szpital

[perepa]

czy ktos z was wie lub domysla sie jak to jest z leczeniem szpitalnym? Jesli
zglosilabym sie z wlasnej woli jak ono by wygladalo? Zalozmy, ze mam poczatki
anoreksji lub bulimii, co mogloby mnie czekac? Powiem szczerze, ze obawiam sie
zmuszania do jedzenia, boje sie tez tego, ze bede potrzebowala zwymiotowac a
to bedzie mi utrudniane, np po obiedzie bede pilnowana zeby nie isc do toalety
w wiadomym celu itp... Od kroplowek sie nie wzbraniam, jesli maja pomoc to
czemu nie? Zglosilabym sie do szpitala nawet jutro, tylko czy nie bede zalowac
decyzji? Bardzo sie boje, doradzcie prosze

[anty_pro_ana]

Jeżeli masz "początki" to nie sądzę, żeby szpital był konieczny, ani wskazany.
Po pierwsze boisz się przytyć, po drugie stawiasz własne warunki (pójdę się
leczyć jak pozwolą mi rzygać). No i sorry, ale "będę potrzebowała
zwymiotować"... Po to masz się leczyć, żeby takiej potrzeby nie odczuwać. Może
wpierw popracuj nad motywacją, postrzeganiem siebie, zrozumieniem co ci jest.
Czyli po prostu - psycholog się kłania!

[szacki]

perepa a ile wazysz? jak sie czujesz fizycznie? bo psychicznie to sam
widze ze źle, ( znam ten stan pt: chce do szpitala) - w koncu w nim
wyladowalem ile trwa ten Twój poczatek? Wiesz anty moze ona naprawde
kiepsko sie czuje?

[amela]

własnie, ja też w pewnym momencie - gdy jedną nogą byłam na tamtym swiecie, a
jednak zachciałam żyć- sama chciałam isc do szpitala, żeby wreszcie ktos mi
pomógł. i żałuje, że wczesniej przez kilka lat sie temu opierałam.
może w przypadku perepy szpital będzie dobrym rozwiązaniem? a potem kontynuacja
terapii w trybie ambulatoryjnym?

[anty_pro_ana]

Oparłam się na słowach samej zainteresowanej "załóżmy, że mam początki anoreksji
i bulimii". I tak też napisałam w swoim poście. W tej chwili tendencja w
leczeniu ED jest taka, żeby na oddział przyjmować jak już stan jest bardzo
poważny. No i przepraszam, ale ja wrażliwa jestem na teksty typu "będę się
leczyć, ale odchudzać nie przestanę". Zbyt często coś takiego kończy się porażką :(

[szacki]

znalazlem tutaj moj wpis sprzed roku jak pytalem od jakiego BMI
przyjmuja na oddział, ledwo juz łazilem albo w ogole nie lazilem
tylko lezalem w domu bo nie mialem sily isc do szkoły, gdzies
wyczytalem ze od 14, pomyslalem " ja pie,dole jeszcze tyle sie musze
glodzic zeby mi w koncu pomogli" normalnie ryczec mi sie chcialo, jak
juz w koncu trafilem na ten odzial to przynajmniej z czystym
sumieniem ze nie zajmuje komus lozka - moze lepiej zebys trafila tam
wczesniej sam juz nie wiem.

[anty_pro_ana]

Spróbuj pomyśleć o tym w ten sposób - ty założyłeś, że tylko w szpitalu mogą Ci
pomóc. Różnica między leczeniem szpitalnym a dochodzeniem na psychoterapię jest
taka, że idąc na oddział składasz większą odpowiedzialność za sukces leczenia na
lekarzy i resztę ekipy. To oni Ciebie pilnują, zmuszają, podają kroplówki. Może
warto dać sobie szansę i spróbować się leczyć bez szpitala. Jest to przecież
możliwe.

[perepa]

sprawa wyglada tak, ze od stycznia tego roku uczestnicze w terapii, ale z powodu
innych zaburzen niz anoreksja czy bulimia, ale u ich podstaw lezy to samo. Mysli
samobojcze, samookaleczenia, "nikomu nie jestm potrzebna"... Problemy z
jedzeniem zaczely sie jakies 3 tyg temu, a zaczelo sie od tego, ze mialam na
sniadanie jesc musli zamiast chleba. A na dzien dzisiejszy nie jem nic procz
musli a rzygac mam potrzebe juz nie tylko gdy zjem cos "zakazanego" ale nawet po
musli:( Widze wiec, ze robi sie coraz gorzej.

W szpitalu lezalam ok miesiaca temu wlasnie z powodow wyzej wymieniomych,
hospitalizacji jako takie sie nie obawiam, boje sie tylko, ze bede zalowac, ze
sie zglosilam, ze "juz mi bylo lepiej z moim rzyganiem niz z wasza pomoca". Jade
za godzine, albo wroce i dam wam znac co i jak, albo nie napisze nic bo zosatalm
przyjeta. A przyjac mnie chyba bez problemu przyjma bo jak powiedzialam mojej
lekarce w szpitalu, ze mam problemy z jedzeniem to ona mi odp: "Mam podstawy,
zeby zatrzymac pania w szpitalu, poniewaz zagraza pani swemu zdrowi i zyciu"...

[perepa]

aha, mam 178 cm wzrostu a waze 55kg. Zanim trafilam do szpitala poprzednim razem
wazylam 50,5kg:( potrafilam chudnac 1 kg dziennie...

[anty_pro_ana]

Wprawdzie w szpitalu kolorowo nie jest, ale jeżeli próbujesz coś zmienić w swoim
życiu to trudno powiedzieć, "że już lepiej jest rzygać". Nie poddawaj się. Będę
trzymać kciuki za Ciebie.

[perepa]

no i dupa blada:( lekarz powiedzial, ze przyjma mnie pod warunkiem, ze dostane
skierowanie od mojego psychiatry:( Cholera, a juz nawet sie nastawilam na ten
szpital:/ No nie mam wyjscia jak tylko dowiedziec sie jutro u mojego lekarza co
mysli o pobycie w szpitalu. Moze odmowi a zdecyduje sie na leczenie
ambulatoryjne? Nie wiem co tym razem wymysli...

[nienill]

a mozesz mi wyjasnic czym sie rozni terapia "na bulimie" od tej "na inne
zaburzenia"?

[perepa]

Czytaj ze zrozumieniem: "od stycznia tego roku uczestnicze w terapii, ale z powodu
innych zaburzen niz anoreksja czy bulimia, ale u ich podstaw lezy to samo",
czyli mialam na mysli, ze terapia nie rozni sie niczym skoro etiologia jest taka
sama.

Wlasnie przgladam inne Wasze watki, czytam i wper* ciastka. Ja je wchlaniam,
nawet dobrze nie gryze, az gardlo boli. Zostaly mi jeszcze 2 a potem wiadomo co.
I kur*, dobrze mi z tym! Zaraz bede czysta jak lza

[nienill]

perepa napisała:

> Czytaj ze zrozumieniem: "od stycznia tego roku uczestnicze w terapii, ale z pow
> odu
> innych zaburzen niz anoreksja czy bulimia, ale u ich podstaw lezy to samo",
> czyli mialam na mysli, ze terapia nie rozni sie niczym skoro etiologia jest tak
> a
> sama.


czytam zarowno ze zerozumeiniem, jak i kontekstem

skoro chodzisz na terapie, to szpitak bedzie sie roznil tylko tym, ze z batem
beda tam nad Toba stali i kontrolowali

a jednoczesnie placzesz, ze kontroli nie chcesz


wiec zapytalam z ciekawosci jakie sa Twoje wyobrazenia na termat terapii

bo cala reszta juz jest jasna: kupy sie nie trzyma nic z tego co piszesz





smacznego

[perepa]

zapytales czym rozni sie moja terapia od terapii osoby chorej na bulimie. Nie o
to czym sie rozni terapia ambulatoryjna od szpitalnej. Tak wiec odpowiedzialam
na zadane pytanie.

Czy to jest takie niespotykane, ze chcialabym wiedziec jak jest w szpitalu zanim
sie do niego zglosze? Nie wiem, jak leczy sie osoby chore na bulimie-czy stoja
nad czlowiekiem dopoki nie zjepodanej porcji, czy moze podaja jakies leki, moja
lekarka wspominala cos o wlaczeniu paroksetyny w przypadku zaburzen odzywiania,
pytam, bo nie wiem:/

Mowisz, ze beda stac z bacikiem to ja sie zastanawiam, czy czasem wlasnie to nie
jest mi teraz potrzebne? Jeszcze kilka dni wstecz twierdzilam, ze to ja rzadze
tym czy bede wymiotowac czy nie. Od wczoraj wymiotuje juz po kazdym posilku,
nawet moje slawetne musli stawalo mi w gardle i wyladowalo w toalecie:(

[nienill]

czyli pytanie z cyklu "jak postepowac z facetem/kobieta. poradnik idealnie
pasujacy do wszystkich"

a rzeczywistosc jest taka: w ktorym szpitalu?

[maruuu14]

Wiesz perepa, moze i bedziesz czysta jak lza-teraz... kiedy nie
chorujesz długo. Jak zaczniesz cześciej wymiotować to tylko
napuchniesz na twarzy i zbrzydniesz. Juz nie wspomnie o tym co sie
dzieje wewnatrz ;/ Chyba, że to nie ma dla Ciebie znaczenia.
Powiem Ci, że jak sie pierwszy raz zacznie to trudno skonczyc...ale
to takie gadanie. Wszyscy to wiedza i niewielu sie przed tym obroni.
Wiec znajduj w sobie siłe juz teraz i nie wpędzaj sie w bagno jakim
jest bulimia

[mechanicznyananas]

"czytam i wper* ciastka. Ja je wchlaniam, nawet dobrze nie gryze, az
gardlo boli. Zostaly mi jeszcze 2 a potem wiadomo co.
I kur*, dobrze mi z tym! Zaraz bede czysta jak lza" - po co chcesz
zajmować miejsca w szpitalu tym, którzy chcą być zdrowi, jeśli "Ci z
tym DOBRZE"!

[nienill]

mechanicznyananas napisała:

> po co chcesz
> zajmować miejsca w szpitalu tym, którzy chcą być zdrowi, jeśli "Ci z
> tym DOBRZE"!
tego rodzaju stwierdzenie moze swiadczyc, ze taka osoba nawet bardziej nadaje
sie do leczenia, niz inne placzki bidulki, co to nie wiedza dlaczego sobie sama
krzywde robia

[mechanicznyananas]

Ale ona sama przyznaje, że jest jej z tym dobrze. Chyba trzeba
chcieć wyzdrowieć. Chyba, że nie?

[nienill]

mechanicznyananas napisała:

> Chyba trzeba
> chcieć wyzdrowieć. Chyba, że nie?
nie, nie jest to konieczne

a juz na pewno to "chcenie" nie musi sie objawiac pod postacia durnych postow na
forum i kolejnych obietnic pt. "nigdy wiecej"

[amela]

wiesz co, perepa!
czytam Twoje posty i tak sobie myslę, że skoro leczysz sie z innych powodów plus
ED może najlepsza byłaby dla Ciebie grupa (chyba tak to sie nazywa) heterogeniczna.
ja byłam na takiej terapii. taka grupa nie składa się tylko z osób z ED, ale
tworzy ją 10-12 osób- z różnymi nerwicami- w tym 1-2 z ED. za pierwszym razem
bbyłam tylko jedna-anorektyczka, za drugim razem - ja i jeszcze jedna
dziewczyna-bulimiczka.ja nic nie wiedziałam o ludziach z nerwicą, oni nie
wiedzieli, na czym polega anoreksja. w trakcie terapii poznawalismy siebie
nawzajem, poznawalismy swoje problemy i ich somatyczne następstwa - u
mnie-anoreksja, u innych - depresja, nerwica natręctw itp. ta terapia bardzo
dużo mi dała, nie tylko odnosnie choroby i lecznia, ale także w życiu- stałam
sie bardziej tolerancyjna i wyrozumiała, nie oceniam "ksiązki po okładce". co
najbardziej pamiętam-byłam zszokowana, jak tym innym jest ciężko w życiu, a oni
- płakali, gdy słyszeli moją historię - tak naprawdę wtedy dotarło do mnie, jak
bardzo jestem chora. a ja im tylko opowiadałam (zgodnie z programem
terapeutycznym, "jak chowałam kotlety do szafek".
natomiast grupa homogeniczna nie dała mi więcej, niż dzielenie sie ze
współpacjentkami uczuciami dotyczącymi jedzenia (przesadzam trochę, a może po
prostu terapia była prowadzona inaczej, w moim odczuciu-znacznie mniej starannie
niż opisana powyżej).
jesli chcesz więcej info, pisz do mnie na mejla.
spróbuj może znalezc taki rodzaj terapii.

[szacki]

hmmm dziewczyny moim zdaniem szpiatala - nie mowie tu o odzdziale
specjalistycznym ( np curyły) nie interesuje czy ktos sie chce leczyc
czy sie nie chce leczyc, trafiaja tam osoby ktore tego potrzebuja, bo
zagrozone jest ich zycie w mniejszym lub wiekszym stopniu, jezeli
istnieje niebezpieczenstwo ze nasza kolezanka przykladowo zarzyga sie
na smierc po zjedzeniu paczki delicji wiśniowych to jak najbardziej
widze sens jej umieszczenia w szpitalu ( zreszta to sam szpital to
zweryfikuje) inna natomiast jest sparawa gdy chodzi o osrodki, badz
oddzialy specjalistyczne - tutaj stwierdzenie perepy cytuje" jest mi
z tym dobrze" w moim mniemaniu dyskfalifikuje ja jako potencjalna
pacjentke, - bez motywacji daleko nie zjedzie a ona nie ma jej juz na
starcie czego dowodem sa jej wypowiedzi na FAiB

[amela]

dokładnie tak!