rozstanie a dziecko

[kurczak1]

Mam 9-letniego synka. To inteligentne, towarzyskie, miłe dziecko.
Jego ojciec rzadko nas odwiedza - relecje są poprawne, ale nic
wiecej. Można powiedzieć, ze młody ojca prawie nie zna i nie pamieta
okresu wspólnego mieszkania.
Przez kilka lat byłam w zwiazku z meżczyzną. Zaprzyjaznił się z
synkiem, częśto razem coś robili, rozmawiali, mieli wspołne tematy,
pasje...Przyczyna, dla której rozstałam się z nim jest ważna dla
mnie i wierżę, że postąpiłam słusznie. To był nieustajacy romans bez
wspolnego mieszkania, planów i codziennosci.
Jednak widzę w oczach synka tesknotę za przyjacielem. Pyta nieraz o
niego, a mnie serce boli, bo jestem miedzy młotem a kowadłem. Poza
tym boję sie o niego, już raz odzrzucony i znow rozstanie. Przez to
wszystko zastanawiam sie czy nie wrocic do faceta dla dziecka. Z
drugiej strony mam swiadomosć, że nie chce aby syn czerpał z takiego
wzorca rodziny: wiecznie nieobecnago mężczyzny, który nie wezmie
odpowiedzialnosci za rozwoj dziecka.
Wszystko to jest bardzo bolesne...

[sfajczala]

Niestety, nie mozesz dla dziecka wracac do czegos, co juz wg ciebie
nie dziala. Zrobilabys tylko krzywde malemu, bo po czasie i tak by
sie zepsulo wszystko, a sadzisz ze syn chce miec nieszczesliwa mame?
Gdy kogos poznasz, pomysl dluzej czy od razu wprowadzac go w zycie
syna, wiem ze to nielatwo, ale warto. Poza tym porozmawiaj z tym
przyjacielem, ze syenk teskni, moze jakies spotkania od czasu do
czasu, aby malec wiedzial ze nie jest odrzucony, a wytlumaczylas mu,
ze to wy sie rozstaliscie, a nie przez synka?
Dzieci rozumieja wiecej niz sadzimy

[kurczak1]

Wytłumaczyłam. Na razie na takie spotkania chyba za wcześnie, ale
nie omieszkam. A co do przyszłości to jest na tyle bolesne, ze mam
nadzieję - zapamiętam i nauczę sie. Tylko tak do konca nie panuje
sie nad tym, jakie beda te przyszle relacje.