głos rozpaczy

[ishtar34]

tyle razy zasypiałam przyrzekając sobie że od jutra wzejdzie na nowo słońce w
moim życiu. Przecież umiem się przeciwstawić tej chorobie...jestem przecież
inteligentnym autonomicznym człowiekiem który chce w życiu coś osiągnąć....:(
to dlaczego zawsze wygrywa bulimia????? jestem strzępkiem nerwów,brakuje mi
sił na walkę.Od dzisiaj mam urlop -na pisanie pracy licencjackiej -na temat
bulimii-cóż za głupota mnie ogarnęła kiedy wybierałam temat??o tak bardzo
boli kiedy pisze się o własnej autodestrukcji, tak naprawde to niczego nie
mogę napisać bo gdy zaczynam o tym myśleć dostaje ataku i przez kolejne 3
godziny męczę się tłumiąc w sobie żal nad własnym nędznym życiem poprzez
żarcie i wymiotowanie.Pomóżcie mi proszę...Podzielcie się ze mną własnymi
doświadczeniami związanymi z tą chorobą...Proszę.wpadłam w to bagno po uszy
sądząc że jeśli zgłębię tą chorobę jeżeli poznam wroga-to będę umiała go
pokonać- nieprawda...bulimia wbija we mnie coraz głębiej swoje szpony i wiem
że długo już tego nie wytrzymam. Mam ponad 8 letni staż w tej chorobie i
pragnę normalnego życia.Pomóżcie mi to skończyć proszę

[misiaxl]

Wiesz?Też tak kiedyś myślałam jak Ty.Bardzo pragnęłam wyjść z choroby z tą
róznicą że nie z bulimii a z anoreksji.I udało się!!!Wyszłam z tego ale
konsekwencją wyzdrowienia było to że przytyłam.Teraz kiedy wydaje mi się że
jestem już zdrowa chcę znowu wrócić do tego co było kiedyś.Najgorsze że jestem
tego świadoma.A wszystko dlatego że tego czego najbardziej pragnę to być chudą
i to jest dla mnie najważniejsze.Teraz z perspektywy czasu żałuję że chodziłam
do psycholog i do psychiatry i żałuję że jadłam bo przez to wszystko przytyłam
Wiesz co Ci powiem?Można się wyleczyć ale trzeba tego na prawdę mocno
chcieć.Wierzę że jeśli tylko będziesz chciała wyzdrowieć to Ci się uda.Trzymaj
się cieplutko.

[moszi_moszi]

nie poddawaj się. zmobilizuj wszystkie swoje siły i nie dopuszczaj do ataku.
teraz po prostu musisz skupić się na pracy, bo musisz skończyć ją jak
najszybciej. wiem, że "musisz" to brzmi okrutnie, ale z tego co piszesz wynika,
że to pisanie Cię wykańcza. myślę, że dobrze byłoby gdybyś poszła do jakiegoś
psychologa, może pomógłby Ci się trochę pozbierać, poukładać bałagan w głowie i
łatwiej byłoby Ci pisać. a może odłóż obronę pracy na następny semestr i tak na
poważnie zajmij się swoją chorobą i sobą. wiesz, niedawno też pisałam pracę
dyplomową. i chociaż temat nie był związany z bulimią, to za każdym razem kiedy
zmuszałam się do pisania miałam atak. mogę wyobrazić sobie co przeżywasz.
bardzo chciałabym Ci pomóc. pisałam już o sobie w innym Twoim wątku.

trzymaj się dziś dzielnie. nie stresuj się pisaniem. spróbuj podejść do tego z
dystansem (choć wiem że to bardzo trudne, ale postaraj się). mam nadzieję, że
plan pracy masz ułożony. jeśli tak, to trzymaj się planu i pisz po prostu,
pisz, pisz, pisz. zrób sobie dobrą herbatkę, czasem wyjrzyj przez okno, żeby
się dotlenić (lepsza opcja to oczywiście spacer :)). w razie czego służę
pomocą. wierzę, że Ci się uda :)

pozdrawiam,
moszi.

[holly8]

Widzę,iż mamy bardzo dużo wspólnego ze sobą-myślałam,że tylko ja mam
takie"jazdy".Każdy dzień przysłania mi ciągła myśl o moim wyglądzie,o tym jak
inni będą mie oceniać.Już nie potrafię racjonalnie sie odżywiać.Przez całą
szkołę średnią chorowałam na bulimię.Teraz,gdy studiuję moja bulimia odeszła-
wiem;a dlaczego?ponieważ obecnie mieszkam z przyjaciółmi,i gdyby ktoś nakrył
mnie w toalecie z głową w ubikacji spaliłabym się ze wstydu.Najgorszy był
pierwszy miesiąc;teraz wiem,iz nie powrócę do bulimi.A to dlatego,iż moja
bulimia powli przekształca się w anoreksje.Jednak wszystko ma swoją granicę,już
nie wytrzymałam i w ciągu 2tyg przytyłąm aż 10kg!!!!Pewnie nie możecie w to
uwierzyć,jak to możliwe(przecież "normalny"człowiek aż tyyyleee by nie przyteł
w tak krótkim czasi)Jednak w poniedziałek przeszłam samą siebie- nigdy nie
przypuszczałam,iz kiedykolwiek sięgnę po narkotyki tylko po to aby schudnąć i
to w jak najkrótszym czasie.
Wiem jak bardzo jest ci ciężko,jaki czujesz żal i niemoc.Jedyna metodą na
wydostanie się z tego bagna jest ruch.Jeśli bardzo chcesz-a napewno tak jest-
musisz ciagle przebywać poza domem np. pisz swoja pracę w bibliotece, spotykaj
sie z przyjaciółmi,w każdy weekend idż na imprezę,uprawiaj jakiś sport-
np.przynajmniej raz w tyg. chodż na basen lub na jogę itp.Nie możesz mieć czasu
na myślenie o "obżeraniu się".Gdy będzie ci ciężko mów sobię,iż nie mogę tego
zrobic,poniewaz a)nie mogę tego spiepszyć-nie wymoitowałam już np.3 dni b)
przecież dziś wieczorem jestem wychodzę i nie moge tego zrobic ect.
Z całego serca życzę Tobie i innym dziewczyną aby udało się z tego bagna wyjść.
P/S trzymajcie za mnie kcuki ,aby znowu byla szczupła.PA

[anastaklasis]

...wiesz,to juz chyba drugi rok,gdy powtarzam sobie"jutro"..tak bardo
chcialabym Ci pomóc,choć sama sobie nie radzę.Przede wszystkim-nie możesz
zostać z tym sama.Wiem,łatwo się mówi,sama się odcinam od ludzi,ale to jedyny
ratunek!Rodzina i przyjaciele zawsze będą przy Tobie,choć będzie Ci się
wydawało może,że nie jesteś godna się z nimi spotkać.Obudz w sobie drzemiące w
Tobie marzenia,niech poszybują jak ptaki i uniosą Cię wysoko.Wiesz,ostatnio
zauważyłam jak bardzo uspokaja poezja.Pisanie daje niesamowity upust emocjom,
nawet tym nieuświadomionym.Napięcia pozostają na kartce papieru a Ty stajesz
się wolna..Proszę,nie poddawaj się.Twoja praca może pomóc wielu osobom,choć
teraz jest Ci bardzo ciężko(pisałam kiedyś esej o rozdarciu
duchowocielesnym,ktory przeczytala moja siostra chora na anoreksję)Dasz
radę ,wierzę w Ciebie.Właściwie to DAMY sobie radę.Musimy.Życie jest zbyt
piękne i zbyt krótkie ,aby składać je w hołdzie bożkowi bulimii.Odwagi.Trzymaj
się tego,co nasyci Cię duchowo.PS-Przepraszam,ze te rady zabrzmiały tak
górnolotnie.Przecież wiem jak jest trudno.Może sama chcę przekonać siebie,że
jednak warto żyć,pomimo tego mroku i bagna...ponad nim..bez niego.Sciskam Cię
serdecznie.Trzymaj się ciepło.Piękny dziś dzień .Nowa szansa .Nie od jutra
trzeba żyć,lecz dziś.pa.Nasta

[grubcia5]

hmm. tak jak ktos juz pisal nie powinnas byc sama...

skoro zawsze jak zaczynasz pisac masz atak to nie pisz w domu i w
odosobnieniu..zabierz pomoce do biblioteki...albo byle gdzie...abys tylko nie
miala dostepu do jedzenia...

i jasli taki bol i problem spraiwa ci pisanie pracy o soebie i zaglebianie sie
w sobie to znajdz jakas dziwczyne rowniez chora badz taka ktora pokonala
chorobe aby pomogla ci pisac...bedzac z nia nie bedziesz miala atakow a jesli
takowy cie napadnie to ona cie jakos powstrzyma...a napewno bedzie ci latwiej z
kims... i jej doswiadczenia takze przydadza sie pracy...

powodzenia