mam dość

[agi19]

Wiecie co? Mam już dość i obżerania się i odchudzania, a normalnie jeść nie
umiem.Czekam na leczenie, ale do tej pory muszę jakoś żyć!!! A w dodatku chcę
być chuda!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!

[lexxia]

a wiesz cio ma ten sam problem:( w tym momencie mam najnizszy stan
deprechy...znow przytylam po meczarnaich na diecie, zawalam studia i ogolnie
cale swoje zycie pierdziele:( skad jestes? Pozdro

[alannia]

ja tez mam dosc....uz nie umiem normalnie....znowu mialam atak...to juz 3ci
dzisiaj....fu....fu...fu...fu

[lexxia]

nie rozumiem tego zycia!!! za jakie grzechy mamy tak cierpiec, wiem inni maja
gorzej ale to tez sie moze zle skonczyc...kiedys wytrzymalosc sie konczy, ja
juz nie raz myslalam nad pojsciem na tamten swiat, glupie!!! bardzo dobrze
zdaje sobie sprawe z mego stnu i z tego ze to co wyrabiam jest bezsensem ale
nie potrafie z tym skonczyc...chce sie leczyc ale jakos inni tego mi nie
ulatwiaja bo co szukam pomocy inni maja to....takze czy ktos mi powie czy to
jest sprawiedliwe???????????

[agi19]

Hej, jestem z Warszawy. Szkołę zawaliłam, dyra ciągnie na siłę, bo szkoda tak
przed obroną. Nigdzie nie chodzę, myślę tylko o żarciu: może po 2000kcal, a
może 1000, a może 500, a co bym chciała, co jest zdrowe, co syci??????
Lubię chleb i jestem w stanie jeść go mało, ale jaki jeść? Razowy dobrze robi
na zaparcia, bo ma błonnik, ale błonnik rozciąga żołądek, z kolei biały mnij
syci i trzeba go więcej zjeść, z kolei ciemny jest cięższy i kalorycznie na to
samo wychodzi, ale mając tego typu rozumowanie pozostaje tylko umrzeć. Czekam
na leczenie, ale JA CHCĘ BYĆ CHUDA!!!!!!!!!!!!!! Chyba mnie rozumiecie?

smutne to :(

[to_ona]

to jest taki paradoks - każda z nas chcialaby być zdrowa, ale za nic w świecie
nie chciałaby przytyć. Zdrowienie kojarzy nam się z przybywaniem wagi, a na to
podświadomie się nie zgadzamy, nie zgadzamy się więc i na zdrowienie...ale
chciałybyśmy być zdrowe....To takie smutne błędne koło...:(

[agi19]

Dobrze, że chociaż są osoby, które mnie rozumieją

[mestrom]

agi19.rozumiem cie doskonale .ja tez mialam depresje i probowalam soiie zabic
mimo ze juz teraz etgo nie che nie chce mi sie rowniez zyc...

[amelka201]

i jak tak samo mam wszystkiego dosc dosc dosc i jeszcze raz dosc,co to za
zycie,a najgorsze ze sama siebie skazuje na takie cierpienia psychiczne i
fizyczne.Zawalilam studia wszystko,nic mnie nie cieszy,czasami mysle ze jest
okej mimo tego ze wymiotuje codziennie po pare razy,ale sa chwile ze przehcodze
sama siebie,wymiotuje co chwile,spedzam czas na kursowaniu miedzy kuchnia a
lazienka.Jka maszyna do wymiotowania.Jezuu nie radze sobie,chyba zaczne lykac
leki antydepresyjne bo naprawde jest ze mna coraz gorzej.Wlutym mam konsultacje
w szpitalu w warszawie na sobieskiego...boje sie tam jechac,nie chce byc tam
przez 3 miesiace zdala od wszystkiego,chlopaka domu,znajomych.Ale jezeli to
moja duza szansa na zdrowie i normalnosc chyba warto zaryzykowac.Chlopak jak
kocha to zrozumie poczeka i bedzie mnie odwiedzac,nie wiem,mam tyle
watpliwosci.Boje sie juz wszystkiego :((( :((

[agi19]

Cześć Amelka! Jak masz szansę leczenia, to z niej skorzystaj. Ja moją
zmarnowałam i po tygodniu zrezygnowałam z leczenia. Na oddziale były dziewczyny
z bulimią i wyszły z tego. Musisz odważyć się na ten pierwszy krok. Na oddziale
masz zajęcia grupowe i ndywidualne z lekarzem. Prowadzisz dzienniczek uczuć i
jedzenia. Piszesz, co jesz i co czujesz. Są wyjścia do kina, teatru itp. Nawet
są dyskoteki. Da się przeżyć.POzdrawiam Cię serdecznie i zycze powodzenia!!!