tak po prostu...

[presxxl]

pisze tak po prostu...bez wiekszego celu... nawet nie licze, ze ktos mi
odpisze... zwyczajnie chce sie wygadac, bo jest mi zle, a nie mam nikogo, az
tak bliskiego...tak strasznie mi zle...czuje, ze chce mi sie plakac, ale nie
moge, to wszystko siedzi we mnie...tyle uczuc, sprzecznosci, pragnien, ale i
bolu...ostatnio nic mi sie nie uklada, w szkole, w domu, wsrod znajomych...no
i choroba...tak, ona najbardziej:( powiedzmy, ze nie mam juz
zycia...przynajmniej ja go nie widze...bo to co teraz jest mozna nazwac tylko
koszmarem:( z ktorym nie umiem sobie poradzic...tak, tak, wiem ze najwyzsza
pora poprosic o pomoc, ale ja sie tak strasznie boje... boje sie
wszystkiego...to sa wlasnie te sprzecznosci o ktorych pisalam- chce, ale nie
chce... chce, ale sie boje, chce, ale nie mam odwagi poprosic o pomoc... i tak
coraz bardziej sie pograzam, upadam na dno z ktorego nie widze mozliwosci
odbicia, a co najgorsze to wszystko "siedzi" we mnie... bo ja sie tego
wszystkiego tak wstydze...tak strasznie...ze nie mam odwagi z nikim
porozmawiac:( wrecz przeciwnie,w towarzystwie staram sie udawac usmiechnieta,
zdrowa, zwariowana, normalna dziewczyne i tylko modle sie, by nikt nie zajzal
do mojego srodka... ostatnio odworzylam malenkie okienko do niego...dla was,
bo wy mnie rozumiecie...i dla ciebie asiu, no ale to jednak nie to samo...nie
jest tak, jakbym chciala, zreszta chyba nigdy nie bylo... a co najgorsze
zaczynam tracic nadzieje, ze kiedykolwiek bedzie...:(

[marenta]

smutek to nie koniec "filmu" twojego życia, to dopiero początek, dopiero tu
zaczyna się akcja co zrobisz z tym uczuciem, czy będzie to łzawy dramat czy
film akcji, odwagi, to twój film i twoje życie, czas w drogę, Presxxl

[iiifa]

zupełnie jakbym czytała o sobie...

jedyny plus w moim przypadku to to, że wokół mnie jest mnóstwo ludzi, którzy
bardzo chcą mnie wyciągnąć tu tam, nie poddają się jeśli mówie nie tylko mówią:
a co innego masz do roboty - wtedy ide z nimi ;)
pomagają mi podświaomie...

[sheerley]

...

Ja wierzę Slonko,że naprawdę jestes w stanie zmienic ten stan...duszy i
ciała..Ze jestes na tyle silna i zdeterminowana ,zeby wyjsc z tego przeklętego
koła...Moja Droga sama widzisz,że to (choroba) tak naprawde nie pomaga , moze
pomaga chwilo ulżyć w cieprieniu, pozwala zapomniec o samotnosci, lęku i innych
przykrych uczuciach,ale to tylko chwilowa "przyjemnosc" ktora z czasem
zamienia się w ogromny koszmar...Sama czujesz ze tak jest, wiesz to, choc jest
ten lęk... W kazdym z nas jest lęk (mający rózne postacie) ale trzeba jemu
wychodzić na przeciw...Ja wierzę że o Tobie się to uda...

Napisałaś "że nie masz odwaggi prosić o pomoc" ...Oczywiscie ze masz ta odwage-
widac ją chociażby tu- na forum..a wstydzić się tez nie ma czego, bo sama
widzisz ze takich osób ktore tez sobie nie radzą ze sobą, z chorobą, jest
mnóstwo. Nie tylko tu na forum,ale wszedzie-tylko niekazdy o tym nie mówi...A
ja czuję ze Ty byś chciala, bardzo byś chciala to wszystko komuś
powiedzięc...Ale się boisz...Ale mam nadzieję ze jednak dotrze do Ciebie
szybko, to że nie ma czego się wstydzić, ze to co myslisz, ze to co czujesz-
jest wazne, ze naprawdę nie jestes sama w tym bagnie...Spójrz wokoło siebie
Kochana i pomysl obiektywnie,czy naprawde nikt o Tobei nie mysli,nie chce Ci
pomóc??

xPozdrawiam...x