nawrót anoreksji

[marcinklipa]

było dobrze i skonczyło się. wystarczyła trudna sytuacja życiowa i
zaczęło sie sypac -z trudem budowana normalnosc...stwierdziłem, że
wpadłem w depresje i z gotową diagnozą - po pół roku męki -
zdecydowałem sie na wizytę u psychiatry. nie mogłem uwierzyc w
diagnozę - anoreksja. nadal nie wierzę. jakim cudem wróciła? tak
bardzo się pilnowałem.znam ją na wylot - przyczyny, symptomy,
skutki. a jednak zaatakowała podstępnie. minęło 10 mies. od
postawienia diagnozy (nie mogąc uwierzyć konsultowałem sie jeszcze w
międzyczasie z innymi psychiatrami i psychologami), ale nadal nie
czuję i nie wierzę, że znowu jestem chory. na skierowaniu od lekarza
wyraźnie wydrukowano diagnozę " anoreksja", ale ja wiem swoje:(to
nie pozwala mi podjąć leczenia, bo przecież wszystko jest ok. jak
siebie przekonać, że potrzebuję pomocy? niby jestem doświadczony w
te klocki, i mimo całej mojej przemądrzałości na temat a. wiem, że
sam sobie nie poradzę. co robić? i jeszcze jedno - jak poprosić o
pomoc? nie umiem i nienawidzę tego robić. chciałbym być
samowystarczalny...

[mauamee]

marcinklipa napisał:

> było dobrze i skonczyło się. wystarczyła trudna sytuacja życiowa i
> zaczęło sie sypac -z trudem budowana normalnosc...

a gdy napisałam ten post
forum.gazeta.pl/forum/w,592,112334034,112812152,Re_A_ja_NAprawde_z_tego_wyszedlem.html
to oberwałam, że frustracje wylewam

[anty_pro_ana]

Jest zasadnicza różnica pomiędzy tym jak napisał marcinklipa, a twoimi słowami.
Z jednej strony mamy opisanie własnego problemu, z drugiej czepianie się
wypowiedzi innych. W dodatku z marnymi podstawami merytorycznymi. Nie chcesz
albo boisz się opisać swój problem wprost, sformułować go swoimi słowami, więc
tylko komentujesz wypowiedzi innych. Co innego przyznać się do swojej frustracji
i nazwać ją po imieniu, co innego wylewanie jej na innych.