myslę o dziecku

[madge_w_k]

ale boje się ciazy i nie wiem, jak sie do niej przygotowac. Jakie badania,
dieta etc? Poradzcie, proszę. Boje sie, ze strace prace(na której bardzo mi
zalezy), nie mówiac juz o figurze. Przeraza mnie tycie w ciązy, mdłoscie, zle
samopoczucie itd. W tym roku koncze 30 lat, wiec chyba juz czas na dziecko.
Skonczyłam studia, ale robie kolejny fakultet i dojedzam dalego pociagiem na
zajecia. Boje sie, jak ja bede jezdzic z brzuchem? A czy w ogóle donosze i
nie strace dziecka? Jestem tym wszystkim przerazona. Prosze bardzo o porady,
opowiedzcie o waszych doswiadczeniach i obawach, moze w nich znajde jakas
pomoc w rozwiazaniu tych moich nieszczesnych dylematów.

[lola211]

W jakich my czasach zyjemy, tragedia po prostu.Wybór dziecko albo praca- to
przerazajace ze kobieta nie moze bez takich dylematów cieszyc sie z
macierzynstwa.A tyle trabią o nizu demograficznym.
Ale do rzeczy.
Badan zadnych prócz ginekologicznych nie robiłam- po prostu trzeba wyleczyc
ewentualne stany zapalne, nadzerki, itp.Dobrze jest przyjmowac juz przed ciaza
kwas foliowy(przeciwdziała wadom rozwojowym), prowadzic higieniczny tryb
zycia, bez uzywek.
Czy stracisz figure? A czemu tak pesymistycznie? Sposród wielu moich znajomych
tylko 2 pozostały juz po ciazy z dodatkowymi kilogramami, reszta wyglada jak
przed ciaza, zdarzaja sie tez takie, które po ciazy schudły i sa szczuplejsze
niz przed.Kwestia indywidualna.
Co do pracy, to niestety takie ryzyko istnieje, zalezy od pracodawcy.Szanujaca
sie firma jest przygotowana na takie sytuacje, w koncu macierzynski nie trwa
wiecznie.
Jesli ciaza przebiega prawidłowo, to studia mozna normalnie kontynuowac, ale
czy bedzie przebiegala bez problemów nie dowiesz sie przed zajsciem,
niestety.Jezdzenie pociągiem w ciazy to nic niezwykłego, nie zaszkodzi.O ile
nie musisz targac jakis ciezkich toreb.
Sama zaszłam w ciaze na studiach, miałam komplikacje, praktycznie caly semestr
w szpitalu, ale sesje zaliczyłam z dobrymi ocenami- lezalam i uczylam sie.
Prace magister. obroniłam kiedy mała miala rok, zatem mozna sobie z tym
poradzic, jesli ma sie kogos do pomocy przy dziecku(babcia, niania).
Musisz rozwazyc za i przeciw- ale tak naprawde to mało kto moze stwierdzic ze
jest w tak komfortowej sytuacji, ze bez zadnych dylematów moze myslec o
dziecku, zawsze jest jakas przeszkoda, trzeba z czegos zrezygnowac.Czekanie na
ustabilizowaną sytuacje, odpowiednie materialne zabezpieczenie moze
doprowadzic do tego, ze na dziecko bedzie za późno.

[katarzyna.br]

Powiem tak: bardzo żałuję, że tak długo zwlekałam z decyzją o zajściu w ciąże.
Miałam takie same obawy jak ty, chyba nawet bardziej panikowałam, no i pewnie
nigdy nie zdecydowałabym się na dziecko, gdyby nie choroba. Miałam mieć
operację i wycięty jajnik i wtedy bardzo się przestraszyłam że już mogę nie
mieć dzieci i byłam na siebie strasznie zła, że tak długo zwlekałam z decyzją o
dziecku. I teraz co wytną mi jajnik i może nigdy nie zostanę mamą. Na szczęście
obyło się bez operacji i ja w końcu zdecydowałam się na dziecko.
W czerwcu 2003 r. skończyłam 30 lat i byłam w 6 miesiącu ciąży a we wrześniu
urodziłam córeczkę.
W ciąży czułam się fantastycznie, nic mi nie dolegało, no tylko pod koniec było
już trochę ciężko. Za to strasznie bałam się porodu - tyle makabrycznych
historii wysłuchałam więc myślałam, że ja tez strasznie się nacierpię. I co się
okazało: że wcale tak mocno nie boli i dałam sobie świetnie radę. Mój mąż który
był ze mną przy porodzie stwierdził że nigdy by nie przypuszczał że ja taka
histeryczka będe taka dzielna.
Od porodu minęły trzy miesiące, a ja dopiero kilka dni temu oddważyłam się
stanąć na wagę. I co się okazało, że ważę tyle samo co przed ciążą. Strasznie
mi to polepszyło samopoczucie bo czułam się grubo (no troszkę brszuszka jeszcze
mam) a moja siostra stwierdziła że jestem stowrzona do rodzenia dzieci.
Podsumowując: bardzo miło wspominam zarówno ciąże jak i poród i jestem z siebie
dumna bo naprawdę strasznie się bałam.

Tylko gdy wieczorem leżymy z mężem i dzidzią w łóżku i patrzę się na to
szczęście lężące w moich ramionach to strasznie żałuję tych straconych lat bo
wiem że będę z nią na tym świecie znacznie krócej a przecież mogłam ją mieć
znacznie wcześniej.
Może to zabrzmi patetycznie ale dziecko to największe szczęście jakie mnie w
życiu spotkało i w końcu chce mi się żyć.

Jeśli jesteś zdrowa i są sprzyjające warunki to naprawdę nie zwlekaj bo
będziesz później żałować że tyle czekałaś.

Pozdrawiam i mam nadzieję, że też w końcu zostaniesz mamą, czego szczerze Ci
życzę.

A tak w sekrecie Ci powiem że znowu chciałabym być w ciąży.

[madge_w_k]

sama nie wiem... Dalej się boje... Mąż chce już mieć dziecko, a ja ciągle
zwlekam z decyzją, chociaż bardziej jestem chyba "na nie". Obawiam się, że będe
zła matka, bo nie przepadam za dziecmi, denerwują mnie. Ostatnio miałam pod
opieką 2 dzieci kuzynki - 1,5 i 2,5 roku. Przeżyłam horror - jak 1 wrzeszcy, to
drugie głodne. Nakarmiłam, to narobiło w pieluche - zwymiotowałam od
tego "zapachu" i ledwo przewinełam, zielona i wykończona. Chyba jednak
zrezygnuję z tego "szczęścia"... sama nie wiem...

[katarzyna.br]

Myślę, że nikt nie powinien Cię na siłę przekonywać do tego abyś miała dzieci.
Mi wszyscy mówili, że dziecko to takie szczęście i takiem tam, a ja wiedziałam
swoje- miałam swoje pasje (żeglarstwo), pracę, która dawała mi dużą
satysfakcję, częste imprezy, wyjazdy, było nam z mężem dobrze a dzieci omijałam
z daleka i mówiłam wszystkim, że ja do dzieci się nie nadaję i zwyczajnie nie
przepadam za nimi. Obecnie, kiedy mam już swoje dziecko to nadal nie przepadam
za innymi obcymi dziećmi - tak to już ze mną jest.
Jeśli napisałaś, że myślisz o dziecku to myślałam, że jednak z większym
zaangazowaniem a jeśli tak nie jest to wydaje mi się że żadne słowa Cię do tego
nie przekonają, a tym bardziej ja nie chcę nikogo przekonywać.

Pozdrawiam

[madge_w_k]

Nie chcę być przekonywana na siłę. Po prostu chciałam sie poradzic, bo może
któraś z Was ma lub miała podobny problem. Pracuję w takim miejscu, gdzie bycie
wciązy graniczy z przestepstwem, jest bardzo źle postrzegane, może nie tyle
przez szefów, ale przez koleżeństwo. Żadna z moich koleżanek (w większosci w
moim wieku lub troche starszych) nie ma dzieci i nawet nie planuje. Nikt nie
chce rezygnować ze swojej kariery, zainteresowań, sportów, spotkań etc. Jestem
chyba pod presją "zawodową" - moja kariera własnie nabiera rozpędu, praca jest
stresująca i wymaga nieustannego napięcia umysłowego. Wracam do domu i prawde
mówiąc niewiele mi nsię chce po odrobieniu wszelkich domowych obowiązków, a w
weekendy towarzyskich. Z drugie strony rodzice już marzą o wnuku (jestem
jedynaczką - jedyną szansą na wnuka), teściowie też robią już dziwne uwagi.,
Szczególnie teściowa - ostatnią "nerwówę" w pracy przypłaciłam wysoka goraczka,
torsjami, strasznym bólem głowy - w ogóle cały dzień przeleżałam w łóżku
półprzytomna. A teściowa z przekasem stwierdziła, że to na pewno "coś innego",
dziwne spojrzenia, zamiast kawy, o która prosiłam po obiedzie dostałam kubek
ciepłego mleka...A potem jeszcze gadanie, jaki to syn jest biedny, teraz bedzie
musiał pracować na utrzymanie całej rodziny. Poniosło mnie trochę,
powiedziałam, że przecież ja też pracuję, nie oszczędzam się, a wręcz
przeciwnie i stąd ta moja niedyspozycja. Wtedy teściowa z innej beczki - że w
moim wieku powinnam mieć już dziecko a praca może poczekać. Wtedy zapytałam o
siostrę męża (w moim wieku, też bezdzietna) - a, to ona ma jeszcze czas, musi
przecież zrobić karierę, nie ma czasu, pracuje... A ja mam czas i obijam sie po
katach, tak? Po prostu syn musi mieć dziecko, a niewazne, że moim kosztem.
Zapowiedziała nawet, że jak się urodzi, to maż przeniesie się do teściów, żeby
mi "nie przeskadzać" w zajmowaniu się dzieckiem, a ja moge ich odwiedząc w
weekendy!!! Na to ja, że przecieć będzie mi potrzebna pomoc przy dziecku, wstać
czasami w nocy, przewinąc. Ależ nie, sun pracuje i do pracy ma być wypoczęty i
wyspany, ma mieć podany obiadek a ja przeciez wtedy nie ugotuję. Póki będe w
ciąży, to on moze (pozwoliła!!!) ze mną mieszkac, ale potem to szlaban. Ciekawa
perspektywa mnie czeka, co nie? Nie dość, że niechęć w pracy, to
jeszcze "niedzielny ojciec".
Dlatego więc może mysle tak, zeby za duzo z tego myslenia nie wyszło. Nagadałam
się, przepraszam, ale jakoś mi lzej. Pozdrawiam.

show me heaven

[katarzyna.br]

Jeśli chodzi o poruszany przez Ciebe temat to uważam, że trzeba przede
wszystkim znać swoją watość i nie pozwalać na narzucanie sobie czegokolwiek. Ja
już od dzieciństwa byłam bardzo samodzielna, wszystko robiłam po swojemu i nie
lubiłam jak mi ktoś coś narzucał. Podobnie jest obecnie. Nie wyobrażam sobie
żeby matka mojego męża (do której zresztą ze względów oczywistych mówię "Pani)
mówiła mi kiedy powinnam mieć dziecko i co będzie robił moż mąż. Gdyby taka
sytuacja sytuacja zaistniała to zwyczajnie nie chciałabym się z nią widywać - a
mąż - cóż niech sam do niej jeździ. Uważam że kwestia posiadania dziecka to
sprawa bardzo intymna, dlatego pytanie się kogolwiek o te sprawy uważam ża
wysoce niestosowne i po prostu nie kulturalne (moja mama nigdy się o to nie
pytała!!!). Trzeba mieć trochę taktu. A jeśliby nawet mój mąż posłuchał się
matki i zostawił mnie z dzieckiem, no bo musi wypoczywać bo chodzi do pracy to
już więcej dziecka ani mnie by nie zobaczył.
Ale się wymądrzam a to dlatego że nie wyobrażam sobie takich sytuacji w mojej
rodzinie, a to co napisałaś trochę mną wtrząsnęło.

Pozdrawiam

[jagonia]

Rozumiem Cię doskonale, bo sama mialam bardzo podobne myśli Od 1,5 roku coraz
częściej myślałam o dziecku, ale jak rozważałam za i przeciw, wszystko
wychodziło mi na nie. Dziecko kolidowało z moimi planami, w dodatku nasza
sytucja osobista (mój niemąż jest od prawie 3-lat w trakcie rozwodu) jest nie
do pozazdroszczenia. Poza tym nasza sytuacja materialna, choć obiektywnie rzecz
biorąc całkiem niezła (mamy gdzie mieszkać, co jeść, czym jeździć do pracy),
jest chyba obecnie najgorsza odkąd jesteśmy razem - takie czasy.
To wszystko skłaniało mnie do odwlekania decyzji o zajsciu w ciaze.
Miałam tez oczywiscie obawy dotyczace mojego zdrowia i wyglądu "po ciązy", nie
mówiac juz o tym, ze panicznie boje się porodu...
Ciaza była dla mnie niespodzianką (byla nieplanowana), a mimo to i mimo mojego
wczesniejszego rachunku za i przeciw jestem BARDZO SZCZESLIWA! Nie moge
doczekać się swojego maleństwa! Juz sama swiadomosc, ze dzidzius jest i ze
niedlugo sie urodzi wypełnia jakąs wazną część mojego zycia, która dotąd
pozostawała pusta.. Po raz pierwszy w życiu czuje sie szczesliwa i nie
dlatego, ze cos konkretnego sie stalo, ale tak po prostu... A czasem nawet mimo
wszystko
Dla tych co jak ja i TY do wszystkiego podchodzą zdroworozsądkowo nie ma
dobrego momentu na dziecko. Rachunek zysków i strat jest tu nieublagalny -
zawsze jest ryzyko, ze trzeba będzie coś poświęcić (choć niezawsze tak musi byc
w rzeczywistości) i tak naprawdę NIGDY NIE BĘDZIE DOBREGO MOMENTU! Ja się
bardzo cieszę, ze za mnie ta decyzja "podjęła się sama". I tak naprawde od
chwili kiedy intuicja podpowiedziała mi, ze jestem w ciązy nie było nawet
sekundy, abym żałowała!
Jezeli tylko naprawde bedziesz chciala ze wszystkim dasz sobie rade. I ze
studiami, i z pracą i figurę też zachowasz, bez zarzutu. Nikt nie kaze nam się
w ciąży zaniedbywać. Są zabiegi kosmetyczne, masaże, odpowiednie kremy (wcale
nie muszą byc te z górnej póki), jest basen, są odpowiednie ćwiczenia. Kto
powiedział, ze po porodzie MUSIMY wyglądać gorzej?

Jagoda