a gdy facet sie dowie

[gruszka_na_wierzbie]

czy jest tu dziewczyna ktora odwazyla sie powiedziec o swojej chorobie swojemu
chlopakowi? co on na to? zostal czy nagle wielka milosc prysla?

[g-malgosiag]

ja się odważyłam, ale w niczym mi to nie pomogło. Mój facet zbagatelizował
sprawę, powiedział coś w stylu że w głowie mi się poprzewracało. A ja załamana
więcej nie poruszyłam tego tematu. Wstydziłam się. Choć w pierwszej chwili
próbowałam mu wyjaśnić że to choroba a nie moje kaprysy. On nie słuchał, ja
temat ucięłam. I walczyłam z tym sama. On poszedł do wojska. A ja walczyłam
przez ten rok, aż w końcu wygrałam. I nigdy już nie poruszyłam tego tematu z nikim.

[gruszka_na_wierzbie]

aha, dzieki... czyli dalej nic nie wiem wszystko od niego zalezy hmm

[die-ana]

To samo było u mnie... Moj facet powiedział, że w głowie mi się przewraca, bo
przeciez jestem "piękną i zgrabną kobietą", a wymyślam, że jestem gruba..
Stwierdził też, że ludzie mają straszne problemy, a mój jest urojonym problemem
"z dupy". Przykre.

[gruszka_na_wierzbie]

o kurde, to faktycznie zkoda tylko z drugiej srony spokoj boma to gdzies a z
drugiej zle bo moglby pomoc

[beatrishe]

hm, myślę, że to smutne o czym piszą dziewczyny...ja czułabym się w takiej
sytuacji rozczarowana i jeśli juz powiedziałabym facetowi(a szczerze
powiedziawszy nie wyobrażam sobie żeby było inaczej)to oczekiwałabym chociaż
PRÓBY zrozumienia, jakiejś empatii, albo przynajmniej wysłuchania. Ignorancja
prezentowana przez panów wydaje mi się co najmniej egoistyczna...pzdr!

[edetan]

Szczupła dziewczyna mówi facetowi, że jest za gruba i jest to dla niej duży
problem, to co facet ma zrobić? Pomyśli że dziewczyna przesadza, wymyśla sobie,
wydziwia. Przecież facet widzi, że wcale nie jest gruba.
I co? Że ma tak po prostu ją wysłuchać (bez udzielania rad co chwile), że ma
próbować zrozumieć, że ma po prostu być obok? Nie, no bez przesady.

[fionaaaonline]

Ja w sumie nie mam chłopaka i nigdy nie miałam.Ostatnio jednak poznałam bardzo
fajnego chłopaka.Imponuje mi swoją inteligencją i szacunkiem jaki ma do
kobiet.Rozmawiamy już ze sobą jakiś czas i postanowiłam(ponieważ większość
znajomości internetowych rozpadało się jak tylko wysłałam swoje zdjęcie czy
spotkałam się w realu)że skoro wie już jak wyglądam bo widział moje zdjęcie to
muszę mu powiedzieć o moich kłopotach psychicznych.Stwierdziłam że mam to gdzieś
i jeżeli Mu to będzie przeszkadzać to niech to się rozpadnie już na samym
początku.Pomyślałam że nie mam siły ciągnąć czegoś w nieskończoność co za chwile
może się zakończyć.Jakie było moje zdziwienie kiedy zapytał mnie co mi jest(ja w
sumie sama tego nie wiem)i zapytał się czy to da się wyleczyć.Powiedziałam że da
się i ja walczę o to aby być zdrową aby siebie akceptować taką jaką jestem a nie
odchudzoną o 20 kg bo wtedy moja waga będzie prawidłowa.
Powiem szczerze że podziwiam tego chłopaka za cierpliwość jaką do mnie ma.Moje
humory nie są łatwe do zniesienia ale Jego to nie przeraża i mimo tego co mu
powiedziałam o swojej chorobie, mimo moich nastrojów nadal mnie lubi.
Bardzo mnie to cieszy dlatego postanowiłam że zrobię wszystko aby wyzdrowieć -
nie - nie dla Niego ale dla siebie aby móc żyć w szczęśliwym związku.

[edetan]

Podoba mi się Twoje podejście. Zresztą wyobraź sobie jak byś się czuła gdybyś
miała ukrywać swoją chorobę, a jak się czujesz teraz. Szczęście że trafiłaś
akurat na taką osobę.

Zastanówcie się czy gdybyście trafiły na osobę, która chciała by was wysłuchać,
starała się zrozumieć, czy będziecie potrafiły to dostrzec i z tego skorzystać?
Nie mówię tylko o partnerach ale ogólnie o ludziach naokoło.

[beatrishe]

>Szczupła dziewczyna mówi facetowi, że jest za gruba i jest to dla niej duży
> problem, to co facet ma zrobić? Pomyśli że dziewczyna przesadza, wymyśla sobie,
> wydziwia. Przecież facet widzi, że wcale nie jest gruba.

- bardzo to głębokie spojrzenie na sprawę(sic!)

>I co? Że ma tak po prostu ją wysłuchać (bez udzielania rad co chwile), że ma
> próbować zrozumieć, że ma po prostu być obok? Nie, no bez przesady.
-Jesli ktoś nie rozumie, bo nawet nie próbuje zrozumieć to tym bardziej nie
powinien udzielać żadnych rad!
>Nie, no bez przesady
- jeśli tak się facet męczy i poświęca to może lepiej dla kobitki żeby się
ulotnił z jej życia, bo więcej napsuje niż pomoże....

[edetan]

Mój post to była jedna wielka ironia :)
Mogłem się domyśleć, że ktoś to poważnie potraktuje. W końcu można spotkać osoby
które na prawdę tak myślą.
Pozdrawiam serdecznie

[annarchia]

Ja mam BPD (i fazy anoreksji/objadania się wchodzą w to zaburzenie). Byłam z
facetem 3 lata. Od początku wiedział o wszystkim. Woził mnie na każdą wizytę do
psychiatry, odwiedzał mnie w każdym z kilku szpitali psychiatrycznych. Gdy
chciałam przerywać terapię, to mnie mobilizował. To był kochany chłopak. NIGDY
nie powiedział, że sobie wymyślam.
Zerwałam ja (zmienne nastroje BPD...), on się załamał.

[gruszka_na_wierzbie]

annarchia- no to dalas popalic;) pozdrawiam

[loiseau]

W moim przypadku powiedzenie mojemu chłopakowi o ED było jednym z ważniejszych
elementów zdrowienia. Wiem, że mam szczęście - jest wspaniałą osobą, raczej
zrozumiał i wspierał. Paradoksalnie, pozwoliło się to nam do siebie zbliżyć i
stworzyć więcej przestrzeni na intymność (rozumianą jako wspólne bycie razem,
pokazywanie sobie czasami swojej bezbronności)

[nuria147]

Ja powiedziałam na samym początku. Nie wyobrażałam sobie tego ukrywać.
Chorowałam w zeszłym roku (tzn wtedy było najgorzej, drastyczny spadek wagi,
zagrożenie życia, miesiąc w szpitalu). M. poznałam w tym roku, już na studiach,
kiedy- przynajmniej powierzchownie- byłam ... nie wiem jak to ująć... zdrowa?
zdrowsza? W każdym razie wyglądałam już całkiem w porządku, więc On raczej by
się nie domyślił. Chciałam jednak być fair, a może nawet podświadomie chciałam
go zniechęcić.
Nie pamiętam już jego pierwszej reakcji (tzn była raczej pozytywna, ale M.
potraktował to jako epizod z mojego życia) ale ta sprawa wielokrotnie rzutowała
na nasz związek. Kiedy tylko wspominałam o tamtym okresie (tzn anoreksji) M.
ucinał wątek i mówił, że już mnie to nie dotyczy. Myślałam, że się tym nie
przejął i bagatelizuje sprawę, jednak nie dawno wyszło na jaw, że zwraca dużą
uwagę na kwestię mojego jedzenia, wie, że np. nadal trochę "boję się" dużej
ilości tłuszczu więc się pilnuje gdy np. robi mi kanapkę.
Generalnie związek bardzo mi pomógł (przypomniało mi się, że półtora roku temu
moja psycholog stwierdziła, że jako lekarstwo "przydałby mi się" chłopak-
potraktowałam to oczywiście jako żart, ale teraz widzę, że nie było to takie
głupie :)) . Nieco ponad rok po najgorszym okresie choroby mogę powiedzieć, że
właściwie jestem zdrowa- i nie chodzi mi tylko o mój wygląd, ale przede
wszystkim sposób myślenia, jedzenia, otwarcie się na ludzi, "wrzucenie na luz",
etc. Oczywiście, pojawiają się myśli, że moje nogi/brzuch lepiej wyglądały x kg
temu, ale szybko pryskają.
Podsumowując- uważam, że trzeba/warto powiedzieć partnerowi o chorobie, ale
jednocześnie nie liczyć od razu na pełne zrozumienie bo jednak ED są obce
większości facetów. Ale i tak -przynajmniej wg mnie- łatwiej żyć z tym gdy z
kimś się podzieli swoimi wątpliwościami, zmartwieniami, etc i gdy druga osoba
STARA SIĘ Ci pomóc.
Przepraszam, że tak się rozpisałam :)