Coś o chorobach psychicznych |:/

[gem3]

Yo! Dodałam ten post, ponieważ zauważyłam, że tu się wszystko kręci koło
objawów fizycznych. Dlatego postanowiłam uświadomić niektóre osoby, które
wchodzą tu z zamiarem wpakowania się w to całe gawno...I dlatego, żeby się
podzielić z wami własnym doświadczeniem. Taka mała niewinna dietka może
przerodzić się w bulimię a wtedy nawet nie zauważycie kiedy wylądujecie na
stałe w wariatkowie. Ja przez bulimię miałam do siebie wstręt, bo uważałam
się za grubasa i kościotrupa jednocześnie. Ale najgorsze to to że
doprowadziło to do rozdwojenia jaźni...Jakoś z tego wyszłam, ale nie
radzesobie wmawiać takich rzeczy bo od tego się zaczyna. Jak macie jakieś
doświadczenia o podłożach psychicznych waszej choroby i ich skutkach to
piszcie...pozdro...

GEM

[Gość: Alya]

No to zakładamy poradnik psychologiczny. Ale wiecie co?To nawet ciekawe, a jak
to jest? Gadasz do sieie czy co?Kiedyś chciałam być chora psychicznie. Wiem że
to dziwne, ale tak po prostu miałam.

[Gość: Missy]

Tak... z jednej strony jesteś silna i indywidualna, nie pokazujesz swoich
problemów i nie mówisz o nich, bo boisz się zostać zraniona, a z drugiej
strony czujesz nieodpartą chęć wyżalenia się, bo to wszystko Cię przerasta. I
jesteś uczuciowa i łatwo Cię zranić, ale "budujesz" wokół siebie mur, otaczasz
się skorupą, żeby nikt nie wiedział, jaka jesteś naprawdę... Dwie osobowości?

Missy. :)

[gem3]

No...to jest dokładnie to! Jestem skorpionem i niby to jest typowe dla mnie, że
nie lubie się zwierzać, nie okazuje emocji, ale jak to się w sobie kisi za
długo to potem jest coraz gorzej. Dochodzi do tego, że dzielisz się na dwie
osobowości, całkiem odmienne od siebie...

[mskaiq]

Ja mysle ze sa w nas dwa glosy. Jeden ten dobry a drugi ten ktory prowadzi do
problemow. Ten zly probuje nas doprowadzic do do coraz wiekszych problemow az
do kompletnego zniszczenia. Nie mozna sie mu poddac, ta druga osobowosc da sie
pokonac ale nie jest latwo. Trzeba wlozyc duzy wysilek aby sie z tego wyzwolic.

Jennym z problemow jest ze my czesto nie wiemy co jest zle a co dobre. To
dotyczy naszego ciala ale takze naszej sfery mentalnej. To co potrzebne jest
cialu to cwiczenia fizyczne i zdrowe zywienie. To co potrzebne jest naszej
sferze mentalnej to rozumienie co jest zle a co dobre. My tracimy wartosci
ktore trzeba za wszelka cene zachowac. Bez tych wartosci zawsze bedziemy sie
pakowac w problemy.
Serdeczne pozdrowienia.

[Gość: Ciocia Dobra Rada]

gem3, piszesz: "przez bulimię miałam do siebie wstręt". Chcę napisać coś o
sobie i to (chyba) nie z prostej chęci, by pozwierzac się po zwierzęcemu. Moja
droga zaczęła się na antypodach Twojej. Wyszło z depresji, z depresji wyszedł
brak akceptacji dla siebie, z tego wynikło, że jestem głupia i brzydka. Dziecię
bezmyslnie utożsamiło wówczas brzydotę z nadwagą? A może anoreksja wzięła się
nie z zewnątrz, z kultury, lecz z wewnątrz, z psychiki? Skoro jestem głupia i
brzydka, to muszę się umartwiać. I nie jeść, szczególnie tego co najlepsze.
Tak funkcjonuje depresja: po kolei wyłączają się kolejne funkcje życiowe. Po
anoreksji przyszła dekoncentracja - nie mogę czytać i oglądać filmów (i to nie
dlatego, że obsesyjnie myślę, co by zjeść), chorobliwa senność, nieruchawość:
trudnością na miarę wspięcia się na K2 jest wzięcie prysznica z moim WSTRETNYM
NAGIM CIAŁEM, przygotowanie sobie jedzenia, a nawet wysiusianie się (w
konsekwencji rozchorowałam się na pęcherz), obrzydzenie do siebie podczas sexu.
Mam siłę zrobić cokolwiek tylko po alkoholu albo na speedzie. Podsumowując:
jedzenie, wydalanie, spanie, "mobilność", prokreacja. Nic, tylko czekać, aż
przestanę oddychać - to kolejny krok w postępującym rozkładzie mojego życia,
które niepostrzeżenie zaczęło opierać się na nałogu niejedzenia, picia alku (od
2 m-cy nie zjadłam żadnego, nawet "anorektycznego" posiłku - po szkole od razu
piwo, co najwyżej grzane z miodem), na speedzie.
Prochu nie odkryłam. Anorektyczki to zazwyczaj dziewczyny z "dobrych domów",
otaczane opieką, takie, które już przed urodzeniem miały wyznaczony cel:
sukces, które nie mogą zawieść oczekiwań rodziców. Za domniemane "złe
zachowanie" nieświadomie wyznaczają sobie karę - głodówkę. (To chyba inny
gatunek niż te, co chcą zwrócić na siebie uwagę przez wychudzenie).
Moją tezę popiera fakt, że psychiatra zapisał mi Asentrę - lek na depresję, a
historie o nałogach puścił troszkę mimo uszu, zostawiając je psychoterapeucie.
Widocznie uznał depresję za pierwotną.
Ale na pewno bywa i tak, że to zaburzenia jedzenia są pierwotne, potem pojawia
się depresja. Czy cos innego.
Pozdrawiam.