Chyba juz nie wytrzymam...

[niobe5]

Nie mam juz sily. Chce mi sie ryczec.. Chyba nigdy nie wyjde z tej choroby..
Nie moge sie skoncentrowac i caly czas mysle o jedzeniu... Zaczelo sie w
poniedzialek wieczorem - mialam atak, jadlam duzo, ale staralam sie aby byly
to przynajmniej zdrowe rzeczy a nie smieci (smieszne) zebym nie miala az
takiej ochoty wymiotowac. Wczoraj to samo... I pomimo ze wydawalo mi sie, ze
nie zalezy mi na figurze zaczelam sie panicznie bac - jem duzo i nie
wymiotuje = bede gruba.
Dzisiaj napiecie jest przerazliwe. Chyba dzisiaj nie dam rady. Na sama mysl o
wymiotowaniu (a wlasciwie bardziej jedzeniu) robie sie szczesliwa. Co mam
zrobic? Jestem zalamana... Chyba nigdy nie wyjde z tego gowna... A moze
narzucilam sobie zbyt wiele? Chcialam zerwac z tym natychmiast, chcialam
przestac jednego dnia, rzucic to tak jak sie rzuca palenie... Pomozcie mi
prosze.. Wiem, ze nic nie mozecie zrobic... Magda - jak Ty wyszlas z tego
gowna? Musisz byc niesamowicie silna...

[niobe5]

A to mialo byc takie latwe i przyjemne... Dzisiaj 12 dzien i czuje, ze na tym
poprzestane.. :(

[wodnik73]

Niobe...powiem Ci coś, co wynika z mojego doświadczenia. Bulimia to choroba. A
chorobę się leczy. Jakbyś miała zapalenie płuc to byś leczyła się witaminą C
czy poszła do lekarza po antybiotyk?? To jest bardzo poważna choroba, przez
którą cierpi nie tylko ciało, ale przede wszystkim dusza. Ja długo walczyłam
sama, do lekarza wybierałam sie ponad rok. Bałam się ale przede wszystkim
wstydziłam. Byłam na skraju załamania gdy się przełamałam i zwróciłam o pomoc
do psychiatry. To było prawie 4 lata temu. 4 lata prawdziwej walki za mną. Ale
ile razy się załamywałam, ile razy poddawałam. Ile razy było mi łatwiej zamiast
rozwiązywać moje problemy, walczyć z lękami i obawami, uciekać w chorobę. Tak
jest łatwiej. Masz problem, czujesz napięcie i masz na to sposób: lodówka-
kibel. Ale problem zostaje. Problem, o którym może nawet nie zdajesz sobie
sprawy, on tkwi gdzieś w zakamarkach Twojej duszy. Musisz się z nim zmierzyć,
ale nie sama. Sama za długo już to znosisz. Proszę, idź do lekarza (psychiatry,
psychologa czy psychoterapeuty)
Ja znów zaczęłam chodzić (po bardzo długiej przerwie)do psychoterapeuty.

Dziś u mnie jest dzień 10-ty..i wiem, że jutro będzie 11 a pojutrze 12....

trzymaj się, pozdrawiam gorąco

[niobe5]

Leczylam sie u psychiatry, chodzilam na terapie grupowa.. Tylko rok, ale
czulam, ze to mi wogole nie pomaga. Bylo caly czas tak samo - moze mi sia tak
tylko wydawalo. Teraz jest trudniej - mieszkam w Anglii, pracuje cale dnie, nie
wiem nawet jak zaczac szukac dobrego lekarza... Jestem potwornie zalamana...

[k_79]

Wytrzymaj!!! Choćby nie wiem co!!! Mnie też ciężko, zaczynam myśleć o tym, jak
miło by było najeść się pysznych rzeczy, poczuć te wszystkie pożądane smaczki,
a potem krótki seansik w wc i po kłopocie... Akurat!!! Pomyśl o wszystkich tych
rzeczach, które zawsze przekonywały Cię do tego, by chcieć wyzdrowieć. O
wszystkich tych, których nienawidzisz w chorobie. Pomyśl, że trzeba
przecierpieć, ale to napięcie minie. Nie marnuj tych 12 dni wysiłku! Jestem z
Tobą, też się zmagam ze swoją słabością. Wierzę, że jesteśmy w stanie to
wytrzymać. WALCZ!!!

[katarzyna2005]

A nie moglabys w chwili takiego niebezpieczenstwa ataku, kiedy wiesz na pewno,
ze ulegniesz zjesc najpierw 4 jablka, a potem ewentualnie inne rzeczy, jesli
oczywiscie na te inne rzeczy bedziesz jeszcze miala ochote (mam nadzieje, ze
nieb bo o to chodzi w tej metodzie), bo moze ci wtedy przejsc, jest duza
szansa. Ale absolutnie nie rzygac po tych jablkach, bo wiesz przeciez, ze to
jest bezpieczne, od tego nie utyjesz, bedziesz czula, ze masz 'duzy' brzuch,
ale to niegrozne, po paru godzinach przejdzie, bedziesz miala to przyjemne
uczucie najedzenia. To metoda sprawdzona, sprobuj.

[30stka]

Nie jestem niesamowicie silna i też wychodzenie z choroby trwało jakiś czas.
Niobe jedyne co Ci mogę poradzić w tej sytuacji, to naprawdę niezałamywanie
się. Choć trudno jest tak kogoś pocieszać na odległość (Ty jesteś naprawdę
daleko), to trzymaj się wszystkich pozytywnych rzeczy jakie przychodzą Ci do
głowy. Nie jesteś sama, zobacz ile dziewczyn Cię tu wspiera. Spróbuj się jakoś
wyciszyć. Nie wiem co Ci bardziej pomaga - wypłakanie się, czy walenie pięścią
w poduszkę, ale za wszelką cenę spróbuj trochę tych negatywnych emocji jakoś
rozładować. Nie jesteś skazana na tę chorobę! Masz dość sił, by ją
przezwyciężyć! Walcz o swoje życie, bo ucieka z każdą chwilą bezpowrotnie!
Trzymam mocno kciuki za Ciebie i nawet jeśli dziś polegniesz, to potraktuj to
jako epizod nie wart wspomnienia. Buziaki!

[niobe5]

Bardzo bardzo Wam dziekuje dziewczyny. Bardzo sie ciesze, ze jestescie...
Niestety wiem, ze juz dzisiaj polegne... Za duzo slodyczy zjedzonych (nie
kupionych przeze mnie), za bardzo siedzi to juz w mojej glowie. Wiem, ze jutro
bede sie czula potornie fizycznie, bo psychicznie czuje sie juz zle. Niestety
wiem (choc to zabrzmi paradoksalnie), ze jak nie zwymiotuje dzisiaj to nie bede
mogla kontunuowac walki. Napiecie rosnie we mnie z kazdym dniem i dzisiaj
osiagnelo maximum. Wiem, ze jutro bedzie lepiej i bede walczyc dalej. Niestety
nie jestem w stanie po 9 latach rzucic tego z dnia na dzien... :(
Rozmawialam przed chwila z moim chlopakiem (narzyczonym) i zawarlismy uklad, ze
nastepnym razem (czyli od jutra) musze wytrzymac co najmniej o 1 dzien wiecej
niz poprzednio - czyli min. 13 dni. Jezeli przytrafi mi sie to znowu - to znowu
o 1 dzien wiecej niz poprzednio. I tak az do momentu kiedy calkowicie o tym
zapomne...
Myslalam, ze jestem na tyle silna by rzucic to w 1 dzien, ale nie jestem.
Mysle, ze postawilam sobie za wysoko poprzeczke i moj cel musi byc latwiejszy
do osiagniejcia..

Bardzo bardzo Wam dziekuje. Wzruszaja mnie Wasze posty.. Chyba jednak jestem w
nastroju do plakania... :(

Trzymajcie sie cieplo

[k_79]

Niobe, nie martw się. Nie jesteś sama, i w walce, i w porażce... :(( Ja
też......... Jutro będzie nowy dzień...

[niobe5]

Dziekuje....

[wodnik73]

Ja też nie jestem silna, gdybym była to bym nie zachorowała. Gdyby to było
takie proste, tak z dnia na dzień z tym skończyc, nie nazwano by tego chorobą.
Ale siła w nas jest wielka, że sie nie poddajemy mimo wpadek i potknięc, które
zdarzają się każdemu. Ale potykasz sie , upadasz i idziesz dalej. Kiedyś
wymiotowałam nawet kilka razy dziennie, codziennie. Teraz mam kilkudniowe
przerwy (tak jak teraz 10 dni), jeśli już to wymiotuję raz dziennie, i dla mnie
to już ogromny sukces. Nie postanowiam sobie , że od jutra STOP, nigdy więcej i
już jestem zdrowa i szczęśliwa.
Masz rację, Niobe, że trzeba też umiejętnie ustawic sobie tą poprzeczkę. Za
wysoko nie można, w naszym przypadku to chyba nawet i niewskazane. Pomalutku,
małymi kroczkami, dojdziemy do celu. Fajny ten pomysł, żeby sobie następnym
razem dodac ten 1 dzień i to własnie uważac za sukces....jak mówi
przysłowie "Nie od razu Rzym zbudowano"
Wsłuchuję się w siebie, staram się zrozumiec co mnie gnębi i boli (mój
terapeuta mi w tym pomógł), pojawia się najmniejszy problem, a ja już się
zastanawiam "o co chodzi? dlaczego? co z tym można zrobic". Wnikam w siebie,
dociekam, każdy problem, nawet pozornie błachy, staram się rozłożyc na czynniki
pierwsze. Rozmawiam ze sobą (serio!), tłumaczę sobie, jak małemu dziecku. A jak
będzie wpadka ?? oj, nie raz dostałam pałe, nie zdałam egzaminu, tu nie
przyjęli mnie do pracy, tam nie przedłużyli mi umowy...padam i podnoszę się. I
tego jestem pewna ZAWSZE sie podniosę ....i tak jak jesteśmy różne, mimo tej
samej choroby, mamy swoje teorie i sposoby na nią, tak jedno nas łaczy....po
upadku zawsze się podnosimy, idziemy dalej..i jeszcze ta wiara i nadzieją, ależ
one nam potrafią dac kopa na rozpęd !!! A wiara czyni cuda !!! trzymaj się

[niobe5]

wodnik73 napisała:

> Wsłuchuję się w siebie, staram się zrozumiec co mnie gnębi i boli (mój
> terapeuta mi w tym pomógł), pojawia się najmniejszy problem, a ja już się
> zastanawiam "o co chodzi? dlaczego? co z tym można zrobic". Wnikam w siebie,
> dociekam, każdy problem, nawet pozornie błachy, staram się rozłożyc na
czynniki pierwsze.

Staram sie robic dokladnie to samo. Dociekam co moze doprowadzic do ataku,
dlaczego cos powoduje depresje, dlaczego reaguje tak a nie inaczej na pewne
sytuacje. Wszystkie moje przemyslenia zapisuje i ma do nich dostep moj chlopak.
To pomaga takze jemu - zrozumiec mnie, ta chorobe i jak pomoc.

Niestety zdarzylo sie to co zdarzyc sie (nie)musialo. Ale tak jak pisalyscie
jutro bedzie nowy dzien. Jutro zaczynam przynajmniej 13 dniowy maraton.
Jeszcze raz dziekuje Wam za slowa otuchy - za to, ze jestescie ze mna i w
chwilach radosci i w chwilach smutku (choc brzmi to nieco patetycznie :))

Pozdrawiam

[free123]

A może by tak z innej strony
-> NIE KONCENTRUJ się W OGÓLE na chorobie tylko na ŻYCIU ...
(A może jest tak, że twoje życie = choroba i nic innego nie ma ?)

Po co obarczasz swojego faceta chorobą ?

PO CO liczysz dni nieżygania ?
Co to ma Ci dać ?

Do przemyślenia ;)

Odpowiedz sobie samej szczerze, nie mnie.

BTW - na forum glodne podobny wątek się przewijał, szczerze polecam tam to
forum gdzie znajdziesz wiele odpowiedzi.

[chlopakchorej]

Moja dziewczyna jest chora na bulimie od dluzszego czasu. Jakis czas temu
powiedziala mi o swojej chorobie i od tego czasu wspolnie z nia walczymy. Nie
zgadzam sie z tym zeby nie obarczac drugiej osoby tym problemem bo od kiedy
walczymy razem jest jej duzo latwiej i wiem ze nam sie napewno uda RAZEM. Ja
wiedzac o tym czuje sie jej bardzo potrzebny i jeszcze bardziej kochany bo wiem
ze robi to w duzym stopniu dla mnie a ja to bardzo doceniam i kocham ja przez
to jeszcze bardziej.

[free123]

-> robi to w duzym stopniu dla mnie a ja to bardzo doceniam i kocham ja przez
to jeszcze bardziej <-

ONA MA BYĆ ZDROWA DLA SAMEJ SIEBIE a nie dla Ciebie !!!
Znikniesz i co dalej ?
Nie będzie tego, dla którego miała być zdrowa !
Choroba wróci jak bumerang.

Logicznie myśląc - jak będzie zdrowa to będziesz czuł się mniej potrzebny,
mniej kochany i mniej ją samą kochał.
Smutne to trochę ...

[30stka]

Ale wydaje mi się, że mimo wszystko to pozytywna postawa - chłopak chce pomóc.
Gorzej by było gdyby nie chciał.
W moim przypadku po odejściu chłopaka choroba NIE wróciła. A pozytywne myślenie
o sobie w dużej mierze zawdzięczam jemu.
A może Ci młodzi zostaną razem już na zawsze?

[niobe5]

Sorry,ze dopiero teraz odpisuje, ale bylam zawalona robota w pracy.

free123 napisała:

> A może by tak z innej strony
> -> NIE KONCENTRUJ się W OGÓLE na chorobie tylko na ŻYCIU ...
> (A może jest tak, że twoje życie = choroba i nic innego nie ma ?)

Masz racje - pomimo kochajacego chlopaka, kilku znajomych ktorzy mi pozostali
(zreszta sa teraz daleko ode mnie bo mieszkam w UK), zajec (majacych odciagnac
mnie od choroby) i pracy - rzeczywiscie moje zycie = choroba. Dziwi mnie, ze
tego nie rozumiesz skoro tez jestes chora. A moze rozumiesz, ale w Twoim
przypadku jest inaczej? Jak tak to szczesciara z Ciebie.

> Po co obarczasz swojego faceta chorobą ?

Nikogo nie obarczam swoja choroba. Po prostu sa ludzie (rodzina, chlopak),
ktorzy mnie kochaja i chca mi pomoc. Moj chlopak czuje sie bardzo bezsilny i
caly czas pyta w jaki sposob moze mi pomoc. Nie zmuszam go do czytania moich
zapiskow. One po prostu sa dla niego dostepne i moze do nich zajrzec i
porozmawiac o nich kiedy tylko zechce. Dzielimy ze soba cale zycie bo bardzo
sie kochamy. Jestesmy ze soba na dobre i na zle. Ciekawe czy Ty tez chcialabys
aby osoba, ktora kochasz nie "obarczala" Cie swoimi problemami - tym bardziej
tak powaznymi. Wspolczuje Ci jezeli nie masz takiej osoby..


> PO CO liczysz dni nieżygania ?
> Co to ma Ci dać ?

A nie pomyslalas ze to moze mi pomaga? Ze to daje mi sile zeby walczyc? Ze
czuje sie szczesliwa, ze czuje ze odnioslam sukces i w ten sposob zwiekszam
swoje szanse na wyzdrowienie. Czyzby Twoim zdaniem efektywniejsze byle rzyganie
kiedy tylko masz na to ochote od odliczania dni.

Do przemyslenia :)

[30stka]

Niobe, przepraszam, że piszę dopiero taraz. Od momentu kiedy na szybko
napisałam Ci te parę słów, miałam trochę roboty (wizytę u lekarza - bo ja z
kolei mam jakieś potworne zapalenie zatok i dziś dostałam wreszcie antybiotyk,
kąpiele i usypianie dzieci itp.) i dopiero w tym momencie "mój stary" zwolnił
miejsce przy klawiaturze.
Cholerka, muszę Ci powiedzieć, że całą drogę do Warszawy (z Konstancina) i z
powrotem myślałam tylko o Tobie i o tym jak mogę Ci pomóc. Bardzo podoba mi się
to co pisze do Ciebie Wodnik. To bardzo przypomina mi moją terapię. Właśnie to
szukanie w sobie przyczyn (w swoim sercu), które sprawiają, że coś w sobie
tłamsimy, aż w końcu to wybucha, bo już nie możemy tego dłużej w sobie dusić.
To bardzo mądre, co napisał Wodnik o tym słuchaniu siebie i o szukaniu
rozwiązań na te problemy, które udało się nam w nas zidentyfikować. I
rzeczywiście, przy wychodzeniu z choroby trzeba do siebie podchodzić jak do
małego dziecka - bo tak naprawdę jak dziecko trzeba się nauczyć od nowa radzić
w życiu. Są sytuacje, które nas przerażają - staraj się zapytać "co mnie w tym
wszystkim przeraża?, czego się boję?". Powiedz to głośno. Nazwij to. Ten pomysł
z zapisywaniem i pokazywaniem tego chłopakowi też jest świetny. Słuchaj co on
ma do powiedzenia na Twoje problemy. Wierzę, że przykłada się do odpowiedzi.
Wiesz, jak napisałaś, że mieszkasz obecnie w Londynie, to aż Ci trochę
zazdorściłam tego, że możesz zobaczyć kawałek świata, że jesteś taka
niezależna. Ale teraz zastanawiam się, czy to nie jest dla Ciebie powód do
frustracji - to że jesteś daleko, że otaczają Cię zupełnie obcy ludzie, (no i
to żarcie w Anglii też jest podobno koszmarne ;-)). Niobe, tak czy owak, jak to
już zostało powiedziane - z choroby NIE DA się wyjść jednego dnia. Myślę, że
kawał roboty już odwaliłaś, a najważniejsze to to, że nadal chcesz walczyć. Ten
pomysł z dodawaniem tych dni też jest fajny. Ale nie traktuj tego jako
przymusu. To ma być dla Ciebie pomoc. Wtedy ma to sens - kiedy ma pozytywny
wydźwięk. Mimo wszystko staraj się znaleźć wokół siebie trochę optymizmu - masz
pracę, kogoś komu zależy na Tobie, ludzi, którzy trzymają za Ciebie kciuki...
Zobaczysz, nadejdzie dzień, kiedy zaświeci dla Ciebie Słońce. Pozdrowienia,
Magda

[maybe123]

niobe, zwieksz swoje szanse na wygrana zwracajac sie o pomoc, a nie tylko
liczac na wlasna dyscypline... "za kare" jeden dzien wiecej bez B., latwo
powiedziec... tymczasem masz wiecej stresu niz zazwyczaj i wiecej pokus niz
zazwyczaj, wiec potrzebujesz - nalezy Ci sie - wiecej wsparcia niz zazwyczaj!

moze maja w tej Angli jakies low-fee clinic lub community clinic, rozejrzyj sie
moze jakies centrum gdzie zatrudniaja stazystow i udzielaja pomocy
psychoterapeutycznej za darmo lub za mala oplata
trzymam kciuki!

[tina25]

wiem co czujesz i nie bardzo wiem co ci radzic, ale prosze trzymaj sie i nie
poddawaj

[ola87]

trzymaj sie zrob to dla tych wszystkich dziewczyn ktore chca z tym skonczyc
pokaz im,ze z bulimia mozna wygrac!! i pamietaj, ze nie jestes sama! 3maj sie

[wodnik73]

Magda, dzięki za wsparcie :)
Ja akurat zachorowałam właśnie zagranicą. Byłam tak sfrustrowana, rozgoryczona,
załamana, nie mogłam znaleźć stałej pracy (chyba tak naprawdę to i nie chciałam
jej znaleźć, jak najszybciej chciałam wrócic do domu)Codziennie wieczorem
ryczałam w poduszkę, nawet nie mogłam sobie ulżyć głośnym płaczem, bo
mieszkałam z obcymi ludźmi. Byłam tam tak naprawdę sama (mój chłopak,obecnie
już były, przyjeżdżał do mnie tylko na weekendy, ale wtedy to się tylko
kłóciliśmy).

I znalazłam sposób na rozładowanie napięcia i stresu..wiecie jaki....

Jak czytam, że dziewczyny mają tyle wsparcia od swych facetów, to zazdroszczę.
Mój tyle tylko, że wie. Ale nie czuję wsparcia i zrozumienia z jego strony.

Cieszę się, że tu trafiłam, pomagacie mi...mam nadzieję, Niobe, że i Tobie też.
Trzymaj się dziewczyno, jesteśmy z Tobą :)

[agi19]

Hej niobe5. Nie da rady zmienić wszystkiego na raz. Terapia pomaga i jest
konieczna, ale Ty musisz walczyć. Ja najpierw przestałam się przeczyszczać.
POtrafiłam na raz łyknąć 60 tabletek na niestrawność i 50 przeczyszczających i
wsunąć 5000 kcal, a teraz walczę, żeby się nie objadać, a jak już, to cierpię,
ale nie żygam i nic nie biorę. Dla mnie to pierwszy mały sukces. Co do tycia.
Owszem chciałabym być chudsza, ale ciągle myśląc o odchudzaniu nie wyjdę z
choroby. Jak zacznę jeść regularnie organizm dojdzie do siebie. Pozdrawiam Cię
serdecznie. 3maj się ciepło-agi

[niobe5]

Dziekuje Wam jeszcze raz dziewczyny. Naprawde jestem bardzo wdzieczna za
wszystkie wypowiedzi. Daja mi one sile do dalszej walki.
Za granica jest ciezko - fakt. Stresuja Cie rzeczy ktore w Polsce robisz niemal
bez zastanowienia, np. telefony. Jedzenie jest paskudne, a te organiczne jest
bardzo drogie. Rodzina daleko, przyjaciele daleko, okropne mieszkanie (bo
tanie), zero odpoczynku od jezyka angielskiego (wlasciwie przez caly dzien
trzeba byc uwaznym i skoncentrowanym). Ale sa tez pozytywy - wkoncu gdyby nie
bylo tyle Polakow nie jezdziloby do UK i zostawalo na stale (i nie sa to tylko
pieniadze).
W kazdym razie jakos sie trzymam. Zaczynam odliczanie do MINIMUM 13 dni - choc
to niektorym moze sie wydawac glupie (ale mi pomaga).
Oczywiscie dzisiaj czuje sie paskudnie - psychicznie i fizycznie (po
wczorajszym wymiotowaniu) - nawet szef zapytal dzisiaj co sie ze mna dzieje.
Ale wiem ze musze byc silna. I bede.

Pozdrawiam i jeszcze raz bardzo bardzo dziekuje.

[k_79]

Ja też zaczynam. Czuję się pewnie tak samo paskudnie jak Ty. Głównie fizycznie,
bo nastrój dziś był całkiem całkiem na myśl, że znów zaczynam. Do boju!

Zagadka dla Niobe

[wodnik73]

Kto to napisał ???

Zaangazowalam wszystkie mozliwe srodki i sposoby i walcze z calych sil.

(...) zmienila sie moja twarz (nie jest juz opuchnieta i odkrylam, ze
mam calkiem niezle kosci policzkowe :)), nie boli mnie glowa, nie boli mnie
brzuch i zwiekszyla sie przemiana materii, nie jest mi niedobrze i nie kreci
mi sie w glowie, nie boli gardlo i slinianki i co naprawde mnie rozsmieszylo -
okazalo sie, ze buty, ktore uwazalam za za male, sa dobre ........

(...) czuje sie wolna i szczesliwa. To dopiero 10
dni, ale mam wrazenie jakby ten potwor bardzo szybko sie oddalal........(..)


Czuje, ze mam niesamowita sile i moc. Czuje, ze moge zdzialac wszystko.

I wiem, ze kazda z nas moze...

Pewnie, że może, Ty też, Niobe :)

[niobe5]

:)

Jak samopoczucie?

[30stka]

Cześć Niobe! Jak się ma Twoje samopoczucie przed weekendem? Jak idzie trzymanie
się postanowień?
Pozdrawiam serdecznie, Magda