Dlaczego "musicie" a nie "chcecie" wrocic do pracy

[ala11]

Czytam to forum i inne o malych dzieciach i nasuwa mi sie takie
pytanie - dlaczego szukacie zlobka lub innej formy opieki bo -
musicie - wrocic do pracy? Czy praca jest dla was jedynie
obowiazkiem, czy mie macie naturalnej ochoty na wyjscie z domu? Ja
mam 2 synow 5 lat i jest w szkole i 20 m-cy, w zlobku 4 razy w
tygodniu mimo ze ja nie pracuje. Mlodszy poszedl do zlobka jak
skonczyl rok, wczesniej byl u nianki, ja pracowalam odkad skonczyl 6
m-cy. Pozniej przeprowadzilismy sie do innego miasta i pierwsza
sprawa bylo znalezienie zlobka i szkoly. Ja spokojnie szukam pracy
chodze na jezyki i na basen robie zakupy i nie wyobrazam sobie by
maly byl ze mna w domu. Jak znajde prace z cala radoscia oddam sie
pracy. I mysle ze tak jest dobrze. Podzielcie sie waszymi opiniami.

[tobi00000]

Fajnie Ci, ze siedzisz w domku na zakupach a dzieci w żłobku. W
Warszawie warunkiem do przyjecia do żłobka jest to ze oboje rodziców
pracuje. Oczywiście do państwowego.

[lilka69]

ja nie chce i nie musze isc do pracy.

kierat 24 h na dobe- praca, dom, male i budzace sie w nocy dziecko?
nie dziekuje... do 3 lat dziecka poczekam. wtedy bede musiala i chciala

przy okazji- pytam powaznie bez prowokacji- jak dajecie rade- z budzacym sie
dzieckiem w nocy, praca 8 godz, dojazdami, zakupami, gotowaniem, , prasowaniem
itp.? macie duza pomoc meza, pan do sprzatania , rodzicow czy same?

[populek]

Czy wy się zgrywacie czy piszecie poważnie?

do populek

[lilka69]

a uwazasz ze zgrywanie sie jak ktos stara sie godzic mase obowiazkow. ja nie
wiem jak! dlatego z szacunkiem pytam

[populek]

Proszę mnie nie atakować, też mam dzieci i obowiązki ale jak
przeczytałam wypowiedź założycielki postu - to te języki obce, basen
to chyba nie są obowiązki tylko przyjemności no i ta wypowiedź o
niańce takie pozbywanie się dzieci-zastanawiam się czasami po co
ludzie decydują się na posiadanie potomstwa bo "czegoś" nawet
nie "kogoś" brakuje im do willi i dobrego samochodu itp?
Nie ciebie lilka69 to moje pytanie dotyczyło, ja wiem co to jest
nawał obowiązków,ale czytając wypowiedzi niekoronowanych księżniczek
po prostu nie mogę uwierzyć jak można siedzieć w domu i dziecko do
żłobka posyłać i fundować mu jeszcze niańkę-nawet sama forma
nazwania opiekunki do dziecka niańką jest pozbawiona jakiegokolwiek
szacunku. Oczywiście wiem że teraz mnie zaatakujecie ale no cóż
uderz w stół ...

[lilka69]

ja nie zaatakuje ciesze si ze mysle podobnie

[tobi00000]

Populek, nie zaatekuje. W pełni Cię rozumiem. Dlatego napisałam, że
założycielka wątku ma "fajnie". Swoją drogą to nie wiem jak ona to
załatwiła, że dziecko jest w przedszkolu a ona w domu. Chybaże
prywatne przedszkole.
Ja również posyłam swoje dziecko do żłobka od września. I robię to
dlatego, że chcę i muszę wrócić do pracy. W tej właśnie kolejności.
Jestem nauczycielką i poprostu czuję, że "cofam sie" a pozatym mam
wrażenie, że jestem odizolowana od ludzi i nie umiem już z nimi
rozmawiać. Chyba lepiej że mama jest w ruchu takim innym niż
odkurzacz i garnki. Myślę, że moje dziecko będzie wolało mamę
zapracowaną niż zfrustrowaną. Pozatym będę pracować do 13 więc mały
nie długo będzie w żłobku.
Pracując w szkole widzę wiele mamuś ciężko "pracujących". To
wyczerpujące zajęcie: solarium, kosmetyczka, zakupy.
Pozdrawiam.

[mmala6]

Po pierwsze-moje dziecko w nocy się nie budzi.
Po drugie- nie mam 'pomocy' męża, tylko RAZEM zajmujemy się
dzieckiem, domem i pracą.
Po trzecie- prasuję w sobotę albo niedzielę.
Po czwarte- zakupy duże robię razem z dzieckiem jak wracamy do domu,
albo sama jak mąż odbiera syna.Zakupy małe, drobne w sklepiku pod
domem, więc gdzie problem?
Po piate-gotuję tylko w weekendy.

Z czym tu sobie nie radzić?

[mamciulka-nikulka]

Jak trzeba to człowiek sobie ze wszystkim poradzi.
Zaproponowano mi pracę jak mały miał niecałe 7 miesięcy - zgodziłam
się pod warunkiem, że pierwsze 3 miesiące będą na 1/2 etatu. Ten
okres był świetny, bo na kilka godzin dziennie mogłam się oderwać od
pieluch. Mały jest alergikiem, więc nie jest mi łatwo ciągle
smarowanie, pilnowanie żeby nie drapał, w nocy bywały pobudki nawet
do 14 razy - koszmar, bo wtedy już pracowałam na cały etat. Ale daję
radę, bo muszę. Do niedawna miałam opiekunkę 3 razy w tygodniu i 2
razy w tygodniu babcia. Teraz mały idzie do żłobka, więc już muszę
mu codziennie wieczorem gotować posiłki na następny dzień (wielu
rzeczy nie może jeść, więc inaczej nie da rady). Z chęcią
siedziałabym w domu z dzieckiem, ale nie mogę, bo wynajmujemy
mieszkanie i byśmy się nie utrzymali z jednej pensji (wynajem,
prywatny żłobek, syn alergik, więc kosztuje sporo). Mąż przeważnie
robi prasowanie w weekend i odkurza. Jakoś dajemy radę, ale
harmonogram rzeczywiście mamy napięty

[deela]

> przy okazji- pytam powaznie bez prowokacji- jak dajecie rade- z budzacym sie
> dzieckiem w nocy, praca 8 godz, dojazdami, zakupami, gotowaniem, , prasowaniem
> itp.? macie duza pomoc meza, pan do sprzatania , rodzicow czy same?
normalnie: moje dzieko nie budzi sie w nocy a jak juz to dostaje pic i spi dalej
a ja/ maz (zalezy kto wstanie do niego) bez problemu zasypiamy znowu, praca jak
praca - chyba to normalne ze 8 h? a dojazdy? na szczescie mamy samochod dojazdy
w sumie to poltora godziny (wawa) zakupy robimy po odebraniu mlodego albo jedno
z nas idzie samo, gotowac - ostatnio nie gotuje - jemy z mezem w pracy a mlody w
zlobku, prasuje raz w tygodniu: maz mnie tankuje piwem a ja wlaczam sobie jakis
film i lece (aczkolwiek niechetnie) zazwyczaj 2 h staczaja na oblecenie
tygodniowego prania (2-3 pralki), pranie to zadna filozofia:
posegregowac-wrzucic-nastawic-wyjac-powiesic-zdjac w koncu mamy 21 wiek na tarze
nie piore, maz mi nie pomoaga tylko oboje wykonujemy domowe obowiazki bo oboje
pracujemy oboje mieszkamy w tym samym domu, oboje mamy to samo dziecko (co to w
ogole za termin czy maz mi pomaga - a moze czy wy pomagacie mezowi?????),
tesciowie nam nie pomagaja - oboje pracujacy i mieszkaja 20 km od nas, moi
rodzice tez nie pomagaja - mieszkaja 450 km od nas, nie mam zadnej pani do
sprzatania - sprtzatamy z chlopem raz w tygodniu bo po huk czesciej
i jeszcze zdarzymy z mezem drynia walnac a ja zdaze jeszcze i poforumic i pograc
- ty jakas kiepsko zorganizowana jestes jak sobie tego nie wyobrazasz

[martusia_25]

Dobre pytanie... Jak sie tak zastanowię, to daję radę dzięki
poczuciu humoru i kawie Mój syn się budzi w nocy czasem i 5
razy, wstaję o 5:30, żłobek mamy spory kawał od domu i zupełnie nie
po drodze do pracy. Nie prasuję. Mąż robi zakupy, wychodzi z psami,
odkurza (czasem Ostatnio odkryłam chustę do noszenia i jest ciut
łatwiej (o ile mój syn pozwoli się w nią włożyć). Pracuję bo
zarabiam dwa razy tyle, co mój mąż, bo chcę mieć większe mieszkanie
(mam bardzo małe), bo chcę mieć przyzwoitą emeryturę i żeby mnie
było stać na kupowanie mojemu dziecku różnych fajnych rzeczy ale
przede wszystkim, bo nie mam zaufania do losu i wiem, że lepiej nie
liczyć na innych.

[maniolka05]

Musze wrócić do pracy bo mi pieniażków brakuje! nie zawsze mąż jest
w stanie zarobic tyle abym mogła siedziec w domu z dziecmi i
starczało na zycie. Chetnie bym została w domu z dzieciakami i jak
troche uskładam to może sie i uda . Moze gdybym miała prace która
mnie fascynuje i daje satysfakcje to bym chciała wrócic do pracy a
nie musiała.Ale jak na razie to będę zmuszona.

[tasia72]

Alla11 myślę, że Twoje „optymistyczne” podejście do „spokojnego”
szukania pracy, uprzyjemnianie sobie wolnego czasu (gdy dzieci są w
szkole i w żłobku) nauka języków czy chodzeniem na basen, wynika po
prostu z tego ze nie masz żadnych kłopotów finansowych.
Ja bardzo chętnie zostałabym dłużej z moim synkiem w domu, ale
niestety po macierzyńskim i wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego
musiałam wrócić do pracy, bo bez pieniędzy żyć się nie da. Dlatego
często powrót do pracy jest obowiązkiem, a nie tylko przyjemnością,
choć nie ukrywam, że ma to tez swoje dobre strony.

Potrzeby dzieci

[kobylka311]

Widać, że dla autorki wątku hasło "potrzeby dzieci", a nie tylko jej
samej, jest obce.

[populek]

Zresztą sam tytuł założonego wątku-to pytanie dlaczego "musicie" a
nie "chcecie" sprawia, że uważam założycielkę za niespełna rozumu
jeśli nie potrafi sama sobie na to pytanie opowiezieć laczego pewne
rzeczy ludzie wykonują bo muszą a inne bo chcą. Wydaje mi się
równieź, że tego typu wątki są chyba pisane przez osoby, które tak
naprawdę niewiele mają wspólnego z tym co piszą, chyba chcą się w
ten sposób dowartościować, że niby one takie bogate, dbające o
siebie i że wychowywanie dzieci to nie dla nich. Otóż założycielko
postu wyobraź sobie że mimo to, że pracujemy, wychowujemy dzieci i
mamy obowiązki to nie jesteśmy kocmołuchami tylko prawziwymi
kobietami, bo wyobraź sobie, że miłość o dzieci i dbanie o nie jest
teraz bardzo na czasie a to o czym ty piszesz już niemodne i
zarezerwowane dla Lopez czy innych gwiazd-nie zrobiłaś na mnie
wrażenia bo ja też bywam na basenie ale z dzieckiem bo je kocham i
czas wyłącznie dla siebie miałam przed narodzinami dziecka, jesteś
zatem dla mnie prymitywną babą

[ewa_mama_jasia]

A ja odebrałam inaczej intencje autorki wątku - próbuje wysondować
jak rozkładają się powody powrotu do pracy - czy kobiety czują że
muszą (bo inaczej np. załąmie się polityka finansowa rodziny) czy że
chcą nawet kiedy nie muszą (bo np. wiąże się to z rozwojem
osobistym).
Ja musiałam i chciałam jednocześnie. Wiedziałam od początku że wrócę
do pracy zaraz po macierzyńskim + zaoszczędzonym wypoczynkowym z
różnych względów: finansowych, rozwojowych, społecznych itd.
Pewnie gdybym miała bezpieczeństwo materialne, też nie wróciłabym do
pracy od razu, tylko np. zrobiła drugie studia, nauczyła się
porządnie języka, zadbała o urodę itd. Ale ponieważ takiego
bezpieczeństwa nie posiadam, to wybór był w zasadzie prosty

[populek]

Tak więc każdy myślący człowiek nie musi zakładać tak bzurnego
wątku, żeby odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego niektórzy muszą a
inni chcą-odpowiedź napisałaś ewo_mamo_jasia w pierwszym zdaniu.A
nie zauważyłam aby założycielka napisała że przeprowadza badania
sondażowe do np. pracy naukowej Mnie najbardziej wkurza jak takie
damy piszą że one by nigdy w domu z dzieciakiem nie siedziały bo to
nie dla nich bo one to stworzone pewnie do innych-wyższych celów a
dziećmi to niech się zajmują garkotłuki i niańki-i pewnie chodzą z
tłustymi włosami i przydeptanymi kapciami bo na nic nie mają czasu i
pieniędzy. A one-damy-piękne, zadbane i pachnące

[ulinka123]

A mi sie podoba podejscie zalozycielki watku, ma czas dla siebie i jest szczesliwa, a dzieciom w przedszkolu ani zlobku nie dzieje sie krzywda.
A jesli chodzi o osoby atakujace ja, to mysle, ze przez Was przemawia zwykla zazdrosc, bo tez byscie tak chcialy ale nie byloby Was na to stac finansowo. Inne znow to typowe Matki-Polki, ktore mowia "ja bym tak nie umiala" bo "czas wyłącznie dla siebie miałam przed narodzinami dziecka". Oczywista sprawa, bo to wcale nie jest tak latwo w polskim spoleczenstwie NIE byc prawdziwa Matka-Polka, bo przeciez jak ma sie dzieci to trzeba sie poswiecac! Smiechu warte.
Owszem, sa kobiety oddane rodzinie i dzieciom w 100% i te nie chca wrocic do pracy i jest to dla nich tragedia gdy musza. Ale sa tez i takie, ktore chca miec swoje wlasne zycie, chca albo nie chca wracac do pracy - pomijam teraz kwestie finansowe. I nie ma w tym nic zlego. A tak poza tym mysle tez, ze wiele z dziewczyn pisze/mowi w swoich srodowiskach "poszlam do pracy bo musialam", bo sie nie przyznaja, ze po prostu chcialy. Co by ludzie powiedzieli.

[mamciulka-nikulka]

Temat rzeczywiście jest dla wielu drażniący, bo pojawia się w nim "chcieć i
móc". Niektórzy by chcieli iść do pracy, a nie mogą, albo mogą a nie chcą albo
mogą, chcą a nie idą
Ja poszłam, bo chciałam, wynegocjowałam warunki, 4 godziny dziennie to nie była
dla mnie żadna praca, a wręcz odpoczynek. Ale jak już życie nas rzuciło na
głębsze wody to nie powiem, że pracuję, bo chcę tylko, bo muszę. Tak i to dla
mnie największa sprzeczność w moim życiu - mam chore dziecko, które już w tym
wieku świadomie za mną tęskni i ja bardzo bym chciała móc być przy nim, ale nie
mogę. Nie mogę, bo muszę zarabiać na jego zdrowie. Tak to już czasem w życiu bywa...

[populek]

O kochana chyba przegięłaś pisząc że śmiechu warte jest to, ze mając
dzieci można się im całkowicie poświęcić! I te wasze opinie 'polskie
społeczeństwo" "matka-Polka"-co wy tu jeszcze robicie w tym kraju?
wyjeźcie jak założycielka postu i żyjcie nie jak matki-Polki. Jestem
oddana rodzinie i wróciłam do pracy choć wszyscy mnie namawiali
żebym została w domu bo też jak wszystkich tu-stac mnie na to i
rozumiem że można chcieć żeby nie być sfrustowaną mi chodzi o
zupełnie co innego, że przy tym wszystkim niektóre osoby zapominają
o potrzebach dziecka. Założycielka postu napisała że jej dziecko
było u niańki-co to znaczy- że nie mieszkało w domu tylko u obcej
osoby?I nie atakuję z zawiści-mam to gdzieś, bo znam swoją wartość i
nie zazdroszczę -piszę to wszystko bo nie rozumiem założycielki i
jej klakierów

[deela]

jesli mowisz o panstwowym zlobku to nieuczciwie zajmujesz komus miejsce

[ala11]

Boze drogi dziewczyny czy naprawde jestescie tak zdesperowane
zyciem, koniecznoscia powrotu do pracy i pozostawiemiem dziecka w
tym strasznym zlobku ze nie znajac mnie a jedynie z krotkiej
wypowiedzi wysnuwacie takie wnioski ze wlos sie jezy na glowie.
Przeciez ja was nie oceniam, nie traktuje od kur domowych, brudasow,
niedouczonych itp, ja tylko pytam dlaczego nie macie ochoty wrocic
do pracy. Zadna nie napisala - hura- wracam do pracy a teraz
poradzcie gdzie znalezc dobry zlobek. Kazde pisze musze, niestety -
i stad moje pytanie. Bo ja sie nie wstydze tego ze nie lubie
siedziec w domu z dzieckiem i wole isc do pracy ktorej obecnie
szukam. Przeciez zeby szukac trzeba byc dyspozycyjny a z dzieckiem
na karku jest to niemozliwe nie majac w poblizu kogos np z rodziny.
I wcale nie uwazam ze przy okazji chodzac na basen czy na jezyk
zaniedbuje moje dzieci. A miejsca nikomu nieuczciwie nie zajmuje bo
nie mieszkam w Polsce i sa tu inne kategorie przyznawanie miejsca.
Nie rozumiem wiec skad w was taka agresja do kogos kto ma odmienne
zdanie na temat pozostania z dzieckim w domu. Wole by moje dzieci
mialy mame zadowolona, realizujaca sie zawodowo niz sfrustowana tym
ze musi a nie chce byc w domu. Tak wiec prosze zastanowcie sie zanim
ocenicie kogos i wydacie sad z typowa polska niezyczliwoscia dla
drugiego. Pozdrowienia. Ala

do ala11

[lilka69]

a ja mimo, ze sie z toba nie zgadzam( bo b. lubie byc w domu z dzieckiem- to dla
mnie wieczne wakacje to JESTEM POZYTYWNIE DO CIEBIE NASTAWIONA.
bo w uprzejmy sposob piszesz i wypowiadasz swoje zdanie.

pozdrawiam cie a z jednym akurat sie zgadzam- NIEKTORE dziewczyny na tym forum
sa zazdrosne i zawistne!!!

wielokrotnie ktos byl do mnie nastawiony negatywnie bo mam wysoki standard zycia
i nie musze pracowac. nazywano mnie glupia, niezadbana kura domowa. a ja do mam
skonczone studia( akadem. med. i wydzial nauk scislych oraz jestem ladna,zadbana
i dobrze ubrana)

uprzedzajac negatywne wypowiedzi od razu pisze- to troche prowokacja,
przecgwalac sie nie bylo moja intencja

[deela]

a skad mialysmy wiedziec ze nie mieszkasz w polsce? wiesz jaki tu dramat ze
zlobkami? najlepiej juz dzieciaka w ciazy zapisac........
ja tam nie potepiam, moze sama bym tak robila? mysle jednak ze chociaz CHOCIAZ
te pol roku z dzieckiem powinno sie spedzic... ja mlodego oddalam jak mial 4,5
m-ca - musialam i juz bo musialam wrocic do pracy troche jednak za wczesnie jak
na moj gust,
ale patrzac z perspektywy czasu to nie zaluje powrotu do pracy ogolnie, to mam
czas i sile do dziecka, rzadko odczuwam zniecierpliwienie do niego, nie zamykam
sie w czterech scianach, nie jestem sfrustrowana ze maz mi nie pomaga bo uwaza
ze skoro nie pracuje to sie nudze - pracujemy oboje i tyle, mlody traumy nie ma
ja tez nie, aczkolwiek choroby na poczatku omal nie wykonczyly mnie psychicznie :o

[mniemanologia]

Nie musiałam wracać do pracy, chciałam - 6 miesięcy siedziałam w
domu z dzieckiem i szlag mnie zaczął trafiać
Przyznam, że teraz, gdy młody jest bardziej kumaty i można z nim
więcej czasu aktywnie spędzać, chętnie poszłabym na wychowawczy...
Nawet się nad tym zastanawiam... Zwłaszcza, że teściowa coraz
bardziej zmęczona.
A co do tego, kto pomaga w domu - tak jak dziewyczyny pisały - to
jest dom męża i mój, oboje się nim zajmujemy.

[mmala6]

Oj Ala, albo bardzo dawno wyjechałaś z Polski albo coś szybko zapomniałaś jak tu jest.
Tu wiele mam musi pracować bo z jednej pensji nie jest w stanie przeżyć.
Ot i cała filozofia.
Zadaj takie pytanie na jakimś holenderskim forum, będziesz miała odpowiedzi adekwatne do kraju w jakim się znajdujesz i na pewno nie będziesz musiała się tak dziwić.

[olcia4k]

Czytam to forum i bardzo przykre wydaje mi się to, że widać wyraźnie dwa
zwalczające się "obozy": jeden to kobiety, które nie pracują i uważają, że
pójście do pracy plus posłanie dziecka do żłobka to straszna zbrodnia, i drugi
obóz - mamy pracujące twierdzące, że "siedzenie" w domu z dzieckiem to
zacofanie, zaniedbanie itd.
A może tak - jak się nie zna sytuacji innej osoby, jej potrzeb (finansowych,
rodzinnych, emocjonalnych) - jednak nie oceniać i nie "gnoić" innych dla zasady,
że moje argumenty są najważniejsze i jedynie słuszne?
Ja powiedzmy słowami mojego męża "nie muszę pracować", ale nie wyobrażam sobie
rezygnacji z pracy. Mam to szczęście, że mogę pracować o dowolnej porze (często
siadam do komputera wieczorem, gdy mój syn śpi), kocham swoją pracę i nie muszę
z niej rezygnować, ale nie każdy ma taką sytuację bo nie każdy wykonuje tzw.
"wolny zawód" czy ma możliwość powrotu do pracy na pół etatu.
Mój synek chodzi do żłobka na ok. 5 godzin dziennie, resztę dnia spędza ze mną.
Widzę, że pobyt w żłobku niesamowicie go rozwija. Ale również cieszę się na
każdą chwilę spędzoną z nim, bo jest moim ukochanym skarbem.
Cieszę się, że możemy połączyć moją pracę z opieką nad nim. Gdy jest chory, po
prostu robię sobie wolne od pracy.

Domyślam się, że wiele mam pracujących na pełnym etacie zapewne czuje wyrzuty
sumienia, że nie mogą spędzac ze swoimi dziećmi więcej czasu. Podobnie mamy nie
pracujące - niektóre - mogą czuć się źle, że się "nie rozwijają", że chcą
czasami po prostu "wyjść do ludzi" bo opieka nad dzieckiem to ogromny obowiązek,
od którego czasem chce się odpocząć choć przez jeden dzień, a nie każdy może
zawieźć dzieciaczka do dziadków itd.
No ale nie atakujcie się dziewczyny nawzajem, warto spróbować zrozumieć innych.
Powtarzam - nie każdy ma luksus wyboru tego, co robi, czy pracuje, czy nie - a
wiadomo, że większość tzw. "normalnych" matek wszystko co robi, robi z myślą o
dzieciaczkach.

[mmala6]

ja jestem w trzecim obozie: pracuję ale chętnie 'zaniedbałabym się'
w domu. Nie wiem czy mój syn byłby zadowolony, że siedzi ze starą
matką a nie z rówieśnikami ale ja bym bardzo chętnie nie chodziła do
pracy.I pewnie, jakby zacisnąć pasa to byśmy przeżyli z jednej
pensji ale nie chcę tego pasa zaciskać, więc codziennie rano wstaję
i dzielnie jadę do pracy a dziecko zawożę do żłobka.
Taki lajf

[populek]

Dziewczyny oczywiście macie rację pisząc, że każdy ma swoje powody
powrotu bądź pozostania w domu z dzieckiem. Poniosło mnie w
wypowiedziach ale nie przez zawiść, że ktoś ma lepiej bo kogoś stać
itp jak tu mnie zaatakowano tylko zbulwersowały mnie wypowiedzi
typu: nie wyobrażam sobie siedzenia w domu z dzieciakiem albo niech
lepiej będzie z niańką a ja na basenie-to niesamowite, że "matki"
mogą pisać takie rzeczy. Co znaczy nie wyobrażam sobie? Cieszcie
się, że macie dzieci zdrowe i bez problemów (może raczej niech się
dzieci cieszą) bo w przeciwnym wypadku chyba byłybyście zmuszone
oddać swoje dzieci do Domu Dziecka skoro nie wyobrażacie sobie
zrezygnowania dla nich ze swoich potrzeb. Ktoś też mnie tu
zaatakował jak napisałam, że czas wyłącznie dla siebie miałam przed
narodzinami dziecka i że takie Matki-Polki to śmieszna sprawa.A czyż
tak nie jest, że jak się pojawia dziecko to świat się człowiekowi
zmienia i pewne sprawy nie są tak istotne jak były kiedyś?Czy
naprawę nie widzicie różnicy przed i po? Już do końca życia człowiek
normalny będzie się o swoje dziecko martwił i dbał o nie. Więc dziwi
mnie jeśli ktoś atakuje mnie po takich wypowiedziach i twierdzi, że
to nieprawa, że cokolwiek się zmieniło. Oczywiście są różne sytuacje
życiowe-jedne kobiety muszą iść do pracy bo sytuacja finansowa nie
pozwala im na pozostanie w domu-inne zostają z dzieckiem w domu i
też są szczęśliwe i jeszcze inne idą do pracy bo chcą bo kochają
swoją pracę-ale często właśnie te kobiety piszą że nie muszą tylko
chcą bo nie wyobrażają sobie inaczej-naprawdę są przypadki w których
musiałyby postąpić inaczej - no chyba że zupełnie nie zależy im na
dziecku-ale to już inna kwestia...

[olcia4k]

Dokładnie, atakowanie kogoś z punktu widzenia, że "tylko ja mam rację" po prostu
musi wywołać w drugiej osobie złość. No bo czemu ktoś ma nam narzucać swój punkt
widzenia? Kto ma prawo mówić mamie pracującej, że zaniedbuje dziecko, albo mamie
niepracującej, że się cofa?
Po urodzeniu dziecka zmienia się wszystko. Ale mama - jeżeli tylko ma możliwość
- ma prawo i powinna zadbać o czas dla siebie. Mi jest na ogół z tym bardzo
ciężko - cały czas, gdy synek jest w żłobku, poświęcam na pracę, a potem zajmuję
się maluszkiem, wieczorem jakieś sprzątanie, gotowanie, a potem też praca - lub
padam ze zmęczenia. Męża na ogół nie ma w domu, taką ma pracę. Dlatego, jeżeli
mam możliwość zrobienia sobie w pracy wolniejszego dnia, chętnie w tym czasie
sama jadę na zakupy, żeby troszkę pobyć sama, nie musieć myśleć o pracy, itd.
Ale to się zdarza rzadko. W ciągu ostatniego pół roku dwa razy spotkałam się
sama z koleżanką - w ciągu dnia, gdy mały był w żłobku. A poza tym wszystkie
popołudnia i weekendy spędzam z synkiem. W sumie - taki był mój wybór, że nie
chcę rezygnować z pracy. Niebawem na pewno pracę bardzo mocno ograniczę,
szczególnie że jestem w 35tc ale nie oznacza to czasu dla siebie, bo na
pomoc ze strony rodziny nie mam co liczyć.
Natomiast ostatnio spotkałam na placu zabaw babcię z wnuczkiem. Babcia
powiedziała, że opiekuje się dzieckiem od poniedziałku do piątku, bo syn i jego
żona pracują. Ale ja ją spotkałam na tym placu zabaw w sobotę późnym
popołudniem. Zapytałam wprost, czemu to ona jest z maluchem na spacerze w
sobotę, a nie rodzice, którzy chyba powinni wykazać chęć spędzenia z synkiem
czasu po całym tygodniu pracy. Pani powiedziała, że mały tak się do niej
przyzwyczaił, ze tylko z nią chce wychodzić. Jak dla mnie tacy rodzice mocno
przeginają, po prostu jest im wygodnie, dzieckiem ktoś inny się zajmuje a w
weekend znika im z pola widzenia. Mam nadzieję, że takich ludzi jest jak najmniej!

[poranna-kawa]

10 lat temu, gdy byłam w ciąży z moją Córcią bardzo ubolewałam nad
tym, że będę musiała Ją zostawić z Babcią po 5-tym miesiącu.
Musiałam wrócić do pracy, ponieważ inaczej nie dalibyśmy sobie rady
tylko z pensji Męża.
Było ciężko, ale raczej psychicznie. Mała budziła się w nocy kilka
razy, ale wtedy byłam młoda ( 23 lata ) i nie odczuwałam tego tak
mocno.
Teraz planuję drugie dziecko ... Babci nie ma. Pracę mam dobrze
płatną i na pewno jej nie porzucę. Pozostaje żłobek. Świadomie.

[taylorhayes]

MNIE pasowało iść do pracy zaraz po macierzyńskim, bo mnie roznosiło
po domu (taki już mam charakter paskudny) i pasowało mi również to,
że po 5 miesiącach z nianią syn poszedł do żłobka. Ponieważ na tym
forum sa mamy żlobkowe, to nie muszę nikogo przekonywac, że dzieci w
żłobku nie są zamykane w komórce z wężami, tylko całkiem całkiem im
się tam powodzi. Jak będe miała drugie dziecko, zrobię to samo.
Przynajmniej teraz tak mi sie wydaje.

KOMUŚ INNEMU może pasować siedzieć w domu z dziećmi, zwłaszcza teraz
kiedy idzie wiosna.

A ALA ma fajnie, bo jak wszystkich już wyśle do pracy/szkoły/żłobka
(co nie oznacza automatycznie, że ma ich w d. i pozostawi to na ich
psychice niezatarte pietno) to może się zająć sobą, na co niestety
często nie mamy czasu (a może po prostu nam się nie chce czy nie
umiemy się zorganizować?). Nie rozumiem dlaczego miałaby tego nie
robić. Także tylko można pogratulować spokojnego i racjonalnego
podejścia do życia. No i może troszkę pozazdrościć.

Pozdrawiam z głebi mojego liberalnego serca, które podpowiada mi:
póki nie ma ofiar w ludziach, niech sobie każdy robi co mu pasuje. A
nasze dzieci i tak za parę lat okrzykną nas starymi zgredami,
małpami albo jeszcze gorzej.

Z filozficznym pozdrowieniem, TH

[ola_225]

Do pracy na cały etat wróciłam jak synek miał 6 m-c. Od tatmego
momentu minął już rok, a ja cały czas za nim tęsknię i mam poczucie
że za mało czasu z nim spędzam. Po pracy od razu biegnę do domu, tam
czeka mnie jeszcze sprzątanie i gotowanie itp. A z drugiej strony
należę raczej do osób rozrywkowych i chętnie wybrałabym się do kina,
na piwko, na zakupy itp. ale NIE POTRAFIĘ bo jak sobie pomyślę że
tan czas mogłabym spędzic z dzieckiem to rezygnuję z tego typu
rozrywek. Cały czas żyję w takim rozdarciu. Chciałbym i jedno i
drugie, ale narazie wygrywa czas dla syneka.
Czytając powyższe wypowiedzi stwierdzam że tego typu problemy mają
mamy pracujące, a mamą na wychowaczym znacznie
łatwiej "emocjonalnie" wyrwać się z domu. One wręcz szukają rozrywek
i relaksu poza domem i ja im się nie dziwie, bo jak byłam na
macierzyńskim czułam podobnie. Dalatego daleka jestem od krytyki
kogokolwiek, bo medal ma 2 strony. Choć czytając wypowiedź autorki
wątku szczena mi opadła. Basen, języki, zakupy a dzieci w żłobku i
szkole.... Fajny sposób na życie. Tylko po co decydowac się na
dzieci, skoro z góry zakłąda się że one przeszkadzają.....?