko po co to piszesz? Lubisz sprawiać przykrość
innym ludziom?
Żegnam. Bez odzewu.

bardzo czesto jest tak, ze

[krwawakornelia]

ze jak mamy jeszcze w domu niemowlaka czy noworodka nawet nie wiemy
ile tak naprawde go dotykamy, i robimy to praktycznie non stop.
Przy karmieniu, przewijaniu, noszeniu, usypianiu czesto prawie 24 h.
Ale w pewnym momencie dzecko przestaje byc karmione piersia, wiec to
odpada.
Kiedys tam samo siedzi w wysokim krzeselku wiec noszenie odpada.
Zaczyna samo chodzic wiec sie oddala, zaczyna samo zasypiac itd.
az same nawet nie wiemy kiedy z tych praktycznie 24h robi sie
doslownie pare minut.
A dziecko ma niespelna 3 lata.
I ciagle jeszcze potrzebuje naszego fizycznego bardzo bliskiego
kontaktu. czesto bicie, kopanie, podszczypywanie gryzienie,
pociaganie za wlosy sa tego wyrazem.

[pimpusia77]

Hmm... to w naszym przypadku raczej nietrafiona diagnoza. Nie
wnikając w szegóły- przytulamy się bardzo dużo. Zakończmy może
dywagacje na temat braku kontaktu fizycznego bo nie ma to sensu i
czuję, że padają tu wobec mnie przesadzone i niesłuszne zarzuty.
W każdym razie dziękuję za chęć pomocy...

[srebrnarybka]

krwawakornelia napisał:

> Ale w pewnym momencie dzecko przestaje byc karmione piersia, wiec
to
> odpada.
> Kiedys tam samo siedzi w wysokim krzeselku wiec noszenie odpada.
> Zaczyna samo chodzic wiec sie oddala, zaczyna samo zasypiac itd.
> az same nawet nie wiemy kiedy z tych praktycznie 24h robi sie
> doslownie pare minut.
> A dziecko ma niespelna 3 lata.
> I ciagle jeszcze potrzebuje naszego fizycznego bardzo bliskiego
> kontaktu. czesto bicie, kopanie, podszczypywanie gryzienie,
> pociaganie za wlosy sa tego wyrazem.

Chyba najlepiej byłoby, gdyby dziecko nie przestawało w ogóle być
karmione piersią, nie nauczyło się siadać, nie nauczyło się chodzić
samodzielnie, nie nauczyło się załatwiać na nocnik, tylko musiało
być przewijane. Wtedy miałoby tyle kontaktu, ile trzeba. A jeszcze
lepiej byłoby, gdyby dziecko w ogóle się nie rodziło, tylko
dorastało w brzuchu mamy. Wtedy byłby pełen kontakt fizycnzy 24
godziny i dziecko byłoby w pełni zdrowe psychicznie.

to nie zarzuty bon cie panie boze

[krwawakornelia]

tylko taka refleksja. zachowanie naszych dzieci wynika tez z naszego.
Poprostu.

A srebrnarybko zaraz cie usuna za lamanie netykiety.

[myszciarella]

Jeśli uwazasz że dziecku szczypiąc i bijąc prosi się o przytulanie to współczuję. Nie lepiej porozmawiać i tłumaczyć, czego wolno a czego nie i mówić jak bardzo dziecko kochamy, kochamy i jeszcze raz kochamy.....

a jednak dziala

[0golone_jajka]

No zaraz, twierdzisz ze po tym jak dalas klapa zdarza sie to duzo rzadziej, ale
zaraz zastrzegasz ze to nie od tego klapa. A skad niby to wiesz? Moim zdaniem
klap bardzo sie do tego przyczynil. Tlumaczenie oczywiscie tez, ale klap
"objasnil" dziecku tlumaczenie, ktorego najwyrazniej nie pojmowalo. Moim zdaniem
klap spelnil swoja funkcje!

popieram

[camel_3d]

dzieciak nagle dowiedzial sie co znaczy bol i ze zadawanie go nie jest przyjemne..

[nisar]

Zawsze mnie zadziwia jak łatwo dorośli dają się dzieciom wpędzić w
poczucie winy! Jeśli dziecko Cię bije, a po dostaniu klapsa ma
pretensję, bo "mówiłaś że nie wolno bić" to moim zdaniem należy
odpowiedzieć np:
- tak, mówiłam, ale skoro ty nadal mnie bijesz, to znaczy że tak
chcesz żeby było
- tak, nie wolno, ale nikomu, ani tobie ani mnie. skoro ty bijesz,
to mnie też wolno.
- no cóż, zobacz jak to jest nieprzyjemnie jak ktoś cię uderzy.
Bolało? Dobrze Ci z tym?

Ostatnią rzeczą jaką należało zrobić jest przepraszanie dziecka,
niestety.

[leli1]

dokładnie,
jesli jest na tyle mądry i cwany, żeby wykorzystac sytuację i Ci tego klapsa wytknąć, to tym bardziej powienien zrozumieć jasny przekaz - nie wolno nikomu, Tobie też!
Tez jestem zdania, że poczucie winy i samobiczowanie w tym momencie możesz sobie odpuścic , raczej pomyśl jak podejść psychologicznie swoje małego "cwaniaka".

[scher]

nisar napisała:

> Ostatnią rzeczą jaką należało zrobić jest przepraszanie dziecka,

Zgadzam się z tym. Niektórzy rodzice są za miętcy - dają sobą
kręcić i manipulować.

[granadax]

przepraszajac dziecko uczysz je przepraszac. Czy jest w tym cos miekkiego?

[scher]

granadax napisała:

> przepraszajac dziecko uczysz je przepraszac

Przepraszając dziecko bezzasadnie uczymy je zuchwałości.

[verdana]

A nie przepraszajac uczymy, ze silniejszy zawsze ma racje i jak ktos
jest slabszy - to można go ponizyć, ukarać za niewinność i wszystko
jest OK. Nie przepraszajac za błedy uczymy dziecko przemocy i
chamstwa.

[scher]

Zasłużony klaps nie jest błędem.

[mama303]

scher napisał:

> Zasłużony klaps nie jest błędem

klaps jest zawsze błędem.

[scher]

mama303 napisała:

> > Zasłużony klaps nie jest błędem>
> klaps jest zawsze błędem.

Mnie tym sposobem prowadzenia dyskusji nie przekonasz.

[mama303]

scher napisał:


> Mnie tym sposobem prowadzenia dyskusji nie przekonasz.
Ciebie - żadnym sposobem.

[verdana]

Klap, ktory nawet matce wydaje się bezzasadny, jest błędem.

[agata0]

Niestety, zbyt wielu rodzicom wydaje się on błędem. Tak wnioskuję z
obserwacji dzieci z klasy mojej córki (IV klasa podstawówki).

[mama303]

agata0 napisała:

> Niestety, zbyt wielu rodzicom wydaje się on błędem. Tak wnioskuję
z
> obserwacji dzieci z klasy mojej córki (IV klasa podstawówki).

A moim zdaniem zbyt wielu rodzicom wydaje sie on cudowna metodą. Tez
wnioskuje z obserwacji dzieci.

[scher]

mama303 napisała:

> A moim zdaniem zbyt wielu rodzicom wydaje sie on cudowna metodą.
> Tez wnioskuje z obserwacji dzieci.

A co konkretnie obserwujesz u tych dzieci i jakie jest nasilenie
zjawiska?

[mama303]

scher napisał:


> A co konkretnie obserwujesz u tych dzieci i jakie jest nasilenie
> zjawiska?

A Agaty0 nie pytasz?

[scher]

mama303 napisała:

> > A co konkretnie obserwujesz u tych dzieci i jakie jest nasilenie
> > zjawiska?
> A Agaty0 nie pytasz?

Nie, pytałem Ciebie

[mama303]

scher napisał:

>
> Nie, pytałem Ciebie

dlaczego tylko mnie?

No dobrze odpowiem - moje obserwacje sa takie że najbardziej
agresywne i nieznośne dzieci sa bite w domach. Tak jest poczynajac
od przedszkoli az po szkoły.
Nie wierze że nie zrozumiałeś mnie odrazu?

[scher]

mama303 napisała:

> No dobrze odpowiem - moje obserwacje sa takie że najbardziej
> agresywne i nieznośne dzieci sa bite w domach.

Ja jestem w stanie się z tym w zupełności zgodzić. Bite. Dla mnie
bicie dziecka kojarzy się z brakiem miłości w rodzinie. A
sporadyczny, zasłużony klaps w chwili celowego nieposłuszeństwa nie.

[maman3]

Czasem lepiej dać klapsa, żeby dziecko doświadczyło, że to boli,
wtedy nie będziemy musieli łamać mu w przyszłości ręki, żeby
zrozumiało, dlaczego nie mozna kogoś bić... Empatia- dzieci się z
tym nie rodzą, jesli długo nie skutkują argumenty słowne- trzeba
dac klapsa- od razu zastrzegam się, żeby mnie nie dopadły niektóre
forumowiczki- to musi być klaps " wyważony"-nie za mocny. I jeszcze
jedna sprawa- mam dwóch synów- jeden nigdy nie potrzebował klapsów,
zawsze rozumiał, że prąd jest niebezpieczny, że nie należy sypac
piaskiem w oczy itp, wystarczało dokładne omówienie tematu, teraz
jest w II klasie podst., już dwa razy "rozbiłam" klasową ekipę
terroryzującą dzieci- o wszystkim dowiadywałam sie po mniej więcej
pół roku trwania procederu- mały bał sie powiedzieć, że jest bity-
zastanawiam się, czy to nie ma związku z faktem, że "mama nie daje
klapsa- chłopcy biją- mama nie da rady, chłopcy bić będą dalej".
Któras z forumowiczek napisała, że rodzic dla dziecka jest Bogiem,
że klaps od niego bardzo boli- fakt, ale są dwa końce tej sprawy-
kiedyś, kiedy klaps był powszedni- dzieciaki nie pyskowały starszym
nie chodziły z papierosami w zębach po osiedlu w biały dzień i miały
pewność, że jak ktoś im robi krzywdę, to: -mogą postraszyć rodzicami
-rodzice przyleją efektywnie napastnikom. Wszystkie poglądy ulegają
zmianom- kiedyś hołdowano bezstresowemu wychowaniu, po jakimś czasie
propagator tej metody sam się od niej odżegnał...

[mama303]

scher napisał:


> Ja jestem w stanie się z tym w zupełności zgodzić. Bite. Dla mnie
> bicie dziecka kojarzy się z brakiem miłości w rodzinie.

Ależ spytaj rodziców tych bitych dzieci...oni bardzo kochaja swoje
dzieci ale muszą bo tylko to na te dzieci działa.

>A
> sporadyczny, zasłużony klaps w chwili celowego nieposłuszeństwa
nie.
>

Ty idealista jesteś. Sporadyczny, powiadasz.... a co zrobić jak
dziecko jest czesto nieposłuszne /celowo!/ - wtedy klaps jest czesty
albo bardzo częsty, a to z kolei nakreca takie nieposłuszne dziecię
które staje sie jeszcze bardziej nieposłuszne i wtedy klaps jest
jeszcze bardziej częsty itd, itp. Spirala agresji Panie.

[scher]

mama303 napisała:

> Ty idealista jesteś. Sporadyczny, powiadasz.... a co zrobić jak
> dziecko jest czesto nieposłuszne /celowo!/ - wtedy klaps jest
> czesty albo bardzo częsty

Ja w ogóle uważam, że każdą nieskuteczną wobec danego dziecka metodę należy dość prędko porzucić.

szybka lekcja manipulacji?

[krwawakornelia]

Moze napisz ksiazke "jak otumanic dziecko w 30 sekund" .

[0golone_jajka]

oddac siostrom do klasztoru - tam je otumania, i bynajmniej nie powstrzymaja sie
od dawania klapsow, bo po katolicku mozna

[andaba]

nisar napisała:

> Zawsze mnie zadziwia jak łatwo dorośli dają się dzieciom wpędzić w
> poczucie winy! Jeśli dziecko Cię bije, a po dostaniu klapsa ma
> pretensję, bo "mówiłaś że nie wolno bić" to moim zdaniem należy
> odpowiedzieć np:
> - tak, mówiłam, ale skoro ty nadal mnie bijesz, to znaczy że tak
> chcesz żeby było
> - tak, nie wolno, ale nikomu, ani tobie ani mnie. skoro ty bijesz,
> to mnie też wolno.
> - no cóż, zobacz jak to jest nieprzyjemnie jak ktoś cię uderzy.
> Bolało? Dobrze Ci z tym?
>
> Ostatnią rzeczą jaką należało zrobić jest przepraszanie dziecka,
> niestety.
>

Nic dodać, nic ująć.

[dorota.konowrocka]

Też mam wrażenie, że dajesz się robić na szaro Niby jakieś postanowienie o
stanowczości, a wystarczy mała manipulacja dwulatka i presja placu zabaw, żeby
wystrychnąć Cię na dudka Klapsy nie są od tego, żeby dziecku było od nich
wesoło Klapsy są od tego, żeby przywołać niesforne dziecko do porządku.
Jasne, że mi też byłoby smutno, gdyby ktoś przerywał mi świetną zabawę. A jak
maluch nigdy nie dostał klapsa, to jest zdumiony, że zasady gry uległy zmianie.
Ale najwyraźniej nie uległy, więc wróżę mu dalszą świetną zabawę w manipulowanie
Tobą. Ale nie martw się. Ja wypracowałam jaką taką skuteczność i pewność w
wychowywaniu dopiero przy drugim dziecku - z konieczności. I wtedy odkryłam, że
dzieci nawet bardzo małe znakomicie i migiem mogą nauczyć się wielu zasad -
tylko rodzicom brakuje pewności siebie i pewności, że one rzeczywiście to
potrafią.

Dorota

[mama303]

dorota.konowrocka napisała:

> tylko rodzicom brakuje pewności siebie i pewności, że one
rzeczywiście to
> potrafią.

Można miec pewność siebie bez klapsów.... i zasady też. Zasada numer
jeden - nie rozdajemy klapsów!

[pimpusia77]

> Ale najwyraźniej nie uległy, więc wróżę mu dalszą świetną zabawę w
manipulowani
> e
> Tobą. Ale nie martw się. Ja wypracowałam jaką taką skuteczność i
pewność w
> wychowywaniu dopiero przy drugim dziecku - z konieczności. I wtedy
odkryłam, że
> dzieci nawet bardzo małe znakomicie i migiem mogą nauczyć się
wielu zasad -
> tylko rodzicom brakuje pewności siebie i pewności, że one
rzeczywiście to
> potrafią.

Ja nie pozwalam sobą manipulować. Uważam, że mój synek miał rację
wytykając mi tego klapsa. Wiesz dlaczego postanowiłam nigdy nie bic
moich dzieci? Bo sama dostawałam klapsy i doskonale pamiętam co
wtedy czułam i co myślałam o moich rodzicach. Nie był to szacunek
ale lęk a ja chcę aby moje dziecko mnie szanowało a nie bało sie
mnie.
Ja jestem bardzo, bardzo stanowcza. Wręcz nieustępliwa. Nie pozwalam
sobie wejść na głowę, wymuszać itd. Mój synek jest (jak na dwulatka)
bardzo posłuszny. Tylko na polu okładania mnie i rzucania zabawkami
poległam... a przynajmniej tak mi sie wydawało. Ale niektórzy w Was
mieli rację, że trzeba byc stanowczym i przeczekać oraz znaleść
jakąś nową metodę karania. Ja zmieniłam miejsce kary na zdecydowanie
mniej przyjemne. Teraz siedzenie w kącie nie jest już zabawne.
Oprócz tego za każde uderzenie mnie zabieram jeden samochodzik- do
końca dnia samochodzik nie chce sie bawić z dzieckiem, które bije.
No i tak jak pisałam wyżej- jest rezultat.
Będę dalej się trzymała zasady, że wychowuję bez bicia.

[fogito]

Tak trzymać pimpusia Dziecku faza 'bicia' rodzicow niedlugo
minie. A tobie zycze duzo cierpliwosci i konsekwencji w dzialaniach.
Chociaz nie zawsze sie udaje

i dobrze zrobilas...

[camel_3d]

powiedzial do ciebie "mowilas, ze nie wolno bic...".. trzeba bylo osdpowiedziec,
" mowilam, ale ty mnie bijesz wiec ci oddam i jak na ulicy kogos uderzysz to tez
ci odda".

[koza_w_rajtuzach]

Pimpusiu, nie zamierzam oceniać tego, że dałaś Tymusiowi klapsa, ponieważ wiem, że to był z Twojej strony akt desperacji. Najważniejsze, że zrozumiałaś, że nie tędy droga. Nie wpędzaj się teraz z tego powodu w poczucie winy.
Powiem szczerze, że u mnie w domu w ogóle nie ma czegoś takiego jak stosowanie jakichkolwiek kar. Problem z biciem pojawił się jak Klara miała 19 miesięcy, ale wystarczyło wytłumaczyć jej, że to boli i jak bardzo jest mi i innym przykro gdy nas bije. Nie było krzyków, kar, gróźb, jedynie okazanie niezadowolenia z tego powodu i opisanie swoich uczuć. Od razu to poskutkowało i choć minęło już 9 miesięcy nikogo więcej nie uderzyła. Klara raczej nie jest tak inteligentna jak Tymek, ale faktem jest, że jest nad wiek empatyczna, emocjonalnie bardzo posunięta do przodu. Myślę więc, że u Was też za jakiś czas ten problem minie, kiedy inteligencja emocjonalna Tymonka z wiekiem wzrośnie i częściowo dorówna tej umysłowej. Bądź nadal konsekwentna, a problem zniknie. Sama pisałaś, że synek już coraz mniej Was bije, więc jesteś na dobrej drodze.

[pimpusia77]

Ojej! Witaj Kózko!
Wątek rozrósł się do ogromnych rozmiarów i zastanawiam się po co te
dywagacje?
Napisałam, że klaps nie pomógł i wiem co mówię. Jeszcze tego samego
dnia mój synek mi "przyłożył" i następnego również więc na bank
klaps nie jest tym fantastycznym rozwiązaniem. A na moje pytanie
dlaczego bije mamusie to on odpowiadał "bo jestem zły" i jego
inteligencja w tym momencie jakby na moment zmalała bo moje
tłumaczenia, że przecież sam mi zwrócił uwagę, że nie wolno jakoś do
niego nie trafiały.
A od czasu kiedy założyłam ten wątek nie udarzył mnie ani razu!
Uważam, że to dzięki zmianie systemu kar i upierdliwemu tłumaczeniu.
Po prostu wcześniej kara nie była karą tylko zabawą a samo
tłumaczenie nie wystarczało bo widocznie empataia nie obudziła sie
jeszcze w moim synku...

[koza_w_rajtuzach]

Pimpusia, a ja tak z czystej ciekawości chciałam spytać się jak często stosujesz kary? I w jakich sytuacjach?
Tak jak pisałam pytam się z ciekawości, bo Klara jest bardzo uczuciowym dzieckiem, więc stosowanie kar w ogóle nie wchodzi w rachubę. Jest chyba jedynym dzieckiem na placu zabaw, które bez żadnego problemu dzieli się swoimi zabawkami, ale potrafi też zrozumieć dzieci, które nimi z nią nie chcą się dzielić. Sama mówi, że dzieci się boją, że ona im te zabawki zabierze do domu. Może zostanie psychologiem kiedyś ).
Wasz syn ma prawo do złych emocji, ale przydałby się sposób na ich rozładowanie, bo kumulowanie wszystkiego w sobie też jest bardzo złe.
Ciężko jest mi coś doradzić, bo nie mam takiego problemu. Wydaje mi się, że osoby wypowiadające się w tym wątku za bardzo swoją uwagę skupiły na tym klapsie, a nie na jakichś konkretnych radach. Skoro jednak Wasz synek od czasu założenia tego wątku ani razu Was nie uderzył, to może problemu już nie ma. Mam jednak nadzieję, że to nie kwestia innego systemu kar, ale tego, że zrozumiał tłumaczenia.

[pimpusia77]

Kary stosuję jak najżadziej to tylko możliwe. Tymek też bez problemu
dzieli się zabawkami i też rozumie jak inne dzieci nie chcą mu
czegoś dać. Jest wogóle na prawdę grzecznym dzieckiem. Mam z nim w
zasadzie jednen już tylko problem bo drugi- czyli bicie- jakoś się
rozwiązał Ten problem to uciekanie na spacerach- wtedy za karę
jedzie przez jakiś czas w wózku. Ale spacery już też powoli
wyglądają coraz lepiej.
No i czasami Tymek mnie sprawdza- na ile może sobie pozwolić i czy
dam sobie wejść na głowę np. dzisiaj stawał na progu w drzwiach
balkonowych co powodowało wychodzenie z drzwi uszczelki. Prosiłam
trzy razy żeby tego nie robił. Za czwartym razem zapowiedziałam, że
za karę zamknę drzwi i nie będzie wogóle wychodził na balkon- nie
posłuchał się i z przymilnym uśmieszkiem stanął na tym progu.
Zamknęłam drzwi i zajęłam go czymś innym.

[dagis.1]

pimpusia77 napisała:

> Kary stosuję jak najżadziej to tylko możliwe. Tymek też bez problemu
> dzieli się zabawkami i też rozumie jak inne dzieci nie chcą mu
> czegoś dać. Jest wogóle na prawdę grzecznym dzieckiem. Mam z nim w
> zasadzie jednen już tylko problem bo drugi- czyli bicie- jakoś się
> rozwiązał Ten problem to uciekanie na spacerach- wtedy za karę
> jedzie przez jakiś czas w wózku. Ale spacery już też powoli
> wyglądają coraz lepiej.

moim zdaniem to pomylka! karanie jechaniem w wozku. kara to kara i z kara
powinna byc kojarzona! albo uzywaj wozka tylko do karania albo wymysl cos innego
chyba ze zamierzasz z wozka zrezygnowac - nie mozna karac zwykla czynnoscia! to
tak jakbys karala jedzeniem...a co jesli bedziesz musiala go gdzies zabrac w
wozku? wytlumaczysz ze nagle to kara nie jest? maim zdaniem to jakis brak
konsekwencji. a jesli juz wsazasz go do wozjka jak ucieka to nie mow ze za kare
tylko dlatego ze np teraz przechodziky przez ulice a nie moge ci zaufac, ze
grzecznie przejdziesz bo czesto uciekasz... dziecko to nie kon do ktorego tylko
kary przemawiaja - z reszta nie wiem jak to orgaznizujesz ,ale jesli uzywasz
wozka jako kary i tak to nazywasz to jakas pomylka!

[scher]

dagis.1 napisała:

> albo uzywaj wozka tylko do karania albo wymysl cos innego

Uważasz dziecko za maksymalnie głupią istotę, która nie potrafi
zrozumieć istoty rzeczy? Sądzisz, że wózek zacznie się dziecku
traumatycznie kojarzyć, bo matka wykorzystała go w ramach logicznych
(uciekasz na spacerze, musisz jechać w wózku, proste i logiczne)
konsekwencji?
I ty serio tak rozumujesz, czy tylko się zgrywasz?

[pimpusia77]

> > albo uzywaj wozka tylko do karania albo wymysl cos innego

nie wiem czy czytałaś moje wcześneijsze wypowiedzi. Nadmieniłam w
nich, że mój syn jest inteligentny.
Nie obawiaj się, nie zacznie sobie źle kojarzy wózka.
Poza tym on ma jux prawie 2,5 roku.. przecież nie będzie do
osiemnastki jeździł w wózku! Musze go więc nauczyć zachowywać się w
taki sposób aby spacery w wielkim mieście były dla niego bezpieczne.

masz bardzo madrego synka!

[dagis.1]

ja bym sie cieszyla ze mam tak madre dziecko, przeprosila i nigdy wiecej nie
wpadala na beznadziejnie glupi pomysl bicia!!!

co to wogole za metoda dziewczyny...??? chyba ze to rady mam z kola
zdesperowanych mamus ktore nie majac pomyslu na wychoawnie tlumacza agersje w
stosunku do dziecka teoriami wychowawczymi!

masakra!

[las.vega]

O matko..co to za rady.. a nie masz swojej głowy?

zamordowalas!

[pan_z_wasami]

jak moglas!
zamordowalas dziecko!
wyzylas sie na nim fizycznie
zmolestowalas je
jestes wredna, okropna, znencajaca sie nad dzieckiem matka!!!

ciekawe, ze dzieci nie bija ojcow...

[camel_3d]

zauazylyscie, ze najczesciej dzieci "bija" matki... wola automatycznie nie
ryzykowac z uderzeniem ojca w twarz,,chyba ze ojciec to taki pantoflarz

[fogito]

...rzadziej 'biją' ojców, bo spędzają z ojcami mniej czasu :0
Naszemu tatusiowi parę razy się oberwało, kiedy Mały wpadł w złość.
My jednak nigdy go nie bijemy więc faza zamachów cielesnych mu
przeszła. Problem powrócił jak synek poszedł do przedszkola i
zobaczył, że dzieci tłuka się nawzajem. Troche nam czasu zajęło,
żeby mu wytłumaczyc, że to nie norma. Chociaż w naszym kraju bicie
dzieciaków to chyba jednak jest norma

[scher]

fogito napisała:

> ...rzadziej 'biją' ojców, bo spędzają z ojcami mniej czasu :0
> Naszemu tatusiowi parę razy się oberwało, kiedy Mały wpadł w złość.

Może facet zamiast jaj ma ciepłe kluchy w spodniach?
Moje dziecko długo zapamiętałoby dzień, w którym ośmieliłoby się celowo mnie uderzyć.

[mama303]

scher napisał:


> Moje dziecko długo zapamiętałoby dzień, w którym ośmieliłoby się
celowo mnie ud
> erzyć.

Aleś Ty facet z jajami, no, no

[fogito]

...nie rozśmieszaj mnie. Chyba się kompletnie nie znasz na
dzieciach - maluchy zwykle 'biją' w afekcie a dorośli celowo
wymierzaja kary cielesne.
Dla mnie facet co bije dzieci to mięczak. Nie wiem co ty masz w
spodniach, ale na pewno w głowie to niewiele ci się mieści, skoro
stać cię tylko na takie głupie komentarze.

Domyslam się, że zabiłbys swoje dziecko gdyby cię uderzyło - jak ten
facet co próbował zastrzelić swoich synów.
Polska to kraj psychopatów, w którym morduje sie kilkulatków a potem
dostaje kilka lat w zawieszeniu, bo to 'wychowawczy klaps był'.
Trzeba, żeby wymnarlo przynajmniej jedno pokolenie, żeby się coś w
tej kwestii zmieniło.

[scher]

fogito napisała:

> Domyslam się, że zabiłbys swoje dziecko gdyby cię uderzyło - jak
> ten facet co próbował zastrzelić swoich synów.

Dokładnie to miałem na myśli. Zabiłbym, ciało spalił w piecu, a prochy rozrzucił z samolotu nad Bałtykiem. Doskonale rozszyfrowałaś moją psychopatyczną osobowość.

[kropkacom]

> Dokładnie to miałem na myśli.

Co za sarkazm. he he

Wiesz scher, dla mnie najsmutniejszy widok to sprane dziecko (dupsko boli, i
trochę strach) które mówi ze łzami w oczach: "Tatuś miał rację".

[kropkacom]

I jeszcze jedno, nie uwierzę że klapsy które rozdajesz swoim dzieciom to tylko
delikatne klepanie.

[fogito]

no cóż a najgorsze, że nie wiedzieć czemu jesteś z tego taki dumny.
żałosne;/

[jola_ep]

> Mój ponad dwuletni syn wyprowadził mnie z równowagi i dostał
> poraz pierwszy w życiu klapsa po tym jak mnie udeżył i... spojżał na
> mnie zdziwiony i powiedział: mówiłaś, że nie wolno bić! I rozpłakał
> się... Przeprosiłam, wytłumaczyłam, że mnie poniosło ale on od
> tamtej pory ciągle wspomina tego klapsa

Po pierwsze mam wrażenie, że przenosisz ciężar winy na innych ("za Waszą radą"). Przecież ten klaps, to była Twoja decyzja. Nikt chyba bezmyślnie nie wciela internetowych rad
Więc nie "za Waszą radą dałam klapa i ..", a po prostu "dałam klapa"

Kiedyś wypowiadałam się w tematach klapsów, ale już mi się nie chce (ile można...) Tylko dla przypomnienia: uważam, że dzieci nie powinno się bić. Nie jest to metoda wychowawcza, nawet "zuchwałość" nie jest wskazaniem do bicia dzieci.

Ale życie jest życiem...
Kiedyś przeczytałam takie zdanie o klapsach: "matka, która postanowi nigdy nie bić swoich dzieci, zrobi to tylko wtedy, gdy jest to konieczne" - coś w tym stylu. Ja rozumiem to tak, że powinniśmy przyjąć założenie, że wychowujemy bez klapsów, ale jak się zdarzy, to nie jest to powód do posypywania sobie głowy popiołem i upatrywania w nim klęski wychowawczej niemal nie do odwrócenia.

Ale ważny jest nie tylko klaps, ale też i nasze zachowanie.
Dawno, dawno temu, gdy nasza córeczka miała około roczku i "zaczęła broić" wypróbowaliśmy z mężem klapsy. Tzn. ja byłam ogólnie przeciw, mąż za W testach okazało się, że jeśli nasza córa nie wiedziała, że broi, to płakała po klapsie rozdzierająco, w poczuciu krzywdy niezawinionej. Ten sam klaps, gdy wiedziała że broi, wywoływał reakcję typu "i tak mnie nie boli". Dla odmiany w zabawie klaps nawet nieco silniejszy, powodował radochę ))
Hm... nauka z tego niewielka, właściwie nasze dziecko bardziej reagowało na cały kontekst sytuacyjny i naszą reakcję. A bić naprawdę mocno nie chcieliśmy.

Klapsów poniechaliśmy.
Potem urodził się nasz synek: inteligentny (naprawdę, miał niedawno robione testy ), choć nie geniusz. Uparty, zdecydowany, konsekwenty i sprytny. I z trudem radził sobie ze swoimi emocjami.

W wieku 2,5 lat zaczął mnie bić. Reagowałam, karałam, tłumaczyłam... Aż któregoś dnia nie wytrzymałam i oddałam. Młody zareagował podobnie do Twojego synka. Tylko że ja nie przepraszałam, ale wyjaśniłam, że i owszem, nie biłam go nigdy. Ale nie znoszę, gdy ktoś mnie bije, wtedy mogę oddać. Jeśli on mnie nigdy nie uderzy, to ja jego też nie będę biła.
Coś w tym stylu. Dawno było, ale pamiętam, że od tego czasu nigdy mnie nie uderzył. Ja jego zresztą też nie.

Więc może winne są nie tyle głupie rady, nie ten klaps, co Twoje niezdecydowanie i późniejsza reakcja? Masz za sobą jakieś tam trudne doświadczenia. Odbierasz klaps inaczej. Dla Ciebie może kojarzyć się z traumą. Dla mnie - w tej jednej, konkretnej sytuacji - była to po prostu naturalna konsekwencja: gdy rozlejesz -> wycierasz, gdy bijesz -> licz się z tym, że ktoś Ci odda

Pozdrawiam
Jola

[phantomka]

Ja rowniez obserwuje, ze klaps staje sie swietnym
sposobem "doprowadzenia dziecka do pionu" ot taki przerywnik w
zabawie, po ktorym czesto nastepuje przytulenie - co jest juz
kompletnym nieporozumieniem.
Rodzic, ktory rozdaje klapsy, przyznaje sie do niemocy i braku
wiedzy o wlasnym dziecku (mowie tu szczegolnie o malych dzieciach,
uczacych sie swiata) Rowniez posiadam nadaktywne dziecko, z ogromem
roznych emocji, ponadto sama jestem b. nerwowa osoba, ale nie
przyszlo mi do glowy rozwiazywac problemow wychowawczych biciem.
Poniewaz pokazalabym sama sobie, ze jestem slabsza niz 2-3 letnie
dziecko.
Fajnie, ze autorka postu wyciagnela z tej sytuacji taki wniosek.
Tzn. ze nie nalezysz do rodzicow pt. "mam zawsze racje, bo jestem
rodzicem"
I pamietajcie, ze dzieci da sie dobrze wychowac bez naduzywania
klapsow (bo wiem, ze kazdemu klaps moze sie wyrwac) Bzdura jest
stwierdzenie, ze te wszystkie rozwydrzone dzieci biora sie stad, ze
rodzice wychowuja je bez bicia, bez kar, konsekwencji czy jasnych
norm. Dzieci bite czesto sa duzo bardziej niedobre - ot dostane w
dupe i po problemie

[babcia47]

"I pamietajcie, ze dzieci da sie dobrze wychowac bez naduzywania
klapsow (bo wiem, ze kazdemu klaps moze sie wyrwac)"
..bez naduzywania tak..ale kiedy dziecko "z uporem maniaka" robi coś
co jest potencjalnie b. niebezpieczne dla niego lub
młodszego/starszego rodzenstwa, stosowany jako "najwyzsza" kara bywa
niezastapiony!! I z mojego doswiadczenia bardziej działa fakt, ze
stało sie coś niesamowitego, co dotychczas nie miało
miejsca..bardziej zaskoczenie niz faktyczny ból, bo taki klaps jest
moim zdaniem dopuszczalny, kiedy dziecko nie bardzo jeszcze łapie,
że to co mu nakazujemy lub zakazujemy jest konieczne!!! i tzrba sie
dostosowac do polecenia NATYCHMIAST, a nie po "entym"
tłumaczeniu..więc raczej dostaje w pampersa niż pupę..ten chwilowy
strach działa zaskakujaco, otrzeźwiajaco i potwierdza, że nie będzie
w tej sprawie kompromisów..tylko w takich sytuacjach dopuszczałam
sie naruszenia nietykalnosci cielesnej mego potomka w myśl zasady,
że lepsze bite (klapsniete) niz "zdechłe" lub zyjace z traumą
związaną z zabiciem lub zrobieniem z brata kaleki

[anew3]

na watek trafilam przez przypadek, takich problemow nie mam ale moze
sie wtrace.ja bym takiemu dziecku, widze, ze inteligentemu
powiedziala, ze bicie kogos , jest nie tylko zle ale rowniez
niebezpieczne, dopuszczalne tylko w samoobronie.Jesli maly kogos
uderzy to niech sie liczy z tym, ze ta osoba w swojejobronie odda, i
moze to byc dla tego chlopca bolesne i nieprzyjemne.

[nupik]

syn ma rację - nie wolno bić, jak chcesz go nauczyc czegos czego sama nie umiesz???

[minia780728]

Witaj pimpusia. Nie wiem co powiedzieć , ale zaintrygował mnie twoj
post. A swoją drogą JEDNA UWAGA - udzielone tobie tu odpowiedzi są
tak skrajne że nie dziwię sie całej nagonce na premierowego "
klapsa " i zakazu bicia , itp. stosowań kar w stosunku do dzieci.
Zgoda - 'bicie' a 'bicie' to dwie różne sprawy. Ale czy nikt już nie
pamięta jak było 20-25 lat temu ? Nie podobało się coś rodzicowi ,
sprzeciwiłś się - to był klaps , laczkiem, ręką itp... I to nie taki
klaps , że za chwilę " o boże , co ja zrobiłam mojemu dziecku " ...
Nikt się z nami nie szczypał [..] zarówno rodzi czy nauczyciel w
szkole. Ale co tam , to juz nieprawda , stare czasy. Jednak dziś
klaps też jest czasem dobry , trzeba pokazać że w domu rządzi
mama/tata a nie dwu czy trzyletnie dziecko które wszystko wymusza ,
bije mame [ ?? ] itp. Troszeczkę szacunku drodzy rodzice do siebie ,
kochajmy dzieci ale mądrze. Także trzymaj się pimpusia , rób jak
uwazasz za stosowne i troche wytrwalosci i cierpliwosci. pa, pa ,
minia