żona anorektyczka

[zonpio]

Witam Jestem mężem o 19 letnim stażu, z dwójką dzieci 16 i 11 letnich.
Anoreksja żony rozpoczęła się ponad 4 lata temu. Zaczęło się przymusową dietą
po zabiegu usunięcia woreczka żółciowego. Na początku nie zauważyłem niczego a
teraz to już tylko koszmar. Żona jest osobą wykształconą, inteligentną i
zawsze we wszystkim była perfekcjonistką. Moje wszelki próby pomocy a teraz
walki na nic się zdają. Obecnie waży około 39 kg przy wzroście 156 cm. Kilka
razy przerywała terapię psychologiczną i psychiatryczną. Nasze życie to ciągła
kłótnia w obecności dzieci, brak jakichkolwiek więzi czyli całkowity rozpad
małżeństwa. Ja nadal ją kocham ale nie mam już sił. Sam zaczynam dostrzegać
objawy depresji u siebie. W tym wieku (po 40-tce) człowiek już szuka
stabilności a nie układania życia na nowo. Zaczynam się już zastanawiać nad
leczeniem przymusowym ale to już ostateczność. Wiem że piszę dużo o sobie ale
chciałem zwrócić uwagę na to jaki degradujący wpływ na swoją najbliższą
rodzinę ma chora. Jako ojciec i mężczyzna zaczynam się czuć zupełnie zniszczony.

[ankaaa]

Bycie w związku z chorą osobą może być koszmarem, jak najbardziej.
Pomyśl GŁÓWNIE o pomocy dla samego siebie, jak również dla dzieci.
Ubezwłasnowolnienie jest złym pomysłem - bo jak żona będzie chciała
chorować to i tak to zrobi. Taka jest prawda.


Ale clue:
- znajdź w google: certyfikowanych psychoterapeutów Polskiego
Towarzystwa Psychiatrycznego /lub Psychologicznego/ i wśród z nich
znajdź specjalistę. Dają jakąś większą gwarancję na wyleczenie.
- wejdź na forum www.glodne.pl i tam jest masa praktycznych porad
dla osób bliskich.

[magor_ek]

Rozumiem twoje rozżalenie, bezradność wobec choroby żony, ale nie
rozumiem, czemu kłócicie się w obecności dzieci? Czemu tylko ją i
jej chorobę obwiniasz za rozpad waszego małżeństwa? Sobie nie masz
nic do zarzucenia? Skoro żona nie chce się leczyć, pomyśl o terapii
dla siebie samego i mówię to bez złośliwości...

[zonpio]

Pisząc ten post spodziewałem się i takich głosów. Dlaczego kłócimy
się przy dzieciach ? Czy wiesz co to anoreksja? U żony to już etap
gdy jej wrogami staje się cały świat. Dzieci też są wrogami bo chcą
by jadła. A co do rozpadu małżeństwa to przed chorobą uważano nas za
udany związek i myślę że nim byliśmy. Co do mojego leczenia, to
chyba z miłości do dzieci i chęci pomocy jej. Trudno się nie kłócić
gdy wszystko robisz źle i nie akceptujesz jej powolnej samobójczej
śmierci. Żeby zrozumieć to piekło trzeba je przeżyć, czego nie życzę
nawet wrogom. Na takie sprawy nie można patrzeć przez pryzmat
solidarnosci płci. To dla mnie i moich dzieci katastrofa.

[magor_ek]

Wiem co to anoreksja - choć wolałabym nie wiedzieć. Terapia dla
Ciebie i ewentualnie twoich dzieci, służyć miałaby temu byście
nauczyli się psychicznie i emocjonalnie radzić z chorobą twojej żony
i ich matki. Ta sytuacja ma wpływ na ich rozwój, i Ty i one
jesteście w jej chorobę uwikłani i aby temu zaradzić przydałaby się
wam terapia (dlatego pisałam, że radzę to bez złośliwości, ale chyba
nie zrozumiałeś). Żony do leczenia nie zmusisz, ale możesz sprawić
że ty i twoje dzieci nauczycie się sobie radzić z jej chorobą.
Pozdrawiam

[ankaaa]

Warto żebyś poszedł na terapię dla SAMEGO SIEBIE. Oczywiście,
zyskają na tym twoje dzieci, a i żona paradoksalnie.
Znajdź tylko dobrego specjalistę.

Broń Boże nie wysyłaj dzieci na terapię ;) li tylko z racji choroby
matki. Jest to jej choroba i to ona powinna się leczyć.

Ty możesz jedynie - bądz aż - zmniejszyć negatywny wpływ jej choroby
na nie. I doprowadzić do sytuacji, kiedy żonie znudzi się
chorowanie.

Z anorekeksji można się wyleczyć całkowicie.

[zonpio]

To co napisałem nie obrazuje w paru procentach mojego życia. Kocham
dzieci ale ciagle mam dylemat co lepsze. Czy życie i wychowanie w
tej atmosferze czy odejść. Nie chcę przedstawiać siebie w takim czy
inny świetle, bo wiem że człowiek sam nie jest w stanie oceniać
siebie i swojej sytuacji obiektywnie. My faceci też potrzebujemy
trochę ciepła, życzliwości i zrozumienia. Czy moje życie to ma już
być tylko poświęceniem i do czego to w końcu doprowadzi. Dla mnie
anoreksja to powoli choroba uosobiająca najwyższy szczyt egoizmu. Ja
nie chcę tak jak niektórzy faceci nowych doznań, namiętności i
przygód. Dla poprawnego funkcjonowania mojej psychiki a co zatem
idzie w parze z poprawnymi stsunkami rodzinnymi nie mogę sidzieć
tyko w domu (bo żona unika już wszystkich), odizolowała mnie od
rodziców, znajomych, nie jadamy już prawie wspólnych posiłków a to
też czynnik silnie wiażący nie wspominając już o erotyce która dla
meżczyzny jest badzo ważna. Gdy żona wchodzi do domu panuje strach.
Dzieci boją się bo najpierw jest wizytacja. Już pół godziny przed
przyjściem wszystko musi lśnić. Podłogi ściera na okrągło płynem do
czyszczenia luster (niestety występuje u niej obsesyjna nerwica
natręctw). Dzieci mimo największych wysiłków (tak jak wszyscy)
otrzymują tylko uwagi że "wszystko jest nie tak". Jak terapia może
nam pomóc ??????

[magor_ek]

jak? ano np. tak?
1. zrozumieć że twoja żona jest chora, a jej choroba to nie egoizm i
widzimisię
2 przestać podporządkowywać się jej "regułom gry": jakim cudem żona
odizolowuje cię od świata? nie masz własnej woli?; przecież dalej
możesz jadać wspólne posiłki z dziećmi - jak ona nie chce jeść.
trudno niech nie je.; chce podłogi czyścić płynem do luster - a
niech czyści.. nie musicie podporządkowywać się jej obsesjom
3. dać sobie prawo do własnego życia, zamiast poświęcać się i
biadolić że się poświęcasz

widisz całą tę sytuację czarno biało. terapia pozwoliłaby ci może
dojrzeć w niej szarości...

[ankaaa]

Jesteś facetem po 40 więc myśl ;) O ! ;)
I tak jak to faceci mają w zwyczaju <lol> - zadaniowo.
Znajdź psychoterapeutę - jak, podałam w 1 poście.
Na tym etapie - twoim zakichanym obowiązkiem jest ochrona dzieci i
danie im choćby namiastki bezpieczeństwa.
No i - poza życiem w "tej' atmosferze a odejściem jest jeszcze parę
lepszych rozwiązań.

I jak Magorek napisała - gdybyś SAM poszedł na terapię to
wiedziałbyś /i co najważniejsze - potrafiłbyś to zrobić/, że chora
osoba nie może terroryzować wszystkich /baaa, nawet jednego ;)/
domowników.
Dlaczego Wy się dostosowujecie do jej zasad "gry" ?

Ja się akurat z Tobą zgadzam - choroba jest jak najbardziej szczytem
egoizmu ...