Zdrowie dzidziusia - dostaję obsesji

[edyta-26]

Dziewczyny, dostaję obsesji na punkcie zdrowia dziecka. Zaczynam
33tc, a nie potrafię myśleć o niczym innym jak o tym oby synek był
zdrowy. A jeszcze naoglądałam się Rozmów w toku o "dzieciach bez
twarzy" i przeżywam paniczny lęk. Z tego wszystkiego zapisałam się
na usg 4d. Wizytę mam 2.12 i nie wiem jak doczekam.Chciałabym jak
najprędzej urodzić najlepiej już w 37tc żeby uspokoić myśli.
Wy też macie takie myśli czy mi już zupełnie na głowę siadło?

[klara154]

Idź na spacer i się uspokój. Twoje nerwy i lęki dobrze na dziecko
nie wpłyną, a masz rożne obawy z powodu hormonów i ogólnie, bo
jesteś w ciąży. Ja mam czasami koszmarne sny, ale trzeba to sobie w
głowie przekuć i potraktować jako jeden z elementów stanu
odmiennego. Nie ma co brnąć w takie schizy.
Życzę Ci dużo spokoju i trzymam kciuki.

[zmyrena]

Nie oglądam takich strasznych rzeczy, nie czytam o śmierci noworodków ani o
martwych płodach, nawet relacji z porodów też nie. Mniej wiesz - lepiej śpisz.
Bez sensu jest bezpodstawne zamartwienie się. I na dziecko to też dobrze nie
wpłynie.
Lepiej wpakuj się do wanny z pachnącą pianą, posłuchaj dobrej muzyki, obejrzyj
jakąś komedię zamiast się niepotrzebnie zadręczać.
Wszystko będzie dobrze!

[klarci]

Ja mam cykora, bo mój maluch od USG w I trynestrze nadrobił 18 dni
do przodu, a to 5 miesiąc. Więc obawiam się, czy to normalne. A
programów takich nie oglądaj. Mnie też kusi jak są dobre
dokumentalne, ale się powstrzymuję. Musimy wierzyć, że będzie
dobrze. Domyslam się, że nie masz konkretnych podstaw do zmartwień,
więc wyluzuj, bo stres szkodzi.

[edyta-26]

poczytać przyjazne komentarze, opinie to naprawdę bardzo pomaga.Wam
i Waszym maluszkom także życzę dużo zdrówka, szczególnie tobie
Klarci - twój aniołek napewno czuwa.

[klarci]

Też w to wierzę. Tamtem rok był koszmarny. Dwa razy udało nam się
wyjść z ,i uniknąć poważnego wypadku, problemy z pracą i strata
ciąży. No fakt, ślub mieliśmy bardzo fajny. W tym roku też zaczęło
się kiepsko, ale powoli może się ułoży. Tą ciążę jak na raize
wyratowaliśmy (źle - nie na razie, bo teraz już wierzę, że będzie
dobrze) i z pracą może damy radę. Ale czasami na prawdę mam
wrażenie, że nasz Aniołek czuwa, bo jak na razie spadamy na cztery
łapy
Dzięki za miłe słówko.

[alicja0000]

mamy , mamy to normalka. Szczególnie w końcówce ciąży zaczniesz schizować. Ja
trząsam brzuchem o 2 w nocy i budzę małego, zeby dał znać ze żyje o moich
obawach już nie wspomnę.

[emigrantka34]

Zamiast ogladac Rozmowy w toku, gdzie ZAWSZE roi sie od
najdziwaczniejszych przypadkow natury, wez sobie dziewczyno wypozycz
film pt "Odyseja zycia" - film dokumentalny Taverniera. Z
recenzji: "Autorzy w sugestywny i przejrzysty sposób pokazują
kolejne fazy rozwoju płodu aż do chwili narodzin. Widz ma wrażenie,
że uczestniczy w procesie kształtowania się istoty ludzkiej,
obserwuje, jak od trzeciego miesiąca płód powoli zaczyna odkrywać
swój świat we wnętrzu macicy, jak rozwijają się jego zmysły, a wraz
z nimi reakcje na bodźce dochodzące także ze świata zewnętrznego. W
końcu mały człowiek przychodzi na świat. I wszystko jest w porzadu.
Jak mialam dola, to sobie ogladalam - "zdjecia" niesamowite.
Wydzwiek pozytywny. I wylacz Ewe Drzyzge.

[ania_ns]

ja tego szczerze mówiąc nie rozumiem za bardzo. Jako lekarz wiem
więcej o chorobach i róznych możliwościach co by było gdyby. Wiem
doskonlane że kazda osobe w mojej rodzinie może spotkać jakaś
choroba, tak samo dziecko jak i dorosłego, wiem że to się zdarza- i
co z tego? Jeśli coś by się zdarzyło, robiłabym wszystko co możliwe
żeby radzić sobie z problemem ale jak mogłabym rozważać tysiące
róznych chorób które moga wcale nigdy nikogo z nas nie spotkac? Nie
wymyślam sobie urojonych zmartwień, skupiam się na codzienności, w
ciązy dbałam o siebie i kontrolowałam się regularnie ale wogóle nie
zamartwiałam się niczym na zapas- może dlatego że wiem doskonale że
najczęsciej urodzenie się dziecka np niepełnosprawnego nie jest
żadną tragedią a tylko większym wyzwaniem dla rodziców- ale im daje
często nawet więcej satysfakcji i radości.

[klarci]

No wiesz, ja Cię przepraszam, ale chyba jak masz zdrowe dzieci, to
nie możesz się wypowiadać czym jest urodzenie chorego.
Może należysz do osób mniej "wrażliwych", ja na przykład jestem
ogólnie nadwrażliwcem i nie ukrywam, że często miewam lęki. Staram
się tylko ich nie podsycać.
Poza tym, nie chcę oceniać, bo nie znam Twojej historii, ale może po
prostu nie miałaś nigdy powodów do obaw. Ja pierwszą ciążę straciłam
a o utrzymanie drugiej walczyłam dość długo, więc jak widzisz mam
prawo do obaw. Co nie znaczy, że jest jakiś sens w zamartwianiu się.

[siwa83]

Klarci - zdrowia życzę dla Ciebie i dla Twojego dzidziusia w brzuszku!!!

[memphis90]

Ale właśnie o to chodzi, że jak wbijesz na pamięć kilka podręczników z wszelkimi
możliwymi chorobami, patologiami, powikłaniami- to albo odcinasz się od tego
wszystkiego, albo zaczynasz straszliwie się bać.

> No wiesz, ja Cię przepraszam, ale chyba jak masz zdrowe dzieci, to
> nie możesz się wypowiadać czym jest urodzenie chorego.
Wiesz, jeśli jest lekarzem, to ma pojęcie o chorych dzieciach.

[alicja0000]

może dlatego że wiem doskonale że
> najczęsciej urodzenie się dziecka np niepełnosprawnego nie jest
> żadną tragedią a tylko większym wyzwaniem dla rodziców- ale im daje
> często nawet więcej satysfakcji i radości.

Nonsens, z pewnością nikt nie chce satysfakcji i radości pod postacią chorego
dziecka a gdyby mieli wybór chcieli by zdrowe.
Ja w pierwszej i drugiej ciąży też dbałam o siebie i kontrolowałam się
regularnie ba! nawet tak jak Ty nie "zamartwiałam się niczym na zapas" i
poroniłam obydwie ciaże. Do głowy mi nawet nie przyszło, że zdarzy mi się coś
takiego jak poronienie, myślałam że to się zdarza tylko w amerykańskich filmach.
Jakaż byłam śmiertelnie zaskoczona, że mimo moich starań i wspaniałego
samopoczucia obydwie ciąże obumarły...
Dlatego teraz nie da się nie zamartwiać, myślisz o tym choć nie chcesz,boisz się
o zdrowie swojego nienarodzonego dziecka i chcesz dla niego jak najlepiej. To
jest silniejsze od Ciebie i nic się na to nie da poradzić.

[siwa83]

Ja jestem obecnie w 29 tc i też przyznam szczerze, że cały czas myślę o tym, czy
mój synuś zdrowo rośnie.
Ale to normalne - każda przyszła mamusia chce by jej dzidziuś urodził się zdrowy.
Dlatego nie ma co przesadzać z tymi myślami, trzeba wierzyć w to, że wszystko
będzie dobrze
Powodzenia.

[anianiunia2507]

Nie boj sie o malenstwo w twoim lonie!!!Napewno wszytko jest ok a takie mysli
sprawiaja ze twoje samopoczucie jest gorsze co odczowa dzidzia!!!
Ja tez ogladalam ten odcinek Rozmow ale nie dopuszczam takich mysli do siebie
choc moglabym bo juz raz stracilam malenstwo.Glowa do gory Mamusiu juz niedlugo
bedziesz miala swojego synusia w ramionach!!!!