Koniec ze spaniem... :(

[martini_noca]

Moje dziecie do ukonczenia 17 miesiaca spalo jak aniol. Od malenkosci nie bylo
zadnych problemow ani z zasypianiem, ani ze spaniem do poznego poranka. Nie
miala kolek, zabkuje spokojnie. Nigdy nie trzeba bylo jej usypiac, kolysac,
nosic. Z powodzeniem spala zarowno w kolysce, jak i w swoim lozeczku, rowniez
w swoim wlasnym oddzielnym pokoju (od pol roku). Za prawdziwy sukces uwazalam
zanoszenie malucha do lozeczka na spanie, buzi w czolko i zasypialo SAMO. Tak
bylo pieknie. Tydzien temu zostawilismy ja na pare dni u mojej tesciowej,
spala z nia w pokoju, w swoim lozeczku turystycznym, z moja wyrazna prosba,
zeby nie brac jej do lozka. Przedwczoraj wrocilismy do domu i skonczylo sie
cudowne spanie. Mala wrzeszczy jak opetana, gdy tylko wstawi sie ja do
lozeczka. W nocy budzi sie i wrzeszczy dalej, nie chce byc przytulana, nie da
sie uspokoic. Rano tez wstaje lewa noga - normalnie jakby w nia diabel wstapil...
Zupelnie tego nie rozumiem. Czy to czesc ksztaltowania charakteru i buntu
poltorarocznego malca? Czy to wina babci, ktora mimo wszystko brala ja sobie
do lozka? Zabkowanie (nic nie wyczuwam)? Cos ja boli? Cos ja wscieka?
Histeria, trauma, strach?
Jakie pomysly??

[ula-lo]

Oj, babcię bym chyba rozszarpała na kawałki. Albo zaprosiła do siebie na kilka
nocy, żeby nauczyła wnuczkę z powrotem spać we własnym łóżku.
Pewnie kilka-kilkanaście nocy zarwiecie, ale dziecko wróci do swojego rytmu. Rób
wszystko jak przed wyjazdem, malutka się nauczy "od nowa".
Trzymam kciuki.

[martini_noca]

Myslisz, ze to jednak babcia? Tez mam takie brzydkie mysli, bo w koncu spala ze
swoim synkiem jedynakiem, nawet jak juz chodzil do podstawowki. Ale nie mowie
mezowi tego zbyt czesto, bo jest mu wyraznie przykro...
W kazdym razie mam teraz odstawiac dziecie do lozeczka i czekac az sie zmeczy
wrzaskiem? Bo wrzeszczy strasznie, czy jest w pokoiku sama, czy ktos jest obok.
Ech...

[ula-lo]

TAki kilkudniowy wyjazd wytrąca dziecko ze stałego rytmu, rozkojarza. Ona te
zmiany może teraz odreagowywać. Ja bym wróciła do starego, stałego domowego
zwyczaju.
Może upewnij się, czy ją coś nie boli (zęby?), czy nie ma pasożytów.
JAk nie - uczyć od nowa spać u siebie. Malutkie dziecko ma "malutką" pamięć:
nauczyła się, że śpi z dorosłym, a tu kolejna zmiana...
Powodzenia.

[verdana]

Wina babci? Moim zdaniem "wina' tego, ze dziecko bylo przez pewien
czas bez was, teskniło, a teraz jest niespokojne - nie wie, czy
jesteście czy nie.
Jestem jak najdalsza od tego, by uwazać za zle zostawianie dziecka
na pare dni babci, al takie sa naturalne konsekwencje tesknoty
dziecka.

[ula-lo]

Ano, może i tak.
Pisałam z własnego doświadczenia z córką, ale pewnie i tęsknota może być powodem.

[martini_noca]

Zdarzalo sie nie raz, ze Mala zostawala bez rodzicow, ale nigdy na tak tak dlugo
i nie u siebie. Poza tym miala u babci jakies cwiczenia z rehabilitantka,
ktorych nienawidzila - suma sumarum troche stresow bylo. Nie chcialabym winic
tesciowej, bo to nie jest zla kobita. Ale... tak do konca jednak jej nie ufam.
Mniejsza z tym, najwazniejsze, zeby wszystko wrocilo do normy, bo naprawde
slicznie Mala spala. Skoro mowicie, ze tak powinno sie stac, to mnie
pocieszacie. Dam rade

[mruwa9]

Co prawda moje dzieci byly bezlozeczkowe, wiec doswiadczenia z
lozeczkami nie mam, ale IMHO poltopraroczniakowi mozna spokojnie
zmienic lozeczko na dorosle lozko (czy wyjac szczebelki z lozeczka),
zeby maluch nie czul sie uwieziony jak w klatce i w razie nocnych
strachow mogl sie przemiescic do rodzicow.Poza tym ja bym nie
zostawiala rozpaczajacego dziecka samego do zasypiania, pozostalabym
z nim co najmiej do wyciszenia, byc moze do zasniecia. Dla
odbudowania poczucia bezpieczenstwa i stabilizacji.

[verdana]

I jeszcze jedno. Jeśli kiedykolwiek będe babcia, dziecko zostanie u
mnie na pare dni i bedzie w nocy plakalo - bo jest w obcym miejscu,
bo tęskni, bo się obudzilo i nie wie, gdzie jest - wzemę je do
swojego łóżka i pocieszę, chocby mnie synowa miała za to zabić.
Zasady zasadami, ale nie zostawie dziecka placzacego w obcym
miejscu, aby synowa czy corka potem nie miały klopotu. Dziecko jest
wazniejsze.

verdana,

[mruwa9]

swieta prawda

[jola_ep]

> swieta prawda

Dołączę się.

Dodam tylko, że taka reakcja dziecka jest zupełnie normalna,
niezależnie od tego, czym "zawiniła" babcia.

Wyrwanie ze znanego mu środowiska, trybu życia, rozstanie z matką
_musi_ być stresem dla dziecka. Z mojego doświadczenia takie
wydarzenia dzieci odreagowują przez jakiś czas zwiększoną potrzebą
bliskości. Czują się niepewnie, wiec przyklejają się do najbliższej
im osoby, za którą przecież tęskniły. Czasem miałam wręcz wrażenie,
że mnie "pilnowały". Najlepsze co można zrobić w takiej sytacji to
pozwolić im na to, zaspkoić tę potrzebę. W efekcie otrzymamy
spokojniejsze, bardziej zrównoważone i szczęśliwe dziecko. Jeśli
dobrze spało wcześniej, to po zaspokojeniu tych "niedoborów"
emocjonalnych łatwiej będzie z powrotem wdrożyć je do spokojnego,
samodzielnego spania.

W tym kontekście spanie przez babcię z dzieckiem byłoby wręcz
działaniem korzystniejszym dla samodzielnego spania: mniejszy stres
dla dziecka, łatwiej potem powróci do równowagi.

Chyba, że komuś zależy wyłącznie na zewnętrznym objawie w postaci
samodzielnie śpiącego dziecka, a nie na jego uczuciach. Ale w to
jako optymistka wątpię

Półtoraroczne dziecko może już spać w łóżku bez szczebelek.

Pozdrawiam
Jola

[fajnyszkrabek]

to za pewne wina babci ktora spała z dzieckiem, ale powiem ci że i
tak bym taką babcię całowała po rękach gdyby chciała wziać chociaz
na 1 dzień moje dziecko ( a moja córka ma 27 mies)