dziecko=partner?

[camel_3d]

hmm..no ok moj maluszek ma dopiero 2 miesiace ale staram sie jakos
przygotowac do przyszego wychowania. Miezskam w Niemczech, gdzie w wielu
rodzinach dziecko jest rownorzednym partnerem doroslych osob. TZn
wspoldecyduje gdzie pojedzie rodziny na urlop, co bedzie na obiad, jak spedza
weekend idt... A nawet kto przyjdzie na urodziny rodzica, a ktore ciocie nei
przyjda..itd...
Czy nie uwazance, ze stawianie dzeicka na rowni z doroslymi to forma
odbierania mu dzeicinstwa? Zmuszanie do podejmowania decyzji, do ktorych
dzieci nie sa jeszcze dojzale. Nie mowie, zeby traktowac dziecko jak piate
kolo u wozu, ale chyba tez nalezy dac dzeicku szanse na nauke podejmowania
decyzji od tych najprostszych...

[lolinka2]

popieram

[nangaparbat3]

Własnie - od tych najprostszych
Mnie mocno utkwilo w pamieci takie zdarzenie: corka miala 8 lat, poszłysmy
kupowac szafke na buty, wybrana przez mnie nie podobala jej sie, sugerowala
inną, ale te trzeba bylo przemalowac. Zgodzilam sie - i od tamtego momentu
zaczęla - z wlasnej woli i inicjatywy - pomogac mi w dbaniu o dom.
Kiedy miala 12 lat nie umiałam podjac decyzji, jaka marke samochodu wybrac, i
ponieważ ona lobbowala intensywnie za jednym, posluchalam jej - i blogoslawie te
decyzje codziennie.
Ale - są sprawy, kiedy ja i tylko ja decyduje.
A takze - jeśli uwzgledniam jej opinie, a cos nie wyjdzie, nigdy jej tego nie
wyrzucam. Z tym ze oczywiscie ona wlacza sie w naprawianie.
Ogólnie - polecam.
Acha - zaczynałysmy od niezachecania do jedzenia kiedy byla niemowleciem, to
bardzo wazne, zeby dziecko miało prawo powiedziec "nie" i zeby to "nie" było
szanowane - a od jedzenia sie wlasnie zaczyna.

[camel_3d]

> bardzo wazne, zeby dziecko miało prawo powiedziec "nie" i zeby to "nie" było
> szanowane - a od jedzenia sie wlasnie zaczyna.


no tak w 100% to sie z toba nie zgodze. to dziecko ma szanowac nasze "nie". A my
jego tylko jezeli wiemy, ze "moze" lub "ma" racje.
Bo jak szanowac "nie", kiedy dzeicko mowie, ze tej dzieci nie lubi i nie powinna
byc na twoich urodzinach?

poza tym..no coz..nie wiem czy to ze dziecko doradza ci kupno amochodu itd..to
dobry przyklad..raczej daje dzeicku poczucie, ze nei jestes w stanie sama podjac
powaznej decyzji... tak mi sie tylko nasunelo.

[nangaparbat3]

camel_3d napisał:
>
> no tak w 100% to sie z toba nie zgodze. to dziecko ma szanowac nasze "nie". A m
> y
> jego tylko jezeli wiemy, ze "moze" lub "ma" racje.
> Bo jak szanowac "nie", kiedy dzeicko mowie, ze tej dzieci nie lubi i nie powinn
> a
> byc na twoich urodzinach?
Oczywiscie nie chodzi mi o respektowanie kazdej odmowy, ale o akceptacje odmowy
jedzenia. Zwroc uwagę, jak strasznie dzieci są przymuszane do jedzenia - potem
nie umieja odmawiac. Niczego i nikomu, a jak to źle sie kończy, rodzice
rozumieja dopiero majac nastolatków.



>
> poza tym..no coz..nie wiem czy to ze dziecko doradza ci kupno amochodu itd..to
> dobry przyklad..raczej daje dzeicku poczucie, ze nei jestes w stanie sama podja
> c
> powaznej decyzji... tak mi sie tylko nasunelo.
>
>
>
>
Oczywiscie ze nie bylam w stanie sama pojąc tej decyzji - w calej mojej
zmotoryzowanej i uczestniczacej rodzinie zdania tez byly podzielone, mialam do
wyboru dwa auta - i po obu stronach byly "za" i "przeciw", racjonalnie nie
dawalo sie z tego wybrnac. I w tej sytuacji czysto intuicyjna decyzja dziecka
byla wybawieniem.
Ale z tego co piszesz zaczynam podejrzewac, ze troche sie boisz tego dzielenia
podejmowania decyzji z dziecmi?

[camel_3d]

> Oczywiscie nie chodzi mi o respektowanie kazdej odmowy, ale o akceptacje odmowy
> jedzenia.

chyba nei masz na mysli sniadania czy obiadu???
a co jezeli ja pol godziny bedzie glodne?

[nangaparbat3]

Mam na mysli każdy posilek.
Jeśli zamiast zwyklego posilku nie bedzie sie zapychac chipsami czy slodyczami,
nic zlego sie nie stanie.
No i oczywiscie moze sie zdarzyc, ze zechce pol godziny później - ja bym
nakarmila, ale znowu - nie slodycze, nie chrupy. A jak troche pogłoduje, tez sie
swiat nie zawali, na odwrót

[camel_3d]

no to ja mam zupelnie inne podejscie. sa stale godziny posilkow, stale godziny
spania itd. Moze i dziecko nie jest bardzo glodne, ale te stale godziny reguluja
mu czas i organizuja dzien. Stale rytualy, takie jak wspolny obiad, kolacja czy
sniadanie sa niezmeirne wazne w zyciuu dziecka. Dlatego w tymprzypadku "nie" na
pewno nie jest do zaakceptowania.

[tylna.szyba]

Alez oczywiscie, ze jest. Moj syn ma stale godziny posilkow, regularny
tryb fuknkcjonowania. Syn wie, ze jesli nie zje obiadu to bedzie
musial czekac do kolacji. Tak bylo jak mial dwa lata i tak jest teraz
jak ma 3.

[pam_71]

Udział w podejmowaniu decyzji jest b.ważny. Przecież będzie to
procentowało w dorosłym życiu naszych dzieci !
Ja dorastałam w domu gdzie "władza" spoczywała w jednym ręku
Praktycznie większość znaczących rodzinnie decyzji podejmowałą Mama.
Dzisiaj jako prawie 40-sto letnia kobieta mam często kłopoty z
wyborem właściwej opcji ... czuję się niepewnie. Juz tak pewnie mi
zostanie do śmierci
Oczywiście sytuaje w których dziecko "ma głos" muszą być dostosowane
do jego wieku. U nas na porządku dziennym są decyzje co do menu,
spaceru czy sposobu spędzenia wolnego czasu.
Przykłady Nanagi wydają mi się bardzo sensowne i "dydaktyczne"
Pozdr

[camel_3d]

tez uwazam, ze udzial w podejmowaniu decyzji jest wazny..kwestai tylko jakich
decyzji. Wiele rzeczy po prostu "przerasta" maly umysl a dziecko podejmuje
decyzje bardzo spontanicznie bez duzego razwazania za i przeciw, a juz
kompletnie male dzeicko nie jest w stanie przewidziec konsekwencji swoich
decyzji. Dletgeo jak juz napisalem uwazam, ze wspolne podejmowanie decyzji
powinno sie "stopniowac" z wiekiem. Od bardzo prostych rzeczy dotyczacych np..
wyboru koszulki do przedzkola az po wazneijsze pozniej.




> Udział w podejmowaniu decyzji jest b.ważny. Przecież będzie to
> procentowało w dorosłym życiu naszych dzieci !
> Ja dorastałam w domu gdzie "władza" spoczywała w jednym ręku
> Praktycznie większość znaczących rodzinnie decyzji podejmowałą Mama.
> Dzisiaj jako prawie 40-sto letnia kobieta mam często kłopoty z
> wyborem właściwej opcji ... czuję się niepewnie. Juz tak pewnie mi
> zostanie do śmierci
> Oczywiście sytuaje w których dziecko "ma głos" muszą być dostosowane
> do jego wieku. U nas na porządku dziennym są decyzje co do menu,
> spaceru czy sposobu spędzenia wolnego czasu.
> Przykłady Nanagi wydają mi się bardzo sensowne i "dydaktyczne"
> Pozdr

[d.o.s.i.a]

Nie wyobrazam sobie, zeby w rodzinie tylko jedna osoba decydowala o
wszystkim, bez wzgledu na to, czy to matka, ojciec, czy dziecko.
Wszelkie decyzje podejmuje sie gremialnie, z uwzglednieniem uwag i
poszanowaniem zdania wszystkich czlonkow. I wiek nie ma tu nic do
rzeczy. Ja mam do rodzicow ogromny zal, ze zawsze wszystko bylo
zalatwianie za moimi plecami, tak jakbym nie miala prawa wiedziec o
niczym. Zawsze dowiadywalam sie o wszystkim ostatnia i nigdy nie
mialam nic do powiedzenia... Skutek jest taki, ze sama teraz
rodzicow nie prosze o zdanie w absolutnie zadnej kwestii. Czy to
dobre dla rodziny chyba mowic nie musze.

Dlatego uwazam, ze nie ma nic zlego w tym, zeby dziecko moglo
uczestniczyc w decyzjach podejmowanych przez rodzicow od malenkosci.
Poczawszy od tego czy dzis ma byc pomidorowka, czy ogorkowa,
konczywszy na tym, jaki samochod mu sie podoba. Nie oznacza to
jednak automatycznie, ze zawsze wszystko bedzie rozwiazywane pod
jego dyktando. Wspolna rozmowa i szanowanie opinii dziecka na wielu
plaszczyznach, poczawszy od rzeczy malych, po naprawde duze, buduje
zdrowe relacje miedzy rodzicami i dzieckiem - relacje oparte na
zaufaniu i poszanowaniu.

Dzieci maja niebanalne spojrzenie na wiele spraw - warto ich sluchac.

[camel_3d]

uwazam, ze pytanie dziecka jaki samochod mu sie podoba nie ma najmniejszego
sensu. Samochod ma byc sprawny i bezpieczny, a to czy sie dziecku podoba nie gra
kompletnie zadnej roli. Moze miec wybor pomiedzy 2 ktore rodzice wybrali..i
jakos maly extra dziecko moze powiedziec swoje zdanie, ale dziecko nie moze byc
glwonym decydujacym o tak istotnej rzeczy.

[nangaparbat3]

Camel, w ogole nie łapiesz:
smochody byly dwa, oba sprawne i bezpieczne. I takie wybory zakladamy. Juz
napisalam: są sprawy, w ktorych decyduja wylącznie dorosli, i na pierwszym
miejscu sa to sprawy dotyczace bezpieczeństwa.
I tez sie zgadzam co do stałych godzin posiłkow - oczywiscie. Ale oczekuję, ze
jak dziecko zje polowe tego, co mu nałozysz, to uznasz jego decyzje. Zaufasz mu,
ze wie, ile chce zjesc. A nawet - ze pozwolisz mu sie w tej sprawie pomylic, i
jak za godzine poprosi o jedzenie, nie zaczniesz jojczyc po babsku "a nie mówiłem".
Piszesz, ze dzieci często nie sa w stanie przewidziec konsekwencji - oczywisci.
A czy my, dorosli, zawsze z pwodzeniem je przewidujemy?
Nie.
Ja bym chciala, zeby moje dziecko umialo sensownie przyjac niespodziewane
konsekwencje. I zeby wtedy, kiedy sie pojawią, nie odzegalo sie od
odpowiedzialnosci za decyzję, tylko przyjęlo ja na siebie w proporcjonalnej
dawce. I szukalo rozwiazania problemu, a nie winnych, co najczesciej czynia
przewidujacy dorośli.
I jeszcze - ani mnie, ani Pam, ani Dosi nie chodzi o sluchanie sie dziecka, ale
o powazne wysluchanie i wziecie pod uwagę jego zdania. Nie dyskredytowanie go li
tylko z powodu bycia wygloszonym przez dziecko.

[camel_3d]

alez lapie lapie.. twoj przypadek byl dokladnie taki, ktory opisalem 2 samochody
do wyboru. Ok, zakladam, ze dokladnie sprawdzilas stan techniczny i pylas pena,
ze obydwa samochody sa w 100% pewna.
I tu widac roznice... osoba dorosla (logicznie myslaca) sprawdzi stan
samochodow, parametry techniczne, przebieg..itd.. dziecko.. powie ze ten jest
ladniejszy i juz dokonalo wyboru.

Inaczej jest kiedy rodzic nie ma pojecia o tym co kupuje a glwnym decydujacym
jest dzeicko np urlop. dziecko widzialo na folderze ze jets w hotelu basen i juz
tam chce jechac. To wystarczy do podjecia decyzji. Rodzic powinien sprawdzic
jaki to hotel, opinie o nim itd.. Dziecka takie rzecz ynie interesuja..a wielu
doroslych pozwala dziecku zadecydowac o urlopie na podstawie zdjecia w katalogu.



> I tez sie zgadzam co do stałych godzin posiłkow - oczywiscie. Ale oczekuję, ze
> jak dziecko zje polowe tego, co mu nałozysz, to uznasz jego decyzje.

Oczywiscie,, przeciez nie wcisne w niego jezeli nei moze. Trudno . Wazne jest
sam fakt ze dziecko wie, jest pora obiadu, wszyscy zasiadamy razem i zabawa si
ekonczy. Gprzej kiedy rodzice pozawlaja dziecku na dalsza zabawe, zeby nie
popsuc maluchowi humoru. To w sumie niezly poczatek na malego dyktatora.

> A czy my, dorosli, zawsze z pwodzeniem je przewidujemy?
> Nie.

No i w tym problem, ze wielu nie zastanawia si enad konsekwencjami swojego
zachowania. Ale to jest patologia, jezli uwazasz, za normalne, ze ludzie nie
potrafia przewidziec konsekwencji bo co.. no bo szczerze mowiac wielu z nich nie
ma kompletnie ochoty si enad tym zastanawiac. I w tym problem. Przyklad z mojej
wlasnej rodziny. Kuzyn chcial auto, koniecznie konkretna marke itd..oczywiscie
finanse pozwlaly na samochod uzywany ilus letni. Mimo, ze sporo osob mowile, ze
auto w tym wieku to juz srednio dobra inwestycja i lepiej kupic mneijsze i
nowsze. Nic.. Kupil co chcial i doklada do samochodu co chwila bo sie sypie. Czy
tego nie mozna przeiwdziec?? Mozna..


a wyobraz sobei nastepujaca sytuacje.. pozwalasz dziecku wybrac samochod, bo
sama nie wiesz ktory. Pech che, ze samochod zaczyna sie sypac, a nei daj boze
masz wypadek bo cos sie zepsulo. Wiesz jaka odpowiedzialnosc wlozylas w reke
dzeicka? Jak ono sie bedzie czulo widzac ciebei w szpitalu..to ono wybralo
samochod... bedzie sie w kolko winic...Bedzie mialo poczucie winy bardzo dlugo
bo ta decyzja poinna byc dokonana przez osobe dorosla.

[nangaparbat3]

Zacznę pd końca.
Oczywiscie idac w wyborze samochodu za dzieckiem to JA i tylko ja podejmuje
ostateczna decyzje i jako dorosla biore na siebie odpowiedzialnośc - to chyba
oczywiste. Absolutnie nie przerzucam odpowiedzialnosci na dziecko.
W kwestii motoryzacyjnej - mialam wtedy do wyboru auto nowiusieńkie lub
trzyletnie, w tej samej cenie. Doradcy dorosli podzielili sie rowno, argumenty
tez sie podzieliły rowno, bylam w impasie, wiec pomyślalam: skoro ja nie jestem
w stanie podjac decyzji, a jej tak bardzo zalezy - to o co chodzi? Od szesciu
lat jezdże tym uzywanym i mogę robic za zywa reklame, przysięgam.

w kwestii przewidywania konsekwencji nie chodziło mi o to, ze ktos nie probuje
przewidywac - ale o to, ze nasz ludzki rozumek nie jest w stanie wszystkiego
przewidziec. Byl nawet o tym jeden z filmow Kieślowskiego, z Dekalogu.

Pam, Dosiu

[nangaparbat3]

Przepraszam, ze sie wypowiedzialam w Waszym imieniu, mam nadzieję, ze nie
imputowalam Wam niczego.

[pam_71]

ok.
W zasadzie ubrałaś moje myśli w słowa
Pozdr
Pam

[mamaigiiemilki]

wg mnie oczywistym jest, że dziecko nie jest równorzędnym partnerem dla nas- dorosłych, rodziców; i tak powinno być, dziecko to dziecko, nie powinno podejmować decyzji leżących w gestii dorosłych;
p.s. nie mówię o sytuacjach typu- założyć czerwoną czapkę czy białą

[jakw]

Jesteś pewna, że to jest rzeczywiście równorzędność?
W przypadku np. wakacji to rodzic musi dokonać wstępnego wyboru -
choćby określić zakres cenowy w przypadku wakacji, i ten wybór
zaakceptować, płacąc np w biurze podrózy. Jeśli dzieciaki chcą na
obiad spagetti to mogę im to zrobić. Pod warunkiem, że ja mam ochotę
zrobić. Jeśli nie ma akurat składników do tego spagetti w domu to
dorosły musi co najmniej dać kasę na zakupy. Więc właściwie to
dorosły jednak wyraża zgodę na to, że dzieci zjedzą akurat to, a nie
co innego.
Więc nie bardzo widzę tutaj równorzędność w relacji dorosły-dziecko.
W samym wypowiadaniu się np. "co chcemy robić w weekend" nie widzę
nic złego. Jeśli dziecko dojdzie do wniosku, ze woli iść do zoo, a
nie do kina to pewnie włosów z głowy rwać sobie nie będę. Skoro
dostaje wybór zoo/kino to dostaje też sygnał, że mi jest wszystko
jedno czy pójdę do kina na film dla dzieci czy do zoo oglądać małpy.
Oczywiście mogę podjąć decyzję "idziemy wszyscy do galerii sztuki
nowoczesnej", ale jeśli któreś dziecię będzie miało zdecydowanie coś
przeciwko mojemu pomysłowi to pewnie wszyscy będziemy mieli nieudany
dzień.
Camel_3d, być może twoje filozoficzne rozważania wynikają z tego, że
twoje dziecię jest jeszcze małe - jak ty podejmiesz decyzję o
wyjściu, to bierzesz ją/jego pod pachę i wychodzisz. Potem nie jest
już to takie proste, więc czasem po prostu trzeba negocjować i dać
wybór. Stopniowo ucząc podejmowania decyzji i pamiętając przy tym,
że zasadniczo mamy prawo weta jeśli wybór latorośli wydaje nam się z
lekka niewłaściwy.

[green_land]

Takie postępowanie uczy dziecko odpowiedzialnośći. Trzeba oczywiście pilnować,
by nie obarczać je nadmierną, a także by nie skończyło się na tym, że dziecko ma
takie samo prawo głosu jak rodzice. Bo wtedy zaczyna to pachnieć źle pojętym
"wychowywaniem bezstresowym"

[joa8]

mój 4-latek decyduje w co się ubierze, czym i jak się będzie bawił,
gdzie pójdziemy na spacer (park, plac zabaw, okoliczne alejki),
którą z dwóch dróg pójdziemy do przedszkola, ile zje, w ograniczonym
zakresie co zje (daje wybór), jak wyraża uczucia (czy np: chce się
przytulać do babci), kogo zaprosi na urodziny, co mu czytać przed
snem, itp.
Czyli według mnie podejmuje wybory dopasowane do jego wieku i
precepcji.
I my te wybory akceptujemy, nawet jak musimy nałożyć drogi do
przedszkola albo czytać setny raz to samo

Mój 4-latek nie decyduje w sprawach bezpieczeństwa i zdrowia, czasu
oglądania telewizji, rytmu dnia, stałych zwyczajów naszej rodziny
(np: wspólnego jedzenia kolacji) czy innych dorosłych spraw
(wakacje, wydatki rodzinne, itp). Tu jasno my wyznaczamy zasady.
Ale z wiekiem to się pewnie będzie zmieniać - taki 10-latek pewnie
już będzie miał jakieś prawo głosu w sprawie rodzinnych wakacji.

[mamaigiiemilki]

joa8 napisała:
Czyli według mnie podejmuje wybory dopasowane do jego wieku i
> precepcji.

dokładnie- o to chodzi