Adopcja

[Gość: magda]

mysle że każde dziecko ma prawo znać prawdę o swoim pochodzeniu i usłyszeć je
od rodziny.na świecie jest tylu "bezinteresownych"ludzi którzy doinformuja
zainteresowanego,że moga tylko niepotrzebie skrzywdzic.a prawda prędzej czy
póżniej i tak wyjdzie na jaw

[Gość: r]

Mnie matka powiedziała, ze jestem adoptowany, dopiero 2 -3 lata temu (a mam juz
trzydziesci pare). Od "przyjaciól dowiedzialem sie, ze jestem "przygarniety,
jako 8-9-ciolatek. Praktycznie cale zycie przezylem z brzemieniem "tabu" bo nie
mialem sily, zeby poruszac ten temat. Zawsze wydawolo sie to jakies
nieodpowiednie.
Wniosek nasuwa mi sie jeden: Nie trzeba i nie nalezy mowic dziecku, ze jest
adoptowane, TYLKO w przypadku, gdy nie ma szans samo poznac prawdy. A taka
sytuacja praktycznie nie ma szans zaistniec. Np. wystarczy jakies "glupie"
slowo w czasie spotkania rodzinnego - przeciez dzieci podsluchuja i rozumieja
znacznie wiecej, niz nam sie wydaje.
Super by bylo, gdzyby rodzice (adoptujacy) mieli sposobnosc porozmawiac z
psychologiem i dowiedziec sie jak to najlepiej zrobic.

[Gość: Jo]

Witam,
Przede wszystkim dziękuję za list poprzednika.
Ja mam nadzieję już niedługo będę mamą adopcyjną - obecnie jesteśmy po
kwalifikacij OAO i problem ten dotyczy mnie osobiście - bo przyjdzie czas, że
powiem naszym dzieciom o tym, że urodzoił je ktoś inny. Zrobię to na pewno i
nie mam żadnych wątpliwości. Nie trapi mnie również sposób i czas - jestem
psychologiem - mam nadzieję, ze sobie poradzę - jednak najtrudniejsze to
zaakceptować fakt, że bardzo zrani to moje dzieci - że niezależnie od tego czy
i od kogo się o tym dowiedzą, będa musiały przyjąć ten bolesny fakt na swoje
barki. Pogodzić się z tym, że ktoś ich nie chciał, odrzucił. Mam wielką
nadzieję, że będę mogła im w tym pomóc i że pomimo to będą szczęśliwe. Wierzę,
że jeśli mnie udało się pogodzić i oswoić w sobie fakt, że sama nie mogłam ich
urodzić im tez się uda.

[Gość: maria]

Mysle ze nie nalezy dziecku mowic ze jest adoptowane.Sama adoptowalam chlopczyka
6 miesiecznego ktory w tej chwili ma 26 lat.Do tej pory nie mialam odwagi nie
bylo okazji aby rozmowa zeszla na takie tory i mysle ze chyba tak juz
zostanie.Zreszta najwazniejsze kto dziecko wychowa ten jest rodzicem.Potem ten
adoptowany dzieciak mysli zastanawia sie co by bylo gdyby? I chyba nikomu to na
dobre nie wychodzi.Dzieciak chce poznac biologicznych rodzicow i pytam poco aby
zamoncic w glowie.
Maria

[Gość: ryszard]

pani mario,
czyli wychodzi na to ze pani "adoprowany dzieciak" nie ma wedlug pani chociazby
moalnego prawa do poznania wlasnej przeszlosci? musze kategorycznie przyznac ze
nie zgadzam sie z ta i jej podobnym opiniom.niestety "proces myslenia"nie
ktorych adopcyjnych rodzicow nie zmienil sie juz od wielu lat.sprobujmy jak
dziecko blond i ja to tak dla wlasnego bezpodstawnego "bezpieczenstwa"nabieraja
wody w usta i cicho siedza jak te myszki pod miotla.
pozostaje,
szczesliwy ojciec dwoch wspanialych cor ktore ju od poczatku wiedza ze sa przez
nas adoptowane i przyszly na swiat u innej jak same mowia "pani"i drugiej
biologicznej mamy.
p.s.
przeciez ten temat porzuszany jest na kursie dla rodzicow aspirantow adopcyjnych

ryszard

[Gość: bernadeta]

Czy może się Pan podzielić wiedzą na temat sposbu i w jakim wieku dziecka
opowiedzieliście im o ich pochodzeniu? Rozważam taką rozmowę.
berandeta

[Gość: orlica]

to znaczy jak to zachować w tajemnicy żeby dziecko się nie dowiedziało,
przepraszam ale czy Ty nosiłaś poduszkę, czy też wyjechałaś na dłygo a potem
przyjechałaś z cudnym bobaskiem, mi by było trudno to ukryć, po pierwsze
pracuje, jak ide na urlop macieżyńskie to przecież widać było że nie byłam w
ciąży, fakt prace można zmienić potem , a co z grupą krwi, zamówiłaś sobie
dziecko z odpowiednią grupą żeby się nie domysliło że nie jesteście jego
rodzicami, dla mnie jest to chore, sama jestem teraz na adopcyjnej drodze, i
nie potrafię tego faktu ukryć bo bardzo sie cieszę że w końcu będę mieć
dziecko, myslę że w końcu należy wyjść z ciemnogrodu

[Gość: tarzynka]

Mnie ten problem osobiscie nie dotyczy, ale tak z boku patrząc zauważam pewną
prawidłowość. O tym, że nie należy mówić dzieciom, że są adoptowane, mówią tylko
rodzice, którzy to zrobili (nie wszyscy oczywiście). Nie spotkałam się z opinią
osoby adoptowanej, że wolałaby żeby rodzice jej nie powiedzieli. Pewnie, że
lepiej by było, żeby świat był piękny zawsze i wszyscy byli zdrowi i bogaci. Ale
tak nie jest i niestety prawie zawsze znajdzie się ktoś życzliwy, który powie
dziecku, że jego mama go nie urodziła. Tak po ludzku mi się wydaje, że łatwiej
taką prawdę przyjąć od kogoś, kto kocha, kto jest po mojej stronie. Nawet jeśli
pierwszą reakcją dziecka będzie odrzucenie, zaprzeczenie, złość. To nie będzie w
tym samotne. A poza tym zaakceptowanie przez dziecko i przez rodziców faktu
adopcji jest rzeczą godną podziwu, taką której nie należy się wstydzić. Być może
oddanie dziecka do adopcji w momencie, gdy jest się pewnym, lub nawet tylko
podejrzewa się, że nie umie/nie może się sobie poradzić z jego wychowaniem, też
jest czymś dobrym. Na pewno lepszym, niż stworzenie mu i sobie piekła.
Pozdrawiam ciepło.
Kasia

[Gość: ka]

najlepiej dziecku od malego mowic ze urodziła je inna kobieta, a my jestesmy
rodzicami.jak bedzie wiedzialo od poczatku to powoli bedzie rozumialo co to
znaczy i nie przezyje szoku.bedzie to dla niego czyms normalnym.

[Gość: ae]

Jak dowiedzialam sie,ze jestem adpotowana,to moja mysl byla taka,ze wolalabym
sie tego nigdy nie dowiedziec od nikogo.Wiec uwazam,ze nikt kto tego
bezsposrednio nie doswiadczyl nie powinien sie na ten temat wypowiadac.Kazda
rodzina adopcyjna ma swoj pomysl na to jak i kiedy powiedziec i czy mowic.To
jest tak cholernie trudny temat,ze osoby postronne powinny w ogole sie nie
wtracac.Adopcja nie jest czyms zlym,ale niestety polskie spoleczenstwo nie
doroslo jeszcze do tego,zeby zaakcpetowac dzieci adoptowane.A przynajmniej
niektore osoby.Zawsze jest taka opinia,ze np.ktos cos zlego zrobi to sie
mowi,ze on jest od zlej matki.Pozdrawiam i nie zycze takich doswiadczen

[Gość: orlica]

może Marysiu byś się tak odezwała, chyba że jesteś trollem , który podpuszcza

[Gość: Kasia]

Mówić, zdecydowanie, od początku.
Jestem mamą adopcyjną (mam też biologiczne dziecko) niegdy mi do głowy nie
przyszlo,aby fakt adopcji zataić. Po co? Nie wiem co oznacza "mącenie" To,że
dziecko w którymś momencie zacznie szukać swoich korzeni? W tym to i ja pomogę.

Dziwi mnie postawa Marii. Przed kim chce ukryć prawdę?
Opierając się na relacjach znanych mi dzieci adoptowanych, które są juz
dorosłe, śmiało mogę przypuszczać,że jej syn o tym wie. Ale z jakiegoś powodu
nie uświadamia o tym rodziców.

[Gość: bernadeta]

Jeśli ktokolwiek z Państwa chce się podzielić ze mną sposobami przekazania
informacji o adopcji proszę o odpowiedź, pozdrawiam
bernadeta

[Gość: mama]

Uważam, że jest Pani w błędzie. Dziecko ma prawo od początku wiedzieć. Sama
jestem mamą adopcyjną. Mój synek wie, że jest adoptowany. Bardzo nas kocha.
Fakt, że się dowiedział (od nas) nie wpłyną negatywnie na nasze relacje. Nadal
jest szczęśliwym malcem, który ma mamę, która urodziła go sercem.

Ciekawa jestem jak udało się Pani zbudować zaufanie, gdy okłamywała pani
dziecko całe życie. Napewno pytało np. "Mamusiu czy byłem u Ciebie w
brzuszku?". To chyba nie jest miłość.

Pozdrawiam

PS. Lepiej będzie jak Pani syn nie dowie się od "życzliwego", że przez całe
swoje życie było okłamywane przez własną matkę.

PS. Z drugiej strony staram się Panią zrozumieć. Nasze społeczeństwo raczej nie
akceptuje adopcji. Ale takie postępowanie nie zmieni tego. Przecież adopcja to
nie przestępstwo. Powinno się o niej mówić otwarcie.

[Gość: jasia]

ja wychowywałam w rodzinie zastępczejdobre sąsiedzi powiedzieli mu że ja
niejestem jego mamą biologiczną zaczął byćnieznośny .lepiej od samego początku
powiedzieć mu prawde lepiej to przyjmie

[Gość: ryszard]

pani mario,
czekamy na pani opinie.
ryszard, szczesliwy tatus dwoch wspanialych coreczek

[Gość: mama]

TAAAK Oczywiście, że dzieci mają prawo wiedzieć. Od najbliższej rodziny. Od
mamy i taty. Popieram Pani opinię. Sama jestem mamą "adoptusia", który wie
i jest szczęśliwi.

[Gość: 123]

Czy może się Pani podzielić informacją, w jaki sposób i w jakim wieku dziecka
prezekazała Pani mu ta informację?

[Gość: brys]

A ja najbardziej jestem wdzieczna Rodzicom, ze nie powiedzieli mi o
adopcji.Oczywiscie, ze zyczliwi powiedzieli mi o tym, oczywiscie, ze mialam
chwile buntu [ kilka gadzin, rodzicow akurat nie bylo w domu], ale potem
przyszla refleksja, przeciez Oni mnie kochaja! Balam sie, ze kiedys zechca mi
powiedziec. Nie powiedzieli, nie zyja juz od wielu lat. Nie wiedzieli, ze ja
wiem.Poprostu byli moimi Najwspanialszymi Rodzicami i bardzo mnie kochali.
Rodzice to Ci, ktorzy kochaja, a niekoniecznie ci co rodza.

[Gość: ewa mama ewy]

a my mamy małą córę adoptowaną jak miała niespełna 4 miesiące. Teraz ma 4,5
roku. Wszyscy wokoło wiedzą, bo mieszkamy na wsi i po prostu nie da się tego
ukryć. Zresztą nie mamy takiego zamiaru. Od poczatku mielismy przekonanie, że
nie będziemy ukrywać tego faktu. Nie ukrywam jednak, że z niepokojem czekam na
pierwsze pytanie. Na razie było niedawno "jak się rodzą dzieci", ale nie
pytała "czy ja się tak urodziłam". W czasie smierci papieża bardzo przeżyła
ogólny nastrój i zaczęły ją interesować "sprawy ostateczne". Zapytała "czy ty
mnie mamo urodziłaś", ale ponieważ było to w obecnosci sąsiadów (oczywiscie o
wszystkim wiedzą) to nagle zapadła cisza, a ja powiedziałam, że opowiem jej
wszystko w domu. Na razie nie wraca do tematu, ale myślę, że "to" pytanie jest
tuż, tuż. Gdzieś przeczytałam wspomnienia matki, która powiedziała, że wtedy
odpowiedziała, ze była chora i nie mogła mieć z tatą dzieci więc pojechała do
takiego domu, gdzie były takie małe dzieci dla takich rodziców i wybrała sobie
taką kochaną córkę. Myslę, że to dobry pomysł i taki mam wstępny projekt
odpowiedzi.

[Gość: mamma]

Witam,
jestem mama adopcyjna, moj synek ma obecnie 3 lata i 1 mies. Mialam to
szczescie ze w 3 mies po adopcji zaszlam w ciaze i od 2 lat jestem rowniez mama
biologiczna.
Mojemu synkowi adopcyjnemu postanowilam mowic o fakcie przybycia do nas jak
skonczyl 6 mies. Dlaczego tak wczesnie? Bo jest to dla mnie tak trudny temat ze
wolalam oswoic sie ze wypowiadanymi kwestiami jak syn nie moze pytac. Pamietam
ten dzien jak by to bylo dzis, opowiadlam mu jak dlugo go szukalismy i w koncu
poprosilismy Pania z OAO zeby nam pomogla, jak odebralam od niej tel ze sie
odnalazl i mogle go wkoncu zabrac do naszego domku i jak bylismy bardzo
szczesliwi ze mozemy juz byc razem.
Kiedys raz zapytal, jak jechalismy samochodem, skad jest Tata to znaczylo jak
poznalam Tate i skad jest ON.

Zaufanie buduje sie od poczatku wspolnej drogi i nie zamierzam niczego ukrywac
przed moim synkiem. Jesli bedzie tego chcial, to pomoge mu odnalezc jego mame
biologiczna (po ukonczeniu 18 roku zycia dziecko moze isc do OAO i zapytac o
ostatni adres matki biologicznej).
Kocham go jak swoje dziecko biologiczne i fakt adopcji nie zmieni nic w naszych
relacjach.

[Gość: xyz]

Nie kazdemu dziecku mozna powiedziec prawde jak jest male. Ja dowiedzialam sie
dopiero jako dorosla kobieta i nie zaluje.Rodzice nigdy mnie nie
oklamywali,Mama nigdy mi nie mowila,ze mnie urodzila,nie mam do nich zadnego
zalu,ze mi nie powiedzieli wczesniej.A teraz jak juz wiem,to jest OK.Na
poczatku bylo mi przykro,ale potem wszystko sie ulozylo. Bardzo Ich kocham i
uwazam,ze niewazne kto urodzil,ale kto sie zajmowal mna przez cale zycie i cale
zycie mi poswiecil. Jestem troche ciekawa kim byla tamta kobieta,ale z drugiej
strony po co mi to?

[zewszad_i_znikad]

Może nie powinnam się w sprawach związanych z macierzyństwem wypowiadać, skoro
sama jestem absolutnie pewna, że nie chcę mieć dzieci, ani własnych, ani
przybranych. Ale nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego adopcja miałaby być
tabu. Uważam, że jest moralnie naprawdę o wiele lepsza od leczenia niepłodności
na siłę. Leki przeciw niepłodności zwiększają ryzyko urodzenia się np. bliźniąt
syjamskich. Zaś jeśli chodzi o adopcję - jest mnóstwo dzieci niechcianych,
siedzących w "domach" "dziecka" (cudzysłowy - bo ani nie można tego nazwać
prawdziwym domem, ani też instytucja ta nie należy przecież do dzieci), z
których praktycznie nie ma szans wyjść człowiek nie-nieszczęśliwy. Po co na
siłę chcieć koniecznie urodzić to dziecko, a tak mało zastanawiać się nad
wariantem bycia matką przez odpowiedzialność, a nie przez krew?