co mam robic!!!!

[any_g]

nie radze sobie i prosze o rade.
jestem juz pol roku za granica,pracuje jako aupaip,mieszkam z rodzina.
Nikt nie wie o mojej chorobie i nie chce zeby sie ktokolwiek domyslal,ale
wiem ,ze wiedza ,ze duzo jem,czasem mam ogromne napady!!!to nie jest male
ciastko czy cos w tym stylu,ale ja jem wszystko .........szybko zeby nikt
mnie nie zobaczyl.Wiem ze tak nie powinnam,ale tu jest tyle jedzienia,sto
razy wiecej niz w moim domu,nie wiem co mam robic ,bardzo duzo czasu spedzam
w domu prawie caly dzien i mam to wszystko pod reka.
zawsze chcialam sie uwolnic od katroli rodzicow,tutaj nikt mi nie
rozkazuje ,ile co jak mam jesc a niesteety sama nie umiem zapanowac nad soba.
jesdyne co mi zostaje to dlugo sobie poplakac w pustym pokoju..........

[zabka11]

Cześć! Czy wcześniej w Polsce miałaś takie problemy z jedzeniem! Albo inne,
dotyczące jedzenia! Bulimia, anoreksja, depresja??? czy jesteś jedną z tych
osób, które całe życie się odchudzają! Pytam, bo zastanawiam się czy te napady
jedzenia wiążą się z np. bulimią czy np. jest to chwilowy rozstrój związany
tęsknotą za domem i byciem w obcym kraju, wśród obcych ludzi, z dala od
rodziny???

[any_g]

niestety tak ,nie wiem jak to nazwac ,choruje juz 6 lat.poczatek byl straszny
wymiotowalam codziennie po kilka razy.teraz jest inaczej ,robie to rzadziej,ale
czasami ten atak jest ogromny.........
dzieje sie tak czesto jak mam jakis problem,albo jak nie widze sensu w niczym.
wlasnie.. naleze do tych osob ktore cale zycie sie odchudzaja,tylko mi to nie
wychodzi,nie potrafie sie zakceptowac i czasami jem normalnie z rosadkiem ale
jak zlapie atak nie moge przestac to jest ........!!!
wiesz Zabko mysle ze w domu bylo gorzej,duzo gorzej.
dlatego marzylam sobie ze tu sie zmieni ze skanczy sie ale niestety niedaje
sobie rade.....:(

[zabka11]

Choćbyś wyjechała na koniec świata, to bulimia pojedzie z Tobą, jak
niepotrzebny bagaż! Póki się z nią nie zmierzysz, nieważne gdzie, to ona ma
władze!Napiszę Ci moją historię( skopiowałam ją ze swojego listu, który przed
chwilą pisałam do innej bratniej duszyczki - nie chciałam się powtarzać):
Ja walczę już 12 lat i podobnie jak Ty, mogę stwierdzić, że są lata
gorsze i lepsze. Zaczęło się jak byłam nastolatką, pamiętam wtedy żygałam, aż
do krwi(chyba z pół roku), potem to mnie przeraziło i skończyłam.., na jakiś
czas. I potem znów bulimia wracała, czasami sporadycznie(raz na tydzień), a w
trudniejszych okresach w życiu częściej! U mnie powrót bulimi jest nie
rozerwalnie złączony z moimi porażkami.Gdy coś za długo szło nie tak... to
był/jest mój sposób na kłopoty.Do tego jeszcze rodzice nie tacy, kłopoty w
szkole, z chłopakami i tak to trwało!Potem znalazłam sposób na odchudzanie
najgorszy z możliwych - amfetamina! Schudłam, owszem, ale gdyby nie mąż, nie
było by mnie na świecie! Przez 3 lata miałam spokój(ślub, ciąża), oczywiście
przybrałm na wadze i znów się zaczęło! Córka miała rok, gdy powiedziałam -
DOŚĆ!!!!Rzuciłam palenie( już 2 lata),wygrałm z bulimią( tak mi się wydawało),
a w ostatnim roku schudłam ( zdrowo i racjonalnie)18 kg! A bulimia wróciła
miesiąc temu, ale to jej ostatnie podrygi, bo zbyt dużo sił i energii kosztował
mnie miniony rok, aby tak łatwo się poddać!Wiem jedno!? Z bulimi nie można się
wyleczyć do końca.To jak alkoholizm, zostaje do końca życia, ale można nad nią
zapanować! I nie pozwolić jej sobą rządzić! Ale trzeba być czujnym, bo ona nas
dopada w słabszych dla nas momentach. I jeszcze jedno:
nigdy dzięki wymiotom nie schudłam!!! Co najwyżej utrzymałam wagę, ale na
krótką metę!To błędne koło!
Trzeba z tym walczyć, a gdy się nie uda, obmyć twarz, zęby i znów próbować!To
jedyna rada. Pisz jak Ci idzie! Pozdrowienia!

[nancy77]

czesc! he wiem co czujesz...tez byłam aupair (2 razy) i tez nikt nie
podejrzewał ze jestem chora raczej nikt nie wiedizał jak jem, bo jadłam tylko
ja byłam sama (tak samow pośpiechu żeby nik nie wiedział) miałam swoją łazienke
wiec miałam ten konfort...ze nikt nie słyszał...!!
a paradoksalnie wyjechałm zeby z tym skończyc wydawało mi sie ze w nowym
środowisku wszystko se zmieni- bzdura!! jak sobie radziłam...po jakims czasie
miałm dosyc dużo znajomych wiec wychodziłam jak tylko sie dało, a dziećmi do
parku, biblioteki, wszystko zeby nie siedzieć w domu, jak juz siedziłam w domu
to rysował z dzieciakami cokolwiek żeby tylko mieć zajęte ręce- spróuj moze i
tobie sie uda troche kontrolować !!! w weekendy urywałam sie jak tylko mogłam,
pozwiedzać poplątać sie posiedzieć w parku, zająć sie czym kolwiek...!!napadów
nauczyłam sie kontrolowac do tego stopna ze objadałm sie ppotem tylko wtedy gdy
nikogo nie było...pozdro

[vea81]

Rozumiem Twoj problem doskonale. Ja rowniez pracuje jako aupair od blisko 2
lat. Pamietam jak powoli zaczynalam tracic kontrole nad jedzeniem. Poczatkowo
nie mialam ochoty na NOWOSCI, z ktorymi nie spotkalam sie w Polsce. Teraz
jestem w stanie laczyc kazdy zestaw. To bardzo trudne przejsc obojetnie obok
pelnej lakoci lodowki. Tym bardziej, ze ma sie pelny dostep do jedzenia, czesto
przebywa sie w domu samemu a rodzina tylko dokupuje i dokupuje bo sie po prostu
skonczylo!
Wydaje mi sie, ze nie jestem bulimiczka a okropnym zarlokiem. Nie moge sie
oprzec jedzeniu. Mam bardzo czesto takie dni, ze mysle tylko i wylacznie o tym
aby cos przelknac. Jem i jem az czuje do siebie obrzydzenie i zbiera sie na
placz nad swoim niepohamowaniem. Nigdy nie wymiotowalam...
Moge poradzic Ci poszukanie jakis dodatkowych zajec, najlepiej z dala od domu i
lodowki. Ja 2 razy w tygodniu chodze na kursy j. obcych, mam karnet w klubie
fitness a czasami biegam wieczorami. Postanowilam, ze nie dam sie temu
obzarstwu. Kiedy przesadze z jedzeniem wychodze z domu i staram sie ruszac.
Moze jazda na rowerze jest dla Ciebie rozwiazaniem?
Wazna jest tez 2 osoba, z ktora mozesz o tym porozmawiac. Ja mam taka osobe i
razem staramy sie sobie pomoc.
Trzymam za Ciebie kciuki. Praca aupair daje tyle mozliwosci, nie daj sie sie!!
Powodzenia!

[any_g]

Dziekuje za te posty,zrobilo mi sie milo
.......Dzisiaj mialam jeden z gorszych dni,ja chyba wogole nie powinnam jesc.!!
wymiotowalam po kazdym posilku a po kolacji nawet dwa razy.Nie zdarza mi sie to
codzienie.jadlam bez opamietannia i to tak obrzydliwie ,lapczywie,pol chleba
potrafilam zjesc i wiele wiele innych zeczy.wstyd sie wogole o tym pisac,ale
zrobilam podobnie u obcej osoby u ktorej sprzatam.tak mi jest wstyd za siebie
zapadlabym sie pod ziemie,przez to wszystko nie chce mi sie zyc!!!
biegam raz w tygodniu,czasami jezdze na rowerze,przez jakies dwa albo trzy
tygodnie codziennie cwiczylam,skakalam na skakance.A w tym tygodniu wszystko
runelo tylko wymiotuje prawie codziennie.

[any_g]

Moze to wszystko dzieje sie tez przez to ze musze podjac wazne decyzje,boje sie
wszystkiego,zawsze widze we wszystkim poraszke,przegrana....
udaje twarda ale tak naprawde wszystkiego sie boje!!
wiem ze przez bulimie nie mozna schudnac ,bo sama sie przekonalam o tym odkad
choruje przytylam 10kg i teraz tak bardzo chce to stracic,kupilam sobie tutaj
nawet dwie pary spodni,otrzywiscie za malych,zeby miec wieksza motywacje,ale
juz siedza prawie piec miesiecy,a ja nadal jestem gruba.to tez mnie douje ze
nie potrafie wiem ze cel nie osiaga sie z dnia na dzien,ze trzeba duzo wysilku
pracy,ja wiem o tym ale nie potrafie ,nie mam silnej woli,nie widze efektow to
po co dalej dbac o siebie,jesc zdrowo,jak to nic nie daje,robie sobie wielka
przyjemnosc,nie nie moge tego tak na zwac,to nie jest przyjemne ,a pozniej
ogromne wyzuty i lazienka,
ten tydzien byl okropmy,jak ja moglam sie tak poddac........
Zabko napisalas ze udalo Ci sie schudnac nie wymiotujac,prosze Cie napisz mi
jak sobie z tym poradzilas???,i dziekuje za rady!!