do pań przedszkolanek

[jaiza]

Łukasz ma 4 lata bez miesiąca. Do przedszkola był przygotoqwywany już
wcześniej (opowiadania, pokozaywanie moich zdjęć z tego czasu, zabawa w
teotrzyk itd.) W czwartek całkiem ok, piatek, szedł normalnie, ale jak go
odbierałam, zastałam płaczącego, cały piatek marudził, że nie chce do
przedszkola, w poniedziałek nie był, bo miał końcówkę kataru, dzisiaj ...
musiałam z nim zostać, bo od drzwi wejściowych chciał już zmykać do domu.
Byliśmy 2 godziny, był bardzo pobudzony, widać było wieeelkie napięcie, które
rozładowywał albo przez podskakiwanie, albo mocne mnie ściskanie, nie było
mowy, żebym wyszła (próbowałam, gdyż pod przedszkolem czekał mój tata z moją
3 mies. córeczką). W końcu wyszlismy oboje po 1,5 godzinie ze zgodą pani na
wspólne chodzenie do końca tygodnia. Zlezy mi, by się zaaklimatyzował, więc
próbujemy dalej. Inne dzieci (grupa 4-5 latków) zachowywała sie ok, nie
płakały, brały udział w zabawach - Łukasz w niektórych, przy moim udziale.
Niektóre z nich tez były nowe. Dodam jeszcze, że syn ma słaby wzrok
(oczopląs), jest nadwrażliwy, na placu zabaw też lubi mnie (tatę/ dziadków)w
pobliżu. Jest też bardzo sprawny intelektualnie - swobodnie czyta i pisze,
zna marki większości samochodów, kilkadziesiąt wierszyków itd.
Nakreśliłam sytuację a teraz pytanie do pań przedszkolanek: czy faktycznie
może pomóc moj pobyt z Łukaszem w przedszkolu, jak powinnam się zachowywać,
by przyspieszyć aklimatyzację, by chciał brać udział w zabawach, nie był taki
spiety,nie płakał, a jednocześnie, bym nie przeszkadzała paniom
nauczycielkom?

[przedszkole2]

To co pani opisuje jest normalne, czasami dzieci mają kryzys dopiero po
tygodniu chodzenia. Myslę, że nie powinna Pani zostawać z maluchem. dziecko ma
już obraz przedszkola bez rodziców, a to że teraz Pani zostaje nauczy go, że w
przedszkolu może być też mama. Myślę, że potrzeba trochę konsekwensji i będzie
dobrze. Pozdrawiam

[jaiza]

Dziękuję za odpowiedź. Też miałam takie odczucia i świadomość (jestem
pedagogiem), iż lepiej będzie, gdy od razu pójdzie sam, tak go zresztą
przygotowywyałam. Ale to co dzisiaj zobaczyłam troche mnie zmartwiło. Zwłaszcza
to jego pobudzenie, podskakiwnie, brak skupienia (normalnie w domu potrafi
skupić sie np. przy rysowaniu nawet 1,5 godziny), brak chęci udziału w
zabawach. Widać było napięcie i brak poczucia bezpieczeństwa. Nasuwa mi się
porównanie zachowania Łukasia do jakiegoś zwierzątka w klatce, które biega na
oslep, by tylko sie uwaolnic a nie docieraja do niego racjonalne argumenty.
Zwykle ma mniejszy poziom poczucia bezpieczeństwa- tłumaczę to słabym wzrokiem,
na placach zabaw też musimy byc blisko, nie oddala się w sklepie i nnych
miejscach, zawsze nas pilnuje, z kimkolwiek by wychodził. Poza tym lekowo z rok
temu reagował na przychodnię, przeniósł ten lęk na inne obiekty, jakiś czas
temu mu to minęło. Dodam, ze nigdy go nie zawiedlismy, dotrzymujemy wszystkich
obietnic. Chodzi mi o to, że nie zdarzyło się, że gdzieś po niego miałam
przyjśc a nie przyszłam.

Wobec powyższych postanowiłam jednak, że bedę mu towarzyszyć i ponawiam pytanie
jak się zachowywać w przedszkolu, by zwiekszyć szanse adaptacji. Może jakąś
mama była w przedszkolu z dzieckiem i to pomogło i też co poradzi.

[judytak]

jaiza napisała:

> jak się zachowywać w przedszkolu, by zwiekszyć szanse adaptacji.

ja ci radzę "na chłopski rozum": nawet jak jesteś w przedszkolu, nie udzielaj
się
wybierz sobie jakieś miejsce z boku, usiądź tam, cicho, spokojnie, weź sobie
coś do czytania, pozwól dziecku przychodzić do ciebie, dotknąć, potrzymać za
rękę, nawet siadać na kolanach, ale nie baw się z nim, a jak coś ci mówi,
posłuchaj, ale odpowiadaj krótko, tylko tyle, ile konieczne

po kilku dniach, jak widzisz, że jest lepiej, powiedz, że musisz wyjść coś
załatwić, wrócisz np. za godzinę, a jak wrócisz, to już zabieraj dziecko
tym sposobem można mieć nadzieję, że po krótkim czasie wystarczy, jak
symbolicznie przysiądziesz na tym swoim miejscu na 10 minut

pozdrawiam
Judyta

od rodzica

[rysa9]

Jaiza, nie jestem panią przedszkolanką ale mam za sobą podobne doświadczenie.

To było już dwa lata temu Przedszkole dyżurowało w sierpniu i uzyskałam
zgodę dyrekcji na przyprowadzanie dziecka między śniadaniem i obiadem oraz
przebywaniem razem z dzieckiem. Pierwszego dnia mój synek nawet się ode mnie
nie odkleił. Ale potem z każdym dniem było coraz lepiej. Z czasem mogłam już
siedzieć w szatni a nie w sali albo w drugim końcu ogródka a nie tuż obok
piaskownicy. Potem już nawet wychodziłam (za zgodą dziecka) z przedszkola.
We wrześniu mój synek był jedynym niepłaczącym maluchem.

Niestety nie będę Ci radzić, co masz zrobić. Sama powinnaś podjąć decyzję.
Nam się udało ale to wcale nie musi być regułą, którą można zastosować wobec
każdego dziecka.

[bulkaz]

Ja też pierwszego dnia zostałam na sali bo córcia nie chciała mnie puścić. Cały
czas siedziała obok, raczej nie chciała się bawić tylko obserwowała. Próbowałam
wyjść ale zaczynała płakać. Ale gdy Pani zabrała dzieci na salę gimnastyczną na
zabawy muzyczne powiedziałam że mamusie tam nie wchodzą i mała poszła z panią.
Chyba czuła się ze swoją nauczycieką bezpiecznie bo nie płakała, następnego
dnia została sama /pani wzięła ją za rękę a ja nie wchodziłam na salę/ i pytana
z kim się bawiła odpowiada, że z Panią i jedną dziewczynką. Wydaje mi się, że
to kwestia zaufania do nauczycielki, a napięcie początkowo występuje chyba u
większości dzieci. W końcu zostaje ono w obcym miejscu, z obcymi ludźmi i na
pewno jest trochę zagubione. Znajoma przedszkolanka twierdzi z doświadczenia,
że zbyt długa obecność mamy w przedszkolu /powyżej tygodnia/ wcale nie pomaga.
Parę lat temu w przypadku mojego syna, który zaczął marudzić po ok. 2
tygdniach pomogło odprowadzanie przez tatę. Wtedy nie płakał.

[gazela012]

Ja jako mama i nauczycielka odpowiadam nie ...... dlaczego bo takie zostawanie
z dzieckiem nie przyśpiesza a wręcz opóźnia adaptację a pomyśl jak czują sie
inne dzieci te których mama nie mogła zostać ? W naszym przedszkolu maluchy
śpiewały przez tydzień a w piątek już bylo lepiej , są dwa oporne przypadki
które słychac z daleka ale będzie lepiej !papasiu