Taka samotna............ :(

[daria27l]

Smutno mi jakoś ostatnio. Może trochę przesadzam, że jestem samotna,
męża mam, tyle że on cały czas jest czymś zajęty. Z jednej strony to
rozumiem, ale z drugiej strony czuję się strasznie. Może to te
hormony które podobno w strasznych ilościach uwalniają się w ciąży.
Potrzebuję wsparcia, zainteresowania mną i dzieckiem które noszę
(jestem w 8 miesiącu). Dwa dni temu rozmawiałam z mężusiem,
powiedział że mnie kocha i że chciałby więcej czasu spędzać ze mną.
A ja mam wrażenie że on trochę ucieka przed dzieckiem... To znaczy
przed tym wszystkim co z nim związane. Po zakupy dla maluszka jeżdżę
sama, mam nadzieję że chociaż pójdzie ze mną do szkoły rodzenia, ale
nie mam pewności. Inni mężowie i przyszli tatusiowie intersują się
ciążą swoich żon (kilka moich koleżanek jest w ciąży to widzę) a mój
jakby tego nie dostrzegał. A jak mu tak zostanie? I nie będzie
chciał się zajmować dzieckiem bo się wystraszy - w końcu tyle rzeczy
musiałby w swoim życiu zmienić. A jak do tego nie dorósł, jak schowa
głowę w piasek? Ja bym chciała tylko trochę wsparcia..........

[frytka.es]

Moj maz przy pierwszej ciazy bardzo duzo pracowal no i po powrocie
padal zmeczony.O dzidziusiu posluchal i tyle.Ciuszki tez kupowalam
sama.Wiem,ze sie cieszyl bardzo ale ktos musial na rodzine
zarobic.Po urodzeniu sie malej zwariowal na jej punkcie.Jest,poza
moim tatom,najlepszym ojcem jakiego w zyciu widzialam.Teraz w
drugiej ciazy podobnie.Jak zapytalam,cz nie zaluje,ze nie mogl byc
na usg powiedzial-A po co?Zobacze jak sie urodzi.Normalnie rece
opadaja.Ale wiem,ze bardzo czeka na tego dzidziusia i bedzie rownie
wspanialym ojcem i mezem jak do tej pory.Nie przejmuj sie-oni juz
tak maja.A Ci ,ktozy nie maja?Coz,wyjatek potwierdza
regule.Pozdrawiam i zycze wytrwalosci.

[kasiczek28]

Fakt moj maz jest strasznie zapracowany czasem nawet mysle ze bdyby nie ciaza
zylo by mu sie lepiej nie wiem sama dlaczego jest mi strasznie przykro jak o
calej ciazy mowie tylko ja i jak widzi ze jestem smutna to dopiero wtedy pyta
czy wszystko jest ok mam 22 lata oboje sie zdecydowalismy na maluszka wiec
uwazam ze oboje powinnismy byc ta ciaza zainteresowani a nie tylko ja!!
Aktualnie Marcin otworzyl drugi sklep i wiem ze musi pracowac ale czasem sa
chwile kiedy mogli bysmy byc razem tylko my nasza trojeczka ale zawsze
znajdzie sie cos albo kolega albo inna sprawa wazniejsza od nas..... obecnie
mieszakmy u jego rodzicow poniewaz mamy mieszkanko w remoncie i to mnie jeszcze
bardziej dobija !! zawsze jest tak ze synek jest potrzebny zawsze on ma racje a
ja ... czy ktos sie patrzy na mnie ze ja potrzebuje troche wiecej ciepla dobrego
slowa pocieszenia .. malo spotykam sie ze znajomymi poniewaz oni chca chodzic na
jakies imprezki itp a ja uwazam ze na to juz sobie nie moge pozwolic niechce
narazic maluszka na dym papierosowy i zapach alkoholu ... jezeli ma ktos ochote
naprawde porozmawiac szczerze podaje moj mail [e-mail] zawsze jak sie z
kims porozmawia to jest lepiej

pozdrawiam Kasia

[izydam]

Głowa do góry. Faceci tak mają. Mój kochany mąż i tatuś 6letniej Oli
chodzi obecnie wokół mnie jak wokół jeża. Fakt, że czasami najeżam
się jak ten jeż, ale bez pszesady. Chodzi i marudzi, że mnie dotknąć
nie może bo wszystko mnie boli; nie wszystko tylko piersi i nic nie
poradzę, że dla niego to wszystko. Marudzi też, że wieczorami to jak
tylko sie położę to zasypiam i on jest niedopieszczony, itp. Z
jednej stony rozumiem jego marudzenie, ale z drugiej to teraz on
schodzi na drugi plan i musi podporządkowac sie sytuacji. Oni
wariują tak samo jak my i tak samo sie boją. Tylko, że są facetami i
nie mogą popłakać sobie w poduszkę, czy wyżalic się żonie.
Trzymaj się i bądź dobrej myśli. Będzie kochał i rozpieszczał
dziecko jak sie urodzi.

[shapemama]

Doskonale Cię rozumiem, jestem w bardzo podobnej sytuacji. 37 tydz
ciąży i wciąż sama. Mąż jest bardzo zajęty rozkręcaniem nowego
biznesu, rozumiem go wtej kwestii. Ale jednak boli jak cały dzień
przeżywasz kopniaczki, bóle, skurcze sama. Nie mówiąc juz o tym ze
nie mam z kim porozmawiać. Od polowy ciązy jestem na zwolnieniu,
biore fenoterol zeby donosić dzidziusia. Z natury jstem bardzo
towarzyska a przeciez kazdy ma swoje sprawy i kolezanki nie mają
czasu mnie codzień odwiedzac. Dlatego tak bardzo potrzebuje
towarzystwa męża i zainteresowania najważniejszym dla mnie tematem-
naszym dzieckiem. Ciuszki, wyprawkę ogólnie, prawie całą
kompletowałam sama. Po wózek i większe rzeczy pojechaliśmy razem. Oj
jak sie wted cieszylam! Ale po całych tych zakupach spytałam się go
czy nie cieszy sie ze to wszystko kupilismy. Powiedział ze bardzo!Bo
ma juz to z głowy i nie bede go męczyć:/.....było to dla mnie
sttaszne. Dodatkowo mój mąż poza czasochłonną pracą lubi spać po
powrocie, a jak wstanie obudzony telefonem okazuje sie ze jakis
kolega potrzebje przy czymś pomocy..więc jedzie. Ogólnie jest mi
cholernie źle bo całe dnie spędzam sama, mam różne humory przez te
hormony a on jeszcze mówi ze tego nie wytrzyma. Bardzo często płaczę
ale on nawet o tym nie wie. Czasem nawet żałuję ze jestem w ciąży.
Nie moge doczekać się dziecka również dlatego ze nie ukrywam, mam
nadzieje na normalne funkcjonowanie gdy juz nie bede ''uwięziona''.
Jak widzisz nie tylko Ty masz podobny problem więc razem sobie jakoś
poradzimy Wydaje mi się ze naszym mężom też jest źle z tym i mimo
wszystko czują ze cierpimy ale nic z tym zrobić nie mogą, a raczej
nie umieją. Najlepszym wyjściem jest szczera, spokojna rozmowa z
lubym, bez pretensji. Facet chyba tak reaguje na ciąże żony ze chce
zapewnić byt i w ten sposób wyraża swoją milość i oddanie żonie i
przyszłemu potomkowi. Trzeba im delikatnie zwrócić uwage ze oprócz
materialnych mamy inne potrzeby, które czasem bardzo łatwo i szybko
zaspokoić. Proponuje kawa na ławe: chce zebys mnie wiecej przytulał.
Czy: Czuje ze juz Cię nie obchodzę, gdybyśmy spędzali tylko ze sobą
godzinkę w ciągu dnia byłoby cudownie. To naprawde moze pomóc. Ja
niestety jestem troche dzika i takich rozmów nie przeprowadzam z
mężem, ale myśle ze gdybym to zrobila napewno by pomogło
Powodzenia!!

[agnrek]

Oj, ja mam od jakiegoś czasu to samo. Mąż zmienił w zeszłym roku pracę, przez
całe wakacje dopina projekt, aby mieć więcej czasu późną jesienią, gdy urodzą
się nasze bliźniaczki. Do tego wykańczamy dom,aby zdążyć przed porodem i
wszystko na mojej głowie, mam męża tylko w weekendy albo wieczorem, czyli po
21-22 Niestety, nie można mieć wszystkiego.

[kiniulec]

W końcu mi ulrzyło...ile sie naszukalam takiego wątku. Zawsze raźniej kiedy ktos
czuje sie podobnie. Moją myslą przewodnią ostatnio staje sie tekst "samotność to
taka straszna trwoga". Emocjonalnie czuję sie jakas opuszczona przez partnera, a
raczej zaniedbana. Jak widze w otoczeniu nakręconych ciążą tatusiów od razu chce
mi sie ryczec bo mój to jakis taki nie bardzo ekspresyjny Więc mimo, że to
dopiero 10 tydzień to z dnia na dzień łapię większego doła. Ciążę planowalismy i
świadomie staraliśmy sie o te dziecko, druga kreska na teście ucieszyła go
bardzo, a po dwóch tygodniach obrót o 180 stopni. Zaczął na maxa sprawdzać
granice mojej wytrzymałości, przy czym nie było to raczej spowodowane szokiem i
nieprzygotowaniem do sytuacji, bo ma juz dwójke duzych dzieci z poprzedniego
malrzeństwa. Po powaznej rozmowie, że nie zniosę tego co zaczelo się dziać
oprzytomniał i sie uspooił. Tylko radości jakos nie widać. No i tu pojawiają sie
odczucia i racjonalne myslenie. Te pierwsze doprowadzaja mnie do płaczu, że może
on jednak nie jest najszczęśliwszy z tego powodu i wcale go to nie cieszy. Ale
racjonalnie mysląc wiem, że sytuacja jest trudna bo miał zawirowania w życiu
zawodowym i martwił sie jak tu zapewnic nam byt i przez to troche sie wycofal bo
to jego przewodnie zmartwienie (mimo że o tym nie mówi). Ale narastaja we mnie
co raz bardziej lęki, że może on nie jest ze mna szczęsliwy i będzie sie odsuwał
coraz bardziej I jakos tak mi źle

[anastasia27]

Myślę, że mężczyźni to po prostu inaczej przeżywają. Ja staram się
dostrzec takie zachowania swojego męża, które wskazują na to, iż
jednak cieszy się, że zostanie ojcem, mimo, iż nie wydaje się
szczególnie zainteresowany ciążą.Niegada i nie głaszcze brzucha, nie
ma ochoty jeszcze nic kupowac, bo jest tyle czasu.... (ósmy
miesiąc), nie pyta się mnie jak się czuję, bo twierdzi, że ja na
bieżąco mu mówię jak się czuje.
Np. uśmiechnął się szeroko jak mu pokazałam zdjęcia z usg,
powiedział, że jak chce to mnie zawiezie na badanie lekarskie,
denerwuje się jak jem niektóre potrawy, np. grzyby czy fast food....
No i mam wrażenie, że stał się mniej skąpy i ma większą skłonnośc
wydawania na mnie pieniedzy (do tej pory w zasadzie dzilalismy na
zasadzie dwoch portfeli....)
Sądzę, że każda z nas może zaobserwowac takie zachowania swojego
meża. Uwazam, ze najgorsze co mozna robic to marudzenie, zlości i
płacze w takiej sytuacji. Mysle, ze takie uczucia w nas wywoluja
hormony, lek przed porodem i całą sytuacją, a nawet zwykłe
znudzenie, bo my tak towarzyskie czy zapracowane musiałyśmy zwolnic
tempo. Dlatego lepiej wyjsc na spacer, pojsc z koleżanką do kina,
itp. zamiast nakrecac w sobie złoś do partnera....
Nie wszyscy faceci pisza dziennik ciężarowca, to byłoby miłe, ale
najważniejsze jest że oni z nami są, że można na nich polegac oraz
że staraja się zapewnic byt rodzinie....

[kiniulec]

Zgadzam sie całkowicie, tylko trudno to sobie wytłumaczyć kiedy ma sie gorszy
dzień i zalewa sie łzami. Trudno pokonać rozumowi i racjonalnemu myśleniu
wywołane hormonami emocje