pani dała klapsa

[gosia19766]

Witam,

Moje dziecko dostało jakiś czas temu klapsa od pani, za to, że popchnęło
drugiego chłopca. Pani mi o tym fakcie powiedziała. Dodam, że jest to 3,5
latek, który zaczął od niedawna chodzić do przedszkola - są to jego początki.
Ja sama staram się nie dawać klapsów, (choć zdarzam mi się to od czasu, do
czasu).
Mam mieszane uczucia, czy powinnam zwrócić pani uwagę. Jaki to może mieć
wpływ na psychikę mojego dziecka?
On sam mi o tym nie powiedział - chyba za bardzo się wstydził lub to tak
przeżył.

[seksta0]

Na razie bym nie reag,ował. Mam nadzieję, że to jest nauczyciel z prawdziwego
zdarzenia i raczej była to ostateczność niż "stały elelment". Jeśli sytuacja
się powtórzy to... Rozmowa jest wskazana.

[matka8]

Też bym nie reagowała.Jak zasłużyło to powinno dostać.

[przedszkole2]

Nie wytrzymam! Napiszcie jeszcze, że kalps to norma wychowacza. Piszę teraz
jako matka, a nie jako dyrektor przedszkola : chybabym zrobiła krzywdę
nauczycielce, która dałaby klapsa mojemu dziecku. Nikt nie ma do tego prawa!
Jeśli klapsy zostaną bez choćby najmniejszej reakcji to co będzie dalej? W
wieloletnie pracy nauczycielskiej zdarzyło mi się postawić dziecko do pionu,
chwytając za ramiona i stawiając przed sobą, żeby powiedzieć mu coś prosto w
oczy, krzyknąć ale nigdy nie dałam kalpsa, nawet jeśli mama o to prosiła ( bo i
tak bywało ).

[jula39]

cześć! ja sama pracuję w przedszkolu w małej miejscowości Pawłowice. i mogę
ppwiedzieć wszystkim mamom, że u nas nie daje się dzieciom klapsów.Za karę
siedzą sobie one razem z panią, pilnują jej ,spacerują z nią. Ja jestem bardzo
przeciwna bicia dzieci.Sama mam 2-swoich-Wiktorię4,5 i Oliwię1,5.Jeszcze nigdy
nie podniosłam na nie ręki. I mam nadzieję że tego nie zrobię!

[robszym]

Myślę, że to nic takiego, bez przesady, ten klaps nie był chyba mocny(nie
sprawił bólu), a pewnie tylko dyscyplinujący. Ja tak bym to potraktowała.

[przedszkolak2]

Nigdy nie pozwoliłabym na to, aby przedszkolanka uderzyła moje dziecko.

[sepus]

no kochani, mam nadzieje, że nie jesteście nauczycielami(kami), bo klaps nie
powinien być stosowany jako element wychowawczy. Jest całe mnóstwo sposobów, za
pomocą których można dziecku wytłumaczyć, że to jest złe i tak się nie powinno.
Spójrzcie na to z innej strony: czego taki klaps nauczył to dziecko?, że jak mu
sie coś nie podoba, to wystarczy uderzyć i sprawa załatwiona, tak więc będzie
jeszcze bardziej agresywny. Urośnie i tak będzie postępował, boooo z nim tak
postępowano, tak więc jest ok i później wyrasta nam takie spaczone społeczństwo,
które siłą chce załatwiać, to w czym brakuje mu merytorycznych argumentów.
Wyobraźcie sobie, że nadeptujecie w autobusie na noge jakiemuś panu i mówicie
przepraszam, na co on:
1. mówi: nie ma sprawy, tak autobus zachamował, że sam miałem problem z
utrzymaniem równowagi,
2. wali was w ryj, no bo wam się należało.
Który Waszym zdaniem był bity w dzieciństwie. Luuuuudzie zastanówcie się nad tym
i polecam odrobine lektury o wychowaniu dziecka, bo nikt z nas nie rodzi się
geniuszem.

Konkluzja: nigdy nie pozwalajcie aby ktokolwiek bił Wasze dziecko a i sami
starajcie się tego nie robić.
Jaką psychike będzie miało bite dziecko, które będzie wiedziało, że rodzice
pozwalają każdemu go bić: będzie przestraszone, nie będzie miało pewności
siebie, zawsze będzie stało z tyłu - nie mówiąc o życiowej przebojowości. To
jest drobiazg ale szalenie ważny.

MOJA RADA:
od razu zareagować, porozmawiać z nauczycielem i poinformować, że jak sprawa się
powtórzy to zgłosisz to najpierw do dyrektora a następnie do kuratorium,
prokuratury, prezydenta, Nato, do wyższej cywilizacji , czy sama jemu, bądź
jej dasz klapsa ale w dziąsło (haha). Nauczyciel musi wiedzieć, że nie życzysz
sobie takiego postępowania z Twoim dzieckiem i sprawa powinna być wyjaśniona tak
aby nie pozostawiała żadnych wątpliwości. Bez stwierdzeń, że jak zasłuży, to
może lekko klapsika. NIE NIE i raz jeszcze NIE.

[sepus]

> Wyobraźcie sobie, że nadeptujecie w autobusie na noge jakiemuś panu i mówicie
> przepraszam, na co on:
> 1. mówi: nie ma sprawy, tak autobus zachamował, że sam miałem problem z
> utrzymaniem równowagi,
> 2. wali was w ryj, no bo wam się należało.
> Który Waszym zdaniem był bity w dzieciństwie. Luuuuudzie zastanówcie się nad ty
> m
> i polecam odrobine lektury o wychowaniu dziecka, bo nikt z nas nie rodzi się
> geniuszem.
>



*************************
oczywiście zahamować a nie przez ch =przepraszam, bo i mnie to razi, jak czytam
swoją wypowiedź.

[iwona_jm]

Całkowicie się z Tobą zgadzam.

[agzuja]

zgadzam sie z tobą sepusie w 100%. Jestem nauczycielką i jednoczesnie mamą,
może przede wszystkim mamą mojej cudownej córeczki, która od wrzesnia
rozpoczeła swoją edukacje przedszkolną. I nie wyobrazam sobie by ktos mógł dac
jej klapsa (brr).Nie ma uzasadnionych klapsów. Nie ma i koniec. Tym bardziej
danych przez obcą osobę. I podoba mi sie ten przykład z autobusem. To jest
własnie sedno sprawy.

[moler1]

przedszkolak2 napisała:

> Nigdy nie pozwoliłabym na to, aby przedszkolanka uderzyła moje dziecko.

ale trząść czyimś dzieckiem to już Pani nie przeszkadzało?
Mam mieszane uczucia co do Pani kompetencji...
Klaps bywa tak samo dyscyplinujący jak wstrząsy, które Pani preferuje i nie ma
to nic wspólnego z biciem dziecka. Ta paranoiczna obawa przed klapsem i
utożsamianie go z biciem jest już doprawdy śmieszna.
Wracając do głównego wątku, bardzo dokładnie dopytałbym się jakie były
okoliczności i czy to była jedyna możliwość dotarcia do dziecka. Na pewno
sytuacja spowodowałaby, że byłbym czujny.

[aniask_mama]

Nigdy w zyciu nauczycielka /przedszkolanka nie uderzyłaby mojego dziecka, a
jesli by się tak stało zrobiłabym piekielna awanturę, naprawdę piekielną
łącznie z pisemną skarga gdzie się da.

[emka13]

Klaps to przemoc fizyczna, a to jest złamanie prawa -nietykalnosci cielesnej i
prawa dziecka wynikajacego z Konwencji o prawach dziecka podpisanej przez
Polske i ratyfikowanej na poczatku lat 90-tych, które brzmi (cyt. z pamieci)
dziecko ma prawo do ochrony przed przemoca fizyczna i psychiczną". Kto jak kto,
ale nauczycielka przedszkola nie może stosowac opisanych metod (klaps)poniewaz
to ona - z racji tego że jest przedstawicielką instytucji publicznej
(przedszkola)- ma obowiązek chronic dziecko przed przemocą!!!!
To co zrobiła nosi znamiona przemocy zinstytucjonalizowanej i jest
niedopuszczalne!!!
Jeżeli chodzi o to, co zrobic w tym konkretnym przypadku , to według mnie
trzeba porozmawiac o tym z nauczycielka i wyraxnie powiedzieć, że nie moze
stosowac takich metod, bez wzgledu na emocje i sytuacje,w których uczestniczy.
Przy czym nie chodzi o to, aby jej dowalic, wyrzucic z pracy czy grozić
konsekwencjami, a o stanowcze wyrażenie swojego zdania.
Warto zastanowic sie też nad tym co napisała w swojej
wypowiedzi "przedszkole2": "zdarzyło mi się postawić dziecko do pionu,
chwytając za ramiona i stawiając przed sobą, żeby powiedzieć mu coś prosto w
oczy, krzyknąć" - nie widze specjalnej róznicy w "daniu klapsa' i zacytowanej
sytuacji a krzyczenie na dziecko to przemoc psychiczna.
Świetnie skutki takich metod podsumował w swojej wypowiedzi "sepus', którego
pozdrawiam serdecznie i ciekawam jak wiedzie sie w przedszkolu jego córeczce
emka13

[przedszkole2]

Widzę, że całkowicie mnie Pani nie zrozumiałam. Postawienie do pionu ze
złapaniem za ramiona to nie był akt przemocy. Czasami wrzeszczące ze złości
dziecko z agresją na twarzy np. w kierunku innego dziecka, leżace czy kopiące,
trzeba zwyczajnie podnieś, postawić i przytrzymać za ramiona, poczekać aż się
uspokoi i powiedzieć mu co o tym myślę. Krzyk , poprzedziłam przecinkiem czyli
jest to kolejna reakcja , nie związana z poprzednią. Bywają w przedszkolu
sytuacje, kiedy niestety ( nam też to nie służy na zdrowie i kondycje gardła )
trzeba krzyknąć. Nie uważam za przemoc krzyku jeśli ratuje on lub powstrzymuje
groźną sytuacje. Np. w ogrodzie gdy nauczycielka stojąc z jednej strony zauważy
niebezpieczną sytuację na drugim końcu i wie, że nie da rady dobiec i
zareagować - wtedy przydaje się donośny głos - prosze mi wierzyć, że takie
sytuacje bywają. A wracając do złapanie za ramiona, to czasami w sytuacjach gdy
dziecko z jakiś powodów ma wybuch złosci zaleca się mocne złapanie dziecka ( w
formie przytulenia ) i przyciśnięcie je do siebie aż się uspokoi. Proszę
pamiętać, że nie wszystkie dzieci mają idealnie wymarzone zachowania, a wśród
25 wychowanków spotykamy różne dzieci i róznorakie reakcje i zachowania. Są
sytuacje, że tłumaczenie w danej chwili nic nie daje. Gdy dwoje dzieci z
jakiegoś powodu zaczyna się bić czasami jedno trzeba "wynieść" z danej sytuacji
( co pewnie też zabrzmialo przemocowo ) czyli spowodować odsunięcie dzieci,
uspokojenie, a dopiero za chwilę rozmowę i wyjasnienie sytuacji. Chyba nie
chciałaby Pani, żeby jakieś dziecko okładało Pani pociechę, a nauczycielka
stała obok i zwyczajnie tłumaczyła , że tak nie wolno. Każdą karę można
rozpatrywać w aspekcie przemocy, a kary też stosuje się w przedszkolu. Chociaż
pochwały, nagrody i zachęty powinny być podstawową matodą wychowawczą, to
czasami stosuje się kary. Dziecko musi wiedzieć, że za pewne złe zachowania nie
ma poklasku czy nawet braku reakcji tylko jest tego konsewencja, czyli kara.
tak jak w naszym dorosłym świecie. Rzecz w tym, żeby kara ta nie była łamaniem
prawa ( a klaps jest ), nie poniżała czy ośmieszała dziecka. Najwyraźniej żle
odczytała Pani moją wypowiedź. Jako matka i nauczycielka jestem przeciwna karom
cielesnym!! Jako dyrektor jeśłiby przytrafiło się to w kierowanym przez mnie
przedszkolu, nauczycielka poniosłaby konsekwencje. Pozdrawiam

[emka13]

Pani Dyrektor, "przedszkole2".
Ten wyjasniajacy post wyjasnił poprzedni skrót myslowy, który odczytałam tak,
jak go zrozumiałam. Przeczytałam tez (póxniej)pani wypowiedzi na innym wątku
dotyczace tego tematu.
Ciekawy jest równiez temat stosowania kar ( i to nie tylko w przedszkolu) w
wychowaniu.
Jaką karę - według nas - powinna zastosować opisana w pierwszym poście
nauczycielka zamiast klapsa i czy wogóle powinna to byc kara. A jezeli
konsekwencja zachowania, to co to mogło by być? Może odpowiedx na to pytanie
przyda sie mamie, w rozmowie z nauczycielką, która dała klapsa i nam wszystkim,
których czasami "świerzbi ręka "?
emka13

[sepus]

również śle gorące pozdrowienia. Ostatnio troche byłem zalatany i nie zaglądałem
na fora, tak wiec troche wypadłem z obiegu. Córka już dobrze, tylko raz
chorowała, krótko płakała przy zostawianiu, teraz jest zadowolona, często pyta
kiedy mama przyjedzie ale to mnie nie martwi, bo to oznacza że za nami tęskni i
to jest ok, tak więc jestem zadowolnony ze swojego wyboru.
Wybacz mi ale nie mogę sobie przypomnieć Twojej pociechy, pamiętam nicka ale
niestety nic więcej. Napisz też kilka słów ale żeby nie zakłócać tematu, to może
na priva,
zdrówka życze

[moler1]

emka13 napisała:

> Klaps to przemoc fizyczna, a to jest złamanie prawa -nietykalnosci cielesnej
i
> prawa dziecka wynikajacego z Konwencji o prawach dziecka podpisanej przez
> Polske i ratyfikowanej na poczatku lat 90-tych, które brzmi (cyt. z pamieci)
> dziecko ma prawo do ochrony przed przemoca fizyczna i psychiczną".


idea całkowicie słuszna, forma wdrożenia i rozumienia żałosna...

[kajka_997]

Emko,przepraszam,ze sie czepiam,ale Twoje wypowiedzi sa zawsze takie
wywazone,wrecz przeslodzone.Znasz ten rodzaj pracy od kuchni.Powiedz mi jak
postepujesz z dzieckiem,ktore w ciagu godziny ugryzlo jednego
kolege,uszczypnelo drugiego,kopnelo w pieczolowicie ustawiana budowle z
klockow,ktora padla z hukiem,a na zwrocona mu uwage odpowiedzialo Ci-"glupia
jestes!".Ja prosze,wyglaszam umoralniajaca pogadanke,biore na litosc,pod
ambicje...W koncu stawiam do pionu i krzycze(na klapsa wielokrotnie mialam
ochote).Poradz mnie i innym,ktorzy tak "drastycznie"postepuja z dziecmi co
robic.
Pozdrawiam

[emka13]

Spróbuje odpowiedziec
Jezeli jest dziecko w grupie przedszkolnej, które zachowuje sie mniej wiecej
jak opisałas - obserwuje jego zachowanie. Staram sie zauwazyc to, co sie dzieje
przed "zajsciem" w trakcie i po "zajsciu". Czasem zostaje po swojej pracy,żeby
móc sie w spokoju (bez koniecznosci dzielenia uwagi na inne dzieci)przyjrzec co
to dzicko robi, czego nie, co mu przeszkadza, w jakich sytuacjach jest
agresywne.
Bez takiego "wstepu" nie wiem nic, poza tym, co widze w chwili konfliktu (czyli
np. dwoje dzieci, które sie bija, szarpia lub szczypia).
Zadaje sobie tez pytanie PO CO DZIECKO TO ROBI (nie: "dlaczego?", bo czesto
przyczyny sa ukryte bardzo głeboko i nie moge do nich dotrezc). czyli jakie ma
z tego korzysci. Potem zastanawiam sie w jaki sposób moge wzmacniac takie
sytuacje, w których dziecko te same korzysci uzyska w "cywilizowany" sposób
(czytaj: nie krzywdzacy innych ludzi).
Np. Dziecko trzy - cztero letnie chodzi od kolegi do kolegi i psuje budowle z
klocków. Ktos moze powiedziec, z e :
- z premedytacja prowokuje kolegów do bójki
- robi im na złosc itd.
W kilku przypadkach okazało sie, że jest to sposób na nawiazanie kontaktu z
innym dzieckiem, nieumiejetne (i jakze opłakane w skutkach)próby wspólnej
zabawy.
Co zrobiłam? Zaczełam uczyc to dziecko jak mozna zaczac sie z kims bawić.
Podchodziłam z Tadziem do innego i pytałam (najpierw sama) "czy moze Tadzio
pobawic sie z toba?" Jak ma sie bawic (co moze robic), żeby zabawa sie udała?
Albo siadałam z Tadziem niedaleko bawiacych sie dzieci i opisywałam to co
widze, żeby uswiadomić tadziowi, że inni maja swój "teren" zabawy, że sa
reguły, że zamiast sie bic, dzieci sie kłóca ze soba, że jak nie moga sie
dogadac, to wtedy prosza mnie o pomoc (nie rozstrzygam kto ma racje, tylko
wysłuchuje racji jednej i drugiej strony, dopytuje sie o szczegóły, pytam co
mozna w tej sytuacji zrobić, jezeli nie maja pomysłów, to podpowiadam swój,
pytam czy to jednej i drugiej stronie odpowiada...)
Czasem taki Tadzio potrzebuje wiecej ruchu, potrzebuje odreagowac napiecia i
stad biora sie konflikty z innymi. Jezeli tak jest, to wypuszczam Tadzia na
korytarz, lub sale gimnastyczna, zeby pobiegał, aż sie wybiega i moze wrócioć
do sali pełanej dzieci juz spokojniejszy. Starsze dzieci, które maja dosyc
towarzystwa, hałasu i jednego pomieszczenia wysyłam np. z listem do kolezanki w
innej sali (dzieci uwielbiaja sie przeleciec po przedszkolu, a jeżeli jeszcze
do tego maja jakies wazne sprawy do załatwienia to dopiero frajda), do
dyrektorki, zeby zapytać sie która godzina, albo pozyczyć cos z rzeczy
biurowych itp.
Zycie i dzieci dostarczaja ciagle nowych wyzwań i tylko trzeba myslec w
kategoriach jak mu pomóc, jak go zrozumiec a okazuje sie,że nie wymaga to
wiecej czasu niz umoralniajace rozmowy, upominanie czy rozwiazywanie konfliktu
za dzieci i egzekwowanie własnych zarzadzeń.
Moje pieciolatki, które prowadzę ( w wiekszości ) od 2 roku zycia - wliczajac w
to program adaptacyjny- sa juz własciwie w takich przypadkach bardzo
samodzielne i rzadko prosza mnie o pomoc.
Najtrudniej było w grupie czterolatków, kiedy bardzo chciały sie razem bawić,
ale nie wiedziały jak to zrobic. O, wtedy napracowałysmy sie nad "socjalizacja"
dzieci bardzo , bardzo...

Rozumiem,z e trudno jest zrezygnowac ze znanych i praktykowanych metod, a
własciwie nawyków wychowawczych, które korzeniami siegaja jeszcze naszego
dzieciństwa, zwłaszcza, jezeli nie mozna ich zastapic innymi, bo wydaje si
e ,ze innych nie ma.
Dla mnie takimi metodami wychowawczymi, które okazały sie skuteczne w praktyce
są:
- wychowanie bez porażek (T. Gordona), której uczyłam sie na kursie
psychoedukacyjnym w Centrum Pomocy Psychologiczno - Pedagoguicznej
- metody aktywnego słuchania (opisane w ksiace "Jak słuchac, zeby dzieci
mówioły i jak mówic, zeby dzieci słuchały")
- obserwacja w poznaniu dziecka (kurs u p. prof W. Hajnicz .)
To chyba te podstawowe.
PS. dodam, ze nie jestem psychologiem tylko nauczycielka przedszkolną, w
zwykłym przedszkolu publicznym, a w grupie mam 26 dzieci.
Przepraszam za tak długi post, ale ja o dzieciach i przedszkolu mogłabym
dłuuuugo!

[orlando]

Kobieto (tj. emko), mów, gdzie Ty jesteś i czy istniejesz naprawdę? A
poważnie-to jest post autorstwa specjalisty ds. wychowania przedszkolengo, jaki
chciałbym przeczytać. Z całym szacunkiem, ale posty przedszkole2 i z tgej serii
kaj przy tym to amatorszczyzna. Emko, mam nadzieję, że faktycznie wprowadzasz
konsekwentnie swoją wiedzę w życie i jesteś światełkiem w tunelu, wobec
ciemności tych bijących, ustawiających do pionu (Pani Dyrektor-litości-można
sobie wyobrazić to delikatne stawianie do pionu wierzgającego dzieciaka) i
krzyczących. Z drugiej strony zazdroszczę organizacji i umiejętności zajęcia
się jednostką przy jednoczesnej opiece nad całą grupą. Która to dzielnica emko-
o ile jesteśmy w W-wie-ma taką kadrę przedszkolną?

[emka13]

Dzieki za dobre słowo
Wbrew pozorom jest coraz wiecej myslacych, posiadajacych współczesna wiedze
psychologiczna i otwartych na zmiany nauczycielek w przedszkolach. Trudnosc -
jak mi sie wydaje - polega na tym,że nauczycielka w pojedynke nie zdoła zmienic
swojego przedszkola nawet jeżeli by chciała to zrobic.
Ja mam zaszczyt pracowac w zespole, który przez ostatnie 10 lat, kierowany
przez madrą, ciagle uczaca sie i rozwiającą się dyrektorke przeszedł daleka
droge. Ale zawsze byłysmy w mysleniu o przedszkolu razem (co nie oznacza,ze
jednomyslne). Dlatego wprowadzanie zmian i nasz rozwój był mozliwy. Byłysmy
(jesteśmy) dla siebie wsparciem, pomoca, a czasem "kubłem zimnej wody", gdy
któras ambicje pedagogiczne przekładała nad to co wazne i dobre dla dzieci.
Nie oznacza to,ze nie mamy juz co robic (i nie mówię tu o badaniu jakosci
naszej pracy wymyslonym przez Kuratorium Oswiaty, które jest wg mnie działaniem
pozorowanym, czysto biurokratycznym i z nowoczesnymi metodami zarzadzania i
organizacji niewiele majacymi wspólnego) - bo im wiecej sie wie, tym lepiej sie
widzi, co jeszcze jest nie tak.
PS Nie chce napisac , z którego jestem przedszkola, bo nie mamy wolnych miejsc
i wystarczy nam "poczta pantoflowa" miedzy rodzicami,żeby w trakcie rekrutacji
i tak trzeba było dokonywac dramatycznych wyborów (to dziecko przyjac, a to
nie). Moge tylko zdradzic, ze nie ma nas na liscie super i bardzo dobrych
przedszkoli w rankingu warszawianki, co nas specjalnie nie martwi.
emka13

[przedszkole2]

Widzę, ze mimo iż wytlumaczyałam chyba wyraźnie, że w sytuacjach gdy dochodzi
do ostrego konfliktu między dziećmi, takiego który może zagrażać ich
bezpieczeństwu pierszą najlepszą i konieczną sprawą jest doprowadzenie do
zakończenia walki. Wtedy trzeba czasami nawet wziąć na ręce i przenieś,
przestawić dalej kolegę, to bywa lepsze niż szarpanie za rękę , które często
obserwuję na placach zabaw przed blokami. Krzyk służy do tego żeby usłyszno nas
daleko. Czyli jeśli dziecko znajduje się w niebezpieczeństwie, a wiem, ze nie
dam rady tam dobiec trzeba zwyczajnie krzyknąć. W sytuacji gdy dziecko jest
bardzo pobudzone, wściekłe i agresywane , mówienie do niego nic nie da. Trzeba
poczekać aż się wyciszy. Wyraźnie napisałam, zarówno jako nauczycielka, jak i
matka, że jestem przeciwna klapsom, ciągnieciom za uszy, czy innym karą
cielesny. W przedszkolu powinien być dobrze opracowany i stosowany system kar i
nagród i oczywiście powinny dominować nagrody, pochwały i zachęty. W każdym
dziecku , nawet tym najbardziej nieznosnym jest coś co można pochwalić, a to
dobry początek i fundament do budowania pozytywnego wizerunku samego siebie dla
takie malucha ( który pewnie często slyszy wokół siebie i do siebie uwagi na
temat zachowania ). To o czym pisze moja poprzedniczka - po fachu - jest
oczywiście bardzo skuteczne i wszytkie mądre nauczycielki stosują metody
opisane w pozycjach, znanych i cennych ( polecam ). Jednak żeby dojść do
takiego komfortu pracy z grupą trzeba czasu i konsekwencji. Padło pytanie o
kary w przedszkolu. Dawno już nie klęczymy na grochu ( mam nadzieje, że nie ) -
haha. Karą może być brak pochwały, odsunięcie od zabawy, to wszystko zależy od
sytuacji i dziecka. Kara nie może upokarzać, dziecko musi wiedzieć za co ma
karę i zdawać sobie sprawę, że źle postąpiło. Kary też nie dowlekamy w czasie,
z jednej strony nie jest to skuteczne, a z drugiej bardzo stesujące dla
dziecka.Karą jak i pochwałą mogą być emocje pokazane przez nauczycielkę (
zadowolenia, smutek, zaskoczenie, zawiedzenie, radość, a nawet złość) Ale jak
powiedziałam najważniejsze sa nagrody ( nie cukierki, czy zabawki ) - ale
nagrody zwiazne z uznaniem, zadowoleniam z osiągnięcia celu lub własnej pracy.
Stosowanie kar i nagród to trudna sprawa. Nie można doprowadzić też do chorej
rywalizacji w grupie i wykonywania czegoś tylko dla nagrody. To jest dużo
bardzo zlożone niż sie wydaje. CHociaż muszę przyznać, ze nadal słyszy się o
nauczycielkach stosujących niedozwolone i straszne kary, nawet podam
przykłady : straszenie zaklejeniam buzi taśmą, straszenie dokładkami jedzenia,
ciągnięcie, szarpanie - to wiem od rodziców, najczęściej tych którzy trafili do
mnie rezygnując z innego przedszkola. Całe szczęście, że mnie się to nie
przytrafiło. I jeszcze jedna sprawa, na którą pragnę zwrócić uwagę. Zawód
nauczyciela to zawód bardzo obciążający psychicznie, nawet jeśłi się go kocha
to po kilkunastu czy kilkudziesiąciu latach odbija się na zachowaniach
człowieka. Każdy nauczyciel tak jak każdy człowiek jest inny, ma różną
odporność psychiczną i różne problemy osobiste czy zdrowotne w różnych
momentach swojego życia. Znam nauczycieli w podeszłym wieku, którzy sa super i
nauczycieli w średnim, wykończonych swoją pracą i wyczerpany, wypalonych
zawodowo. Możemy wziąć roczny urlop ( płatny ) na poratowanie zdrowia i czemu
tak mało nauczycieli z tego korzysta? Na nim nie można zwolnić nauczyciela, a
on ma czas na dojście ze sobą do ładu. Jest też za mało instytucji, które tak
naprawdę chcą pomagać nauczycielom. W każdej dzielnicy powinien być zatrudniony
terapeuta - psycholog ale taki z prawdziwy, który pomógłby uporać się
nauczycielowi z trudnymi sytuacjami, nauczył relaksować, radzić sobie z
negatywnymi emocjami, itd. Oczywiście sa takie profesjonalne kursy, ale i ceny
są wysoce profesjonalne. A co będzie jak skończy sie czas wcześniejszych
emerytur dla nauczycieli (2006r.) i wszyscy pracować będziemy do 60 lat, bez
względu na kondycje? Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie.

[anek.anek]

Zareagowałabym. Ale spokojnie. Tzn, porozmawiałabym bardziej szczegółowo i
wyczerpująco z wychowawczynią. Sama nie jestem ideałem i przyznaję, że nerwy
mi kilka razy puściły i syn klapsa ode mnie dostał. Chociaż jednak to
zrobiłam, to sama się przed sobą tego stydzę i uważam, że to jest wyłaćznie
środek do odreagowania dla rodzica/wychowawcy, a nie do wychowania młodego
człowieka.A my jako dorośli powinniśmy starać się unikać takich sytuacji.
Powiedziałabym spokojnie, że proszę żeby tego więcej nie robić. Tym bardziej,
że popchnięcie drugiego dziecka nie było żadnym powodem do użycia przemocy ze
strony opiekuna.
A pani dyrektor ma rację. Moje dziecko też czasem stawia mnie w takiej
sytuacji, że jedynym rozwiązaniem jest złapanie go za ramiona, odwrócenie go do
siebie i kiedy go trzymam, dopiero wtedy mogę coś powiedzieć, co pozwoli mu się
uspokoić (przytalanie na siłę w naszym przypadku tylko wzmaga agresję). Uważam,
to za kontrolowane użycie przewagi siłowej, ale wyłącznie po to żeby młodemu
dać szansę na uspokojenie się.

[gosia19766]

Witam,

Dzięki za posty.
A dziś doszedł do tego wszystkiego płacz, przy zostawaniu w przedszkolu.

ROZMAWIAŁAŚ Z DYREKTORKĄ ???

[sepus]

jak zdecydowałaś?, jak czytałem na forum u pani dyrektor, to wstępnie pisałaś,
że porozmawiasz z panią dyrektor ale miałem wrażenie, że nie jesteś do tej
rozmowy przekonana. Rozmawiałaś?, jak wypadła ta rozmowa, napisz w trzech
stronach, żartowałem w kilku słowach,

[gosia19766]

Witam,

Ano rozmawiałam. Tylko nie z dyrektor, ale z panią. Powiedziałam, że my takich
metod nie stosujemy i nie chcemy, aby ktoś inny to robił. Rozmowa była
spokojna. Pani się tłumaczyła, opisała sytuację, powiedziała, że to było tylko
lekkie klepnięcie i sytuacja była dość groźna - musiała zareagować, a syn nie
reagowała na jej polecenia.
No i tyle.
Dzięki za zainteresowanie.
Pozdrowienia

[mami7]

Jak dla mnie sytuacja niedopuszczalna. kto niby ma lepiej od pani uczonej w tych kwestiach wiedziec jak się zachować? Litości, kobieta powinna mieć skończone studia pedagogiczne, a klaps, jakikolwiek by nie był nigdzie nie jest iznawany za metode pedagogiczną. To ma byc wychowanie dzieci. jak dla mnie to pania poniosło. wydaje mi się, że łatwiej zabrac dziecko i wyprowadzić, to chyba tez jest formą przywołania do porządku.
Sama mam niesforne dziecko i często trudno mi nad nim zapanować. Ideałem nie jestem, ale nie wydja mi sie, żeby to była słuszna metoda wychowawcza: oko za oko ząb za ząb. Czyli jednemu wolno, bo jest starszy i silniejszy, a drugiemu nie, ta?
To jak dziecko nauczyć konsekwencji?