Powrot do Polski po dlugim przebywaniu za granica

[ullaf]

Witam wszystkie mamusie

Przez 6 lat mieszkalismy z mezem w Szwajcarii, a wczesniej 3 lata we Francji.
Wiec juz 9 lat nas nie ma w kraju, ale od zawsze naszym marzeniem byl powrot
do Plski. Wlasnie na emigracji 'dorobilismy sie' 3 dzieci i w sumie dobrze
nam sie zyje ale... Ale wlasnie ciagle nam sie marzy powrot do Polski. MOzemy
to zrobic albo teraz, albo przez dlugo czas nie powrocimy (nasze najstarsze
dziecko od nastepnego roku idzie do szkoly).
Mysle ze z praca nie byloby problemu, ja jestem stomatologiem, maz
programista komputerowym.
Zastanawia mnie jedno, czemu gdy tylko wspomnimi o powrocie do Polski, to
wczyscy albo nas odwodza, albo twierdza ze postradalismy rozumy...
W Szwajcarii mozemy zostac bezterminowo, mamy tutaj prace, ale w Polsce mamy
dom (nasz dom), cala rodzine i chyba tam wlasnie zostalo nasze serce.
Powiedzcie czy to jest takie dziwne, ze ktos po emigracji chce wrocic??
A moze ktos z Was wlasnie po jakims czasie przebywania za granica wrocil do
Polski?? Napiszcie co w ogole o tym myslicie...

[kulju]

Czesc,
Ja w Kanadzie jestem 3 lata (maz Kanadyjczyk) i tez myslimy o przyjezdzie do
Polski. Wcale nie mysle, ze to jest taki glupi pomysl, nawet moj maz sie zgadza
I to dobry teraz moment dla Was, pozniej nie wiadomo, czy dzieci chcialyby...Ja
uwazam, ze w Polsce zyje sie lepiej (moze nie pod wzgledem finansowym) ale jakos
chyba na wyzszym poziomie. Smieje sie, ze z mezem w Polsce bylismy wiele razy i
w operze i na balecie i w teatrze, a odkad przyjechalam do Kanady, tylko raz
udalo nam sie wybrac do teatru, kilka razy do dobrej restauracji i to wszystko
(a powodzi nam sie bardzo dobrze).
Tylko u nas jest kwestia braku znajomosci polskiego przez mojego malzonka. Wiec
nie wiem jak to nam sie ulozy. Ale ja Cie popieram i sama chetnie bym wrocila.
Moje serce zawsze bedzie w Polsce.
Pozdr,
Magda

[zzz12]

Bedac w Kanadzie mozesz przyjezdzac od czasu do czasu do Polski, w odwrotnym
kierunku- pewnie dluuugo nie bedzie to mozliwe, zwlaszcza, jesli Twoj maz nie
mowi po polsku: to oznacza, ze bedziesz jedynym zywicielem rodziny, o ile
znajdziesz prace..latwo sie idealizuje Polske mieszkajac za granica, ale ja,
majac z krajem nieco blizsze kontakty i obserwujac , co sie dzieje na scenie
polityczno-gospodarczej, ciesze sie, ze wyjechalismy i ciagle uwazam, mimo
pewnych trudnosci w starcie, ze byla to chyba najlepsza decyzja ostatnich lat.
Oczywiscie, ze ludzie w Polsce jakos zyja, niektorzy ustawiaja sie w zyciu i
pracy jako-tako, ale kosztem ogromnego wysilku, czesto kilkunastogodzinnnego
dnia pracy, a i tak ciezko zaoszczedzic cos np. na poczte przyszlej emerytury.
Za granica, zwlaszcza bedac zasiedzialym i ustawionym zawodowo, zyje sie po
prostu latwiej. A Polska? Ja chwilowo wole w wersji turystycznej..

[voytek74]

Przepraszam ze zadam dziwne moze pytanie: to juz w Kanadzie nie ma ani
baletu, ani teatru ani opery? Mieszkasz chyba blisko Toronto - nowa, ladna
opere wlasnie buduja. Trzecia ilosc teatrow anglojezycznych na swiecie jest w
Toronto. Powiedz mi ktore miasto w Polsce ma wiecej teatrow? Bo ani Krakow ani
Warszawa... Nikt Was chyba na sile nie powstrzymuje? Chyba ze mieszkasz gdzies
na wsi, ale polska wies tez chyba nie slynie ani z oper ani z baletow?


kulju napisała:

> Czesc,
> Ja w Kanadzie jestem 3 lata (maz Kanadyjczyk) i tez myslimy o przyjezdzie do
> Polski. Wcale nie mysle, ze to jest taki glupi pomysl, nawet moj maz sie zgadza
>
> I to dobry teraz moment dla Was, pozniej nie wiadomo, czy dzieci chcialyby...Ja
> uwazam, ze w Polsce zyje sie lepiej (moze nie pod wzgledem finansowym) ale jako
> s
> chyba na wyzszym poziomie. Smieje sie, ze z mezem w Polsce bylismy wiele razy i
> w operze i na balecie i w teatrze, a odkad przyjechalam do Kanady, tylko raz
> udalo nam sie wybrac do teatru, kilka razy do dobrej restauracji i to wszystko
> (a powodzi nam sie bardzo dobrze).
> Tylko u nas jest kwestia braku znajomosci polskiego przez mojego malzonka. Wiec
> nie wiem jak to nam sie ulozy. Ale ja Cie popieram i sama chetnie bym wrocila.
> Moje serce zawsze bedzie w Polsce.
> Pozdr,
> Magda

[kulju]

voytek74 napisał:

> Przepraszam ze zadam dziwne moze pytanie: to juz w Kanadzie nie ma ani
> baletu, ani teatru ani opery? Mieszkasz chyba blisko Toronto - nowa, ladna
> opere wlasnie buduja. Trzecia ilosc teatrow anglojezycznych na swiecie jest w
> Toronto. Powiedz mi ktore miasto w Polsce ma wiecej teatrow? Bo ani Krakow ani
> Warszawa... Nikt Was chyba na sile nie powstrzymuje? Chyba ze mieszkasz gdzies
> na wsi, ale polska wies tez chyba nie slynie ani z oper ani z baletow?

No wlasnie Voytek sa, ale chyba na tym polega roznica, ze tutaj wcale nie czuje
"tego blusa " trudno mi to wytlumaczyc. Trudniej tez sie wybrac, moze dlatego,
ze wszedzie daleko, maz dluzej pracuje, male dziecko.
W Warszawie tez zawsze orientowalam sie co, gdzie, jaka obsada i biegalam po
teatrach prawie co tydzien. Moglam zadzwonic do znajomych i wiedzialam, ze oni
chetnie sie wybiora. Tu, to jest wielkie wyjscie - na nikogo z kanadyjskich
znajomych nie mozna liczyc, bo nikt w teatrze w zyciu nie byl!!!)- a
wyksztalceni ludzie (tak a propo moj maz zanim mnie spotkal, tez do tych
"kulturalnych" nie nalezal )
Moze to tez moja wina, bo dzieci, obowiazki, ale fakt faktem, ze brakuje mi tego
klimatu.
Pozdr,

[voytek74]

kulju napisała:

Male dziecko to bedzie klopotem czy w Polsce czy w Kanadzie? Chyba sie mylisz
jezeli wydajes sie Tobie ze maz, przy trzykrotnie wyzszym bezrobociu w Polsce,
bedzie mniej pracowal. Poprzez brak pracy, konkurencja tam jest ogromna i ci co
maja dobra prace sa w stanie zasuwac jak woly aby ja utrzymac. Uwierz mi.

Jezeli chodzi o dostep to informacji na temat wydarzento jest tego od groma i
nie trzyba nikogo pytac Czytaj Eye albo Now. Sa darmowe a jezeli zaden sklep
kolo Ciebie tego nie rozprowadza, to mozna zaprenumerowac za jakies grosze
(20-30 dolarow na rok). Powyzsze dwa pisza o wszystkim, jezeli interesuje Was
muzyka powazna w okolica Toronto, to polecam darmowy miesiecznik Whole Notes
(wydawany prze wujka mojej zony...). No i jest jeszcze internet na ktorym mozesz
znalesc praktycznie wszystko

Jak lubisz biegac po teatrach i masz do Toronto daleko, to chyba nie wina Kanady
W samym Toronto, przedstawienia sa od darmowych albo prawie (5-10 dolarowe
sztuki wystawiane przez studentow) po takie z biletami po 100 dolarow i wiecej.
Nie wierze i ciezko bedzie mnie przekonac ze tutaj (mowie o GTA) jest mniej
dostepu do kultury niz w Warszawie. To ze nie "czujesz blusa" to jest chyba wina
waszych znajomych, nie insynuujesz chyba ze nikt tutaj do teatru nie chodzi

Te moje uwago to sa tak na boku, poniewaz uwazam ze ludzie moga miec powody aby
do Polski wrocic. Najczescieju jest to tesknota za rodzina i poczuciem
bezpieczenstwa (bo rozumiemy polskie spoleczenstwo). Natomiast jakos bardzo
trudno jest mi sie zgodzic ze w Polsce zyje sie na jakims (blizej nie
okreslonym) wyzszym poziomie i ludzie sa tam jakos bardziej "ukulturnieni". Bo
po prostu nie sa.


> No wlasnie Voytek sa, ale chyba na tym polega roznica, ze tutaj wcale nie czuje
> "tego blusa " trudno mi to wytlumaczyc. Trudniej tez sie wybrac, moze dlatego
> ,
> ze wszedzie daleko, maz dluzej pracuje, male dziecko.
> W Warszawie tez zawsze orientowalam sie co, gdzie, jaka obsada i biegalam po
> teatrach prawie co tydzien. Moglam zadzwonic do znajomych i wiedzialam, ze oni
> chetnie sie wybiora. Tu, to jest wielkie wyjscie - na nikogo z kanadyjskich
> znajomych nie mozna liczyc, bo nikt w teatrze w zyciu nie byl!!!)- a
> wyksztalceni ludzie (tak a propo moj maz zanim mnie spotkal, tez do tych
> "kulturalnych" nie nalezal )
> Moze to tez moja wina, bo dzieci, obowiazki, ale fakt faktem, ze brakuje mi teg
> o
> klimatu.
> Pozdr,

[aldonek]

ja wrocilam.
przez 6 lat mieszkalam w Kanadzie i od dnia mojego przyjazdu tam wszystkim
mowilam, ze wroce do Polski. i wrocilam. mialam 24 lata, mieszkanie, szybko
znalazlam prace a i tak ciezko bylo sie przystosowac - okolo roku zajel mi
powrot do polskiej codziennosci.
teraz jestem na kolejnej emigracji - tym razem Szwecja - gdybym miala mozliwosc
to wrocilabym do Polski.

[marafioti]

bardzo dobrze ,jesli chcecie macie mozliwosci to ...super. moj entuzjazm wynika
z faktu ze ja tez chce wrocic i wroce. mam 17 m corcie , maz jest wlochem i
jestem przekonana ze wroce do pl gora 2 lata(na razie musze popracowac nad moim
cv poniewaz moja osoba nie bylaby atrakcyjna na rynku pracy w pl).zycze
powodzenia

[ewika-uk]

jestem w uk razem z mezem od prawie 9 lat,i chyba nadeszla pora...tylko niewiem
na co sie zdecydowac.....niby tam rodzina...zaczynamy coraz czesciej rozmawiac
o powrocie,i chyba boimy sie podjac ostateczna decyzje..niewiem co robic?na co
sie zdecydowac?glupie to troche.dola mam

[vase]

Witaj ullaf! Ja mam tak samo z tym, ze moj maz nie jest Polakiem, ale
straaasznie rwie do Polski. Doslownie liczy dni do wyjazdu (a raczej emigracji)
chociaz nie mamy pojecia kiedy to nastapi. Rowniez wszyscy pukaja sie w czolo
na nasze wzmianki o emigracji ("wszyscy" mam na mysli Polacy. Cudzoziemcy (bo
nie tylko Anglicy) czyli Tubylcy raczej maja pozytywne opinie, "Good 4 u"
itd. "Jasne, sprobujcie" itp) Polacy w Polsce maja mylne pojecie o zach.
Europie, ze jest to kraina mlekiem i miodem plynaca, bez chorob, niepowodzen,
problemow. Ja mam o tym wszystkim inne zdanie, ktore wyrazilam w ponizszym
poscie:

Z dala od Polski




Re: chyba wracamy do Polski?!
Autor: vase
Data: 31.07.04, 16:04 + dodaj do ulubionych wątków


zarchiwizowany

--------------------------------------------------------------------------------
To nie jest tak, ze ja Anglii nie lubie, czy mam juz dosc, czy cos. Wrecz
przeciwnie! Bardzo lubie zycie w Anglii, duzo rzeczy mi sie podoba (juz o tym
nie raz pisalam) Szkolnictwo ok, NHS sobie chwale, po urzedach wrecz uwielbiam
chodzic (!) Uwielbiam tez "moje" Portsmouth i bardzo sie ciesze, ze moj synek
sie tu urodzil i pierwsze lata swojego zycia spedzi nad morzem. Ale..
Wlasnie jak sie urodzil - sama lezalam caly dzien w szpitalu. Maz (terminy go
gonia baaardzo) przylatywal zdyszany ok 17. Ani mama, ani brat, ani
przyjaciolka (jak siostra) - nie mogli mnie odwiedzic.
Znajomych - owszem - mamy mnostwo, ale wlasnie znajomych. Ktos wczesniej
wspomnial, ze przez tyle lat przeciez mozna sobie bylo znalezc przyjaciol. Nie
jak sie przeprowadza tak czesto, jak my.
Co do utrzymania sie, to oczywiscie planujemy maly biznesik. Plus zawsze mozna
dawac prywatne lekcje.
Tak jak mowilam my drzwi zostawiamy sobie otwarte. Pewnie bedziemy tu
przyjezdzac pare razy do roku, albo raz, ale na pare mies.
Ja mam ambicje, zeby moj syn wychowal sie w podobnej atmosferze rodzinnej, w
jakiej ja sie wychowalam. Cala rodzina przy stole podczas swiat, swiecenie
jajka i smigus dyngus w Wielkanoc, oplatek, koledy i zasuwanie po sniegu o 12 w
nocy na pasterke. Chce, zeby na Jego urodziny przychodzili dziadkowie, kuzyni,
a nie tylko dzieci moich kolezanek. Chce, zeby mowil perfekt po polsku, co na
pewno nie jest mozliwe gdybysmy zostali. Noi oczywiscie mnostwo innych spraw
(tanie truskawki w czerwcu, bob w lipcu, borowki w sierpniu, piwko na rynku,
hejnal..) Racja, ze jak sie przyjezdza na miesiac wakacji raz w roku to ma sie
troche skrzywiony obraz rzeczywistosci, ale ja np. w zeszlym roku przez cale 3
mies co chwile widywalam sie ze znajomymi. Naprawde strasznie mi tego tu
brakuje.
Moj maz natomiast.. Zakochal sie w Krakowie. Chce tam mieszkac, chce, zeby nasz
syn tam dorastal (ja nie mam nic przeciwko temu ) I tak ma nikly kontakt ze
swoja rodzina tu wiec emigracja tego nie zmieni (chyba, ze na lepsze)
Ja sie tylko obawiam zalatwiania spraw w urzedach. Wyjechalam z Polski jako
nastolatka. Nigdy nie zylam tam jako osoba dorosla (nie wynajmowalam
mieszkania, nie placilam rachunkow, nie zglaszalam reklamacji, niektorych
wyrazow nawet po polsku nie umiem! ... itd), ale jestem dobrej mysli.
Troche moze to chaotyczne co napisalam, nawet nie wyrazilam w 1/10 tego co
chcialam powiedziec. Ogolnie to zycie w Anglii bardzo mi sie podoba, ale widze,
ze kontakty z rodzina z roku na rok staja sie dla mnie wazniejsze.
Coz, sprobujemy. Okaze sie, ze jednak nam nie idzie, ze nie umiemy zyc w
Polsce - spakujemy manatki i wracamy. Przynajmniej bedziemy bogatsi o to
doswiadczenie i nie bedziemy zyc myslac "co by bylo gdyby".

[dorrit]

Ullaf, macie tzw. dobre zawody, oboje jestescie Polakami, macie w PL dom (no i
oczywiscie pozostala rodzine) - wszystko przemawia za tym, aby przynajmniej
sprobowac wrocic.
Pozdrawiam i zycze spokojnych nocy po podjeciu decyzji, jakakolwiek by ona nie
byla.

[rednamok]

www.wp.pl

[rednamok]

sorki

[monisia98]

z polski wszyscy co maja głowe na karku juz wyjechali - nie ma do czego wracac,
to sa wasze sentymenty ale rzeczywistosc mieszkania w tym strasznym kraju jest
tragiczna a pod rzadami kaczora jeszcze gorsza - radze wybrac sie do dobrego
psychiatry przed wyjazdem do tego kraju - bieda, ubostwo, brak pracy,
łapówkarstwo, złodziejstwo, brudne ulice, staszne drogi, brak autostrad,
poprostu nie ma do czego wracac !!!!!!!!!!
LUDZIE OPAMIĘTAJCIE SIE DLA WASZYCH DZIECI - DLA ICH PRZYSZLOSCI - POLSKA NA
DŁUGIE LATA NIE BEDZIE TAKA JAK SZWAJCARIA LUB INNE KRAJE!!!

[aldonek]

skoro jest tak zle to jakim cudem ludzie tam jeszcze zyja?

biedna Polska - smrod, brud i ubostowo...

ja wlasnie ze wzgledu na dzieci bym wrocila...

[jagienkaa]

oj chyba trochę przesadzasz
gdybym miała wybór - mieszkałabym w Polsce. Bez autostrad da się żyć, brudne
ulice w Anglii też są (guma do żucia)...
Ale ludzie i rodzina to jest to, co czyni Polskę krajem, do którego wielu z nas
chciałoby wrócić.

[dorrit]

Oj, chyba bardzo rozzalona jestes.
Lapowkarstwo, zlodziejstwo, brudne ulice a dodam od siebie - bezrobocie,
nepotyzm, korupcje - znam z innych europejskich krajow. Akurat tu, gdzie
mieszkam, tez jest. Polska nie jest wyjatkiem.

[eballieu]

W waszej sytuacji nie obawialabym sie powrotu.
W Polsce wcale tak zle nie jest.
Ja to nawet twierdze, ze dobrze jest jesli chce sie pracowac tyle co za granica
i moze ma sie ochote pracowac na wlasny rachunek. A na politykow nie ma co sie
ogladac. Oni maja swoj teatr,a zycie toczy sie dalej.
A pozwole sobie przytoczyc pewna anegdote - wyjezdzajac z Polski mieszkanie,
ktore wynajmowalismy bylo juz podane do agencji. Odwiedzali je jeszcze w
trakcie naszej obecnosci rozni ludzie, ktorzy szukali czegos na wynajem. Jeden
pan co wrocil z Hameryki byl wlasnie tych samych przekonan - Polska brud syf i
ubustwo, ja tu dolarow nawiozlem, zrobie z tego kraju cywilizowane miejsce na
mapie Europy moze nawet. Och, jaki to on elokwentny byl. Ale na oko to wygladal
na takiego, co czas mu sie zatrzymal 20 lat temu, bo dalej niz poza Jackowo w
Chicago to nie wyjechal. Ubrany jak karykatura Polaka z Ameryki. No pan byl
nawet zadowolony, ze mieszkanie ma standard ku jego zdziweniu "swiatowy"(nie
iwem co to znaczy?), no male mieszkanie, bo nie takie jak to wille w Hameryce
ludzie maja(mieszkanie mialo 100 metrow). Ale, ale ale. Kiedy doszlo do podania
ceny i przedstawilam mu oferte wlasciciela - czyli koszt najmu miesiecznie
3800, plus dwumiesieczna kaucja wplacana na konto stworzone na poczet najmu, to
panu szczeka spadla do kolan. Powiedzial mi ze on to gora 1200 zloty za takie
cos moze dac. No ale 1200 zloty to nikt od niego nie wezmie za "takie" cos. Pan
zostal gdzies daleko, daleko za ewolucja jaka w tym czasie przeszla Polska
I wszystkim, ktorzy wracaja zycze aby jeszcze przed powrotem dobrze zbadali
grunt na ktorym chca ponownie osiasc. Polska sie zmienia i nie stoi w miejscu.
Skoro w Polsce mozna wyksztalcic stomatologa, ktory pozniej pracuje w
Szwajcarii, to chyba tak beznadziejnie w tym kraju nie jest?
I wcale nei jest tak,ze ci co cos w glowach mieli to wyjechali.
JAde wlasnie do Polski na spotkanie z przyjaciolmi ze studiow. Oni zostali,
maja prace, biora kredyty na mieszkania, chodza do teatru, kina,opery, na piwo.
I jak czasami widza jak ludzie zyja za granica, na emigracji, kiedy to np.
odkladaja wszystko aby cos w Polsce kupic, to oni to okreslaja ofiarami
emigracji. I ja sie z nimi zgadzam. Raz w zyciu ma sie te 20, 30, 40 lat i
trzeba robic to co sie chce. I gdzie sie chce.

[monisia98]

skoro w Polsce jest tak dobrze : jest praca , wszyscy młodzi maja domy,
mieszkania , samochody czyż nie prawda?.....To dlaczego Wy wszystkie
wyjechalyście na emigracje ??/ Gdyby to co piszecie powyżej miałybyście w Polce
do krajów zachodnich żadna z was by sie nawet nie ruszyła - a tak mieskacie w
dobrych, ludzkich warunkach i tesknicie sobie do Polski i fajnie jest gadac i
wzdychac ach jaka piekna Polska ale żadna z Was jakoś nie ma zamiaru wrócić do
Polski. A co najwyżej przyjeżdzacie w odwiedziny bo tak jest fajnie i wygodnie
i znow wracacie do kraju ościennego. Wiec nie piszcie głupot jak to fajnie jest
w Polce - moja kolezanka od 7 lat tuła sie po wynajetych mieskzaniach z mezem i
dzieckiem - oboje pracuje , sa po studiach i łaćznie maja na życie 2000 zł !!!
Zyja od miesiąca do miesiaca ! To taki los gotuje Polska młodym, wykształconym
ludziom - zazancze ze ona skonczyła prawo (z wynikiem bdb) on akademie
ekonomiczną ! Super przyszłośc mieszkania i samochodu dorobia sie na strarość -
jako emeryci !!! Tak jest super w Polsce. A ci co maja kase to w wiekszość z
oszustw i matactw - bo uczciwy czlowiek praca własnych rak niczego w Polsce sie
nie dorobi!!!!!

[jagienkaa]

jeśli chodzi o mnie to ja wyjechałam do męża Anglika, więc trochę inaczej.
Ale monisiu98 nie mów mi że nie masz znajomych czy rodziny, którzy nie mają
dobrej pracy? mieszkania? samochodu? bo duuuża większośc moich się dorobiła i
uwierz że bez krętactwa. Wprawdzie pochodzę ze Śląska, a tam jest mniejsze
bezrobocie, ale mimo wszystko.
Oczywiście że w Polsce jest ciężko, i inaczej jest jak się jedzie na wakacje
czy w odwiedziny. No ale skoro Ty masz takie nastawienie do Polski to może
lepiej że wyjechałaś.
Widzę dużo minusów w Polsce, i nie chodzi tu nawet o brak autostrad jednak
jest tam coś czego nie widzę w UK: ludzie się przyjaźnią, pomagają, rodziny
mają czas na odwiedziny. NIe wspomnę o jedzeniu.
Myślę że zbyt ugólniasz i jesteś jakoś dziwnie antypolsko nastawiona, a tu taki
piękny historyczny dzień
Więcej optymizmu...

[monisia98]

kochana pochodzimy z tego samego miasta i bezrobocie od twojego wyjazdu
zmieniło sie - wcale nie jest tak łatwo w Gliwicach znalezc prace...

[jagienkaa]

a jednak ja nie znam ANI JEDNEJ bezrobotnej osoby. Każdy kogo znam ma pracę -
może nie super hiper płatną ale zawsze. Opel niedawno robił rekrutację.
Mojego zdania nie zmienię na temat Polski ani Ty chyba swojego.

[jagienkaa]

www.bezrobocie.net/stat_powiaty.php
owszem, Gliwice na Śląsku mają jedną z najwyższych statystyk bezrobocia, ale w
porównaniu do innych powaitów/województw nie jest najgorzej.

[aldonek]

jezeli chodzi o mnie:
za pierwszym razem wyjechalam z Rodzicami - Kanada.
a Szwecja - moj mezczyzna jest Szwedem.

wielu ludziom wydaje sie, ze najlepiej jest poza Polska - chwala Kanade, USA,
Szwecje itd a w rzeczywistosci nigdy tutaj nie byli i nie maja pojecia jak tu
sie zyje i ile wysilku trzeba by osiagnoc sredni poziom zycia.
emigracja nie jest latwa, nikt Ci niczego na tacy nie poda. nie wiem czy
mieszkasz w Polsce czy poza nia, jezeli poza to raczej nie musze pisac o zyciu
emigranta.

w Szwecji ciezko jest np. znalesc prace bez znajomosci lub majac nie-szwedzkie
nazwisko.
paradkoskalnie brakuje mi polskiej opieki zdrowotnej - podstawowej - tutaj
(wedlug mojej opinii) jest na wiele nizszym poziomie niz w Polsce...

[kulju]

Ja tez wyjechalam, bo maz Kanadyjczyk, ale w Polsce skonczylam studia, mialam
prace dobrze platna (powyzej 5000 zl). Moje dwie siostry maja wlasne mieszkania
(kredyty splacone) i samochody. Nie widze, zeby im sie powodzilo gorzej niz nam
- a moj maz ma MBA i studia informatyczne i bardzo dobra prace. Niektorym pewnie
jest ciezko, ale podobnie jest wszedzie, wszedzie sa ludzie, ktorych nie stac na
mieszkania. A ja wlasnie ze wzgledu na dzieci wrocilabym do Polski, bo to wcale
nie prawda, ze tutaj (Kanada) beda mialy lepszy start. Ale kazdy patrzy z
wlasnej perspektywy, wiec nie dziwie sie, ze sa rozne opinie. Mnie mieszkalo sie
w Polsce wygodnie i co najwazniejsze wsrod rodziny i przyjaciol.
Pozdr,

[abelha]

Witaj,
Marzenia sa od tego aby je realizowac. Oboje jestescie Polakami, macie dom w
Polsce, rodzine, zadnej obawy o prace etc i jestescie zgodni w swojej decyzji,
to nie warto przejmowac sie opiniami innych. Zycie jest tylko jedno.
Pozdrawiam,
Abelha

[gugus2004]

gdyby moj niemaz byl polakiem juz mieszkalbysmy w polsce wszyscy troje

[ullaf]

Dziekuje wszystkim bardzo serdecznie za odpowiedzi.
Nie jest tak, ze idealizujemy Polske, wiemy doskonale jakie sa trudnosci w
Polsce (chocby sluzba zdrowia, w Szwajcarii pod tym wzgledem jest po prostu
super i pewnie pod wieloma innymi tez).
My chcemy wrocic do Polski chyba jednak ze wzgledu na dzieci. Mimo ze w
Szwajcarii zyje sie mozna powoiedziec na luzie, nie ma duzego bezrobocia, place
sa ok, to jednak ten kraj tez ma swoje problemy, chocby tez iz jest najwikszy
procent samobojstwa wsrod mlodziecy...
Obydwoje z mezem jestesmy osobami wierzacymi i praktykujacymi (ale daleko nam
do 'Radia Maryja', czy LPR), a zyc w zlaicyzowanej Szwajcarii takim ludziom
jest trudno... Trudno wychowac dzieci pokazujac im jakie kolwiek duchowe strony
zycia.
Trudno jest zyc bez rodziny. Owszem mam mnostwo znajomych, ale tak na prawde
np. w Swieta zawsze jestesmy sami (gdy oczywiscie nie jestesmy w Polsce),
brakuje mi dziadkow dla moich dzieci, wszystkich ciotek, wujkow i kuzynow...
Wiem ze moje dzieci o nich sa biedniejsze .
Nie zgodze sie rowniez ztym, ze wszyscy ktorzy 'dorobili sie' w Polsce to
kretacze i matacze. Moim znajomym, rodzinie moge powiedziec ze sie udalo, zyja
na dobrym poziomie, majac wszystko to czego nam w Szwajcarii brakuje: RODZINY...

Na powrot do Polski bylismy zdecydowani az do momentu jak okazalo sie ze wygral
PiS a z nim Samoobrona. Nie powiem, ze to troche ostudzilo nasze zapedy, ale
jednak temat powraca i to ze zdwojona sila...

Dlaczego wyjechalismy?? najpierw wyjechalismy do Francji, 3 lata mieszkalismy w
malenkim miasteczku pod Paryzem. Wyjechalismy na moje studia doktoranckie, a
maz na nauke j. francuskiego. Tam szybko okazalo sie iz maz moze zdobyc prace w
swoim zawodzie, a ja robilam doktorat. Po 3 latach sie obronilam i bylismy
gotowi na powrot do Polski, ale wtedy moj maz dostal bardzo dobra oferte pracy
ze Szwajcarii i pojechalismy tam.
Urodzily sie nasze dzieci, ja pracuje sobie spokojnie na 60% etatu, maz pracuje
w duzej miedzynarodowej firmie (ta firma rowniez znajduje sie w Polsce i mamy
nadzieje ze uda sie nam zalatwic przeniesienie do Polski).

serdecznie wszystkich pozdrawiam

Ulla

[eballieu]

Ula, co ty za bzdury opowiadasz? Przeciez w Polsce lekarzem to sie tylko przez
znajomosci zostaje. I zeby rodzicow bylo stac na Twoje studia to na pewno
nakradli i nakrecili, pewnie sa oszustami.
Oczywiscie zartuje.
Zycze podjecia decyzji, a jak juz ja podejmiecie to pogodzenia sie z faktem jej
podjecia.
Pozdrawiam.

[zzz12]

Roznica jest taka, ze teraz sobie spokojnie pracujesz na 60% i jakos w miare
normalnie zyjecie. Zeby zyc na podobnym poziomie w Polsce, bedziesz zasuwac po
13 godz. na dobe, byc moze rowniez z weekendy (jestes stomatologiem, dobrze
pamietam?), a na konto przyszlej emerytury beda splywac marne grosze... Dzieci
bedzie wychowywac niania, a w szkole moga wysluchiwac, ze sa matolami (
autentyczne, bo dziecko bylo za madre i wiedzialo wiecej, niz nauczyciel
pozwalal). Jasne, ze decyzje podejmiecie Wy, ale czy naprawde dla dzieci bedzie
to takie wielkie szczescie i radosc? One sentymentu do Polski miec nie beda, a
wyksztalcone w Szwajcarii czy Francji dostana znacznie lepszy posag na
przyszlosc.

[ullaf]

Ja jednak mam nadzieje, ze przez jakies 3 -4 lata nie bede raczej pracowac, a
jesli juz tak to kilka godzin w tygodniu. Ciesze sie ze mam taka mozliwosc.
Z grubsza orientowalismy sie jak wygladaja place w polskim oddziale firmy w
ktorej pracuje moj maz i mamy nadzieje ze 'jeden zywiciel' rodziny na jakis
czas wystarczy.
Absolutnie nie pisze to po to aby sie przechwalac, czy cos w tym
rodzaju 'niczego sie nie boje, byt mam zapewniony'. Owszem boimy sie jak kazdej
powaznej decyzji... Boje sie ze kiedys dzieci moga miec zal ze nie zostalismy w
Szwajcarii, albo odwrotnie...
I chyba tylko glupi czlowiek sie nie boi.
mamy jakies 4 miesiace na podjeci decyzji i na pewno zastanowimy sie dokladnie
i raczej nie postalimy pochopnie, pod wplywem chwili, bo daleka jestem od
takich decyzji...

DECYZJA PODJETA!

[ullaf]

Na spokojnie w koncu podjelismy z mezem decyzje. Wracamy do Polski w lipcu
Maz uzyskal przeniesienie w ramach swojej firmy do Polski (i malo tego przez 3
lata bedzie zatrudniony przez oddzial w Szwajcarii wiec i pensja
szwajcarska , a to nam sie bardzo oplaca).
Ja bede szukac pracy na spokojnie dopiero po wakacjach .
Strasznie sie cieszymy i nie mozemy sie wrecz doczekac.

Ulla

[vincentina2]

Ula,
My wrocilismy do kraju z Fr, maz po 16 latach,ja po 4 i jestesmy troszke
rozczarowani Polska.Zwlaszcza sluzba zdrowia,slabo platna praca i zalamani
stanem bezpieczenstwa w kraju(ciagle rozboje)Mamy 2 dzieci,wiec poki nie chodza
do szkoly mozemy sie przniesc.
Planujemy znow wyemigrowac,rozwazamy Szwajc lub Luksemburg?
jak wam sie mierszka w Szwajcarii? Czy latwo jest o prace?
pozdr marta

[ullaf]

Witaj

W Szwajcarii mieszka sie bardzo przyjemnie, choc tak jak wszedzie i tu
znajdziesz problemy...
W Szwajcarii nie ma problemow z bezrobociem sla Szwajcarow, natomiast na pewno
wieksze problemy ze znalezieniem pracy maja obcokrajowcy (gdy maja do wyboru
Szwajcara i obcokrajowca zawsz wybiora tego pierwszego...) i duzo tez zalezy od
waszych zawodow. Mysle ze informatycy, lekarze nie beda miec problemow ze
znalezieniem pracy.
Jak bedziesz miec jakies pytania to chetnie odpowiem.

Ulla

[vincentina2]

Witaj Ula,
Napisz prosze jak wyglada problem wizowy dla Polakow,tudziez Francuzow>Czy
najpierw trzeba miec kontrakt pracy by sie moc o nia starac?
A jak to wyglada dla osob,ktore maja wlasna dzialalnosc?
pozd
marta z dziecmi

[edytkus]

ullaf napisała:

> Ale wlasnie ciagle nam sie marzy powrot do Polski. MOzemy
> to zrobic albo teraz, albo przez dlugo czas nie powrocimy

co sie zastanawiasz? take a shot! Lincoln did

[monisia98]

poniewaz zostałam tu strasznie słostana to musze odpowiedzieć na parę zarzutów -
co to ciebie ullaf - radze serdecznie posłuchac rodziny - oni wiedza co mówiz i
radzą ci z serca a tu na tym portalu sa same marzace osoby i idealizujące
Polske ale jakos na powrót do kraju im nie prędko.... bla bla bla bo moj maz
jest Anglikiem a tu Francuzem a czemu on nie mieszka z toba w Polsce skoro tak
bardzo ją kochacie - odpowiedz jest prosta - tam nie żylibyście żadna z was na
takim poziomie jak zagranicą ! Wiec tłumaczenie sie bo on jest obcokrajowcem
jest żadna ! Wystarczy wejsc na portal praca - praca na wyspach i prosze sami
wyjeżdzający - skoro tak dobrze w tej ukochanej Polsce czemu oni wszyscy
wyjechali ?? Z kraju mlekiem i miodem płynącego sie nie wyjeżdza a wręcz
przeciwnie zostaje!!!! Poza tym co do dorobkiewiczów polskich - oszustów to
oczywiście nie generalizujmy - znadziemy pwenie i takich co sie uczciwie
dorobili ale no właśnie takich juz jest coraz mniej nawet ci co maja firmy
legalane musza oszukiwać i kobinowac bo na swoje by w życiu nie
wyszli....wiadomo o co chodzi.
Pozdrawiam i życze dobrej decyzji - to i tak jest tylko twoja decyzja - sorry
ze tak brutalnie opisałam ci wspaniałą Polske ale z emigracji zawsze ona
inaczej wyglada.

[jagienkaa]

droga Monisiu, pomijając inne rzeczy, trochę długo zajęło by mojemu mężowi
nauczenie się polskiego w stopniu takim, żeby mógł w Polsce pracować

[brug]

Chcialabym dodac kilka spostrzezen od siebie. Od roku mieszkamy z mezem w
Szwajcarii. Przyjechalismy ze wzgledu na bardzo dobra oferte pracy dla niego.
Przedtem mieszkalismy w Warszawie. Zaznaczam, ze maz nie jest Polakiem i choc n
auczyl sie komunikowac po polsku, to jednak nie w stopniu doskonalym. Nie
uwazam, zeby po przyjezdzie tutaj nasz standart zycia niebotycznie sie
poprawil. Oczywiscie cale panstwo (opieka zdrowotna itp.) funkcjonuje duzo
lepiej, niz w Polsce, ale z tego wszyscy zdaja sobie sprawe. Jesli chodzi o
stosunki miedzyludzkie to na pewno nam sie pogorszylo. Cala rodzina, znajomi sa
teraz daleko. Pomimo tego nie chce narzekac, bo zdawalismy sobie sprawe, z czym
taki wyjazd za granice sie wiaze. Denerwuja mnie jednak skrajne, bialo-czarne
poglady w rodzaju: w Polsce jest do niczego, a gdzie indziej super, lub na
odwrot. Kazdy musi sobie odpowiedziec na pytanie jakie wartosci sa dla niego
wazniejsze, dla jednego to bedzie wysoki standart materialny, a dla innego
wartosci tzw. duchowe, rodzinne, kulturowe itp. Osobiscie znam wielu ludziw
Polsce, ktorym sie bardzo dobrze powodzi, chcociaz nie sa zlodziejami i
oszustami. Tak wiec prosze o niewydawanie jednoznacznych opinii. Wszystko jest
sprawa indywidualna. Ja osobiscie nie chcialabym zbyt dlugo mieszkac poza
Polska, bo widze, ze dla dzieci w pewnym wieku glebsze osadzenie w kulturze,
jezyku, rodzinie itp. Nie chcialabym ich jednak rowniez wychowywac na polskich
ksenofobow. Mysle, ze ciekawe i wartosciowe jest poznanie wielu kultur i modeli
zycia, ale tak, aby wyciagnac cos z tego dla siebie, czegos sie nauczyc i w
pewnym momenciepodjac takie decyzje, zeby nie zyc wbrew sobie.

[voytek74]

Ta moje odpowiedz to nie calkowicie do brug (ktora prawie calkowiecie rozumiem,
mimo ze sie nie zgadzam) ale ogolnie to wszystkich pan (moze jest tu tez jakis
pan, helo?)


1. Rok albo dwa to troche za malo aby osadzac kraj w ktorym sie mieszka.
Proponuje pomieszkac przynajmniej 5-10, wyslac dzieci do miesjcowych szkol, moze
samemu zrobic tutaj jakas edukacje, dobrze zaznajomic sie z tubylcami (jest to
naprawde mozliwe i niektorzy z nich moga stac sie Waszymi prawdziwymi
przyjaciolmi) no i poznac dobrze jezyk. Wtedy mowimy o emigracji i powrotu z
niej do Polski. Jak ktos wyjezdza za granice na dwa, trzy lata (aby troche
zarobic, nauczyc sie nowych zeczy itp) to nie jest to emigracja. Ja uwazam takie
wypady za bardzo pozyteczne ale emigracja to one nie sa.

2. Ciezko mi mowic o duchowosci czy kulturze bo czasami ciezko to zdefiniowac.
Wiekszosc Was, tak mi sie moze tylko wydaje, teskni za rodzinami i przyjaciolmi,
co jest oczywiscie w pelni zrozumiale. Ta tesknota, powoduje czasami ze czlowiek
wyobraza sobie Polske jaka chyba nie istnieje. Powiedzmy sobie prawde, wiekszosc
z Was mieszka na zachodzie poniewaz Polska jeszcze sporo odstaje od krajow
pierwszego swiata. Nie uwazam oczywiscie ze jest to cos zlego i jestem ostatni
ktory by Was za to osadzal. Mozecie sobie dorabiac ideologie ale faktem jest ze
jakby Polska byla druga Szwajcaria (czego jej bardzo zycze) to Wasi szanowni
mezowie mieszkali by w kraju nad Wisla. Jak wy mogliscie nauczyc sie
angielskiego, niemieckego, francuzkiego itp to i oni nauczyli by sie szybko
polskiego jezeli bylby to kraj bardzo bogaty, z wysokim standartem zycia i
wspanialymi mozliwosciami. Tak niestety nie jest.

3) Jezli chodzi o sama Polske to jest ona jaka jest. Jest lepiej jak bylo ale
nie jest dobrze. Zycze jej jak najlepiej. Mozemy mowic o polskiej duchowsci i
kulturze ale nie zmienia to faktu ze jest to kraj raczej biedny (na standarty
europejskie), bardzo skorumpowany i obecnie z nie najlepsza przyszloscia
polityczna. Mam dla pan mala zagadke: Jaki obecny polityk powiedzial kiedys ze:
"tylko pod krzyzem, tylko pod tym znakime Polska jest Polska a Polak Polakiem"?
Czy jak drogie panie mowia o duchowosci to czy maja panie na mysli to? Jako
podpowiedz nie jest to Sz.P. Lepper, ktory pomimo wielokrotnych prawomocnych
wyrokow sadowych zostal wicemarszalkiem polskiego sejmu. Z jednej strony burg
mowi o duchowosci a z drugiej strony boi sie o swoje dzieci (i slusznie) aby nie
wyrosly na "polskich ksenofobow"? To jak to jest: jak my tacy kulturalni,
uduchowieni to dlaczego ,w rankingu Transparency International, jestesmy na
poziomie krajow Afryki jezli chodzi o lapowkarstwo a na prezydenta wybralismy
czlowieka ktory publicznie przeklal czlowieka? Na koniec, argument ze sa tam
ludzie ktorym sie dobrze powodzi zupelnie mnie nie przekonywuje. Prawie kazdy
kraj na ziemi ma taka grupe. Nalezy sie zastanowic na ile ta klasa srednia jest
liczna, jak jest stabilna i czy sie powieksza.

Uff, ale sie rozpisalem



brug napisała:

> Chcialabym dodac kilka spostrzezen od siebie. Od roku mieszkamy z mezem w
> Szwajcarii. Przyjechalismy ze wzgledu na bardzo dobra oferte pracy dla niego.
> Przedtem mieszkalismy w Warszawie. Zaznaczam, ze maz nie jest Polakiem i choc n
>
> auczyl sie komunikowac po polsku, to jednak nie w stopniu doskonalym. Nie
> uwazam, zeby po przyjezdzie tutaj nasz standart zycia niebotycznie sie
> poprawil. Oczywiscie cale panstwo (opieka zdrowotna itp.) funkcjonuje duzo
> lepiej, niz w Polsce, ale z tego wszyscy zdaja sobie sprawe. Jesli chodzi o
> stosunki miedzyludzkie to na pewno nam sie pogorszylo. Cala rodzina, znajomi sa
>
> teraz daleko. Pomimo tego nie chce narzekac, bo zdawalismy sobie sprawe, z czym
>
> taki wyjazd za granice sie wiaze. Denerwuja mnie jednak skrajne, bialo-czarne
> poglady w rodzaju: w Polsce jest do niczego, a gdzie indziej super, lub na
> odwrot. Kazdy musi sobie odpowiedziec na pytanie jakie wartosci sa dla niego
> wazniejsze, dla jednego to bedzie wysoki standart materialny, a dla innego
> wartosci tzw. duchowe, rodzinne, kulturowe itp. Osobiscie znam wielu ludziw
> Polsce, ktorym sie bardzo dobrze powodzi, chcociaz nie sa zlodziejami i
> oszustami. Tak wiec prosze o niewydawanie jednoznacznych opinii. Wszystko jest
> sprawa indywidualna. Ja osobiscie nie chcialabym zbyt dlugo mieszkac poza
> Polska, bo widze, ze dla dzieci w pewnym wieku glebsze osadzenie w kulturze,
> jezyku, rodzinie itp. Nie chcialabym ich jednak rowniez wychowywac na polskich
> ksenofobow. Mysle, ze ciekawe i wartosciowe jest poznanie wielu kultur i modeli
>
> zycia, ale tak, aby wyciagnac cos z tego dla siebie, czegos sie nauczyc i w
> pewnym momenciepodjac takie decyzje, zeby nie zyc wbrew sobie.

[zuzik30]

Zgadzam się z Woytkiem. Ja i mąż, lekarze, po wielu latach ciężkiej,
kilkunastogodzinnej pracy, bez grosza oszczędności, zbieramy się właśnie na
Wyspy. Żyje się raz. Gorąco do tego namawiają koledzy, którzy już wyjechali.
Wszyscy twierdzą, że dopiero teraz żyją normalnie.

[bary14]

Ja dojrzewam do decyzji o powrocie do Polski. Chociaż jestem w ciąży, nie mam w
Polsce pracy, ale mam Rodzine na którą licze że mi pomoże na początku.
Potem coś musze znaleźć. Przecież ludzie w Polsce pracują!A ja tu już dłużej nie
wytrzymam.

[wysokieobcasy7]

CALKOWICIE sie z Wojtkiem zgadzam (pomimo ze to mezczyzna )
Polska zawsze bedzie w naszych sercach bo to w okncu nasza ojczyzna ale nie
nalezy tego mylic ze standardami zycia, ekonomia i sytuacja poityczna ktora nie
jest nowhere near tego co w innych rozwinietych krajach zachodnich.
tu nie chodzi o nasze subiektywne podejscie ale o statystyki, kulture
polityczna i obiektywnie mierzone statystyczne dane.

mysle ze ci co wracaja czasami myla ze soba dwie zupelnie odrebne rzeczy:
wlasne oczekiwania i wygode psychiczna z obiektywnymi realiami i sytuacja polit-
gospod. nie da sie zaprzeczyc faktom ze jestesmy za wiekszoscia krajow dobrze
rozwinietych w europei (bo n aeuropie sie tu skupiam), ze przez 50 lat nasza
indywidualnosc i kreatywnosc byly stlamszane i teraz w ciagu dekady nagle nie
staniemy sie zywym, inteligentnym i pewnym siebie narodem! moze i mamy
potencjal- ale to wszystko zabiera czas.. i kultura bycia tez jeszcze jest
daleko w lesie.. customer service, helpful attitude.. 20% bezrobocia, bieda zwl
na wschodzi ekraju.. tego nei da sie tak po prostu nie zauwazac i zyc w nowej
odrodzonej Polsce jakby Szwajcaria byla!

com'on nie oszukujcie sie! jesli wracacie do Polski to z czysto personalnych
pobudek- tesknicie do czegos/ kogos, nie czujecie sie comfortowo na obczyznie,
chcecie zmiany etc ale jesli motywem kogos jest mieszkanie w kraju o wyzszym
standardzie zycia to NA PEWNO ma zly adres im affraid..
ja kocham polske ale zajebiscie mi sie mieszka w uk i doskonale zdaje sobie
sprawe ze w uk mam duuuuzo wiecej mozliwosci nizbym miala obecnei w polsce!
tylko zaluje ze tu wczesniej nie przyjechalam tylko cale 5 lat studiow w polsce
stracilam i b malo z nich wynioslam ;-(

pa ewa

[jagienkaa]

ja zupełnie nie rozumiem dlaczego niektórzy próbują wmówić innym, jak okropnie
i niedobrze jest w Polsce! jeśli ktoś chce wrócić to dlaczego od razu inni -
tak jak zresztą autorka wątku napisała - próbują odwieść od pomysłu, przekonują
ekonomiczno-politycznymi argumentami. Nie można zrozumieć, że dla niektórych
ważniejsza jest rodzina, ojczyzna (nawet ta w nienajlepszej sytuacji, ale
kurczę daleko nam od np Rumunii...), niż posiadanie 2 samochodów i wyjazdu na
urlop za granicę?
Każdy ma swoje osobiste powody i pobudki - więc nie wiem po co się tu
denerwować że ktoś chce wrócić do kraju.

[tennessee]

Hehe, ile to sie nasluchalam od rodziny meza, ze to niedobry pomysl, bo WEDLUG
NICH to, tamto, to i tamto.. bla bla...Bo Londyn to raj na ziemi i przeciez sie
Pana Boga za nogi zlapalo.

Wrocilismy cala rodzina (mamy coreczke - patrz sygnaturka .
Ja wrocilam od lutego do swojej pracy, co to ja lubie i cenie. Mieszkamy znow
we wlasnym mieszkaniu i .. jest bosko.
Maz sie zwolnil z angielskiej pracy i.. prawie od razu znalazl nowa, dobra i
ciekawa.

Wolnosc. Poszanowanie czyjejs wolnosci.
Tego trzeba.


ps. Buziaki dla Ciebie, Jagienka!!

[agusia.h]

Ja od drugiej strony.
Miałam podobną przeprawę w Polsce, gdy zastanawiałam się nad wyjazdem do UK.
Część znajomych i rodziny zachęcała do wyjazdu, a część próbowała mi to
wyperswadować. Zdecydowałam się dołączyć do męża i jestem w UK.

Najlepiej zrób listę plusów i minusów.
Powodzenia,
Aga

[agaskup]

Czytam sobie te wasze listy i postanowiłam też napisać jako Polka mieszkająca w
Polsce. W Polsce nie jest dobrze, pod względem ekonomicznym. Skończyłam studia
i zarabiam 1200 zł. Mąż mój również po studiach pracuje po 12 godzin dziennie i
to się opłaca o tyle, że jakoś w miarę funkcjonujemy. Spłacamy kredyt
mieszkaniowy, samochodu nie mamy, bo nie mamy praw jazdy. Nauczyliśmy się tu
żyć i nie jest najgorzej. Nie mamy wielkiej fortuny i nie dorobimy się nie
wiadomo czego, ale mimo wszystko jesteśmy szczęśliwi, w miarę. Mamy przyjaciół,
rodzinę, nasze dziecko ma dziadków, wujków i ciocie. Tu naprawdę nie jest tak
źle. Dodam jeszcze, że mieszkamy w 120 tys. mieście. Tu jest w miarę spokojnie,
żyje się wolniej i to jest fajne. Pozdrawiam wszystkich. Agnieszka.

[ewazy]

tak jakbym siebie slyszala.ja mieszkam 14 lat w austrii.tez dorobilismy sie 3
dzieci.dobrze nam sie powodzi.maz jest informatykiem.i bardzo ,bardzo tesknie
za polska,rodzina,kilkoma przyjaciolmi.mamy tez w polsce nasz domek.zatesknilam
za polska kiedy urodzilam pierwsze dziecko,brakowalo mi rodzicow.patrzylam z
zazdroscia na innych dziadkow,ktorzy spaceruja ze swoimi wnukami.coraz czesciej
chodzi mi to po glowie,zeby wrocic do domu

[robak.rawback]

nie czytalam niestety tego co wyzej zostalo napisane ale mam ochote
odpowiedziec - jak tesknicie i czujecie ze tu jest wasze serce to wracajcie do
polski. natomiast dobrze sie w polsce zyje wtedy jak sie ma na to sporo kasy i
z tym sie trzeba liczyc.

[asiek1975]

Ja tez bym chciala wrocic do Polski po 10-ciu latach w UK ale jak pomysle, ze
mialabym zaplacic niebotyczny podatek to chyba poczekam az przepisy sie zmienia
i nie sciagna ze mnie fortuny...

[wdrodze]

Jesli ktos ma do czego wracac,niech wraca.Ja owszem mam rodzine i brata w
Polsce do ktorych tesknie i odwiedzam raz na rok.Ale tu mam meza Anglika i
coreczke i zyje mi sie lepiej niz zylam w Polsce pomimo ze pracuje w gorszym
zawodzie.Pracuje jednak nad jezykiem i kwalifikacjami i teraz moze byc juz
tylko lepiej.Nie chce krytykowac Polski,ale tak wyszlo ze tu znalazlam
szczescie i na razie pomimo pewnych trudnosci zwiazanych z pobytem w obcym
kraju,w tym momencie nie wrocilabym do Polski.

[mrufkaa]

Ja cieplo mysle o powrocie, ale takie rzeczy przerazaja mnie do kosci:
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34474,3146982.html

[wdrodze]

Niestety coraz bardziej od czasow nowego prezydenta jest to kraj nietolerancji
religijnej i neguje sie wolnosc myslenia.Nie mialabym tam latwego zycia bedac
zona niekatolika bez slubu koscielnego z wielkimi oporami podchodzaca do
praktyk religijnych.Dla mnie Bog jest w sercu i niestety coraz mniej mam
przekonania do instytucji.

[california89]

W Polsce uwazam nie jest tak strasznie tragicznie ale nie jest dobrze. Wynika
to z tego ze niestety 50 ustroju ktory nie za bardzo pozwalal na progres i w
wiekszosci trzymal panstow w miejscu, do pewnego zrozumienia zniszczyl dobre
perspektywy na wiele, wiele lat. Napewno ludzie ktorzy sa daleko od rodziny
tesknia.....tak jest zawsze obojetnie kim sie jest. Poprostu trzeba wziac pod
uwage to ze w Polsce jest nie stabilnie. Nigdzie nie jest rozowo i kazdy kraj
(nawet ten naj bogatszy) ma swoje problemy. Polsce jeszcze zajmie wiele lat
aby dojsc do pewnych standartow ktore w krajach Europy zachodniej sa normalna
czescia zycia codziennego. Ale dla mnie naj bardziej dobijajaco rzecza w
Polsce to jest wlasnie podejscie wileu ludzi to takich rzeczy jak religia,
moralnosc, prawa ludzkie itp. Nie mowie ze w innych krajach nie my ksenofobii,
homofobii czy innych podobnych rzeczy ale nie na takim stopniu jak w kraju.
Uwazam ze jest lepiej byc naprzyklad osoba religijna w kraju ktory jest
tolerancyjny i otwarty niz byc osoba nie religijna, w kraju ktory w wiekszosci
wciska wszystkim katolicyzm. Ja nikomu do kosciola nie bronie chodzic ale nie
zycze sobie zeby panstwo wtykalo sie do moich decyzji ze swoimi przekonaniami
religijnymi i itp. Wlasnie razi mnie ta nie tolerancja do ludzi ktorzy nie
chodza do kosciola, nie wysylaja dzieci na religie, walcza o prawa dla
WSZYSTKICH ludzi i wogole. Nie mowie ze jest to panstwo dyktatorskie ale nie
jest miejscem otwartym i "oswieconym" na moje standarty 21 wieku. I te
ostatnie wybory nie byly dla mnie szczesciem poniewaz za duzo ludzi wedlug mnie
cofa sie a nie brnie doprzodu. MOze zycie jest bardziej wolne w kraju ale nie
daje tyle mozliwosci (na ktore trzeba sie napracowac owszem) co inne kraje
pierwszego swiate. Polska to nie 3 swiat ale przykro mi ze daleko jej jeszcze
do 1 swiata.

[trissie]

Trochę to dziwne i zamotane, że brak moralności kojarzy Ci się z postępem, z
moich doświadczeń wynika też, że nie tak łatwo jest być katolikiem mieszkając w
postępowej, tolerancyjnej i pozbawionej moralności Europie. Tolerancja? Owszem,
ale dla homoseksualistów, jednak juz nie dla katolików.

"Polska to nie 3 swiat ale przykro mi ze daleko jej jeszcze
> do 1 swiata."

Zwracam Ci tez uwagę na to, że to właśnie w krajach trzeciego świata ogromnym i
masowym zjawiskiem jest aborcja, zwłaszcza na dojrzłych żeńskich płodach, stąd
zachwianie równowagi demograficznej w tamtych regionach. Tak więc jeżeli
staniemy się bardziej postępowi, będzie nam jednak bliżej do trzeciego niz do
pierwszego świata, jak to ładnie określasz.) pozdrawiam gorąco