moj mąż,zmienił sie bardzo

[monik261]

Kobietki,
moj mezczyzna od czasu kiedy zrobilismy USG,bardzo sie zmienił.Jest mniej
tolerancyjny.mniej wrazliwy.Wszystko jakby sie zmieniło.Pekło.Mimo ze
czekalismy na nasza fasolke, to widze ze cos jest nie tak.Myslicie ze to moze
strach/?Zupelnie inaczej to sobie wyobrazałam.Jestem druga kobieta w jego
zyciu.Z pierwsza zona ma juz dziecko,18 letniego syna. Moze przerosla go
swiadomosc ze znowu bedzie tata?Nie wiem co myslec,szczerze mowiac,troche sie
podlamalam,myslalam ze to minie,ale widze ze nie.Czy moze powinnam cos zrobic?
Poczekac?Przeczekac?
pozdrawiam,
M i 8 tydzien

[allunia77]

Witaj
chociaż mój mąż teraz strasznie cieszy się bardzo na dziecko, to na początku
tego też nie okazywał. Poza tym mieliśmy po drodze inne problemy. Ale moge
stwierdzić jedno - na wszelkie niejasności może pomóc tylko szczera rozmowa. I
żadne domysyły jej nie zastapią. Dlateo myślę, że powinnaś się o taką
postarać, mimo, że czasem jest to bardzo trudne. I zobaczyć co z niej wyniknie.
pozdrawiam

[apolka]

Polecam szczerą, spokojną rozmowę z mężem, mów o swoich uczuciach, czyli "(ja)
czuję że ...", "przeszkadza mi brak ...", "(ja)obawiam się ...", "jest mi
przykro gdy ...". Myślę, że takie przedstaiwenie problemu stwarza więcej szans
na jego przedyskutowanie i znalezienie rozwiązań niż wysuwanie zarzutów.
Zastanów się przedtem, czy Twoje odczucia żeczywiście wynikają ze zmiany
zachowania męza, może Twoje rozdrażnienie, obawy przekładają się na "widzenie"
rzeczywistości? Piszę to z autopsji :o), tak czy inaczej, rozmowa nie zaszkodzi.

[femalespirit]

Byc moze, ze urodzenie dziecka w poprzednim zwiazku Twojego meza bylo
poczatkiem kryzysu czy rozpadu w tamtym zwiazku. Byc moze jego pierwsza zona
skoncentrowala swe uczucia na dziecku, przelala wszystko na nie. I te
wspomnienia oraz obawy, ze to sie powtorzy odzyly w Twoim mezu. Najlepszym
srodkiem bedzie szczera rozmowa, w taki sposob jaki moja przedmowczyni powyzej
to opisala. Zapewnij swojego meza, ze jest nadal Twym ukochanym, najwazniejszym
na swiecie. Wiem, ze jestes pewnie bardzo skoncentrowana na sobie teraz, ale
poswiec mezowi tez troche czasu i uwagi, interesuj sie, jak sie czuje, co dla
niego jest wazne, co sie z nim dzieje. Badz czula. Szybko powinno wszystko
wrocic do normy.

[nadusia]

Moiom zdaniem, co nie jest pewnie czymś specjalnie nowym powina byćtwoja
rozmowa z mężem; taka zwyczajna na spokojnie, może gdzieś na popołudniowym
spacerze (zresztąsama wiesz kiedy z mężem najlepiej pogadać). Powiedz mu co Cię
martwi i niepokoi.
Ale tak oprócz tego myślę, że On to po prostu przeżywa i denerwuje się troche
nową rolą taty, która za chwile go czeka.Na to nie ma siły może daj mu troszke
czasu.
Nadia

[doti77]

Myślę ze mamuski mają rację najlepiej pomaga szczera rozmowa a pozatym nie wiem
czy wiesz ,ale przyszły tatuś przezywa ciąże o wiele bardziej niż my ,może
troszkę tez patrzysz z innej perspektywy
(mamy) teraz wiem to z autopsji wydawało mi się że mój mąz nie cieszy się ,a
było zupełnie inaczej ,uzmysłowił mi to lekarz ze nie tylko ja jedna przezywam
ten stan a członkowie rodziny naprawdę się opiekują tylko trzeba dac im
szanse,teraz jest o wiele lepiej,spróbuj się nie martwić tak bardzo , potem
maluszek tez będzie taki zmartwiony a lepiej żeby się cały czas uśmiechał
Doti

[ida29]

Dziewczyny mają rację powinniście porozmawiać, chociaż pewnie to nie będzie
łatwe. My przechodzimy ostatni jedno-dwudniowe kryzysy. Mąż przeżywa ciche dni,
w trakcie których oczywiście udaje, że wszystko jest ok. i twierdzi, że to ja
się czepiam, nie zawsze ma ochotę pogłaskać mój brzuszek a z drugiej strony
daje mi poczucie atrakcyjności mojego ciała. Zapuścił brodę i nie daję się w
żaden sposób przekonać do jej zgolenia. Nie chce ze mną iść na "przegląd" rynku
dziecięcego " bo jeszcze na wszystko będzie czas itd. itd.....
Ale tak sobie myślę, że Im jest znacznie trudniej niż nam przyzwyczaić się do
nowej sytuacji, bo przecież nas bilogia czyni matkami a oni muszą w tej roli
okrzepnąć. Poczucie odpowiedzialności za małego ludzika, strach o nas i to co
czeka nasze ciała, niepewnośc czy uda się im być przy dzieciaczku do jego
pełnoletności. Więc moze to jest przyczyna, a mężczyzna nie przyznaje się łątwo
do lęków. Porozmawiajcie i daj mu jakiś czas, a na 100% wszystko będzie dobrze.
Pozdrawiam. Edyta i 27 tyg. Maluszek