RODZICE MNIE PRZYŁAPALI ......wreszcie

[Gość: Donia]

CZEŚĆ.wczoraj był przełomowy dzien w moim życiu.Tata przyłapał mnie na
wymiotowaniu.Była długa rozmowa ze zrozumieniem z jego strony,gorzej mama ale
ona tylko słuchała.Cieszę sie, że tak się stało,wreszcie będe mogła podjąć
normalne leczenie a będzie to oddział zamknięty.Po rozmowie podziękowałam im
i powiedziałam,że czekałam na ten moment 3 lata.Mimio,że już dziś się raz
objadłam, i tak czuje sie dużo lepiej bo juz nie jestem sama.Zachęcam was do
tego będzie Wam łatwiej.Ja też się strasznie bałam ale napewno nie ma
rodzica ,który by podszedłnobojetnie do tego,każdy chce rarować swoje
dzieci,pozdrawiam.

[Gość: l]

PO CO CI ODDZIAŁ ZAMKNIĘTY !!!!!!!!!!!
TYLE OSÓB PO SZPITALU - OCZYWIŚCIE PO FAKCIE ( dŁUUUgim) - PISZE, ŻE SZPITAL
NIE BYŁ DOBRYM WYBOREM !!!

TERAPIA !!!
ŻAdne LEKI - co poniektóre uczciwie mówią, że to kolejny wybieg, że nic nie
pomaga etc.

Tylko NIE PAKUJ SIĘ DO SZPITALA !!!

[Gość: ...]

Szpital to złe miejsce - zrozumienie rodziców to sprawa pierwszorzędna!

[Gość: magda]

Nie słuchaj tego! znam wiele osób (no może nie tak wiele, ale sporo) osób,
które chorują na a/b i wiesz co im pomogło w wyjściu z tego? właśnie szpital>
Uwierz mi, to najlepsze wyjście. Bulimia ma charakter nałogowy i najlepsze
będzie odseparowanie Cię od środowiska, w którym się to dzieje, żebyś mogła
wrócić do normalnego życia.
PROSZĘ CIĘ! nie rezygnuj ze szpitala!!
trzymaj się ciepło

[amelka201]

szczerze mowiac sama zamknelabym sie na jakis czas do spitala....tylko nie
wiem.Jakos nie moge,nie mam czasu teraz.Poza tym pamietam tez jak powiedzialam
o moim problemie mamie.Na jakis czas tez czulam ulge,przypł sił ze jednak mi
sie uda,niestety nie trwało to długo.Znowu zaczelam sie
ukrywac,rzygac,kłamać.Jak sie mama pytała jak sobie daje rade to zawsze mowilam
ze wsztytko w porzadku,panuje nad sytuacja.Niestety było inaczej.Teraz od
dłuższego czasu jest dobrze,naprawdę już dlugo nie wymiotuje,czasem zdarza raz,
ale nie tak jak kiedyś, że pare razy dziennie.Biore fluoksetyne i gdybym miała
możliwość pójścia do szpitala nie wahałabym sie spróbować.Pomoc rodziców jest
ważna,ich wsparcie rownież, ale my same musimy zrozumieć ze bulimia sie do d...
i prowadzi do samodestrukcji.Tylko nasz upór,silna wola i determinacja jest
najważniejsza.A naprawdę warto :) Życze powodzenia na 'nowej drodze życia'.
Pozdrawiam

[Gość: ka gie beeeeee]

co prawda NA SZCZĘŚCIE rodzice jeszcze mnie nie przyłapali, ale jak się
dowiedzą to będzie Wietnam u mnie w domu... Nie wszystkie laski które się
odchudzają to prymuski kochane przez rodziców!!!!! Dla mnie to samobójstwo!
Wolę się zagłodzić. Jeśli nie mogę nic powiedzieć rodzicom, to nie mogę się
leczyć... I tu się koło zamyka, to nie jest problem ale moja codzienność...
Nie wiem jak wy, ale ja nienawidzę swoich starych. Za wszystko.