Rozmowa o ciąży z partnerem

[tamara33]

Czy rozmawiałyście wprost z partnerem o rozpoczęciu starań?
Wiem ze wiele kobiet porusza w związku temat ogólnie tzn sąduje
zapatrywania partnera/męża w temacie przyszłego potomstwa, ale czy
sa też rozmowy wprost; typu; "Marcin od kwietnia zaczynamy
starnia,,,,zgdzasz sie na to"?

Jak wy to "rozegrałyście"? Pytanie głównie do Pan które mają
partnera samodzielnie nie inicjującego tego typu rozmów - mimo
ogólnej chęci posiadania dzieci "kiedyś tam".

[gabi683]

U Nas była rozmowa bardzo rzeczowa decyzja wspólna,bez jakiegos
maotanie się i niedomowień.

[martabg]

Tak, ostatnio pytałam męża, czy czuje się gotowy na rozpoczęcie
starań w lecie. Za nami wiele przykrych wydarzeń, uznałam więc, że
się zapytam i dam po pierwsze czas, a po drugie pozostawię mu wybór.
On też musi chcieć, musi znaleźć w sobie siłę, bo przyszła ciąża
będzie różnić się od wszystkich "fasolek", "brzuniów", niczym nie
zmąconej radości i wiary, że ciąże ZAWSZE kończą się pomyślnie a na
świecie pojawia się różowa istotka.

Tak więc poczekam, zobaczę co powie on, i jak wszystko będzie
dobrze, w sierpniu wystartujemy

[epb3]

jesli ciaza nei jest wpadką to chyba innej mozliwosci nie ma.
no chyba ze chcesz go 'wrobic' w dziecko??

[zlosliwe_malpisko]

szczerze mówiąc nie rozumiem Twojego pytania - jesteś z kimś na tyle
blisko, że chcesz mieć z nim dziecko a nie wiesz jak z nim
rozmawiać? Jeżeli nie wiesz jak zabrać się do szczerej rozmowy to
nie bardzo mogę sobie wyobrazić jak chcesz się zabrać za wspólne
wychowywanie dziecka.

[tamara33]

Hmm, założyłyście że pytanie dotyczy mojego życia.Troche tak jest ,
ale nie do końca.
Dla mnie kwestia ustalenia jest znacząca, wrabiac nie zamierzam,
choc wiele przypadków takich znam i to tez osób ktore "oficjalnie "
deklarowały obgadanie tematu, po fakcie okqazywało sie że partner
podczas "obgadywania" tematu był informowany o ;
-rzekomej bezpłodności partnerki
- o braku owulacji
- o dwukrotnej owulacji w czasie cyklu itp;

Zapytałam dlatego że w swoim otoczeniu mam tylko pary ktore badz
zaciążyły "przypadkowo" lub takie gdzie obie strony swiadomie i
intensywnie dażyły do zapłodnienia- zwyczajnie nie mam z kim o tym
pogadać bo ja nie chce wrabiać a jednoczesnie nie chce latami czekać
na "dojrzałość" partnera w tej kwestii.

[red-truskawa]

cześć, z moich obserwacji wynika, ze to nie faceci wychodzą z inicjatywa dziecka. Im się wydaje, ze ciagle maja czas i faktycznie go maja w odróżnieniu do nas. Ja po prostu którego wieczoru powiedziałam, ze zaczynam myślec o dziecku i ze zegar mi tyka, a czas juz niewiele. Pierwsza sygnał "puściłam" ok 6 m-cy wczesniej i topniowo drązyłam temat, dając Mu czas na oswojenie sie z myśla.

[mw144]

No ale w czym problem spytać wprost czy chce mieć dziecko, bo Ty np.
chciałabyś w przyszłym roku czy jak Ci tam pasuje? To u Was jakiś
temat tabu jest, czy co?

[tamara33]

Nie, nie jest to temat tabu ze wzgledu na sam topic, bardziej ze wzgledu na czas
naszej znajomości.Znamy sie relatywnie krotko.Sąduje go troche, ale nie
wprost.Wprost sie boje bo sama czuje ze to za wczesnie-za wczesnie wlasnie ze
wzgledu na nasz staż , bo ze względu na nasz wiek juz duzo czasu /chyba/ nie mamy.
Generalnie jestem pewna i mocno czuje /chyba 1 raz w zyciu/ ze ktos tak bardzo
chce byc ze mna i miec rodzine- on daje temu wyraz dosc czesto.
No ale dziecko...chyba tez boje sie ze pomysli ze szukalam "dawcy"...No jakos
mam opory tak zaraz wystartowac z tematem a jednoczesnie sama czuje sie juz
gotowa, by z NIM miec dziecko i chce tego.

[mw144]

Nie wiem jaki jest Wasz staż, ale mysmy rozpoczęli starania o
dziecko (w wyniku wspólnej decyzji) po jednym miesiącu
znajomości, bo lekarz mi postawił ultimatum czasowe: mam pół roku na
zajście w ciążę albo operacja.

[tamara33]

My dłuższy ale nie tak znowu wiele dłuższy.Hmm,no to miałaś niejako
nóz na gardle ja na szczescie nie mam ale z 2 strony wlaśnie brak
tego "mocnego" argumentu by nakrecic temat tak szybko.

[tamara33]

Pogadaliśmy.Wzięłam się na odwagę.
Nie ma problemu, chce ze mną być i chce mieć dzieci, odkładamy gumki na bok

[18_lipcowa1]

typu; "Marcin od kwietnia zaczynamy
> starnia,,,,zgdzasz sie na to"?


Maz by mnie zabil smiechem na taki tekst, ja jego w sumie tez.
Nie musialam nic rozgrywac, wiedzialam ze maz chce dzieci, ja nie
chcialam. Pewnego dnia, po kilku miesiacach myslenia, powiedzialam
ze przestajemy sie zabezpieczac. Co nie znaczy z marszu'
staranka'.Po prostu- co ma byc to bedzie.
No i wyszlo.

[mloda19877]

hej. Nam kiedyś pękła gumka bralismy pod uwagę możliwośc że mogę być
w ciązy i ani mnie ani męża taka możliwość nie przerażała. Jak się
zasmuciliśmy kiedy dostałam okres to poprostu rozpoczeliśmy
starania. I pewnie gdybyśmy wcześniej o tym porozmawiali to
wcześniej byśmy rozpoczeli starania Ale dobrze jest jak jest

[kiniox]

Podpisuję się pod lipcową. Nie było żadnych "staranek", ani żadnej "wpadki". Po
prostu w pewnym momencie przestaliśmy się zabezpieczać i otworzyliśmy się na
możliwe następstwa. U nas nie było potrzeby takiej rozmowy, bo my po prostu od
zawsze rozmawiamy ze sobą o wielu rzeczach i znamy swoje poglądy na różne mniej
lub bardziej kontrowersyjne sprawy. A zwłaszcza takie, które bezpośrednio
dotyczą naszego związku.

[chiyo28]

u nas ta kwestia została rozwiązana jeszcze przed ślubem i w sposób
dość swobodny. Będąc na spacerze zobaczyliśmy urocze bliźniaczki i
temat sam się rozwinął, czy chcesz mieć dzieci, ile, kiedy itd.
Tyle, ze my już dość długo się spotykaliśmy i nie było miedzy nami
tematów tabu. Gdyby to był młodzieniaszek na 2 randce to raczej nie
polecam takich rozmów Po ślubie po prostu przestałam brać
pigułki, a zaczełam kwas foliowy.
Ja córka podrosła zapytałam wprost, czy chciałby juz jej rodzeństwo
zafundowac.

[romashka]

> typu; "Marcin od kwietnia zaczynamy
> > starnia,,,,zgdzasz sie na to"?
>
>
> Maz by mnie zabil smiechem na taki tekst, ja jego w sumie tez.
> Nie musialam nic rozgrywac, wiedzialam ze maz chce dzieci

Ha, ha, dokładnie! Gdyby któreś z nas wyjechało z takim tekstem, to
przez pół nocyy bysmy się tarzali ze smiechu (i seksu by nie
było).
Ja chę miec dzieci, on chce. Rozmawialismy o tym ot, tak, i przy
smażeniu kotletów, i przy wspólym winie, głęboko patrząc sobie w
oczy. Az mnie przekonał, że ten właściwy czas to JUŻ

Szkoda tylko, że ja mam - jak się okazło - pewne problemy, ale to
juz inna historia.

[nati.82]

Po 7,5 roku bycia razem stwierdziliśmy, że jesteśmy gotowi na dziecko. Starać
się nie musieliśmy, bo poszło szybciej, niż zdążyliśmy to ogarnąć. To, że chcemy
mieć dzieci było jasne od zawsze.

[czaarodziejka]

Oczywiście,że rozmawialiśmy. Po prostu postanowiliśmy,że to już teraz,że bardzo
pragniemy dziecka i stało się

[tosterowa]

Nie wyobrazam sobie, zeby zaczac rozmowy o dziecku z partnerem "nagle". Wydaje
mi sie, ze jak dwoje ludzi chce miec dziecko, to temat wychodzi naturalnie,
spontanicznie w rozmowach, nawet nie, ze konkretnie od tego i tego dnia
zaczynamy robic dziecko, tylko, ze fajnie byloby miec, itp.. Przynajmniej u nas
tak bylo. Po czym, po okresie takich rozmow - od bardzo ogolnych do bardziej
konkretnych, po prostu przestalismy sie zabezpieczac i uznalismy, ze co ma byc
to bedzie. Aha, i nikt nikogo nie naciskal.

[tamara33]

Tak, dla mnie tez jest jasne ze TAKICH rozmów nie zaczyna sie nagle.Właśnie w
tym szkopuł.

Ale nie każdemu tak ułożyło sie życie ze mając 24 lata poznał przyszłego
męża/żonę, był z nim 5 lat, spędzał wakacje, zaręczył się, wziął ślub mając 29
lat, pobył w małżeństwie - nacieszył się wolnością i doszedł w wieku lat 30
razem z partnerem ze teraz juz czas zacząć starnia.

My trafiliśmy na siebie po rożnych perypetiach życiowych późno, mając 35 lat, ja
poprostu wiem ze za 2 lata, może juz wspólnych dzieci mieć nie będziemy mogli

[red-truskawa]

Ja miałam dokładnie taką samą sytuację jak Ty. jestem z moim partnerem 1,5 roku,
mam 35 lat; oboje jesteśmy już po "zawirowaniach" życiowych i innych
dlugoletnich zwiazkach, ale oboje bez dzieci. Tak jak Ci napisalam, ja wiedzialm
ze czasu nie mam, On mial i jeszcze ma. Pewnego razu powiedzialam, ze zaczynam
myśleć o dziecku i co on na to? i poszło swoim tokiem...

[romashka]

tamara33 napisała:

> Ale nie każdemu tak ułożyło sie życie ze mając 24 lata poznał
przyszłego
> męża/żonę,

Tak, tu masz rację. To czysty przypadek, że jedno "trafiają na
siebie" szybciej, inni później, i nie ma w tym niczej winy.
Nadal jednak uważam, iż rozmowa o dzieciach to kwestia bliskości
parnterów:jestescie blisko, jesteście przyjaciółmi --> nie ma
problemu z rozmową. Zwłaszcza, gdy po jednej ze stron ten "zegar
biologiczny" tyka głośniej i chce się o nim szybciej rozmawiać.

> był z nim 5 lat, spędzał wakacje, zaręczył się, wziął ślub mając 29
> lat, pobył w małżeństwie - nacieszył się wolnością i doszedł w
wieku lat 30
> razem z partnerem ze teraz juz czas zacząć starnia.

Ja nie mam 30 lat, nie czekałam, aż się "wyszleję" (co to w ogóle
znaczy? Że trzeba tysiąc litrów alkoholu wypić?). Dziecko to nie
koniec życia jako takiego. Wiem, że moje życie się zmieni, ale nadal
planuję wiele rzeczy do zrobienia.
>
> My trafiliśmy na siebie po rożnych perypetiach życiowych późno,
mając 35 lat, j
> a
> poprostu wiem ze za 2 lata, może juz wspólnych dzieci mieć nie
będziemy mogli

I tu wracamy do kwestii partnerstwa i rozmowy.

Słuchaj, Tamara… tak naprawdę to… życzę powodzenia

[tamara33]

Dzieki, bede musiała sie odważyć.Zbieram siły poki co.
Chyba tak szczerze to blokuje mnie tylko to ze teraz my zbytnio nie
uważamy, tzn szczątkowa antykoncepcja jest ale ta forma bywa zawodna
wiec licze ze los nam pomoże Obawiam sie ze jak zaczne wałkowac
temat dziecka a on nie bedzie gotow to chocby podswiadomie bedzie
bardziej uważał.Kurcze wiem jak to brzmi, tak dziecinnie i
niedojrzale ale z 2 strony ta obawa ze temat postawiony wprost
wzbudzi panike.Wiem ze jakby co to nie unikne romowy.Założyłam sobie
taki termin /zbieram odwage/ ze wyjde z rozmową zaraz po wakacjach.
Chyba mimo wszystko wprost, ze jesli chcemy mieć dzieci /wspolne/ to
powinnismy zaczać swiadome starania.

[kiniox]

Słuchaj, a może po prostu zapytaj go ogólnie przy okazji jakiegoś filmu, albo
wizyty u dzieciatych znajomych, albo ot tak po prostu, co sądzi o dzieciach w
związku i w zależności od odpowiedzi pociągnij temat w waszym kierunku, albo go
zupełnie porzuć (temat). Po co masz czekać do wakacji i denerwować się, i
nakręcać, i stale tylko o tym myśleć? Wiem, pewnie boisz się, że usłyszysz coś,
czego nie chciałabyś usłyszeć. Ale to też lepiej wcześniej, niż później. Powodzenia.

[tamara33]

Wiem ze dzieci chce mieć.Wiem tez ze raczej 1-2 niz np; 4
Kontakt z dziecmi ma dobry bo obserwuje jak sie zachowuje wobec
dzieci w mojej rodzinie.
Ja sie nie boje ze usłysze ze "nie" boje sie ze usłysze "jeszcze za
wcześnie". /a może bym sie zdziwiła.../.

[red-truskawa]

Myśle, ze sie zdizwisz... ja sie zdziwiłam, byłam przekonana że mój facet bedzie anty a on powiedział -OK, krótko i na temat !!! (zadnego wahania czy rozstrzasania tematu z Jego strony.
A sądzisz ze warto dawac az tak odległy termin jak po wakacjach? Zakładasz ze nie będziesz miała kłopotu z zajściem w ciąze, a jeżeli będzie inaczej i zajmie Wam to rok albo dłużej...Pomyśl.

[tamara33]

Macie słuszność .Pytanie wprost - bez sensu.Na swobodna rozmowę...ech, glupia
sprawa.
Tak nam obydwojgu ulozylo sie zycie, ze czasu brak i na dogranie tematu w
swobodny-automatyczny sposob i na zbyt dlugie zwlekanie z decyzją

[kaka-llina]

U mnie podobnie jak u tosterowej, po prostu stwierdziliśmy, że przestajemy się
zabezpieczać i co ma być to będzie! i wyszło!

[okina]

Wczesniej rozmawialam z partnerem o dzieciach i ustalilismy ze
bedziemy je mieli w scisle nie okreslonej przyszlosci. Poniewaz
zaproponowano mi awans zdecydowalam sie na powazna rozmowe wprost.
Powiedzialam, ze jesli przyjme propozycje to sprawe dziecka
odkladamy na jakis rok lub dwa. W sumie w glebi duszy chcialam aby
powiedzial ze w tej chwili o niczym innym nie marzy jak o dziecku,
ale uslyszalam, ze on woli poczekac. Troche bylam zszokowana (biorac
pod uwage takze nasz wiek blizszy czterdziestki niz trzydziestki,
ale przyjelam wiadomosc z godnoscia i chyba nasze relacje przez to
troche oslably.
Po dwoch miesiacach od tej rozmowy zaszlam w ciaze i obydwoje
bylismy w szoku. Pewnie kazdy pomysli, ze wrobilam go w dziecko ale
wierzcie mi ze na poczatku swiat mi sie zawalil (mialam juz inne
plany), zreszta moj partner tez potrzebowal ok. 3 miesiecy na
pogodzenie sie z sytuacja (moze gdzies tam liczylismy ze los sam
zdecyduje za nas bo wpadlismy jak gowniarze). Teraz dojrzelismy i
cieszymy sie na mysl pozostania rodzicami. Tak pewnie jeszcze dlugo
odkladalibysmy ta decyzje
A tak na marginesie żałowałam ze rozpoczelam ta rozmowe bo moglam
zyc w blogiej nieswiadomosci, ze moj partner jest gotow do zostania
tata w kazdym momencie, ale z drugiej strony wiedziala na czym stoje.

[tamara33]

Wiem ze chce miec ze mną dzieci, ale mam obawy ze nie teraz.I wiem ze nie czuje
takiego "tykania" jak ja.

[red-truskawa]

On nie czuje "tykania" bo u wiekszosci facetów nic nie tyka; on będzie mógł
nawet po 60, tylko Ty juz nie.

[smerfetka8801]

o 1 nie rozmawialiśmy bo to była wpadka co do 2 to już wiemy,że chcemy jak
skończę studia.Problemów z komunikacją w związku też nie mamy więc na 100
procent będziemy o kolejnym dziecku rozmawiać-chyba,ze antykoncepcja zawiedzie i
znów będzie wpadka

[kasiak37]

a przepraszam ile Ty masz lat?

[katka_tk]

U mnie była rzeczowa rozmowa z mojej inicjatywy, a to dlatego, że ja lubię mieć
wszystko zaplanowane na tip top. Wiedzieliśmy, że dzieci chcemy mieć, ale w
bliżej nieokreślonym terminie. Mi się włączył instynkt więc wszystkie za i
przeciw wyłożyłam mężowi i tak nam wyszło w 2 cyklu starań. Drugie też będzie
planowane, a z trzecim chcemy wpaść

[dorisw1978]

takie tematy pojawiają się podczas wielu normalnych codziennych
rozmów z partnerem, przynajmniej u mnie tak było, po prostu jakoś 2
miesiące przed ślubem mąż zaproponował: "a może odstaw tabletki?"
no i odstawiłam, a w noc poślubną począł się nasz synuś))
nie była to jakaś specjalnie roztrząsana decyzja, nie rozważaliśmy
różnych za i przeciw, po prostu spontanicznie orzekliśmy: "dobra,
próbujemy...", jak się uda to dobrze, jak nie to będziemy próbować
dalej.
no i efekt był taki, że nawet nie zapisałam terminu ostatniej
miesiączki,bo nie spodziewałąm się, że tak szybko może się udać.
tak samo było z drugim. próbujemy? próbujemy....
i za miesiąc rodzę...
nie zastanawiałąm się, że mogę nie dać rady, że synuś ma lata, że
będzie mały w domu, starszego do przedszkola, że mąż często poza
domem gdzieś w Polsce...potem będę się martwić

[jehanette]

Tamara, poruszyłaś kwestie która w pewien sposób jest podobna do tej, która mnie
nurtuje. Oboje wiemy, że chcemy mieć dzieci, jesteśmy prawie półtora roku po
ślubie, studia pokończone, jest praca (etatowa) i... nie mam zupełnie pojęcia,
jak i w którym momencie podjąć tą DECYZJĘ o odstawieniu antykoncepcji. Mam takie
poczucie, że łatwiej byłoby wpaść... tylko te gumki jak na złość nie pękają,
nigdy, ani jedna - przez dwa lata. A wcześniej nigdy nie zapomniałam pigułki...
i jak tu sobie ułatwić i wpaść, co? //

[srebrno-listka]

mąż ze mną chodził na wszystkie wizyty do gina w zasadzie od początku. Sam tez
wypytywał lekarza o wiele rzeczy, jak robiłam badania wcześniej także. No i nam
gin powiedział, że daje zielone światło i mamy pojawić się z efektem...
Jakoś samo wyszło, że się zdecydowaliśmy zacząć starania. W zasadzie był
bardziej zdecydowany niż ja, ja bardziej się bałam i panikowałam. Teraz tez
panikuję, ale z innych powodów..

[jotka_k]

takie rozmowy były naturalną częścią życia codziennego,
przedyskutowaliśmy odstawienie tabletek, konieczne badania
teraz mąż jest na każdej wizycie u gina, gada z brzuchem, razem ze
mną wybiera wózek

[krooowka]

nie rozumiem zupelnie sarkastycznych i zlosliwych komentarzy typu -
'maz by mnie wysmial', albo 'nie wyobrazam sobie tego czy tamtego' -
akurat w tym watku osoby, ktore pisza w ten sposob daja
dowod na ograniczenie wlasnego pojecia na temat innych ludzi - to
chyba oczywiste, ze NIE kazdy maz/partner jest nastawiony rodzinnie,
NIE wszystkie pary rozmawiaja od razu o dzieciach, a poza tym punkt
widzenia czesto zmienia sie na przestrzeni lat. jesli u was bylo
inaczej od razu bylo wiadomo kto czego i kiedy chce to chwala wam za
to. ale to nie jest regułą!

my przed slubem NIGDY nie rozmawialismy o dzieciach konkretnie -
kilka razy pojawialo sie hipotetyczne gdybanie 'jesli
kiedykolwiek mielibysmy dzieci to to, czy tamto'.
bralismy slub i NIGDY wczesniej nie PLANOWALISMY dzieci. ja bylam
wtedy w ogole na etapie, ze dzieci chyba raczej nie chce miec wcale,
przerazalo mnie to, wystarczla mi perspektywa malzenstwa i bycia
szczesliwa bezdzietna mezatka.

po kilku latach mi sie zmienilo. i wyobrazcie sobie, niedowiarki
wszystkie, ktore sie smieja - wlasnie NAGLE musialam zaczac ten
temat. bo we mnie samej NAGLE i NIESPODZIEWANIE obudzil sie
instynkt maciezynski, o ktory nigsy wczesniej siebie samej nie
podejrzewalam.

moj maz byl na poczatku calkiem zbity z tropu, wtedy akurat on nie
umial sobie wyobrazic bycia ojcem. zajscie w ciaze zajelo nam ponad
rok - akurat tyle by sie przekonal, naprawde czekal na brak @ i
naprawde tego dziecka chcial.

mysle, ze tamara33 powinna zastosowac rade truskawki - podobnie jak
i ja to zrobilam - po prostu (i niestety) NAGLE zaczac rozmowe, ze
zaczynasz myslec o dziecku i co on na to. o zegarze
biologicznym tez wspomnij, bo to wazny argument...

powodzenia.

[tamara33]

Okrążam temat, tzn poruszam oględnie przy pewnych okazjach.Np; przy wspolnym
ogladaniu dokumentow w tv itp;
Kurde tu chodzi wlasnie o ten czas, gdybysmy poznali sie wcześniej a
tak....ciezko, malo czasu a do takiej mysli facet /musi/ dojrzeć.

[krooowka]

tamara33 napisała:

> malo czasu a do takiej mysli facet /musi/ dojrzeć.

zaraz cie wysmieja te, ktorych faceci nie musieli dojrzec, albo
jeszcze lepiej - chcieli dzieci zanim one same chcialy.

dla mnie to, ze facet musi dojrzec jest calkiem zrozumiale - ale ty
nie masz czasu na jego dojrzewanie. musisz poruszyc temat predko, bo
starania moga (choc nie musza!) zajac wam chwile... ja tez wlasnie
przy okazji filmu chyba poruszylam temat dzieci (a moze byla to
wiadomosc o dziecku znajomych? nie pamietam) - nie spadla na niego
informacja, ze mysle o dziecku jak grom z jasnego nieba -
powiedzialam o tym gdy temat byl juz i tak poruszony - tak a
propos...
przy nastepnej okazji spytaj czy czasem o tym mysli, bo ty TAK.

[tamara33]

Dojrzewam do tej rozmowy.Dlatego bylam ciekawa waszych doświadczeń.
Można to oczywiście "załatwić" tak jak napisałam w 1 poście ?naprawde nie jest
to rzadkie, malo znam facetów którzy CHCIELI mieć dzieci/...ale ja nie che tak.

[maiwlys]

Ech to ja sie nie powinnam wypowiadac, bo ja mam partnera, ktry
wlasnie wczesniej inicjowal takie rozmowy a ja bylam na NIE, bo
zawsze cos wazniejszego jest, bedzie. I nagle kiedy ja stwierdzilam,
ze to wlasnie teraz jest ten czas to on sie zamknął Wiec mu
powiedzialam "A moze tak postaramy sie o dziecko"
zapytal "Dzisiaj?" "No od dzisiaj" - odpowiedzialam I zaczelam
wlasnie 5 miesiac ciazy

[aszkerson]

Hm.
U nas było chyba nieco inaczej. Mój partner jest z rozbitej rodziny- był adoptowany. Kiedyś rozmawialiśmy o dzieciach, wspólnej przyszłości.. Podczas kolejnej cudownej nocy po prostu spojrzeliśmy sobie w oczy i odłożyliśmy na bok wszelkie zabezpieczenia.
Kolejnym argumentem był pewnie nasz smutek na widok zakrwawionych miesiąc w miesiąc majtek..
Jak napiszę, że mam 22 lata, on za kilka dni ma 20. urodziny, to pewnie mnie zlinczujecie
Ale kochamy się, jesteśmy ze sobą i dajemy sobie wsparcie
PozdrawiaMy!

[red-truskawa]

Dlaczego sądzisz, że ktoś cie zlinczuje? Bo decydujesz się na dziecko w młodym
wieku? Jezeli sami czujecie, ze tego chcecie, ze jestescie gotowi, to dlaczego
nie... Nie macie przeciez 14 lat. Jedni dojrzewają do tej decyzji w wieku 20 lat
inni w wieku 30, tak już jest.
Zycze powodzenia

rozmwiac to raczej trzeba :)

[brydka26]

Jakos sobie nie wyobrazam fajnego, grajacego zwiazku (wszystko jedno
ile trwa) bez rozmow na temat dziecka. Moj maz ma dwoje dzieci z
poprzedniego malzenstwa. Kiedy pierwszy raz poruszylam temat dziecka
uslyszlam definitywne NIE. Musialam bardzo powaznie przemyslec, czy
chce nadal byc z nim, jesli oznaczaloby to zycie bez naszego
wspolnego dziecka. Ale wracalam z tematem, przekonywalam dlaczego to
dla mnie takie wazne i... w koncu zrozumial, ze to dla mnie NAPRAWDE
wazne. I wiedzial, ze sie staramy, i czekal, i podchodzil
entuzjastycznie jak juz sie okazalo, ze ten mlody czlowiek z nami
bedzie. Rzeczony ma 19 miesiecy, a ja mysle o nastepnym. I temat
jest dyskutowany od dawna, i widze juz, ze maz zaakceptowal
mozliwosc pojawienia sie kolejnego (dla niego juz czwartego!)
dziecka

[mahra]

brydka26 napisała:

>
> Jakos sobie nie wyobrazam fajnego, grajacego zwiazku (wszystko
jedno
> ile trwa) bez rozmow na temat dziecka

Przecież Tamara rozmawia o dziecku. I to rozmawia w taki sposób w
jaki rozmawia większość par. Czyli o tym, że chcemy mieć dzieci
gdzieś tam, kiedyś tam. Mało kto ustala od razu dokładny moment. A
potem któreś musi powiedzieć "teraz", a drugie się zgodzić. I wcale
się nie dziwię Tobie Tamaro, że trochę się obawiasz reakcji
partnera. Bo niestety równie prawdopodobne jest, że powie "super,
sam chciałem to powiedzieć", jak "nie, jeszcze nie jestem gotowy".
Ja ostatnio usłyszałam to drugie. I uwierzcie mi, że nie jest zbyt
przyjemne. A moja sytuacja jest znacznie lepsza, bo chodzi o drugie
dziecko (przy pierwszym to mąż sam powiedział "teraz").
Gdybym miała 35 lat na karku i chciała pierwszego malucha, a
mężczyzna by mi powiedział, że nie jest jeszcze gotów to pewnie
zaczęłabym się bać, że kiedy on wreszcie będzie gotów to wtedy być
może ja fizycznie nie będę już dłużej gotowa. Ale myślę, że warto
mimo wszystko zapytać, bo być może w pierwszym odruchu będzie "nie",
ale ta myśl zacznie mu kiełkować w głowie i dojrzewanie do decyzji
nie potrwa długo.

[mahra]

red-truskawa napisała:

> Dlaczego sądzisz, że ktoś cie zlinczuje?

Bo niestey tak jest - nie zauważyłaś, zarówno bardzo młode matki
mają przechlapane jak i starsze - takie pod 40. Niestety
społeczeństwo mamy takie, że takie młode dziewczynyw ciąży czy z
dzieckiem są narażone na niewybredne komentarze często od całkiem
obcych osób. Podobnie ma się rzecz ze starszymi mamami. Odpowiedni
wiek do rodzenia dzieci to 25-30. Jeśli kobieta odchyla się wiekowo
w jedną lub drugą stronę to ludziom się wydaje, że można ją mieszać
z błotem.

[red-truskawa]

mahra napisała:
> Odpowiedni wiek do rodzenia dzieci to 25-30.

nie wiem pod jakim względem wybralaś ten wiek- bo jezeli chodz i fizjologię to
zdecydownie za pózno: fizjologicznie to własnie najlepiej przed 20 lub w jej
okolicach. A jezeli chodzi o psychiczne podejscie- to sprawa zupełnie
indywidulana i to metryka niewiele ma do gadania.
ale zgadzam sie z tym że ludzie dyskryminują to, co nie jest po ich myśli-
wystarczy poczytac troche odpowiedzi na tutejsze posty. niektóre odpowiedzi od
matek która nawet za 30 lat nie będa dojrzała psychicznie...

[mahra]

red-truskawa napisała:

> mahra napisała:
> > Odpowiedni wiek do rodzenia dzieci to 25-30.
>
> nie wiem pod jakim względem wybralaś ten wiek

To była ironia. Ten wiek jest odpowiedni według ogólnej opinii ludzi.

mahra

[krooowka]

mahra napisała:

> Odpowiedni wiek do rodzenia dzieci to 25-30.
>>> To była ironia. Ten wiek jest odpowiedni według ogólnej opinii
ludzi.

rozumiem co masz na mysli - w tym wieku niby sa ludzie, ktorzy sa
juz 'ustatkowani', 'wiedza czego chca' i inne takie bzdury - i
wlasnie jest to niby wspanialy i jedyny czas na 1sze dziecko. ja
zblizajac sie w tej chwili do 29 juz zauwazylam podejrzliwe
spojrzenia, ze 'jak to? jeszcze sie nie staracie?' (staralismy sie
od 1,5 roku

ale dobrze wiesz i Ty i starsze mamy i mlodsze, ze takie podejscie
jest idiotyczne i nawet nie ma sensu z tym wlaczyc, bo swiatopogladu
niektorych ludzi po prostu sie nie zmieni. decyzja o dziecku nalezy
do rodzicow - goraco zycze Wam powodzenia

[aszkerson]

Obawa linczu wzięła się stąd, że początek ciąży, jak jeszcze nie było
nic po mnie widać i mówiłam z uśmiechem, że jestem w ciąży, to
wszyscy z politowaniem patrzyli na mnie i mówili bądź też ograniczali
się do samego pomyślenia: wpadka.
To strasznie żenujące! Wpadka jest wtedy, jak się zabezpieczasz, a tu
o, kinder niespodzianka! A jak się kochasz bez zabezpieczenia i nie
są to stosunki przerywane, to jesteś świadoma konsekwencji, do czegoś
dążysz!
Ale nie. Znajdą się tacy, którzy są Twoim 'prześcieradłem',
oni wiedzą lepiej. Wpadka.
Moja mama też tak powiedziała kilka razy, ale pamiętam, że jak jej
pierwsze USG przyniosłam, to się poryczałam ze szczęścia i mówiłam,
że jestem bardzo szczęśliwa! Pomimo tego, że niestety, mój partner
nie może w pełni uczestniczyć w naszej ciąży, bo los chciał tak, a
nie inaczej. Jesteśmy w trudnej sytuacji życiowej, ale poradzimy
sobie. Bo chcemy sobie poradzić i oboje wiemy, że damy radę! Ostatnio
więc moja mama powiedziała to inaczej: mogliście się nieco później
postarać. A mi jakby kamień z serca, że dotarło do niej, że nie
'wpadliśmy'!
Czasem spotykam ludzi koło pięćdziesiątki i jak widzę na ich
metody wychowawcze, a raczej: ich brak pomysłu na wychowanie dzieci,
to mnie szlag trafia! Jest tyle metod, tyle sposobów, tyle pomysłów..
Czasem okazuje się, że nastolatki mają silniej rozwinięty instynkt
macierzyński, niż niejedna kobieta, która mówi o sobie: jestem
dojrzałą, dorosłą osobą.

[tamara33]

Pogadaliśmy.Wzięłam się na odwagę.
Nie ma problemu, chce ze mną być i chce mieć dzieci, odkładamy gumki na bok

tamara33

[krooowka]

tamara33 napisała:

> Pogadaliśmy.Wzięłam się na odwagę.
> Nie ma problemu, chce ze mną być i chce mieć dzieci, odkładamy
gumki na bok

gratulacje!
teraz trzymamy kciuki!

[krowa_laciata]

Nie rozgrywałam Wtedy partner (obecnie mąż) ogólnie nie
deklarował chęci posiadania dzieci ani już, ani kiedyś tam Nie
namawiałam, nie wrabiałam, a jedynie uświadamiałam, że seks bez anty
czasem skutkuje ciążą (z czego zresztą facet po 30, mający dziecko
powinien sobie zdawać sprawę). Zaskutkował dość szybko i to
podwójną. Tzw. wpadka kontrolowana czyli co ma być to będzie...
nie staraliśmy się specjalnie, nie biegaliśmy do łóżka bo to dziś,
ale i nie było stresu i rwania włosów,bo @ się spóźnia

[naciete_krocze]

tamara33 napisała:

> Czy rozmawiałyście wprost z partnerem o rozpoczęciu starań?
> Wiem ze wiele kobiet porusza w związku temat ogólnie tzn sąduje
> zapatrywania partnera/męża w temacie przyszłego potomstwa, ale czy
> sa też rozmowy wprost; ty

Pozwolisz,że dodam do "kwiatków"

[princy-mincy]

u mnie to bylo tak, ze kiedys, przypadkowo, weszlismy na temat taki,
czy chcemy miec dzieci
oboje uwazalismy, ze tak, ze chcemy, choc nie bylo deklaracji, ze
akurat chcemy ze soba (bo dosc krotko sie wtedy znalismy)
pozniej, gdy juz wiedzielismy ze to jest to i ze wlasnie ze soba
chcemy miec dzieci, po prostu uzgodnilismy ze w mniej wiecej takim a
takim czasie chcemy je miec
tymczasem los zadecydowal za nas i jestem w ciazy troche szybciej
niz planwalismy, co nie zmienia faktu, ze bardzo oboje sie cieszymy
moze nie do konca los, bo po prostu jakos nie bylismy tak super
ostrozni z zabezpieczeniem
ale tez nie liczylam dni plodnych i nie stresowalam tym chlopa, bo i
po co