Wiersze germanusa

[germanus]

Dzięki serdeczne za wsparcie i ciepłe słowa. Oj, jak to miło! Naprawdę!
I dlatego zakładam wątek. Bo będzie nie tylko o Szczecinie. Choć też. Sporo o
listeczkach... O ptaszkach... I o zwierzątkach (tu Was dorwę!). A co powiecie
na małe liryki? Co jakiś czas wrzucę coś nowego, dwa, trzy (cztery?)
tygodniowo, ok?
Z góry życzę miłej lektury i ... sami wiecie.
Z czasem w miarę wolnego czasu przeniosę inne wierszydła do tego wątku. Jeśli
wolno...

Tak do Piątki chodziłem. Wspominam niezmiernie miło. Planuję o tym napisać, ale
nie naciskajcie. Nie, Kaktusa nie redagowałem. A teraz chyba już za późno.
Ciepło i serdecznie wszystkich pozdrawiam germanus

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Smuga

Słońce tańczy dźwiękami "Klasycznej"
Credit River pokryta lodami
niżej mostu kry płyną leniwie
wróble skaczą śnieg rzeźbiąc nóżkami

W słońcu pluszcze zatoka falami
mewa siada, to wzlata bezgłośnie
zasłuchana w muzyki kaskady
cichym lotem przysiadła na sośnie

Pierwsze światło z wodnego lampionu
gra Prokofiew swą skrytą nadzieją
cień świerkowy wydłuża ramiona
sikoreczki do szyszek się śmieją

Gdy symfonia szczytuje potęgą
słońce schodzi powoli za drzewa
jak dwa światy dwa światła się mienią
jedno żyje, a drugie zamiera

Nagle koniec, muzyki i słońca
tylko smuga jasności z jeziora
wolno skręca promieniem gorąca
w ciszę mojej "Klasycznej" z wieczora

[germanus]

Nie mogę się powstrzymać, by nie walnąć aktualnej satyrki.
Niżej dodaję coś o parku.

Z cyklu: Polak potrafi

0 : 2

Wybiegli nasi na stadion piękny,
białoczerwoni, dumni, potężni,
w cuglach wygrali eliminacje,
co im Korea, żółte pistacje.

Gwizdek, piłeczka z nogi do nogi,
bramka!, nie szkodzi, tylko pół drogi,
wielki wysiłek, wszystko na próżno,
Korea lepsza, cóż robić, trudno.

I patrzcie państwo, jak to się dzieje,
duma i pycha, świat się z nas śmieje,
zespół bez formy, zarozumiały,
a Azja patrzy z politowaniem.

[germanus]

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Victoria Park, siódma jedenaście

Jeszcze dzionek nie przeminął,
późny słońca promyk
muska czubki dumnych klonów,
długie cienie tworzy.
Szyby okolicznych domów
świecą na czerwono,
jeszcze dachy kolorowe
nim zgasną, wciąż płoną.

Jeszcze jasna szyszka wisi
wiatrem kołysana,
puszcza oczka biała kora
z pnia brzózki wyrwana.
Przez listowie, jak przez sito,
mrugają ogniki,
jeszcze jasno, a już ciemno,
już puste trawniki.

Już wiewiórka nie przysiada
pod samotnym wiązem
i rudzika kształt nie skacze
na wyższą gałązkę.
Wciąż bezlistny krzew forsycji
potrząsa witkami,
a świerk srebrny suche igły
zmiata ramionami.

Spełzła wolno barwy plama
z dachu zielonego,
aż na jezdnię zawędrował
cień dębu wielkiego.
Nim doszedłem do pomnika
zgasł ostatni płomień,
to usiadłem, by pomyśleć,
jak przeżyłem dzionek.

[germanus]

Z tomiku "Stany" (jeszcze będzie, jak się spodoba)

Suknia

Wciąż pamięta jej suknie, mocno granatową
I pamięta jej usta, szminką karminowe
I pamięta, co rzec chciał, ale nie powiedział
I pamięta, jak nie rzekł, i potem sam siedział

A ona wciąż pamięta każdym nerwem ciała
Co tak chciała usłyszeć i nie usłyszała


Basen

Z nadejściem pory deszczowej zimne poranki nastają
Poźniej się niebo rozjaśnia i wcześniej słońce zapada
Nie płoną zimowe kwiaty, zziębniete krzewy czekają
Na brzegu swego basenu skulony pływak przysiada

Decyzja trudna jest blisko, czy włożyć zimowe spodnie
Celsjusz nie daje spokoju, jest tylko dwadzieścia stopni.


Dżinsy

Ten kamyk zjawił się znikąd, choć zapewne z góry
Przetaczał go obcasem i się zastanawiał
Kto go strącił nieświadom, gdzie będzie upadał.
Popielica zbyt szybko biegnąca wzdłuż chmury?

Zdało mu się, że dżinsów ciemny błękit mignął
To dziewczyna, pomyślał, ale błękit zniknął

[Gość: 40-ka]

Spodobało się, zwłaszcza SUKNIA.

[germanus]

Dzięki, podrzucam kolejne. Miłego weekendu.

Ręce

Obiegła jezioro, jakby przefrunęła
Skrzydłami wzruszyła, zawisła, stanęła
W cichości, w nicości, każdym piórkiem drgała
Barkiem, łokciem, dłonią i ramieniem grała

Wszyscy to widzieli, lecz nikt nie dowierzał
Że to nie są skrzydła, lecz ręce bez pierza


Los

Po dwóch krokach zawisł, schylił sie i podniósł
Popatrzył pod słońce, ale go nie widział
I zaraz znudzony, chciał by wiatr go odwiózł
Więc rzucił wysoko i śmiał się, gdy leciał

Bokiem odwrócona, widziała los własny
Podniesie, odrzuci, wiatr zmiecie, zagasnę


Życiorys

Kazała nam napisać o wielkim człowieku
O uczynkach chwalebnych, zbawieniu ludzkości
O mas ludzkich porwaniu, wygnaniu, prawości
O sercu rewolucji, zbawicielu wieków

Więc czytam ten życiorys i nie wierzę oczom
Buntownik, degenerat, morderca, oszołom

[germanus]

A tak mi przyszlo do glowy?!

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Pytanie

Gdzieś zapodziała mi się karteczka,
pamięci płatek, albo płaszczyzna,
na niej przyjaźnie miałem w tabelkach,
żyć bez przyjaźni? - nie umiem, wyznam.

Solidne rzędy, w kolumnach cyfry,
adresy, kody, poukładane,
za nimi skryte, jak cenne szyfry,
moje uczucia, niesortowane.

Moje wrażenia, wspomnień garść płochych,
w szybkich przejazdach moje spotkania,
Jarka zdziwienia, Andrzeja fochy,
Stefana spokój, pośpiech Mariana.

Zadumy szczątki, nadmiar muzyki,
tańce w katedrze i w zoo pumy,
Marii pierogi i Tadka krzyki,
że ewolucji chce mnie nauczyć.

Reni ćwiczenia mej cierpliwości,
Ali kłopoty i ciepłe słowa,
i zapomniana na dnie nicości,
rozmowa z Jurkiem, niedokończona.

Tę to karteczkę nosiłem codzień,
blisko przy sercu, nie można bliżej,
wczoraj ją miałem w małej kieszonce,
a dzisiaj błądzę i na cud liczę.

Może zgubiłem, może wyprałem,
może uznałem w chwili najśmielszej,
że już sam jestem, że nic nie ważne,
że nowych spotkań szukać mi w świecie.

Tylko dlaczego, ta myśl natrętna
echem powraca i spać nie daje,
wszystko zniknęło, a ja pamiętam
bez trudu takie różne detale?

[Gość: 40-ka]

Wiersze germanusa (Jedna - o ... hmmm)

[germanus]

Z cyklu: Mych myśli worek

Jedna

Jeden promyk słoneczny chcę złapać dla ciebie,
jeden pączek wiosenny wybrać z krzaka ciszy,
jeden kwiatek majowy znaleźć w gwiezdnym stepie,
jedną nitkę księżyca ściągnąć z bladej niszy.

Dać miejsce na świecie, gdzie popiół nie sięga,
gdzie zielono, nie czarno, gdzie żółto, nie szaro,
ponad smutek cię wynieść, wysoko jak tęcza,
pomalować żal w paski, a żałość na biało.

Do parku zapomnienia wysłać piórko w darze,
albo płatek spokoju, albo listek zwierzeń ,
za przyjaźni dekady, gdy brałem w nadmiarze,
czerpałem pełną garścią, a dałem niewiele.

A teraz gdym daleko, przez ocean sięgam,
i widzę, co straciłem, choć nie tęsknię przecież,
i zgubić, co mam tutaj, wcale się nie lękam,
by przyjaźni twej dotknąć, jednej takiej w świecie.

+jeden:)

[Gość: skuter]

tez czytam-szczegolnie te krotsze:)

moze z cyklu komentowania aktualnosci jakis wierszyk zagrzewajacy orly do boju
z portugala?:)

Wiersze germanusa (skuterowi)

[germanus]

jak zamowienie, to zamowienie
cien nadziei jeszcze jest, prawda?

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Zmiana warty

Nie oglądam, no bo po co, taki wybór,
ale czytam, obserwuję, czasem mruknę,
częściej jednak brwi zamarszczę,
ręką z czoła włoski zgarnę,
"co się dzieje?" jak nie swoim głosem huknę.

Faworytów, z faworytem, faworyci! -
grzmiały media i kibice jak świat długi,
a tymczasem jakoś-tako
faworyci idą blado,
zamiast gromić biorą cięgi od maluczkich.

Faworyci nie spisują się na medal,
już przegrały Francja, Włochy, Argentyna,
również Polska w pierwszym meczu,
grała jakby w kiepskim skeczu -
tak się koniec dawnych wielkich rozpoczyna.

Więc, panowie moi mili oraz panie,
nie upadałbym na duchu w poniedziałek,
miałbym chociaż cień nadziei,
że polski los odmieni
i sprawimy Portugalii niezłe lanie.

Wiersze germanusa (a może być frankkkowi??)

[franekkk]

i zeby bylo bialo jak na bialym bo sympatycznie krytykujac czesc z nas juz
wyrosla z przedszkolnych rymowanek :)))
temat: miec i byc ew nie chce sie scigac z innymi szczurami

[germanus]

aaa..., taki liryczek, rymowany niestety, niestety, pozdr

Pamiętam

jak to się dzieje, że dzień się przyśni
wsłucha się w słowa szeptem mówione
niebacznie wpatrzy w oczy zielone
dwoje ludzieńków pogubi myśli
gwar i nutki płynęły do ukrytej wnęki
pamiętam kawiarenki

jak to się dzieje, że dzień się marzy
błądzi wśród polan i maliniaków
biegnie na oślep przez kępę krzaków
kropelkę deszczu ociera z twarzy
dookoła polany w drzewach wiatru dźwięki
pamiętam szum sosenki

jak to się dzieje, że dzień się czeka
na spacer porą wieczoru bliską
legnie, gdzie chabry przestają kwitnąć
dziewanny palma zaprasza trzmiela
zagubieni w spacerze na dalekie łęgi
pamiętam kwiatów pęki

jak to się dzieje, że się uwierzy
jedynym ustom, zielonym oczom
w chwilę sposobną, w myśl przestraszoną
czy po to trzeba mieć imię Jerzy
w rozmarzony świat wkroczyć odrzuciwszy lęki
pamiętam dotyk ręki

[skuter70]

do franekkka
jak zwykle nie rozumiem czego sie czepiasz i czy w ogole sie czepiasz:)

do germanusa
nie myslales, zeby zarabiac piszac wiersze na zyczenie?:)

[germanus]

I niestety, choc walczyli, gryzli trawe,
na nic zdaly sie wysilki, padli rowno.
I co z tego? Nic, po prostu idz na kawe,
nie demoluj, westchnij cicho, wiesz, jak jest...

Choc nie ogladam, bo pracuje w tym czasie, to szkoda. Ehhh...
Dzieki Skuter. Pozdr

[franekkk]

nic sie nie czepiam chcialem tylko cos mniej rytmicznego poczytac
o

[jottka]

Właśnie, też uważam, że kondycji poetyckiej bardzo dobrze zrobi powyrażanie
myśli dla odmiany w innych miarach i metrach :)))

[germanus]

ale nie moim. Nie mam kota. A kogo mam, nie powiem.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Stary kot

Kot nie chrapie,
kot nie zipie,
kot przymyka drugie ślipie,
śni o rybie,
na kanapie.

Kot jest stary,
lubi wice,
podrzemuje przy muzyce,
nie Big Cyce,
bo wagary.

Gdy był młody,
to wesoło,
przez pokoje ganiał wkoło,
niby w zoo,
na zawody.

Teraz mierzy
i przymierza,
lecz to nie jest skok na zwierza,
ni talerza,
nie uwierzysz.

Na komódkę
chciałby skoczyć,
pręży grzbiecik, może potem,
sprężył, skoczył,
zbił figurkę.

Znowu siada
w miejscu swoim,
od młodości ulubionym,
być szalonym -
nie wypada.

[germanus]

czyżby o to Ci chodziło?

Przepaść

W zagonionym, pracowitym dniu codziennym
nie masz czasu, aby stanąć nad przepaścią,
w dół popatrzeć, by poranne odkryć mgiełki,
spojrzeć w górę, gdy pod wieczór blaski gasną.

Gdybyś bowiem nad przepaścią stanął z rana
z filiżanką dobrej kawy w mocnej ręce,
cóż obeszłaby cię nudna panorama,
pewnie patrzyłbyś na boki wzdłuż krawędzi.

Gdybyś stanął nad przepaścią przed wieczorem,
ze szklaneczką ulubionej złotej whisky,
cóżby znaczył górskiej bryzy chłodny powiew,
raczej chciałbyś zapanować nad tym wszystkim.

W twym spojrzeniu świat jest prosty aż do bólu,
cel jest jasny, droga gładka, ziemia płaska,
w twym działaniu nie ma złudzeń co do cudu,
wiesz na pewno, że nie można lwa zagłaskać.

Wszystko sprawdzisz, przetestujesz i przeliczysz,
skomentujesz, pchniesz opinię, cel wyznaczysz,
w nic nie wejdziesz bez rzetelnej analizy,
zysk przewidzisz, świat bez zysku nic nie znaczy.

Już nie czas na rozważania o wzlędności,
lub naukę, jak z natury czerpać garścią.
Stań i stój, a zanim ruszysz, spójrz pod nogi
lub się cofnij - ty już stoisz nad przepaścią

[franekkk]

prawie dobrze a czesc druga?? olalem kawe wybralem łiski

germanus jest debest bo sie kladzie o 6 rano
ze ja tak moge tylko na urlopie no

[skuter70]

franekkk napisał(a):


> germanus jest debest bo sie kladzie o 6 rano
> ze ja tak moge tylko na urlopie no

on wtedy wstaje

[franekkk]

wez skuter zdejmij swoj cykliczny kask i sie puknij
co?? raz wstaje o 2 w nocy raz o 3 a innym o 5 lepiej nie poruszaj drazliwego:))

[skuter70]

franekkk napisał(a):

>
> wez skuter zdejmij swoj cykliczny kask i sie puknij
> co??

prawdziwi cyklisci kaskow nie maja

>raz wstaje o 2 w nocy raz o 3 a innym o 5 lepiej nie poruszaj drazliwego:)
> )

wstaje wtedy gdy go muza nawiedza - elementarne drogi kaziu

[franekkk]

sluchaj zenek nie mow do mnie kaziu to pierwsze
drugie zasmiecamy germanski watek
a trzecie podejrzewam ze pomiedzy 22 a 05 germanus dopiero polyka natchnienie z
babelkami ewentualnie wstrzasniete lokciem nie mieszane
spi snem sprawiedliwym i nigdzie nie wstaje

[jottka]

Albo jak mu nieletni potomek płacze - i on dlatego do rymu pisuje, żeby miarową
kołysanką uśpić tego potwora :)))

[germanus]

Chyba w lutym robilem w radio program o ... (no o kim?) i potrzebowalem cos
smutnego. Przerzucilem kilka tomikow, ale nic ciekawego nie znalazlem, Wiec
siadlem i - uwaga - od reki machnalem takie cosik. Mam to za wypociny raczej,
ale publika podobno sie wzruszyla. Czy to jest wiersz wg Was, czy raczej takie
sobie mysli niezbornie spisane? Cieple pozdrowka

Z cyklu: Mych myśli worek

Pożegnanie

Wyjeżdżam, żegnajcie
Kiedy was zobaczę
Czy w ogóle?

Wyjeżdżam, wrócę
Najpierw zimna Majorka
I gorące Nohant

I lata tęsknoty
I lata niedoli
I samotności
I kochania bez wzajemności
I szczęścia niespełnionego

I lata muzyki mojej polskiej
Lata mazurków i polonezów
Lata z daleka od was, tak bliskich
Lata nokturnów

Zamknę w preludium moje przyjaźnie
Wyśpiewam walczykiem moje miłości
Wytańczę polonezem moją dumę
Sonatą pożegnam cię, siostro

Wyjeżdżam, ... wrócę
Pamięcią i ... sercem

[Gość: 40-ka]

Gdy któregoś dnia słuchałam radia dotarły do mej świadomości słowa piosenki
zepołu IRA, iż nie żyję przecież za karę. Co jakiś czas powtarzam to sobie. Gdy
próbuję czytać co niektóre wątki , w których aż kipi od frustracji wylewającej
się z autorów z każdym słowem, w których dominuje styl Samoobrony , powtarzam
sobie, iż nie żyję przecież za karę.
Zawsze natomiast z przyjemnością czytam kolejne wiersz Germanusa. Jeden podoba
mi się bardziej, inny mniej. Może być i o Chopinie....
Pozdrawiam.

[franekkk]

pozegnanie - kojarzy mi sie z emigracja albo z cala sobota spedzona w geancie:))

no dobra nie scigam sie juz ze szczurami (na smutno)
teraz bym chcial poczytac jak to sie scigam z myslami i pulsujacym tetnem pod
wplywem łyskacza (wesolo)

[germanus]

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Kłopot

Gdy nie pomaga piwo, ni wino,
gdy nie śpisz dobrze, albo się pocisz,
nie masz humoru, nie cieszy kino,
to znaczy, bracie, że masz kłopocik.

To taki układ, że nie ma rady,
co byś nie robił, zawsze źle będzie,
choćbyś się starał, wyjdą twe wady,
każde działanie skończy się błędem.

Powód nieważny, jaki by nie był,
głupich powodów wszak nie brakuje,
może być miałki, może być wielki,
ty jednakowo podle się czujesz.

Nic nie narzucam, ale jest sposób,
i jest to droga szeroko znana,
szukać pociechy u innych osób,
najlepiej jednak w strefie kochania.

Dać się pocieszyć, objąć, przytulić,
dziewczynie, co ma zielone oczy,
troszeczkę seksu, pieszczot, całusów,
oto lekarstwo na twe kłopoty.

[franekkk]

debesciak
jak do tej pory debesciak

[germanus]

Groziłem kiedyś, że będzie o zwierzątkach. Zaczynamy od konia. Miłej lektury.
Acha, tytuł cyklu nie jest pomyłką. Tak się w Poznaniu mówi na ogróg
zoologiczny. Naprawdę, zolog i tyle.

Z cyklu: Chodźmy do zologu

Konie: część I. Koń

Wbici w plusze, miękkość poduch, kanap skóry
Między parkiet oraz ściany z obrazami
I wgapieni w telewizor dwumetrowy
Swe początki ledwo-ledwo pamiętamy

Kiedy wrócisz z pracy nowym samochodem
Zaparkujesz i przystaniesz w cieniu świerka
Spojrzysz władczo na swój domek odjazdowy
Wspomnij czasem pierwsze chwile poniewierki

Na lotnisku emigranci na bok poszli
Krótki wywiad, przegląd mienia, stemple dali
Dzieci spały, do hotelu cię zawieźli
Formalności urzędowe pół dnia trwały

Ktoś ci pomógł, wskazał pierwsze małe lokum
Pół etatu ci załatwił u Chińczyka
I nie było spożywczego na twym rogu
Po zakupy cię podwoził swoją bryką

Po miesiącu zlądowałeś w uczniów tłumie
Ze zdziwieniem zgadywałeś, kto jest skąd
Pan spokojnie wytłumaczył całej grupie
Jak twe imię, to jest okno, a to koń

Wreszcie papier otrzymałeś, na nim pieczęć
Nowy język - mówisz, piszesz i rozumiesz
Zmieniasz pracę, cały etat, prężysz mięśnie
Patrzcie na mnie, tak Canadę się buduje

[germanus]

Z cyklu: Chodźmy do zologu

Konie: część II. Konik

Zbudowałeś, już nie mięśnie, prężysz zwoje
Spać nie możesz, znów cię nosi, znów ci mało
Świerku cień ci nie wystarcza, musisz dowieść
Żeś z natury niespokojnym zawadiaką

W Polsce kumpel z two-by-fourów domek stawia
Młodszy kuzyn tłoczy kapsle w zgniłej szopie
Rozkręciła jakiś business ciotka stara
A twój szwagier podróżuje po Europie

Zazdrość w oku, w mózgu burza, coś tu nie gra
Przecież po to wyjechałeś, taki orzeł
A tam gościom się powodzi całkiem nieźle
I jak dawniej, zamiast lepiej, znów jest gorzej

Patrzysz Polska, mówisz Polska, myślisz Polska
Patrzysz - jakby jakaś firmę tam otworzyć
Mówisz - trzeba ruszyć stąd, by nie zwariować
Myślisz - że przewałę ostrą umiesz zrobić

Więc sprzedajesz swą chałupkę w cieniu świerka
Rzucasz pracę, żegnasz kumpli, robisz długi
Wstawiasz furę i dóbr stosy w kontenerki
Ciągniesz mienie przesiedleńcze po raz drugi

Skok daleki - ruch konika szachowego
W starym kraju kanadyjskie piętno odgnieść
Z samolotu zbiegasz na dół pewny swego
Za pół roku ci nie skoczy żaden koleś

[germanus]

Z cyklu: Chodźmy do zologu

Konie: część III. Źrebak

Powitania, stos prezentów, zapewnienia
Liczysz na nią, bo rodzina chce ci pomóc
A na dowód nawet daje pół mieszkania
Może ciasno, ale proszę, to wasz pokój

Niezrażony w bój wyruszasz, najpierw szkoła
Dzieci mają zaległości, nie ma rady
Egzaminy, lub dwie klasy się je cofa
Niech pocierpią, jak zachciało się Canady

Lekko ścięty bieg zaczynasz wcześnie rano
Po tygodniu widzisz jasno, jak na dłoni
Że tor przeszkód dla źrebaka zbudowano,
By urzędnik mial żyć z czego wśród tych koni

Podrażniony i spłukany w czyn wprowadzasz
Swe idee, chociaż działasz po omacku
Dać ochronę chce dwóch panów, a ty stwierdzasz,
Że obrazek nie pasuje do obrazka

Więc się wpieniasz nie na żarty, robisz listę
Kanadyjskich kont, aktywów i pasywów
Chociaż długi zostawiłeś, wierzysz w system
Weźmiesz pracę, spłacisz wszystko, żył bez zrywów

Znów lotnisko, miękko wręczasz paszport z liściem
Kilka wizyt w kilku bankach, podpis dajesz
Szukasz pracy w innym mieście, bo dbasz pilnie
Aby wstydu w starym miejscu się nie najeść

[germanus]

Z cyklu: Chodźmy do zologu

Konie: część IV. Mustang

Nie masz czasu na gniecenie łokciem pluszu
Czas na spłatę pierwszej raty, jeść chcą dzieci
I choć żona ci nie brzęczy koło uszu
To sam widzisz, jak głęboko w bagnie siedzisz

- Nie ma pracy, to choć sprzątać mi pozwólcie
Przy okazji komputery w sieć połączę
WordPerfectu sekretarkę wam poduczę
I zamówię z Bella internetu łącze

Już masz etat, już bez ciebie żyć nie mogą
Już właściciel nie uważa, żeś jest zerem
Już doglądasz całej sieci dniem i nocą
A po roku jesteś dużym menedżerem

Dług spłacony, dom kupiony, kredyt w banku
I Ford Mustang wypieszczonym lśni błotnikiem
Szef cię słucha, bo ty głowę masz na karku
Przyciśnięty robi ciebie swym wspólnikiem

Łapiesz firmę mocną ręką, rosną zyski
Szef się stawia, więc go spłacasz bez namysłu
Nie masz złudzeń, sam zostałeś, w oczach błyski
Dom zamieniasz na pałacyk w uzdrowisku

Krótko wpadasz do Szczecina na wakacje
Trochę wizyt, trochę zwiedzasz, ale czujesz
Że chcesz sprawdzić, jak przepadły dawne akcje
I czy kupić województwo kombinujesz...

[germanus]

A teraz coś z przymrużeniem oka na początek tygodnia.
O niedzieli, może tej, co była...

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Niedzielny ranek

Zrywam się lekko i na dół biegnę,
wodę nastawiam, choć pół czajnika,
co ma wystarczyć na kubek kawy
i herbaciany napar Kocika.

Teraz zmywarka, łapię szklaneczki,
kubki, talerze, łyżki, widelce,
naczynia wrzucam na spód półeczki,
a sztućce wciskam w szufladę biegle,

Czajnik swym gwizdkiem sygnał nadaje,
zalewam kawę, ranny narkotyk,
potem herbaty dzbanek podaję,
wołam na górę: - Idziesz już, Kocik?

Jeszcze pokrywkę brudnego garnka
polewam płynem, przecieram ścierką,
i dla pewności kuchnię zamiatam,
i porządkuję ladę kuchenną.

Nic nie wymknęło się spod kontroli,
pełne czuwanie, robię wrażenie,
mogę więc pobiec, by się ogolić,
położyć kremik, popryskać sprayem.

Brzmi to za dobrze, toteż kto widział,
co jasnym rankiem robię z budzikiem,
nie wierzy rymom, bowiem wie z życia,
że ja się jeszcze nie obudziłem.

Miłego tygodnia.

[germanus]

A tak mi się skojarzyło...

Z cyklu: Rzeczywistośsi wbrew

Podium

Niby proste, piłkę kopnąć, strzelić gola,
niby nic, a jednak spore zamieszanie.
Ile wrzasku, ile krzyku
po dwóch stronach Atlantyku,
nawet Azja się włączyła w to kopanie.

Co to daje tym krzykaczom trudno dowieść,
niby dumy narodowe na tym wiszą,
a to znaczy Państwo moi,
że narodom nie przystoi
w to przegrywać, bo ich akcje na dół idą.

I tak Francuz, Portugalczyk, Szwed i Polak,
Argentyńczyk, Urugwajczyk oraz Duńczyk,
oraz Włoszka i Belgijka,
nawet Chorwat i Saudyjka,
są od dzisiaj zaliczani do podludzi.

Za to Niemiec, Brazylijczyk i Angielka,
Hiszpan, Turek, Koreanka, Senegalka
nad poziomy wyskoczyli,
bo w ósemce się zmieścili,
tylko czekać, aż urosną im skrzydełka.

Patrzę na to i domyślam się finału -
dwie drużyny się nawzajem będą kopać.
Jedna przegra, klnąc ze złości,
druga wygra, my z radości
wyniesiemy ich na podium w miejsce boga.

[germanus]

Znów mnie naszło. Ej, podzielę się.
Co to ze nowy termin "germanusić"?


Źrenica

Dopalał się długo, aż nie chciała czekać
Już gasł, znów powstawał, znów swiatłem rozbrzmiewał
Spadł wreszcie, dość nagle, nie zdążył zaskwierczeć
Powoli źrenice przywykły do zwierzeń

W mroku uduszona, zdumiona myślała
Płomyka nie stało, cóż ja pocznę mała


Listek

Trąciła listka suchego koniuszek
Trzymał się chwilę, wiatr dopełnił reszty
Spłynął, lecz nie spadł, jak żółty kwiatuszek
Mienił się w słońcu i bujał na wietrze

Zamyślona zastygła, czy tak buja szczęście
Patrzyła i myślała o swoim zamęściu


Kaczątko

Zawsze taka była, próżna i wyniosła
Tak ją wychowano i taka wyrosła
Dumna ponad miarę i jak lalka piękna
Zwracała uwagę, lecz nie miała wzięcia

A jej przyjaciółka, nieśmiałe dziewczątko
Niewielka i brzydka, jak brzydkie kaczątko
Za nos chłopców wodziła, w korcu przebierała
Choć ładna nie była, ale jak się śmiała

[franekkk]

no wiec dzisiaj calkiem fajnie przygermanusiles

[germanus]

Z cyklu: Liryki nieszalone

Serca

Dwa serca w bezczuciu milczące
W tonacji ciszy zawieszone
W spokoju krzyku niespełnione
Skrzydłami bez mowy tłuczące

Dwa serca myśleniem niezgodne
W bezruchu niezgodą skrzywione
W spojrzeniu szarością skręcone
Skrzydłami przyszłości odwrotne

Cztery serca na krzyż kochające
W sobie słowem niewysłowione
Przestrzeni bez końca spragnione
Pod skrzydłami wzrokiem się pieszczące

PS. Smutne, ale prawdziwe...

[germanus]

Z cyklu: Liryki nieszalone

Ptaki

Za oknem ptaki stroją akację
Kardynał na czerwono
Sójka na niebiesko
Kraska na pomarańczowo
Miejsca dla wszystkich dosyć

Ty stroisz mój świat
Na rudo
Na brązowo
Na zielono
Nie ma w nim miejsca dla innych ptaków

[germanus]

Pamiętam

jak to się dzieje, że dzień się przyśni
wsłucha się w słowa szeptem mówione
niebacznie wpatrzy w oczy zielone
dwoje ludzieńków pogubi myśli
gwar i nutki płynęły do ukrytej wnęki
pamiętam kawiarenki

jak to się dzieje, że dzień się marzy
błądzi wśród polan i maliniaków
biegnie na oślep przez kępę krzaków
kropelkę deszczu ociera z twarzy
dookoła polany w drzewach wiatru dźwięki
pamiętam szum sosenki

jak to się dzieje, że dzień się czeka
na spacer porą wieczoru bliską
legnie, gdzie chabry przestają kwitnąć
dziewanny palma zaprasza trzmiela
zagubieni w spacerze na dalekie łęgi
pamiętam kwiatów pęki

jak to się dzieje, że się uwierzy
jedynym ustom, zielonym oczom
w chwilę sposobną, w myśl przestraszoną
czy po to trzeba mieć imię Jerzy
w rozmarzony świat wkroczyć odrzuciwszy lęki
pamiętam dotyk ręki

[franekkk]

sluchaj szwedus czy jak ci tam
a moze bys napisal cos dla jakiejs tubylczej gminy jak sojka dla polic
pieniedzy wiecej wyjezdzac bys nie musial
takie rzeczy tez mozna robic z klasa ;))

[germanus]

To jest, oczywiście bez złośliwości. Naprawdę oryginalny wiersz. Tyle, że
miejscowy.

Z cyklu: Przyjęcia polskie

Majówka

Tak, majówka się udała ponad miarę,
było miło i wesoło, mówię wam,
a szczególnie się zachwyciła całą wiarę,
panna Frania, którą skręca dzika rwa.

Rozstawili ludzie stoły i stoliki,
na nich jadło, każdy przyniósł, co kto miał,
mięska, serki, kanapeczki i sosiki,
ciast paletę, soczki, piwka w maja skwar.

Panna Frania podrzuciła swój pakunek,
co tam było, nikt nie pomnie, taki pech,
i ruszyła nieproszona w ludzi tłumek,
by udzielać się społecznie zamiast trzech.

Tu skubnęła cielęcinkę, tam marchewkę
zanurzyła w ostrej salsie razy trzy,
pochwyciła kalafiorek i rzodkiewkę,
potem sernik i jabłecznik, szła jak w dym.

Obgadała swój życiorys i tęsknoty,
pouczyła, jak należy w diecie trwać.
I czekali wszyscy końca mizeroty,
młodzi, starzy, chorzy, zdrowi, nawet ja.

A poza tym to majówka się udała,
było miło i wesoło, mówię wam,
Nawet Frania, którą skręca rwa niemała,
masę wspomnień z tej imprezy dobrych ma.

Wiersze "na dziendobry"

[Gość: G'day]

Pawiany

W pewnym ogrodzie zoologicznym,
nadeszly ogromne zmiany.
Dokonal sie przewrot – demokratycznie,
i malpy wybraly… Pawiany!
Nikt nie chcial nikogo zbytnio urazac,
dlatego tez w szczegolnosci.
Zwrocono uwage na pewien kolor, odwagi:
akcentu z przeszlosci.
Swiat caly w kolo zawirowal,
w slowach pelnych patosu.
Pawiany z duma zapowiedzialy,
ze i rybom udziela glosu.
Sensacji ogromu nie bylo konca,
zwierzeta szalaly z radosci,
Pawiany, pawiany wszystkie krzyczaly,
sa dobrem zoologu przyszlosci.
Nikt nwet nie smial w danej chwili,
pawiany kwestionowac.
Czy sie nadaja do roli rzadzenia?,
czy wiedza jak sie zachowac?.
Czy dlugoletnie przywiazanie
do stada tylko jednego.
Pozwoli nowym wladca zwierzat,
zmienic nawyki – "starego"?.
Byc moze tylko jeden pawian,
zagarnie cale stado.
A inni beda mu zazdroscic,
przeszkoda mu bedac. Zawada!.
Niewykluczonym tez byc moze,
z historii przyklad jest znany.
Ze wszystkie kluczowe stanowiska,
obsadza przez siebie pawiany.
I nawet malpa, tak bardzo podobna,
wygladem do pawiana.
Chociazby tylko wlasnie dlatego,
wciaz bedzie napietnowana.
Zwierzeta glowy opuscily,
dumajac w zamysleniu.
Pawiany? dlaczego pawiany,
tak dobre sa w rzadzeniu?
I tylko pingwiny sie cieszyly,
bo w nowej sytuacji.
Nawet z rybami sie dogadaja,
w zwierzecej demokracji.

[Gość: 40-ka]

Dostrzegam leśmianowe wpływy ( dwoje ludzieńków, maliniak). Tak mi się
skojarzyło. Chyba się nie mylę ?

[germanus]

albo troszeczkę. Maliniak i ludzieńkowie, to wg mnie normalna już polszczyzna
poetycka. Te słowa weszły po prostu do użytku. Ale Leśmian TAK, jak
najbardziej. Jego wpływy na polską poezję są dużo większe niż się ludzie
przyznają. Bo co np. powiesz na taką rzecz?

Z cyklu: Mych myśli worek

Nicość

Nie ma słów łatwych, nie ma dróg prostych,
nie ma boleści, nie ma radości,
nie ma spraw zaszłych, ni celów wzniosłych,
nie ma sposobu, by dojść do nicości.

Po dniu nijakim, nocka nijaka,
po nocy ranek nijaki wita,
nijaki wieczór bezczuciem wraca,
każda minuta nijaka bywa.

Nicość postrzega w innym wymiarze,
nie ma jej wkoło, a bywa wewnątrz,
zjawia się w chwili najczystszych wrażeń,
by zepsuć obraz środka na zewnątrz.

Można - nie można, jest albo nie ma,
będzie - nie będzie, było w niebycie,
nicości zwykły gorzki dylemat,
a po nicości - po życiu życie.

Więc czytam ja tożże wierzydło na wieczoreczku, a tu dziewczę (niebrzydkie
zresztą) z pierwszego stolika wzdycha: zupełnie jak u Leśmiana. Może. Więc jak
przyszło oddać cześć, to ja to takimi słowami. Samo się napisało. Jak zawsze.

Z cyklu: Mych myśli worek

Już nie

Już motyl baletu nie wzleci
na łące parkietu nie siądzie
konwalia rankiem nie wzkwieci
na leśnej sypialni pobłądzi

Motylek jak życie leciutki
niekształtny admirał chodzika
przez chwilę przepełza malutki
zgarbiony pod losem ludzika

Bukiecik konwalii z pościeli
na kwietnia dywanie tańczony
do nocnych zapomnień bezbieli
z piątego żywiołu wyśniony

Już motyl konwalii nie czeka
konwalia motyla nie ściga
zakryła dzwoneczki powieka
a skrzydło zawisło w bezśmigach

To o mojej mamie, która za młodu tańczyła w balecie, a konwalie były jej
ulubionymi kwiatami. Pozdr.

[germanus]

Zgodnie z obietnicą, starszwa pioseneczka, z roku bodajże 1998, na melodie z
Mary Poppins "Supercalifragilistic". Miłego podśpiewywania.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Przykład

Raz prezydent naszej Polskiej Rzeczypospolitej,
dał uwiecznić się w reklamie w gazecie smrodliwej.
Gdy zaś mu to zarzucano, powiedział nieskromnie:
- To nieważne, co tam piszą, ważne, że to o mnie,
to nieważne, co tam piszą, ważne, że to o mnie.

Innym razem znowu tłumacz z polskiego na ruski,
poprzekręcał faktów trochę, by wyszło, kto głupszy.
Gdy zaś mu to wytykano, odpowiedział śpiesznie:
- To nieważne, jak tłumaczę, ważne, że my lepsi
to nieważne, jak tłumaczę, ważne, że my lepsi.

Z baseballowym kijem w garści wpadł do dyskoteki.
Kilka osób poturbował dziewczyny zaczepił.
Gdy w kajdankach go zabrali krzyknął: - Czy wy wiecie,
wam nic z tego, za to o mnie napiszą w gazecie,
wam nic z tego, za to o mnie napiszą w gazecie,

Wpadł do banku taki jeden z rewolwerem w dłoni,
opędzlował kasę gładko i uciekł pogoni.
A gdy wreszcie go złapali, to poprosił skromnie:
- A zadbajcie, aby w radio powiedzieli o mnie,
a zadbajcie, aby w radio powiedzieli o mnie.

Zadźgał facet taksówkarza widok na zysk mając,
skradł niewiele, rozbił auto po pijaku jadąc.
Gdy go z bryki wyciągali, nie drgnęło mu oko -
dumny z czynów popełnionych rozglądał się wkoło,
dumny z czynów popełnionych rozglądał się wkoło.

Od koziczka do rzemyczka, brzmi przysłowie stare,
ale jak je zastosować, gdy sądów nie staje.
Gdy raz komuch dał nam przykład, ciągle mu ufamy:
przykład idzie przecież z góry, lubimy przykłady,
przykład idzie przecież z góry, lubimy przykłady!

No, tyla... Chociaż - jest tu jeszcze kilka innych wątków...

[Gość: Gryf]

Germanus do mnie dotarlo subtelne przeslanie tego wiersza.
Jednak do tych do ktorych adresujemy poezje trzeba {tak mi sie wydaje} dotrzec
w sposob brutalny i chamski wrecz aby zrozumieli.Stad wzia sie pomysl
PRZEBRZYDLEJ SZUMOWINY.


Ps.Bardzo lubie tak jak Ty Lesmiana.A w jego tworczosci polecam Tobie z calego
serca moj ulubiony wiersz" Zolnierz"

[germanus]

Bo jest lato. Wiec nieco letnich drobiazgow. A w ogole to zaniedbalem Was
nieco, ale takie zdarzaja sie raz na dziesiec lat. Sle kilka letnich usmiechow.

Z cyklu ”Rzeczywistości wbrew”

Dziewczyna w marynarce

Pewnego razu w środeczku lata
w małym miasteczku na prerii krańcach,
gdzie królowały kowbojskie harce,
weszła do sklepu wesoła cała
dziewczyna w marynarce.

Dziewczyna była niezwykle piękna,
wysoka, zgrabna, odważnie wdzięczna,
długie blond włosy, usteczka kształtne,
miała na sobie długą i zwiewną
jedynie marynarkę.

Skromne ubranko kryło niewiele,
więc ruch jej każdy budził nadzieję,
że się pochwali kształtów swych skrawkiem,
ukaże biuścik lub nóżkę lepiej,
dziewczyna w marynarce.

Lecz czas takowy, nawet najmilszy,
nie trwa zbyt długo, a więc po chwilce,
gdy się w klepsydrze spełniła miarka,
wyszły ze sklepu wprost na ulicę
dziewczyna i marynarka.

Sklep pusty został, zwyczajne miejsce,
gdzie kilku panów wciąż trzęsły dreszcze,
i każdy składał obrazków ziarnka,
i każdy myślał, co było lepsze,
dziewczyna, czy marynarka.

[germanus]

Bo jest lato.

Z cyklu: Co kraj, to obyczaj

Zyski

Pięknego dnia majowego,
W piątek okołoświąteczny
Przyszła do pracy dziewczyna
W króciutkiej minisukience.

Zgrabniutka była niezmiernie,
Dwie nogi do samej ziemi,
Szczuplutka, wycięta w pasie
I miała to, co należy.

W piątek okołoświąteczny
Pracować nikomu się nie chce.
Robiła głównie wrażenie
Dziewczyna na drugim piętrze.

Biegała do kuchni i z wiórek
Mocną herbatę sprawiała,
Siadała na brzegach biurek,
A siadać to ona umiała.

Mniejszych dwóch menedżerów
Niejaki problem w tym widzi.
Do tego wśród inżynierów
Gruchnęła wieść o tej dzidzi.

Zamiast więc dzwonić, gdy sprawa,
Co chwila któryś się zjawiał.
Widokiem oczy napawał,
Na górę niechętnie wracał.

Trudno rzec z całą pewnością,
Jak wiele potencji męskiej
Skrzesała swą półnagością
Dziewczyna w minisukience.

Gdyby dzień w dzień biuralistki
Nosiły minisukienki,
To firma miałaby straty,
Czy miałaby taaakie zyski?

PS. Stawiam na zyski!

[germanus]

Zblizaja sie wybory, nie? Ja tez mam swoj program.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Panorama

Okrągły budynek, przy bulwarze rzecznym,
przez Odrę katedra, kościoły Ostrowia,
obok Most Pokoju i urzędów szereg,
w środku malowiło, kampania wojskowa.

Na płótnie batalia pędzlem malowana,
jak to u Kossaka, wydźwięk narodowy,
szczegółów bez liku, realnie oddana,
Kościuszko, armaty, kompanie, szwadrony.

To tylko obrazek, lecz zobaczyć miło,
że prawie lat dwieście przed Wałęsy skokiem
byli tacy ludzie i tak się złożyło,
że w czas zagrożenia pokonali wroga.

Dali Ruskom łupnia, odnieśli zwycięstwo,
wygrali bitewkę, potem jeszcze jedną,
lecz całe powstanie przeciwko ciemiężcom
skończyło się klęską, dziś wiemy, że pierwszą.

Więc jak będzie teraz? Prawa polityka?
Ciągła panorama polskich upokorzeń?
Polskiej panoramy nie odda dziś Styka,
bo tylko lewica ma się ciągle dobrze.

Nie wystarczy wygrać pojedyńczej bitwy,
trzeba dłużej wytrwać, potrzeba jedności,
lewicy nie złamią malutkie partyjki,
tu trzeba programu na miarę wolności.

Taki programik! A co?!

[germanus]

to daje.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Piesek

Przychodzimy, piesek stoi
Postawiony za złociszów
Pięćset
On się nawet nas nie boi
Potem będzie was kosztował
Więcej

Jaki śliczny, mały taki
Nasza kulka, ach mordeczka
Klawa
Chcesz spać ze mną, problem jaki
Masz poduszkę, przytul się do
Pana

Najpierw trening, chodź Spencerek
Poćwiczymy, ze mną nie ma
żartów
Nie gryź szmaty, oddaj sweter
Do piwnicy dzisiaj nie schodź,
Smarku

Nie słuchałeś, to zlecialeś
Z kilkunastu stromych schodów
Na dół
Co za szczęście, nie złamałeś
Łapki, mordki, kręgosłupa,
Zadu

Czarna seria dalej trwała
Gdy Spencerek połknął piłkę
Małą
Operacja rzecz konieczna
Mniej w kieszeni mamy stówkę
Całą

Plus lekarstwa, plus bandaże
Ach, Spencerku, leżeć musisz
Cicho
Może to się już nie zdarzy
Odpukajmy, no bo nie śpi
Licho

O, jak ładnie wyzdrowiałeś
Teraz trening przejdziesz
Nowy
Bo już wszystko zapomniałeś
Albo głupa grasz i masz nas
Z głowy

To jest dom nasz, nasz rodzinny
Więc podłogę zróbmy całkiem
Nową
Widzisz, Spencer, układ inny
Siedzisz w kuchni, kombinujesz
Zdrowo

Zaraz do livingu wskoczę
Gdy nie zamkną tej barierki
Kiedyś
Chociaż klepki im pomoczę
Za to jak mi nawarzyli
Biedy

żem niewinny, potem udam
Chociaż plamy parkiet piękny
Zdobią
Przecież oni mnie kochają
Bardzo mocno i nic mi nie
Zrobią

Trzymaj się, Stary. Pozdrówka

[germanus]

Czupryna

Od razu go dojrzała, gdyż jasna czupryna
Nad tłumem kolorowym górowała znacznie
Szedł dość wolno, pomiędzy przechodniami znikał
To się zjawiał, a ona patrzyła nań bacznie

Ale gdy się mijali, spuściła w dół oczy
Jakby ukryć się chciała za powiek zamgleniem
Obejrzała się zaraz, by ujrzeć, jak kroczył
Spojrzeli sobie w twarze, ucieszeni z siebie...


Katedra

Od sklepienia odbita spada dźwięku pełnia
Organista Allegro orkiestry dopełnia
A on siedzi w zachwycie, o Saint-Saënsie myśli
A on śpiewa cichutko, zanim potem wyśni

Z ławki w środku katedry coraz większe koła
Chłopcu siedmioletniemu nikt nie rzekł pół słowa

Pączek

Od wewnątrz połamany, zamglony, zepsuty
Na zewnątrz prezentował się jak pączek w maśle
Każda z dziewczyn marzyła o chwili, gdy zaśnie
W jego mocnych ramionach i welon narzuci

Lecz on mgłę miał na oczach, serce rozmazane
Brał w ramiona wieczorem, porzucał nad ranem

[franekkk]

dziekuje za psia historie
podobala sie:))
choc musze przyznac ze jeszcze bardziej mi sie podobala
historia o zyskach w dobie reformy
:))

[germanus]

Nie bój nic, Frank będą i inne letnie historyjki.
Co powiesz, np. na taki strój?

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Szorty

W lipcowy poranek znienacka
Pobiegła wiadomość po drucie,
Że sekretareczka, owieczka,
Dziś w szortach zjawiła się w biurze.

Wiadomość ta brzmiała zbyt dobrze
I mało kto zaraz w nią wierzył,
Dopóki niechcący nie zaszedł,
Gdzie dziewczę rozkłada papiery.

Wypada powiedzieć ogólnie,
Że dziewczę ma swoje wariacje.
Jest skromne, cichutkie, potulne,
Lecz wdziewa najnowsze kreacje.

A moda wyszczupla ostatnio
I nosić się krótko pozwala.
Więc dziewczę dwa razy w tygodniu
Przybiega w kreacji z żurnala.

Dostrzegli to dawno mężczyźni,
Lecz marzyć się nikt nie odważył,
Że dziewczę tak olśni ich wszystkich
Krótkimi szortami, jak z plaży.

Bo szorty te były tak krótkie,
Że większość przechodniów przygodnych
Nie mogła odwrócić od udek
Swych oczu - w punkt jeden wpatrzonych.

Miłej niedzieli - G

[germanus]

Jedna z ostatnich historyjek przed wakacjami.

Z cyklu: Rzyczywistości wbrew

Zajęta

Pewnego dnia w środku lata
Przyszła do pracy dziewczyna
W sukni wyciętej pod pachą
I z przodu, i bez stanika

Nieraz się zdaje, że w biurze
Nie ma zbyt wielu okazji
By prezentować, co w górze
Damskiej się kryje kreacji

A jednak zgrabna dziewczyna
O męski ród zatroskana
Cudem zwykłego stanika
Odwrotnie tę sprawę stawia

Trudno jest rzec jednoznacznie
Czy wdzięki ukazać chciała
Czy raczej cicho i bacznie
Do pracy się przykładała

Dziewczyna jest z tego znana
Że bardzo chętnie pracuje
A w trakcie pracy od rana
Techniczy sprzęt obsługuje

Faxy, kopiarki, drukarki -
Co raz maszyna szemrała
Dziewczyna zbierała kartki
Więc ciągle się nachylała

Co skłon, to wdzięków jej pokaz
Dziewczyna zaś uśmiechnięta
Milusio mówi: - No, popatrz
Jak bardzo jestem zajęta

[germanus]

Wrocilem, caly powakacjowany. Ale rzeczy widzialem! O tym, jednak, pozniej.
Dzieki za slowa wsparcia, bo kilka (!!) osob cos tam mi poprzesylalo. Milo,
milo, dzieki.

A teraz zapowiadana handlarka.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Handlarka

Wziąłem do ręki ładny bursztynek,
nie obrobiony, lekko podłużny,
jedną spomiędzy żółtych kruszynek
wrzuconych w skrzynkę dla gapiów próżnych.

Zważyłem w ręce żywicy kroplę,
lecz nim zdołałem zadać pytanie,
pani handlarka swym szybkim słowem
reklamowała się na straganie.

Że to na wagę, że są dwie ceny,
że szlifowane gram za złotówkę,
pięćdziesiąt groszy zaś tylko liczy
za grudki szare, jak maku główki.

Wyjęła wagę, wyzerowała,
jantar na małą szalkę rzuciłem,
dziesiatkę gramów waga wskazała,
pani więc rzekła, żem piątkę winien.

Włożyłem kamyk w tylną kieszonkę,
a mały krążek dwukolorowy
wcisnąłem w pani spoconą raczkę
i uśmiechnąłem się ucieszony.

Scenka ta miejsce przedwczoraj miała
na nadmotławskim Długim Pobrzeżu,
w czasie jarmarku, pani handlarka
mówiła do mnie w obcym narzeczu.

Łatwo potępiać, albo się gorszyć,
że nie broniłem języka przodków,
że zamiast pani dać odpór godny,
śmiałem się do niej w mej duszy środku.

Pomyślcie zatem o straganiarce,
zmyśle handlowym, jej ciężkiej pracy,
uprzejma była i się starała,
a że źle zgadła - cóż, takie czasy.

[Gość: stokrotka]

Cieszę się, że się odezwałeś.Bardzo mi się podobają twoje wiersze-proszę o
jeszcze.Chętnie bym przeczytała coś związenego z Australią jeśli można pokornie
prosić.

Stokrotka

[Gość: Bartek]

Facet, ty to powinnes drukiem wydac. Drukuje na biezaco Twoje strony (mam
nadziej ze mi wolno, niewidze zadnych zastrzezen prawnych) Trzymaj tak dalej.
Bylo tu juz kilka prosb, a moze bys cos o mojej Alasce stworzyl. Pozdrowka.

[germanus]

Dzieki, Bartku. Walne Ci cos o Alaskowie, nie martw sie. Jak sie obrobie w
innych tematach. Wspomnialem o wakacjach, pamietasz? Musze podokanczac te
tematy. Spotkalem takiego czlowieka, ze opowiadanko o nim samo mi sie piesze.
A teraz sprawa podstawowa - wlaczam sie w wybory. Na poczatek Dworzec, poslany
zreszta, zypelnie wyjatkowo, rowniez do tamtych watkow, co by nie zostal
pominiety. A poza tym, to drukuj Wasc sobie, milej lekturki. Pozdrowka.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Dworzec

O ile się nie mylę, od roku albo dwóch,
dyskusja się związała, by zmienić dworca wzór.
Bo ten szczeciński brudny, zaniedbań dużo ma,
i wstyd go jest pokazać turystom z innych miast.

Na forum na ten temat codziennie słychać płacz,
apele do władz miasta, kolei, mediów mass.
Starano się przekonać te władze, że to wstyd,
by w takim pięknym mieście, straszył nas dworca syf.

Aż wreszcie ktoś na pomysł zbawienny bardzo wpadł
i rzekł - to pomalujmy go bracia wszyscy wraz.
Tu farba, tam betonik, ozdoby, kolor, szkło,
zrobimy tam porządek, niech inni widzą to.

I wtedy to w Kurierku, to taka miejska wesz,
ukazał się artykuł, że czas na akcję jest.
Że trzeba by remoncik i malowanie też,
bo przecież dworzec brudny, przekonywano wręcz.

Że zespół powołano, co by z koleją miał,
uzgodnić co i po co, i jak to zrobić w czas.
Że znajdą się pieniądze, że pan prezydent dał -
i tylko nie wspomnieli, że to wyborcza gra.

Z komuny rozwiązanie żywcem przejęte jest,
by czyjeś słuszne racje we własne słowa wpleść.
Ale – i na to liczę – zgubna metoda ta,
bo ludzie to nie bydło i im powiedzą BYE.

Wywalą ich z urzędów, bo taka to ta gra,
że o wyborców głosy zabiega się co dnia.
A jak urzędas nie wie, co demokracją jest,
to kończy na śmietniku. Żegnaj, palancie, cześć!

[Gość: Sylwia]

Przeczytałam Germanusie wszystkie Twoje utwory zamieszczone na forum i bardzo
spodobały mi się,ale po przeczytaniu wiersza DWORZEC ONIEMIAŁAM!!!!!!!!!!!!!
Zgadzam się z twoimi poglądami "społeczno-politycznymi", ale na litość boską
skąd ten styl nie godny PRAWDZIWEGO GERMANUSA? "wesz", "syf","palant"- jakbym
słyszała naszego kochanego Leppera z Samoobrony.JEEEEEEEZU! Czy ja żyję za
karężeby w wierszach tak uduchowionego poety znależć takie słowa- śmiecie?
Smutno mi.
Sylwia

[Gość: zibi]

Bo to jest satyra, dziecinko, a nie poezja uduchowiona. Prawdziwy artysta
potrafi być różnorodny. Nie martw się. O miłości też jeszcze napisze.

[germanus]

Masz, oczywiscie, racje, Sylwio. Ja na ogol takich slow nie uzywam, ale tu -
musialem, wiec Zibi celnie Cie podsumowal. O Szczecinie (i Australii) bedzie
jeszcze, a teraz kolejna refleksja z wakacji. Wakacyjna, ale nie tylko. To
symbole nowej Polski. Moze nieraz warto wlac nieco pozytywniejszego myslenia.
Milej...

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Frombork zaprasza

Wzgórze katedralne wyskakuje nagle,
i jak dawniej wciąga dość stroma alejka,
jak dawniej za mury wchodzi się przez bramę,
podziwiać dziedzińca perspektywę piekną.

Wieża Kopernika, wyniosła katedra,
za nią w głębi pałac biskupów warmińskich,
baszty i kanonie, niezwykła sceneria,
jak lekcja historii, lepszej nie śmiesz wyśnić.

To wszystko, jak dawniej, ale są różnice,
pod wieżą pamiątki, przed bramą stoisko,
łatwo kupić obraz, rzeźbę lub grafikę,
miłą widokowkę, nawet rykowisko.

Na podzamczu parking, niestrzeżony, płatny,
pod parasolami bary i smażalnie,
ryb kilka rodzajów, soki, frytki, flaki,
kawa i słodycze, wszystko świeże, smaczne.

Przed laty turysta przyjeżdżał pociągiem,
nie marzył o kawie, odwiedzał bar mleczny,
tam ruskie pierogi były w spisie ciągle,
w schronisku mógł nocleg dostać, gdy był grzeczny.

Frombork, jak memento czasu zaprzeszłego,
jak wygranej walki codzienne wspomnienie,
od Mazowieckiego dziesięć lat minęło,
Frombork was zaprasza, nikt się nie zawiedzie.

No, minelo trzynascie, ale zaokraglam... Co tam. Pozd

[Gość: Sylwia]

Gość portalu: zibi napisał(a):

> Bo to jest satyra, dziecinko, a nie poezja uduchowiona. Prawdziwy artysta
> potrafi być różnorodny. Nie martw się. O miłości też jeszcze napisze.
Dziękuję Ci zibi mój koteczku za wyjaśnienie mi,że DWORZEC jest satyrą i tak
musi być.Dziękuję Ci również za nadzieję,że o miłości germanus jeszcze
napisze.I za to już cię lubię.
Do GERMANUSA - dziękuję,że mnie zrozumiałeś czym się kierowałam krytykując Twój
utwór- jeśli zrobiłam Ci przykrość-tobardzo przepraszam. Z góry dziękuję za
wiersze,które dopiero"będą". Czekam z niecierpliwością.
Już mi trochę weselej Sylwia

[germanus]

Otóż - po pierwsze, ja się nigdy nie obrażam.

A teraz, Sylwio, zanim napiszę coś tak jak kazał zibi, małe co nieco z
pogranicza wszystkich gatunków. W celu potrenowania. Pozd

Z cyklu: Kuplety

Kochałem panią

Proszę pani, ja do pani żalu nie mam,
Kocham panią już niewiele, prawie nic,
Proszę pani, ja do pani się uśmiecham,
Nawet wówczas, gdy nie patrzysz na mnie ty.

Ja dla pani wszystko mogłem, nawet więcej,
Kochać, pieścić, tulić, nosić, nawet brać,
Ja dla pani żyłem szybko, nawet prędzej,
Wtedy z panią mnie na wiele było stać.

Ja dla pani chciałem bardzo dużo zrobić,
Wzdychać czule, siedzieć cicho, milczeć w dzień,
Ja dla pani chciałem życie me przerobić,
Ja przy pani chciałem służyć jej za cień.

Ale pani mym uczuciem się bawiłaś,
Mnie zwodziłaś, skołatałaś głowę mą,
Ale pani tym uczuciem mym wzgardziłaś,
Wyśmiewałaś, poniżałaś godność mą.

Tak przepadło me uczucie najgorętsze,
Było, przeszło, przeminęło, nie ma nic,
Więc przestałem panią kochać jak najprędzej,
To uczucie tylko było, wielki pic.

[Gość: zibi]

Ja nie kazałem. Poecie nie można kazać. Ale i tak to jest to.

[Gość: zibi]

Fajna jesteś. Sorry.

[Gość: Sylwia]

Gość portalu: zibi napisał(a):

> Fajna jesteś. Sorry.

Diękuję za miłe słowo.Przyjemnych snów.

Sylwia

[germanus]

To jest, oczywiście, bez złośliwości. Prawdziwa opowieść o prawdziwym
człowieku. Zaslyszana, opisana. Poza tym pozwolę sobie pryzpomnieć, że
odgrażałem się, że będzie o zwierzątkach. Poprzednio było o koniach. I jeszcze
będzie. I będzie o wyborach (ach ten Wałęsa). Jak zwykle pozdr

Z cyklu: Chodźmy do zologu

Ssaki drapieżne: część II. Dingo

Ach, lubiłeś ty podróże i wyprawy,
byle dokąd, bez dziewczyny lub z dziewczyną,
te biwaki, autostopy, marsze, rajdy,
oczywiście - z nieodłączną butelczyną.

Potrafiłeś wypić zawsze każdą ilość
tego płynu, co się w środku flaszki mieścił,
nic nie brało twych zwyczajów, nawet miłość,
nawet dzieci, piłeś nawet, jak żeś jeździł.

W świat ciągnąłeś po dorobek i przygodę,
żona chciała wieść normalne, proste życie,
wydawało się, że macie nową drogę -
tak w Australii w krótkim czasie osiedliście.

Gdy rodzina brała wszystko naturalnie,
cóż, trudności się zdarzają na początku,
ciebie stress nowości przybił tak dokładnie,
że przepiłeś resztki marzeń i majątku.

Dziki dingo, pies Australii, to był szczeniak
w porównaniu z tobą, gdy zatankowałeś,
szybki rozwód, jesteś wolny, cień nadziei
był w powrocie, więc znów w Polsce zlądowałeś.

Wreszcie serce odmówiło posłuszeństwa,
zawał, szpital, potem drugi, już ostatni,
stąd przysłowie, że kto wraca, nie ma szczęścia,
bo zapija się z tęsknoty do Australii.

wiesz co,

[jottka]

ale żeby ten tekst miał sens, to on się musi zasadzać na porównaniu - opisywany
człowiek jest pod jakimś względem bliźniaczo podobny do psa dingo.

a z tekstu wynika nam, że facet lubił wieść tzw. wesołe życie bez zobowiązań,
ale przede wszystkim był alkoholikiem (pije, jak mu dobrze, pije, jak mu źle,
pije w domu, pije w podróży, pije w kraju, pije za granicą), no i w końcu
zapija się na śmierć.

no to ja rozumiem, że ten pies dingo to zapewne ma być metafora dzikiej
swobody, ale na czym polega ta wolność naszego bohatera??? że chleje bez
umiaru? jakos nic nam poza tym nie wiadomo o jego szalonych marzeniach oraz
umiłowaniu wolności, natomiast z informacji w tekście widzimy tyle, że życiowy
nieudacznik (w australii nie wyszło, z żoną się rozwiódł).

to ja protestuję przeciwko robieniu z miłego dingo alkoholika! :)))

[Gość: Stokrotka]

Biedny dziki piesek dinguś popieram cię jottka cóż on zawinił? Znam inny
wierszyk bezprocentowy pt. "Rozrywka po australijsku"

Gdy cię mierzą wczesne ranki,póżne noce
Gdy nie staje nowych książek w bibliotece
Gdy cię telewizor nudzi
Albo żona zbyt marudzi
to kup pieska i z tym pieskiem
idż nad rzekę

Pilniej zważaj,by w pobliżu był krokodyl
co potrafi wypaść z wody niespodzianie
Może porwie twego pieska
i w ten sposób dzika bestia
da ci szansę ,by wykazać się oddaniem.

Pecha nadmiar lub niedomiar szczęścia zniknie
gdy rączkami złapiesz gada za ogonek
Może wygrasz, może przegrasz
ale łykniesz nieco pietra

I zostaniesz bochaterem narodowym......

I NIEWIEM A WŁAŚCIWIE NIE PAMIĘTAM jak to dalej szło.
Kto zna autora lub dalszy ciąg niech pomoże dokończyć
ten wierszyk. Dla Ciebie jottka wyrazy uznania za ciekawe, trafne oraz
dowcipne wypowiedzi.

[germanus]

Obrona dinga - bardzo trafna. Rzeczywiście nie wziąłem pod uwagę, że obrażam
psinę. Z drugiej strony facet był, jak został zanalizowany, jak się napił, to
dziki był jeszcze bardziej, a innych dzikusów (a dingo potrafi, oj potrafi) w
Australii nie ma. Nie ma. A do czegoś, zgodnie z założeniem cyklu, przyrównać
trzeba...

A teraz coś dla Sylwii.

Z cyklu: Mych myśli worek

Nokturn

nokturnem zaczyna się wieczór
gdy wolno ciemność się skrada
powolną i jakże żałosną
melodią niejasnych przeczuć

to nocy wołanie odwieczne
gdy życie zwalnia oddechy
do snu szykują skrzydełka
ćwierćnutki kszałtu motyli

spod powiek ostatnie spojrzenie
do kogo, dla kogo to wszystko
łza może, a może westchnienie
a może samotność najgorsza

wyśpiewać marzenia nie zdążę
co chowam na wieczność skrycie
więc zagram po raz ostatni
noc krótka i krótkie me życie

życzę wszystkim miłego dnia

[germanus]

Rachunek sumienia

W przedsiębiorstwie, które z rzeki nazwę wzięło,
prezes nie miał na wypłaty dość pieniędzy,
pracowała więc załoga
bez zapłaty od pół roka,
on zaś z kasy wyprowadzał jak najwięcej.

I gdy w oczy śmierć głodowa im zajrzała,
to dziewczyny się złączyły z monterami.
Wzięli chłopcy się na sposób
i – niestety – w kilka osób,
za złodziejstwo zapłacili mu ciosami.

Powstał problem, bo to przemoc i bezprawie,
nawet w sprawie, która jest pozornie słuszna.
Bez pieniędzy żyć się nie da,
bez przemocy żyć potrzeba,
to jest kwestia, która do myślenia zmusza.

Można sięgnąć do porównań historycznych,
gdy swych racji dochodzili w South Afryce,
gdy Mandela bił, mordował,
a świat jemu kibicował,
a na koniec go nagrodził za te wice.

Nie mnie sądzić, ni Madelę, ni stoczniowców,
każdy z was jest tu mądrzejszy, bardziej prawy.
Lecz - gdy jednym wolno działać,
drugich za to będą karać...
ech,
...rozstrzygnijcie to w sumieniach swoich własnych.

[Gość: Sylwia]

I właśnie za takie utwory Cię lubię i pewnie nie przestanę lubić do końca dni
moich.Dzięki

Sylwia

[germanus]

A taka refleksja z niedawnej podróży do obecnej sytuacji.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Welcome to Kąty

Zwykły chłopek ze wsi Kąty raz pomyślał,
że wartoby gości witać uroczyście,
i nakładem własnym swoim
znak wystawił kolorowy,
na nim napis, że „Witajcie” zamaszysty.

Ale gdy lat kilka przeszło, burz i deszczów,
i znak zszarzał, schylił czoło, stracił farbę,
chłop pomyślał, że mieszkańcy
też by mogli wkład mieć własny
i odświerzyć, odmalować, niech nie straszy.

A ci inni, przyjaciele, współplemieńcy,
też nie mogli znieść widoku tej szkarady
i szeptali między sobą,
że znak nie jest już ozdobą,
kto go wstawił, to powinien go naprawić.

Pewnie razem osiągnęliby cel łatwo,
tylko nikt nikomu tego nie powiedział.
Niech to będzie więc nauczką,
dla gigantów i maluczkich,
że rozmawiać o problemach z sobą trzeba.

[germanus]

Mam gosci, wiec wszystkie sily na jedna strone. A do tego...

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Milusia

Siadam dziś do kartki mocno niewyspany
i za wynik rymowanki nie chcę ręczyć.
Ale coś mnie mocno kusi,
by przywalić tej milusi,
co odryła, jak mnie przez słuchawkę dręczyć.

Ta milusia to jest nasza przyjaciółka,
od tak dawna, że początku nie pamiętam,
bardzo ładna, bardzo żywa,
fantastyczna wprost dziewczyna,
przy tym dobra, kulturalna, uśmiechnięta.

Ale skoro nie ma ludzi idealnych,
to i ona, jak my wszyscy, ma usterkę.
Późną nocą dzwoni często,
opowiada długo, gęsto,
a ja słucham, coś dopowiem, ale nie śpię.

Problem w tym, że ona dzwoni, gdy ma kłopot,
a talenty do kłopotów ma rozliczne.
Pod mój dach kłopoty wnosi,
o poradę moją prosi,
cóż mam robić, nie przywalę, rad jej zmilczę.

[Gość: dziadek]

Żeby tak do mnie chciały zadzwonić jakieś dziewczyny niech będzie nawet w nocy
jesteś szczęściarzem. Do mnie dzwoń Milusia domnie! Czekam i tak cierpię na
bezsenność

a skąd

[jottka]

wiesz, że to nie są projekcje oraz iluzje poetyckie? :)

a poza tym dżentelmeni nie paplą i nie marudzą tak straszliwie, jak to kolega
uczynił :(

[Gość: dziadek]

Germanus jest zepsuty nadmiarem powodzenia u kobiet i stąd te jęki stęki że
niby jest zły na dziewczynę za te telefony.Ale jakby nie zadzwoniła to by się
załamał.Długo już żyję na świecie i wiem to z własnego doświadczenia,że
próżność nie jest obca mężczyznom.

[Gość: Alusia]

Od Alusi dla germanusa

Nadzieja

Za każdym progiem jest nadzieja
Za wzgórzem bólu jest dolina
W odmiennym stanie świadomości
Wszystko się kończy i zaczyna

Buziaczki.....

[Gość: Alusia]

Od Alusi dla germanusa

* * * * *

Nie rozłączą nas pożegnania
Wracamy do siebie zawsze
Mądre są nasze serca
I od myśli stokroć łaskawsze

[germanus]

A, tak mi przyszło... Jak to mężczyźnie...
Wiadomo, że - nie, dziadek - my nigdy nie mamy racji.

Z cyklu: Rzeczywistoćci wbrew

Równouprawnienie

Napisałem całkiem jasno o Milusi,
co to dzwoni, rad jej trzeba, spać nie daje,
na to jottka, czytelniczka,
dała sygnał, bym się przytkał,
bo mężczyźnie nie wypada się użalić.

jottka chce, by męski macho by jak skała,
miał muskuły, silną wolę, w twarzy upór,
a do tego zero serca,
by był damski ludożerca,
łamał, groził, rzucał, krzyczał – słowem upiór.

Skonfudowan staję dębą, drapię czoło,
jak rozumieć mam przesłanie białogłowy,
czyżby równouprawnienie
miało tylko jedno mienie,
czyżbym nie mógł w szczerym wierszu się wysłowić?

Jeśli tak, to czytelniczko, bez obrazy,
nie zważając na idee, nowe trendy,
łap za gary, ciuchy, ściery,
gotuj, sprzątaj, chowaj dzieci,
a nam zostaw komputery i postępy.

Pozdrawiam wszystkich.

[germanus]

To dla Alusi, dzięki

Płot

Dłoń wsparł na najwyższej z wszystkich desek w płocie
Tyłem się odwrócił, obciągnął kapotę
Wolno siadł na pieńku, jak to po robocie
Nie złapał spojrzenia oczu ponad płotem

A oczy brązowe oddech powstrzymały
Myśli przez płot biegły, w biegu się mieszały

[Gość: Alusia]

Dla germanusa od Alusi z prośbą,żebyś zapomniał o niedobrej Milusi

##################

Noc taka piękna - z błekitów patrzy gwiazd plejada
Fala gwarzy i błyska ponad tonią ciemną
Las śpi we mgle i przez sen cichą baśń powiada
Noc taka piękna!Ach czemuż ty nie jesteś ze mną

help..

[jottka]

germanus, równouprawnienie polega m.in. na tym, że zwyczaj powstrzymywania się
od nieco fałszywie brzmiącego marudzenia do obu płci się stosuje :)

ponadto z wierszyka nie wynika, że ty pragniesz - powiedzmy - uronić szczerą
łzę nad niedobrym światem, a tylko wtedy miałby sens skierowany do mnie zarzut,
że chcę jeno twardych machos :) jak się kwili jak ptaszyna, jaka ta koleżanka
nachalna, to trudno oczekiwać łez współczucia w oku, męskim czy damskim bez
różnicy

[Gość: malutka]

Nie bądż taka ostra dla POETY .Jego poetyckie widzenie świata jest inne niż
zwykłych przeciętniaków twardo stąpających po ziemi.Jak dowiodły ostatnie
badania naukowe mężczyżni współcześni charakteryzują się wielką
nadwrażliwością, a biorąc pod uwagę to ,że są to po prostu przeterminowane
dzieci- to już mają zupełnie przechlapane.

[jottka]

Gość portalu: malutka napisał(a):

> Nie bądż taka ostra dla POETY .Jego poetyckie widzenie świata jest inne niż
> zwykłych przeciętniaków twardo stąpających po ziemi.


1. germanus trochę jeszcze musi popracować na w/w zaszczytne miano :)

2. a niezależnie od tego poetyckie widzenie świata nakazuje większą wrażliwość
niż przeciętną, a nie popadanie w banał.



Jak dowiodły ostatnie
> badania naukowe mężczyżni współcześni charakteryzują się wielką
> nadwrażliwością, a biorąc pod uwagę to ,że są to po prostu przeterminowane
> dzieci- to już mają zupełnie przechlapane.

no to może by dorośli? :)

[Gość: malutka]

no no ale się porobiło nawet mi przez myśl nie przeszło,że ta mała wojenka
damsko-męska została sprowokowana przez twór poetycki.Byłam pewna,że poezja
łagodzi obyczaje.ąle kto się lubi ten się czubi.A swoją drogą ciekawe czy na
linii jottka-germanus więcej jest LUBI czy CZUBI?

[jottka]

nie lubię banału przybranego w rymy :) a kolegi nie znam, to się nie wypowiem

[Gość: Alusia]

Dla germanusa od Alusi

***********

Między nami ocean
czas przecięty nożem
tak dalecy oboje
a zbyteczna pamięć
jeszcze mi na policzkach dłonie kładzie twoje
jeszcze twoim ramieniem ogrzewa mi ramię
a listy telefony książki obietnice
puste muszle
i perły się z nich nie wysnują
codzienniewychodzimy na różne ulice
tak obcy
cięte rany
długo
czy się goją?

Całuski.......

[germanus]

To w ramach walki wyborczej...

Z cyklu: Polak potrafi

Drużyna

A pozornie nie powinno być najgorzej,
Piękne miasto, zieleń, woda, położenie,
I historii niezły kawał,
Osiągnięcia Bogusława,
Bliskość morza, Niemiec, Szwecji, plusy wszelkie.

Dobrzy ludzie, wykształceni, kulturalni,
Zakochani do wariactwa w swoim mieście,
Zakochani też w Pogoni,
Choć ta sił resztkami goni,
Gdzie znajdziecie lepszy uklad, gdzie, powiedzcie?

Ale nie ma miasto szczęścia w nowym wieku,
Inwestycji jakoś mało, bankructw seria,
Kto się dorwie, ten rozkrada,
Gdzie jest nowa autostrada?
Jednym słowem, klapa, zastój i mizeria.

Może nazwisk kilka rzucić ku przestrodze -
Duklanowski, Komołowski, Tałasiewicz,
I Piechota, i Puzyna,
Taka to jest zła drużyna,
Czego dotkną, to się wali, biedny Szczecin.

Coś mi mówi, że tak dalej być nie może,
Czas pogonić tę drużynę z miasta tego,
I wybierzmy nowe władze,
Tylko baczmy w swej rozwadze,
By nie było, jak z tym wójtem Młynarskiego.

[germanus]

jottka i Alusia i Milusia, wszystkie dziewczyny są ok. Ale chyba dostanie mi
się za to stwierdzenie. Niech tam.

Kontynuuję temat wakacyjny. Ale inaczej. Pozdr

Z cyklu: Kłopot z kupą

Malbork

Zapatrzeni w piękno tworów ludzkiej ręki,
w murów rzędy, wieże świątyń, cud ratusze,
pałacyki, dworki, chatki,
barbakany, forty, zamki,
do Malborka podjęliśmy się wyruszyć.

Już z daleka widać ogrom tej budowli
nad Nogatem położonej malowniczo.
Widać podział na trzy zamki,
wieże, bramy, mury, blanki,
a na boku basztę, którą zwą Gdanisko.

Pan przewodnik szczegółowo opowiada
o Krzyżakach i budowie, wtrąca dowcip.
Dla porządku zaś dodaje,
że to niezdobyty zamek
przez nikogo w całej długiej swej historii.

Pełni wrażeń przystajemy pod bramami,
oglądamy niezdobyte wrota piekieł.
I w całości się zgadzamy,
Janka zdanie podzielamy,
że właściwie to jest wielka kupa ciegieł.

[Gość: dziadek]

Święta racja - wszystkie dziewczyny są OK - i tak trzymać Panie Jureczku!!!!!
Powodzenia życzę.

[Gość: Alusia]

Słodki jesteś Germanusie.To już moje ostatnie pisanie na forum a więc i ostatnie
te kilka słów zadedykowanych Tobie


Tęsknota,słowo zużyte,
Otwarło mi swoją dal...
Jak różne są rzeczy ukryte
W króciutkim wyrazie: żal.

[germanus]

A, tak mi przyszło do ...

Z cyklu: Myśli moich worek

Słowa

Tyle jest pięknych słów
O miłości i przyjaźni,

I jest i smutek i ból i załość
Że ich nie napisałem

Tyle jest trudnych słów
O wrogości i nienawiści

I jest i radość i uciecha i satysfakcja
Że ich nie napisałem

Tyle jest marnych i wielkich słów
O czasie i przemijaniu

I jest i wiara i nadzieja
Że je kiedyś napiszę

[Gość: Sylwia]

Podoba mi się - to moje klimaty

[germanus]

Ciągle wakacje? No to...

Z cyklu: Kłopot z kupą

Łeba

Przy okazji tego skoku na Pomorze
przyjaciele zaprosili nas do Łeby.
Nic się nie martw, jest tam fajnie,
czysta plaża, oryginalnie,
a pod wieczór ciepłą rybką skosztujemy.

Na parkingu nasz samochód zostawiamy.
Na rowerkach posuwamy przez las prosto.
Tu wyrzutnia, tam jezioro,
z tej tu wieży widać sporo,
bardzo miło, blisko, ciepło, niemal bosko.

Koniec dróżki, dalej pieszo iść nam przyszło,
gdzie tablica do połowy przysypana.
Nagle robi się jak w górach,
kopiec piachu ginie w chmurach -
tak do wydmy dotarliśmy, proszę pana.

Krok po kroku wolno brniemy w stronę nieba.
Zdobywamy szczyt zdobyty już przez wszystkich.
Wody łyk pragnienie gasi,
piasek w każdą dziurą włazi,
lecz widzimy, że wspinaczki kres jest bliski.

Wreszcie koniec - podziwiamy piękno morza.
Słońce praży, wiatr łagodzi nieco upał.
Lecz nic więcej nie widzimy,
więc ogólnie się dziwimy,
bo ta Łeba to jest tylko piasku kupa.

[germanus]

Właściwie to powinienem napisać coś o papieżu albo wybuchach gazu, ale ...
przecież ciągle są wakacje. Ok, to teraz jeszcze tak, a o papieżu następnym
razem. Pozdr

Z cyklu: Kłopot z kupą

Egipt

Choć bywałem w wielu światach, państwach, miastach,
jakoś nigdy do Afryki nie trafiłem.
A żałuję w szczególności,
że nie miałem możliwości,
by spacerkiem po nilowym przejść się ile.

Lubię miły dreszcz emocji, gdy w podróży
widok niespodziany stanie przed oczami -
gór szeroką panoramę
i jaskini ciemną jamę,
lubię też starymi błądzić zaułkami.

Więc tęskniłem do pustynnych, żółtych piasków,
sarkofagów faraonów i piramid.
Aż tu nagle - pozdrowienie
od kolegi z zaproszeniem
na egipski wieczór z winem i zdjęciami.

Przy ognikach świeczek i czerwonym winie
mknie opowieść żwawa i z odcieniem luzu
o piramid krótkich cieniach -
a tu do mnie wieść to dociera,
że budowle te, to wielkie kupy gruzu.

[germanus]

Najpierw wczorajsza scenka sklepowa.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Fotel

Mówi dziewczę moje miłe „chcę fotela”,
cóż mam robić, biegnę żwawo do Ikei,
i kupuje do składania części wiela,
w wielkim pudle, w naiwności lub w nadziei.

Składam, skręcam, a tu fotel chybu-chybu,
tak się kiwa z przodu w tył i z lewa w prawo,
na co dziewczę, że go nie chce w takim stylu,
że mam oddać lub zamienić, ma być klawo.

Cóż mam robić, taki to jest los nasz męski,
że posłuchać lepiej niźli godzić się na gniewek,
wracam do nich, chociaż mam poczucie klęski,
by pomogli, zrozumieli me cierpienie.

Ale sklep już dostał był swoje pieniądze
i problemu mego nigdy nie zrozumie,
a do tego wypatrzyłem na kartonie,
że fotelik ten zrobiono gdzieś w Rumunii.

Ślepy byłem, teraz płaczę, łzy swe leję,
bo jeżeli kapitalizm jest dokoła,
i jeżeli w każdym sklepie są fotele,
to dlaczego robią ze mnie tam matoła?

Gdybym ja był tego sklepu menedżerem,
to przeprosił bym klienta jak najgrzeczniej,
towar przyjął lub dał zniżkę procent dziesięć,
aby wiedział, że go cenię, stracić nie chcę.

Tak sobie myślę, a może za dużo wymagam...

[germanus]

A teraz obiecany wcześniej...

Pomnik

Pierwszy był jak opoka, człowiek tysiąclecia
Obronił kraj dla Boga mimo uwięzienia
Drugi duchem mocarny, odnowy nadzieja
Odważny pielgrzym wiary, patron zjednoczenia

Jeden system zatrzymał, drugi go rozwalił
Padli sobie w objęcia, przez chwilę tak stali

[germanus]

Pora kończyć tematy wakacyjne. Szkoła za pasem. Potem będziej na ogół
poważniej. A może przed szkołą zdążę jeszcze dać coś o dziewczynie... Pozd

Z cyklu: Rzeczywiśtosci wbrew

Wałęsa

Spotkałem Wałęsę, w czas spaceru latem,
jak po Długim Targu szedł w słońcu nieśpiesznie,
od Bramy Zielonej szerokim deptakiem,
uśmiechał się lekko, prawie obojętnie.

Niewielkiego wzrostu, po bokach ochrona,
miedzy turystami przemykał bezgłośnie,
aż koło fontanny ktoś go wreszcie poznał
i z prośbą o zdjęcie podskoczył radośnie.

Woda z pluskiem ciekła z trójzęba Neptuna,
wokół Lecha gęstniał tłumek coraz większy,
gawiedź obejmował smukły cień ratusza,
a Lechu pozował cały uśmiechnięty.

Ktoś z boku podskoczył: - Jeszcze ja - zawołał,
ktoś inny powoli komponował zdjęcie.
Lechu objął damę, ta wprzód pochylona
krzyczyła do Józka, by strzelał czym prędzej.

Patrzyłem na scenkę bez zmrużenia oka,
a widząc sukcesy pana prezydenta,
pomyślałem twórczo, oto jego rola,
modela w plenerze, na codzień i w święta.

[germanus]

Oczyście, że poprzedni tytulik powinien być Wałęsa. Trudno, przegapiłem. O
dziewczynie za chwilę, bo wygląda na to, że jeszcze zmieści się refleksja
wakacyjno-handlowa. Poz

Z cyklu: Co kraj, to obyczaj

Legoland

Tak mi przyszło to do głowy swymi czasy
Że jest dobrze, gdy menedżer bez porady
Umie ceny skalkulować
Obrót duży zaplanować
Więc stosuje marketingu dwie zasady

Po zwiedzeniu Legolandu w strugach deszczu
Zapragnąłem komplet klocków kupić dziecku
Cały sklep przeryłem równo
I odkryłem z miną smutną
Że te klocki dużo tańsze są w Hamburgu

Obniż ceny, zyskasz więcej, miło radzę
Jaki narzut możesz liczyć na towarze
Jeśli nie ma pośrednika
Przez ulicę jest fabryka
I nie musisz się wysilać na reklamę

Menedżerka mętnie ględzi o podatkach
Że wysokie, o narzucie, że to Dania
Swym blond włosem wzrok mój kłuje
Szczupłą kibić prezentuje
Ale pojąć kalkulacji nie jest w stanie

[germanus]

Taka myśl sprzed kilku lat, a chyba ciągle aktualna. Choć sam utworek dotyczy
raczej Gdańska, to daję go tutaj w rocznicę naszch wydarzeń. Warto pamiętać...

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Odpryski

Noc sierpniowa, już ostatnia, a nazajutrz
wybuch wojny nam obchodzić wypadało.
I choć dobrze wiedzieliśmy,
jak się w Stoczni sprawiliśmy,
to dziennika sprawozdania się czekało.

Poszło w Polskę mocne słowo - ”Dzisiaj w Stoczni”
podpisano, zakończono - i jest cacy.
Zaraz potem zdjęcia sali,
Wicepremier w pełni chwały,
Obok Lechu, Gwiazda, Bogdan i doradcy.

Dzień był ciepły, wręcz gorący, jak to w sierpniu,
a na sali atmosfera napalona.
Kilka przemów wygłosili,
wolność związków podkreślili,
podpisali i rozeszli się do domów.

Gdy po latach osiemnastu wstecz spoglądam,
wiem, że komuch był zdziwiony naszą mocą.
I choć potem różnie było,
po naszemu się złożyło,
teraz zaś nie wolno tego nam zmarnować.

Nie zmarnować, zaprzepaścić, nie rozwalić,
nie pozwolić na najmniejszą słabość choćby.
Trzymać mocno ster na prawo,
post-czerwonym odpór dawać
i nie zważać na odpryski z tej roboty.

[germanus]

Tak mi się ta dyskusja podobała, że... Odniesień jest zresztą więcej, nawet
historycznych, ale nie chcę przesadzać. Miłej soboty życzę.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Forum

Na szczecińskim forum w czwartek po południu
posprzeczali się Swarożyc oraz Jurek,
jakich trzymać nam się zasad,
gdy w grę wchodzi nazwa miasta,
a wtórował im gryfowych głosów chórek.

Każdy walił argumenty z grubej rury
za Szczecinem lub Stettinem językowe,
w piątek rano się wydało,
po dyskusji jakich mało,
że panowie ci to samo mają w głowie.

Co ważniejsze, przy okazji jakoś wyszło,
że na forum można pisać swe poglądy,
byle było to moralnie,
grzecznie, miło, kulturalnie,
akceptować każdy godzi się te sądy.

Więc polecam tę metodę innym panom
w ministerstwach, przedsiębiostwach i wywiadach,
swoje można tam promować,
dyskutanta wszak szanować,
a kompromis, to sam przyjdzie, proszę państwa.

[germanus]

To już pięć lat. I podobno inaczej to jest odbierane przez obywateli GB...
Podobno królowa bardzo zyskała... A ja jakoś nie mogę się z tym pogodzić.

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Pomnik

Nikt nie wierzył w to, co stało się tej nocy,
każdy słuchał z przerażeniem tej nowiny,
każdy pewnie czuł to samo,
każdy czekał - może rano
się wyjaśni, się okaże - ona żyje.

Ale cud się nie stał następnego ranka
i tragicznie zgasło nagle piękne życie.
święta była w swych działaniach,
o człowieka byt staraniach,
w swych uczynkach, w swych poglądach - w dziwnym świecie.

Już za życia kochaliśmy ją nad podziw,
ale nic nie zrobiliśmy, by w jej własnym
życiu było więcej szczęścia,
by ją chronić przed nonsensem
tego świata, z którym ona szła w zapasy.

Więc powtarzam za Jastrunem słowa wielkie,
że z powietrza pomnik to jest wdzięczna pamięć.
Pomnik stawiam jej, bo żyła
dla nas wszystkich, z nami była,
i troszczyła się o każdą ludzką sprawę.

Gdy skończymy już płakanie rocznicowe,
podniesiemy opuszczone smutne głowy,
spójrzmy wkoło, czy odwagi
nam starczyło, by jej pracy
kończyć dzieło, czy żyjemy nic nie robiąc.

[germanus]

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Colleoni

Tak się stało przed niespełna stoma laty,
że staraniem mecenasa sztuki Dohrna
weneckiego kondotiera
sprowadzono do Stettina,
co by świadczył o potędze miasta morza.

Różne były dzieje miasta i pomnika,
miasto nazwę swą zmieniło oraz państwo.
Ze Szczecina kondotiera
wywieziono na pół wieka,
ustawiono gdzieś pod płotem, takie draństwo.

Wreszcie dzisiaj po staraniach długołetnich
jest z powrotem razem z nami w naszym mieście.
Plac Lotników jest mu domem,
stanął w chwale na cokole
i pozdrawia nas szczecinian dumnym gestem.

Jedno tylko spać nie daje mi spokojnie,
bo kondotier zwie się z włoska Colleoni.
Palce maczał w tym Ru-j-nowicz,
więc się trzeba zastanowić,
czy to czasem nie jest mafia Corleone?

-
Ru-j-nowicz nas nie przywitał, więc powiedział sam sobie - żegnaj. Oj, zaraz my
cię "prezydencie" pożegnamy. Bez odrobiny żalu.

[germanus]

Bartku, dawno obiecana wierszowanka. Jak to u satyryka...

Z cyklu: Kłopot z kupą

Alaska

Od lodowca odpadają białe ściany,
w oceanie topią się lodowe góry,
gęste mgły gonione wiatrem,
krótka fala rzuca statkiem,
na pokładzie żądne wrażeń morskie córy.

A wrażenia są jedyne w swym rodzaju,
lato w pełni, na polanach wysyp kwiecia,
jest bajecznie kolorowo,
nieprzyjemnie komarowo,
to przyroda sobie drwi z miejskiego ciecia.

I to wszystko w dwa miesiące wegetacji,
kiedy obok w wiecznym lodzie stoją szczyty,
w słońcu skrzy łososia łuska,
zimna woda mile pluska,
krótko ciepło, długo lodem kraj przykryty.

Więc ja patrzę na lodowca białe ściany,
i przestaje mnie zadziwiać to, że znowu
myśl wynurza się z wód głębi,
i nieznośnie mnie to gnębi,
że Alaska to jest wielka kupa lodu.

Miłego weekendu.

[germanus]

Przywalam z cieńkiej rury. Miłego dnia...

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

A to pech!

Raz albo dwa razy w roku
to w piątek jest trzynastego.
I choć to dziwne na oko,
wielu z nas boi się tego.

Skąd nagle komuś podpadła
normalna liczba trzynaście?
A może to stąd ta wpadka,
że jest miesięcy dwanaście?

Bo człowiek nie liczył zawżdy,
tak doskonale, jak teraz.
Zapewne więc do dwunastki
ledwie doliczał od zera.

Co było dalej, nieznane,
nie pasowało do wzoru,
szybko uznano za trefne,
pechowe, choć bez powodu.

A gdyby tak rozumować
w dzisiejszej kosmicznej dobie,
gdy wiemy jak porachować
wiele miliardów na codzień?

Gdzie dziś jest pecha granica,
gdy dat do liczb nie wystarcza?
Czy mamy pecha unikać,
czy zmienić dni kalendarza?

I jeszcze ten brzydki piątek,
co czai się raz na tydzień,
że w piątek kiepski początek,
choć nikt powodu nie widzi.

Więc gdy się tak zastanowić,
to nie ma żadnego powodu,
by na ten dzionek pechowy
narzekać dwa razy do roku.

Zwykły to dzień, normalny,
jak każdy dzień, jak czwartek.
I jest zupełnie zwyczajnym,
gdy w takim dniu masz wypadek.

[germanus]

Pod rozwagę Gazecie. Miłego weekendu.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

E-mailka

Tak sobie myślę, co nieraz mym udziałem
patrząc na łamy gazety drukowanej,
ileż wysiłku potrzeba, by wiadomość
czytelnikowi e-mailką posłać do dom,
z treścią króciutką, że jutro w druku będzie
jego komentarz wymalowany pięknie.

Te komentarze z forum wyjęte jasno,
to czytelników troska o swoje miasto,
opinie szczere o sprawach ich codziennych,
oraz dyskusje w wymiarze niechwalebnym,
pisane nocą, jeśli internet w domie,
lub jasnym dzionkiem, gdy w pracy są tworzone.

Jednako ważne, o dobro zatroskane,
życie codzienne na tacy wprost podane,
o malowanie dworca, o ruch pod prąd i mandat,
o pomnik, w który jajami rzuca wariat,
o kotka imię albo przepadek pieska,
a nawet o to, gdzie się podziewa Zetka.

Lecz kiedy Laufer, Etaxi, Gryf, lub Jottka
chce swą wypowiedź na tychże łamach spotkać,
i satysfakcji mieć odrobinkę aby,
musi zgadywać, czy dziś gazetę nabyć,
i nie jest pewien, czy mu kolekcja rośnie,
czy rośnie kasa Gazety... hmm... Wyborczej.

[germanus]

Ano, nie wiesz... Ale ogolne, to raczej pozytywnie. Milego dnia.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Nigdy nie wiesz

Nigdy nie wiesz, co cię jeszcze w życiu spotka
zachorujesz, jakiś atak albo cysta,
albo guzek się przypląta,
albo zez ci oczka spląta,
wrzód żołądka albo chociaż większa grypka.

Lub w czas zimy nieprzyjemnej i podstępnej,
gdy samochód twym życzeniom nieposłuszny,
wylądujesz nagle w rowie
może nawet z dziurą w głowie,
potem szpital i leczenie przez czas dłuższy.

Dom kupiłeś, nowe meble i dywany,
telewizor na pół ściany, biblioteka,
stopa rośnie, serce śpiewa,
twe bogactwo wprost olśniewa,
nagle pożar, przyjdzie zacząć znów od zera.

W swej rozpaczy nie chcesz zgodzić się z sentencją,
że nieszczęścia się zdarzają prawie wszystkim,
dużym, średnim, nawet małym,
żółtym, czarnym, nawet białym,
a ty żyjesz, by wypełnić swoją misję.

[Gość: milano]

Drogi Germanusie! Może byś wrócił do bardziej przyjaznego dla ucha przeciętnego
miłośnika poezji stylu.... no właśnie... jakiego stylu? o każdego ,ale żeby to
nie był niby limeryk. Rytm ostatnich wierszyków jak żywo przypomina prymitywne
disco polo. I pomyśleć, że tyle przyjemnych utworów przekazałeś
internautom.Popraw się POETO, BO STRACISZ CZYTELNIKÓW!!!!!!!!!
Z poważaniem wybredny zwolennik poezji
milano

[germanus]

Początek roku szkolnego (jeśli to jeszcze początek) to dla mnie bardzo zajęty
okres, stąd nieco rzadziej podrzucam różniste kawałeczki. Dzięki za wszystkie
opinie. Jeszcze o tym pogadamy... A na razie miłego popołudnia życzę

Z cyklu: Mych myśli worek

Cień

Dopala się świeczka
codziennej cierpliwości
w tygielku ciszy kwiat
w noc pomarańczowieje
woskowa łza pełznie
poza nieskończoności
spomiędzy blank strzały
godzą w mroku ciemnienie

Mizerny cień siedząc
z rzadka wzruszy ramiona
palcami przeczesze
przerzedzoną czuprynę
bez wzroku i słuchu
widzi, słyszy, i skona
gdy ujrzy, usłyszy
gorejącą dziewczynę

PS. Ooooo, zapomniałbym...
Możemy też pogadać o limerykach...

[Gość: milano]

SUPER!!!!! Tak trzymać!
milano

[Gość: 40-ka]

Gość portalu: milano napisał(a):

> SUPER!!!!! Tak trzymać!
> milano

Popieram.

[Gość: Sylwia]

Ja równeż popieram
Sylwia

[germanus]

Hmmm... Chyba skoncentruję się na zadanym temacie. I pomyśleć, że dotychczas
uważałem się za satyryka. Nie ja jeden zresztą, ale to nie ma nic do rzeczy.
Miłego dnia życzę.

Z cyklu: Mych myśli worek

Dlaczego się boisz?

Dzień dziwnie pusty, noc dziwnie długa,
ściany jadalni jak sześcian kostki,
milczące piętro, słońce czy plucha,
zamknięci w klatkach, miasta czy wioski,
to człowiek boi się samotności.

Poręcz przy wannie, by dźwignąć ciało,
miękkie, zwiotczałe, lekkie jak pianka,
dwa wolne kroki, w lewo lub w prawo,
za ciężki garnek, rozbita szklanka,
to człowiek boi się swej słabości.

Pudełka lekarstw w kuchni na stole,
poranna niemoc, bolące kości,
spuchnięte nogi, nie spane noce,
a potem łóżko, jak dom w wieczności,
to człowiek boi się swej choroby.

Czasem spacerek, skurcz słabej ręki,
karmienie papką, mokre pieluchy,
sen krótki, rwany, na jawie lęki,
otwarte oczy, zamknięte uszy,
to człowiek boi się swojej śmierci.

[germanus]

Miłego tygodnia...

Z cyklu: Mych myśli worek

Cisza

Przeszły wakacje, a ty nie piszesz,
czy coś się stało, słabujesz może,
pracujesz dużo w domowej niszy,
a może wiosnę wspominasz codzień?

Wiosnę ostatnią, wiosnę daleką,
a jednak bliską światła bliskością,
wiosnę zieloną maja pamięcią,
i wiosnę cichą krzyku cichością.

Gdzieś wyjechałaś na dwa tygodnie,
chciałaś wspomnienia odepchnąć wiosłem,
przekroczyć mostek, pożegnać wiosnę,
poszeptać z lasem, jak igrać z losem.

Co ci powiedział srebrny świerk stary,
co ci mruczały grzyby czerwone,
co ci wystukał dzięcioł pstrokaty,
czym ci szumiały liście dębowe?

Dlaczego zatem ciągle nie piszesz,
dlaczego milczysz przepiękne słowa,
słucham ich ciągle w ogrodu ciszy,
gdzie się wypełnia jesień brzózkowa.

W piękno milczenia twego wsłuchany,
szukam pisania, lecz nadaremnie,
a więc słyszałem fatamorganę,
a więc to cisza śmiała się ze mnie.

[germanus]

Z cyklu: Mych myśli worek

Co chwila

Milknę co chwila, może przysypiam
nie daję światu myśli mych poznać
jakbym nie wiedział, co niesie chwila
a może nie wiem i zbyt się troskam.
Może powagi braknie mi codzień
za bardzo śpieszę do zwykłych zajęć
może nie lubię, gdy coś mnie bodzie
albo nie pragnę dosyć wytrwale.

A może tylko ktoś nie chce czytać
bo co po wierszach schowanych w grobie
a może tylko nie może wytrwać
odrzuca wiersze z braku łez w sobie.
Kto chce mi zamknąć na zawsze usta
a kto chce ze mną mówić od wczoraj
kto nie chce rymów od serca słuchać
a kto pod lipą siada z wieczora.

Siada szeroko, z wygodą wszelką
rozkłada kartki w lewo i w prawo
płyn z konfiturą miesza łyżeczką
czyta z namysłem i ma za mało.
Co chwila wraca do pierwszej linii
co chwila płonie ogniem przyjaźni
nie wierzy oczom, powtarza w myśli
wersety składa z kart wyobraźni.

Co chwila oczy mgiełką przesłania
co chwila milczy, jutro odgania.

[Gość: milano]

Miło się czyta.
Pozdrówka

[Gość: Sylwia]

Ładne.

[franekkk]

germanus gadaj kiedy wydasz tomik
własciwie tom

[germanus]

Dzięki. To nie takie łatwe z wydaniem czegokolwiek. Chyba, że ktoś pomoże.
Nawet nie mam pomysłów kto. O, mam! Gazeta!!!
A na razie pogadajmy o czasie...
(Pamiętam i o limerykach, ale to musi być śmiesznie, a "śmiesznie" nie
lubiliście. Co robić?)
Miłego dzionka.

Z cyklu: Mych myśli worek

Czas

część I. Wówczas

Niechętnie się wówczas stawało
Niespiesznie budziło z omdlenia
Zamgloną bladością wracało
Do bytu, co był bez znaczenia

Nie zaszło daleko od progu
Skąd instynkt wrażenia odbiera
Czaiło się ciągle do skoku
I wówczas stawało się teraz

część II. Teraz

A teraz nie chciało być niczym
Siedziało na bieli czekania
Mówiło do kogoś o wszystkim
Słuchało jednego wołania

I było uparcie wierzące
We wszystko, co mogło być zwrotem
Czekało kaczeńców na łące
Wiedziało, co stanie się potem

część III. Potem

A potem nadeszło porankiem
Płakało nad białą deseczką
Przemyło oczęta rumiankiem
I było późniejszą chwileczką

Niechętnie się potem stawało
Powoli cuciło z pragnienia
Resztkami przyszłości wracało
Do bytu, co nabrał znaczenia

[germanus]

Dziś wiersz, który na wieczorku spowodował prawdziwe poruszenie w żeńskiej
połowie. Dziewczyny prześcigały się w zgaywaniu, która będzie następna. Ale
skończyło się dobrze. Miłego weekendu życzę.

Z cyklu: Mych myśli worek

Ukojenie

Przyszła Joanna, przyniosła smutek
dzionka pustego i stromych schodów
córki zmartwionej śród sierpnia nutek
kwiatów przywiędłych, schnących ogrodów
plama na ścianie, jak wielki sutek
liczy sekundy ciągłych powrotów

Przyszła Anita, przyniosła rozpacz
proszkiem boleści spryskała wrzesień
gałąź akacji dotknęła płota
dając batutą start w mroku jesień
szarość wylazła, rozmiękła słota
kryzys przykuca u białych wzniesień

Przyszła Grażyna, wniosła zwątpienie
październikowe zdmuchnęła ranki
z krzaków świecących popełzły cienie
czarnego słowa pod murów blanki
niebieską sójkę wzbiła spojrzeniem
babiego lata wciąż gasną wianki

Przyszła Beata, wniosła samotność
ciepły listopad zrzucał liść wiatrom
znużona poprzez losu sromotność
pod świerku szyszką dała lot ptakom
wpatrzona w liści suchą powolność
mierzy wspomnienia na przekór faktom

Przyszły i poszły, zamknięte śpiewem
odrzwia zielone, jak ukojenie

[germanus]

A tak. Niech będzie, że się wtrącam.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Kto?

Kto się kłóci, kto się kocha,
Kto na kogo w złości pisze,
Kto się zemści, a kto szlocha,
Kto się wtapia w nocy ciszę.

Kto nie poda ręki swojej
Na spotkaniu w pubie piwnym,
Kto nie przyjdzie, bo się boi,
Kto opluje osąd inny.

Czy to forum, czy kloaka,
Czy są formy pod treściami,
Co jest ważne, wieść, czy draka,
I czy wolno zawsze ganić?

Czy nam wierzyć jeszcze można
W ludzi, w wolność, w racje wyższe,
Czy nam zniknąć z życia rożna,
Czy nam zapaść w czasu niszę.

Kto się drugi opamięta,
Kto wyciągnie ręce obie,
Kto na forum zacznie święta,
Kto nam przyjaźń da w narodzie.

[germanus]

Z cyklu: Mych myśli worek

Drożyny

Choć pozornie proste, jak czasu prostota,
Choć bardzo szerokie, jak piaski pustynni,
Choć mamią łatwością znalezienia bogactw,
To kręte i wąskie są życia drożyny.

Jak kierować życiem, by dobra nie zmienić,
Jak jechać aleją, by zła nie dodawać,
Jak przez pasy śmierci przejść sobie naprzeciw,
Jak przez resztę życia nosić znak konania?

Tak niewiele świateł rozjaśnia ciemności,
A te które płoną przygasają nocą,
Mało drogowskazów, jak iść i nie zbłądzić
I nie ma w nich treści z nieomylną mocą.

7 października 2002

[germanus]

Z cyklu: Mych myśli worek

Gdybym

Jak mi niepokój mojego ducha wyrazić,
Gdy tyle nieszczęść wciąż spada na głowy nasze,
Myśl mnie opuszcza, odchodzi w nicość, w niepamięć,
Serce me staje w rozpaczy nad słabościami.

Jak nam uzdrowić wartości ludzkich pokłady,
By pokój poznać w nielicznych chwilach szczęścia,
Jak dotknąć nitki z uczuć dzierganą najszczerszą,
Otworzyć drogę na drugą stronę zagłady.

Gdybym mógł wniknąć w przyszłości jasne przestworza,
Gdybym miał władzę nad ludzkimi instynktami,
Gdybym potrafił przeprowadzić przez rozdroża.

Gdybym miał prawo zapanować nad dobrami,
Gdyby mi dano wyjaśnić niemocy złoża,
To bym się zgubił w ciemnym świecie nad światami.

6-7 października 2002

Duża prośba

[germanus]

Proszę Was, przestańcie się kłócić i dokuczać sobie.
Wspomniałem kiedyś o Rzygaczach w Rdańsku. Teraz założyli sobie Akademię.
I właśnie bardzo miło przyjęli mój sonet. Z cyklu gdańskich, oczywiście. Można
sprawdzić.

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3190395&a=3196526
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3190395&a=3196548
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3190395&a=3196719
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3190395&a=3196736
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3190395&a=3196844
I mówią, że kilka moich lat w Gdańsku się liczy i chcą mnie przyjąć.

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3186552&a=3197268
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=57&w=3186552&a=3197611
To co, nie kłóćcie się już, OK?

[germanus]

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Dziewczyna w autobusie

A to poszło o dziewczynę,
co to piękna i nadobna,
problem zoczyć ją, bo krzynę
znika coraz, taka lotna.
W autobusie Mopps ją spotkał,
zląkł się nieco tej piękności,
by nie uszła mu więc cnotka,
forumowej chciał mądrości.

Odpisali ludzie zgodnie
Jacek, Mrówa, Mike i Gregus
rady były niepodobne,
inny sposób jest każdemu.
Już się chłopiec brał za czyny,
już, już sposób miał do rzeczy,
ale nie ma już dziewczyny
w autobusie do Trzebieży.

Nie podobna to tak skończyć,
tyle troski, rad, sposobów,
więc ci trzeba radzić w końcu,
byś nie słuchał innych osób.
Lecz jedynie serca swego
mówiącego pełnią wiersza,
tego ognia wewnętrznego,
który uczuć nie pomiesza.

To co zrobisz, gdy ją spotkasz?
Nic, bo serca nie oszukasz,
jeśli taka serca mowa,
zmilcz i nie rób z siebie głupa.
Jeśli serce jest gotowe,
jeśli płonie chociaż trochę
ono samo ci podpowie,
jak poderwać dziewczę płoche.

[germanus]

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Chłopak w autobusie

Autobusem dziewczę jeździ
ze Szczecina do Trzebieży,
a w podróży czas nie cieszy,
więc przygląda się młodzieży.
A szczególnie fajnym chłopcom,
co to urok mają w sobie,
mniej zajmuje się urodą,
bardziej myśli o osobie.

Twarz odwraca na to chłopak,
powód tego niewiadomy,
choć dziewczyna się podoba,
nie zaczyna on rozmowy.
Czy się lęka sprostać cieniom,
z dziewczęcego notatnika,
czy brakuje mu natchnienia,
lub gra rolę samotnika.

Nie zagada, nie poderwie,
choć dziewczyna schnie samotna,
nie odpowie na westchnienie,
choć uczucie mógłby spotkać.
I tak wszędzie i tak zawsze,
w każdym kraju, mieście, wiosce,
więc chłopaki nie zwlekajcie,
i sprostajcie dziewcząt trosce.

[mepps]

Jestem naprawdę wzruszony!

[germanus]

Dzięki Mepps. Ale wiesz co? Ja wiem, że to nie jest wielka poezja, naprawdę. To
jest takie rymowanie sobie. Ale ja to piszę względnie serio, bo trzeba mam
uśmiechu. Wielu satyryków to udowodniło, więc nie zamiaru niczego powtarzać.
Cieszę się, że doceniasz, że potraktowałem Cię łagodnie. Zobacz, co robię z
herthą... Ale z nutką sympatii, prawda? Miłego wieczoru życzę.

Z cyklu: Intymności

I wyrzuciła

I wyrzuciła, z mieszkania mnie na bruk,
piętnaście minut, walizka, torba, buch!
Byłem, nie jestem, nie będę więcej tam,
znów sam, bez żony, bez córki, wolny pan.

O co to wszystko, o kilka zwykłych plam,
koszula, szminka, i zapach perfum dam,
o SMS-ki pisane ręką jej
i wyświetlone w komórki jasnym tle?

Chciałem się żegnać, po ludzku trzymać twarz,
ale nie dała, łap czapkę, z domu marsz,
cóż było robić, nie będę chama grał,
nie jestem bokser i nie znieważam pań.

Ja nie narzekam, to przecież nie mój styl,
kochałem szczerze, choć rzadkom wierny był,
zdradzałem często, lecz taki to jest świat,
że gdzie nie spojrzeć, to damski kwitnie kwiat.

A ja mam pociąg do piękna i do płci,
szkoda marnować nadwyżki męskich sił,
więc choć nielekko, nie martwię zbytnio się,
znajdzie się dziewczę, które przygarnie mnie.

Albo dwie na raz, albo kwadracik par,
lub w zimne noce gorącej wdówki żar,
poradzę sobie, nie będzie ze mną źle,
to czołem Forum, wspomnicie jeszcze mnie!

[mepps]

Wiesz co? A jak piszesz listy miłosne? Wiesz do kogo chciałbym napisać:)

[germanus]

Nie Mepps, nie wiem. Zresztą zlecenia prywatne przyjmuję na pocztę, a nie
publicznie. Dyskrecja, przede wszystkim.

A teraz coś bardzo nie dyskretnego. Obnażam dyktatora. Trochę przydługie, ale
czyta się dobrze.
życzę miłego tygodnia.

Z cyklu: Co kraj, to obyczaj

Taki kraj

Jest w dalekiej części świata kraj nieduży i niemały,
historycznie rzecz ujmując, był on świetny i wspaniały.
Lecz nie tylko różnych władców miał ten obszar niespokojny,
ale nawet nowe nacje brały go w wyniku wojny.

Zszedł w dolinę i rolników pobił górski naród dziarski,
by samemu za lat pięćset wschodnim gościom oddać piaski.
Wkrótce przyszli dwaj zachodni imperatorowie silni,
zbudowali swoje państwa, potem jak niepyszni znikli.

Po kilkuset latach wojen południowych plemion ludnych
nastał okres, ci zaś niosąc sztandar koczowników butnych
przeogromną połać świata wzięli w trwałe posiadanie,
a sam Prorok im nakazał nowej wiary rozgłaszanie.

Kołowrotek zwiększył tempo, kiedy nastał wiek bieżący,
Ligi mandat i monarchia, przewrót ludzi władzy żądnych.
Republika i traktaty, i traktatów tych zrywanie,
złe stosunki z sąsiadami i sąsiadów zjednywanie.

W tym szaleńczym mechanizmie, jedno jest pociechą, oto -
niezmierzone żółte piaski kryją w sobie płynne złoto.
Chociaż nie ma więc wolności, jest dość forsy na delicje,
choć kuleje gospodarka, nieźle idą inwestycje.

Przed dwudziestu ponad laty władzę złapał człowiek siły,
oficjalnie to prezydent, lecz despota niezbyt miły.
Jedna partia, jedna gwardia, jedna rada, sto pałaców,
nie dał ludziom prawa głosu, za to dał im ogrom płaczu.

Jaka przeszłość, takie rządy, znów dwie wojny z sąsiadami,
jedna długa, druga krótka, kraj do dzisiaj liże rany.
Za wybryki militarne stracił dawny eksport ropy,
zyskał sankcje gospodarcze, takie teraz są sposoby.

Czy to znaczy, że despota chociaż trochę się nauczył,
może reżym nieco zelżał, albo lekarstw więcej kupił?
Ależ skądże, ależ gdzie tam, grozi pięścią, pokrzykuje,
a do tego wbrew zakazom, broń chemiczną produkuje.

Inspektorów gania wkoło, to ich przyjmie, to wyrzuci,
przez pustynię każe zwiewać, nie ochroni, mandat skróci.
Wykorzystać zawsze umie brak jedności w ONZ-ecie,
Aglosasom przytrze nosa, ponabija się w odwecie.

Jak daleko jest do zmiany komedyji tej przedziwnej,
w sytuacji, gdy przywódca stracił kontakt z realizmem?
Mnie zaś trapi taki problem, że gdy nie ma już nomadów,
i gdy nie ma plemion górskich - kto zastąpi tam Arabów?

[germanus]

Sorry za dłuższą przerwę. Zajętym mocno. Nawet nie mam czasu na planowaną akcję
wyborczą, choć może coć maznę. Za to co jesiennego. Miłego poniedziałku.

Z cyklu: Mych myśli worek

Akacja

Co jeszcze trzeba mi zapomnieć,
gdy sięgam po listek akacji,
suchutki i mały, skurczony,
ach, ileż w listeczku przypomnień,
z Podlesia dziecięcych wakacji,
gdzie wuj Jan uprawiał zagony.

Gdzie ciotka Jagusia kochana
nie znała chwileczki wytchnienia,
gdzie Zosia, cioteczka zgarbiona
różańcem dzień długi żegnała,
gdzie kłamstwo nie miało schronienia,
Maryja mieszkała wielbiona.

Listeczek w powietrzu wirował,
żółciutki, podłużny listeczek,
aż wiatr go zaprosił pod daszek,
i dał mu odpocząć przy schodach,
i wspomniał kompoty cioteczek,
przypomniał, jak śmiał się wujaszek.

Spoglądam na listek w różańcu,
zapomnieć nie chciałem, lecz przecież
pamięci nie zawsze starczało,
tak wiele tych listków na ganku,
tak wiele dziesiątków uniesień,
tak wiele niechcący się stało…

[germanus]

Gdy tak patrzyłem na ... sami wiecie, naszły mnie myśli czarne, albo i szare,
albo kwadratowe, albo trójkątne. I dziś powstały dwie rymowanki. Możecie
myśleć, co chcecie ...

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Ugodowy

Ja z natury jestem facet ugodowy,
skromny, cichy, może nawet wręcz nieśmiały,
nawet jak mi kto dokucza,
nie dam poznać, że to wkurza,
i że mogę być jak wulkan Krakatau.

Oczywiście, wszystkie formy są na miejscu,
towarzyskie, językowe, wyższe racje,
nawet jeśli mój dyskutant,
zachowuje się akurat,
jakby wdepnął pierwszy raz w cywilizację.

Choć on drze się i ubliża wszystkim wkoło,
obyczajom i manierom gra na nosie,
to ja siedzę niewzruszony,
jak głaz milczę narzutowy,
nawet w środku nie gotuję się ni trochę.

Ale wreszcie mój dyskutant oddech bierze
i ja wtedy mu powiadam - miły bracie,
cenię to, że mówisz szczerze,
wierzę, że chcesz jak najlepiej,
i że walczysz o najwyższe ludzkie racje.

Twa postawa jest dla wszystkich drogowskazem,
a twój program do poprawy nas buduje,
i on wtedy, nieskłócony,
jest zwycięski, doceniony,
lecz ja za to bardzo żle się po tym czuję.

[germanus]

I druga. Jak to rymowanka ...
No i co? Czy czasem satyryk nie ma racji?
Miłego tygodnia.

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Wybuchowy

Ja z natury jestem facet wybuchowy,
pewien swego, bardzo głośny i za śmiały,
nawet jak kto cicho siedział,
dałbym poznać mu, by wiedział,
jak mi blisko do wulkanu Krakatau.

Oczywiście, wszystkie chwyty dozwolone,
żadne formy nie istnieją, żadne racje,
kulturalny mój dyskutant,
musi odczuć, że akurat
ja wdepnąłem pierwszy raz w cywilizację.

A więc drę się i ubliżam wszystkim wkoło,
obyczajom i manierom gram na nosie,
gardzę nim, gdy niewzruszony,
jak głaz milczy narzutowy,
nawet w środku nie gotuje się ni trochę.

Ale wreszcie tchu mi braknie, oddech biorę,
a on wtedy w odpowiedzi na orację,
ceni to, że mówię szczerze,
wierzy, że chcę jak najlepiej,
i że walczę o najwyższe ludzkie racje.

Ma postawa jest dla wszystkich drogowskazem,
a mój program do poprawy ich buduje,
i ja wtedy, pokłócony,
trwam zwycięski, doceniony,
i wiem jeszcze, jak on żle się po tym czuję.

[germanus]

Prawdziwe!

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Zza wody

Swego czasu przyjaciel, co to mieszka za wodą,
był przyjechał do Polski, by się cieszyć przygodą,
pobył kilka tygodni, popodziwiał, pojeździł,
- fajnie, ale bym nie chciał, w zakończeniu był stwierdził.

Ja mu wówczas – dlaczego?, zobacz, jak jest normalnie,
pełne półki sklepowe, nowe siły witalne,
ludzie pełni zapału, idzie życia odnowa,
lecz on tylko nos zmarszczył, nie powiedział ni słowa.

Lat minęła dziesiątka, przyszła jesień gorąca
i on teraz mi pisze, przez komputer i łącza,
że znów myślał o nowym miejscu życia i akcji,
lecz nie może do kraju, gdzie jest wszystko opacznie.

I tak pisze, co myśli, i wymienia w kolei:
niemormalny parlament , nienormalny jest Lepper,
nienormalny Janowski, nienormalne wybory,
nienormalne są partie, nienormalne kolory.

Nienormalny jest system, gdy nie można żyć spoko,
nienomalny jest pociąg, w którym okraść mnie mogą,
nienomalny jest sędzia, co przestępcę wypuszcza,
nienormalny policjant, co łapówkę dopuszcza.

Nienormalne są drogi, a właściwie ich nie ma,
nienormalne są szkoły, w których brak jest kształcenia,
nienormalne jest państwo, które o nic nie dbało,
choć normalny ty jesteś, to to jednak za mało.

Co mu miałem odpisać? Że się myli, szkaluje?
Że swe gniazdo pokalał, lub że bluesa nie czuje?
Że jest lepiej, choć nie jest, lub że będzie pojutrze,
czy też przyznać mu rację? Nie wiem, proszę, pomóżcie!

[germanus]

Takie myśli po dniu, który był taki sobie, by nie rzec ... inaczej.

Z cyklu: Mych myśli worek

Nicość

Nie ma słów łatwych, nie ma dróg prostych,
nie ma boleści, nie ma radości,
nie ma spraw zaszłych, ni celów wzniosłych,
nie ma sposobu, by dojść do nicości.

Po dniu nijakim, nocka nijaka,
po nocy ranek nijaki wita,
nijaki wieczór bezczuciem wraca,
każda minuta nijaka bywa.

Nicość postrzega w innym wymiarze,
nie ma jej wkoło, a bywa wewnątrz,
zjawia się w chwili najczystszych wrażeń,
by zepsuć obraz środka na zewnątrz.

Można - nie można, jest albo nie ma,
będzie - nie będzie, było w niebycie,
nicości zwykły gorzki dylemat,
a po nicości - po życiu życie.

[germanus]

Z cyklu: Mych myśli worek

Pożegnanie

A jednak pożegnania są smutne
jak losy podróżnika nieznane,
życzenia powodzenia obłudne,
jak ciemny listopada poranek.

Niewiele pozostało lotniska,
spokoju ostatniego spojrzenia,
gdy w wózku oddalałaś się bliska,
zostałem w bezradności milczenia.

Odszedłem za barierkę niechętnie,
przez parking, autostradą przed siebie,
dręczyły mnie pytania natrętne,
nie znałem odpowiedzi od ciebie.

Więc może powitania są ciepłe,
wesołe serdecznością ramienia,
miłością uśmiechniętych zamierzeń,
radością spełnionego pragnienia.

[germanus]

Taki dzień, prawda? Może dziś będzie lepszy. Właśnie wstaje.
Pozdr G

Z cyklu: Myśli mych worek

Jesień

Znowu zamilkłaś, znowu nie piszesz,
choć słońce niżej i dnia ubywa,
wielkość i małość bawią się w ciszę,
kwiatowe suszki popiół pokrywa.

Ileż jest smutków w naszych miesiącach,
ileż odwagi w codziennym trwaniu,
czy jeszcze myślisz, że rzeka rwąca
przyniesie spokój twemu czekaniu?

Któraż to jesień, gdy pozbawiony
zielonych liści jako nadziei,
czekam cierpliwie jakby natchniony,
może się wreszcie czas mój odmieni?

Listopad nadszedł, za drogą rżysko,
nie tracę wiary w przyjaźni pąki,
żyję nadzieją, że po to wszystko,
by jeszcze pełniej myślą się złączyć.

[Gość: Janus]

Cóż dodać, dusza nie chce być sama, raduje się, że może poczuć kolor Twoich
słów. Warto czuć, warto tęsknić, warto marzyć, nawet gdy bardzo boli. Dziękuję
za miękkość, szerokość i szczerość. Dziękuję. Janus.

[germanus]

Wiataj Janus. Dzięki za ciepłe słowo. Aż chce się pisać, choć przecież "to
pisze się samo". Naprawdę jakoś tak jest.

A teraz nieco satyrki. Bo nie mogę się powstrzymać, by nie skomentować
Gryfowego konkursu. Może w ten sposób weekend będzie ciekawszy. Pozdr G (Kopia
również w wątku o nagrodzie)

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Konkurs

Jest taki śmieszek, Gryf mu nadano,
człek oczytany i dużej wiedzy,
słusznej postawy, dobrej prezencji,
w mieście co w herbie ma Gryfa miano.

Śmieszek ogłosił konkurs z nagrodą,
kto zgadnie, wygra, prosta zasada,
pytam, odpowiedz, miła zabawa,
jakie pytanie? Oto jest kłopot!

Kto może z człekiem zrobić, co zechce,
fryzjer i grabarz, to oczywiste,
ale kto jeszcze, szybciutko piszcie,
jak minie termin, nagród nie będzie.

A więc się trudzą ludziska srodze,
celnik, dentysta, urząd, kobieta,
mama i żona, ktoś widzi szefa,
ale nikomu nie jest po drodze.

I termin minął i Gryf nam zdradził,
co miał na myśli, bankietu mówcę,
i nikt nie dostał nagrody głównej,
tak to ludziska był podprowadził.

Cisza, bo żadnej nagrody nie dał.
Choć ludzie znają, lubią śmiesznusa,
nie znali Gryfa jako chytrusa,
dałby nagrodę, choć pocieszenia!

[Gość: Janus]

Janus. Nie spiesz SiĘ, Ja wiem, że nie chcesz kłamać.

[Gość: Janus]

tęsknimy, Tęsknimy, marzymy, Marzymy, MARZYMY ....

[Gość: Janus]

dziękuję za próbę zobaczenia w innych SIEBIE. Jestem.

[Gość: Janus]

Czy ktoś jeszcze smakuje poziomki, czyje ich tęsknotę, mnie ich brak

[Gość: Janus]

Skrzynecki, Dziedzic, Santor Tamara Miensarowa (Bud sie da budiet sonce)
Laskowik, Got, itd. poziomki.....

[Gość: Janus]

Nie tylko poziomki. Woźniak .. Tadeusz.. WOŹNIAK.. ja

[Gość: Ewelina]

Gość portalu: Janus napisał(a):

> Nie tylko poziomki. Woźniak .. Tadeusz.. WOŹNIAK.. ja

Janus nie ściemniaj!!! Prawdziwa wiedza to wiedzieć,że się wie co się wie i
wiedzieć, że się nie wie ,czego się nie wie.
Noc taka piękna
z błękitów patrzy gwiazd plejada
Fala gwarzy i błyska ponad tonią ciemną
Las śpi we mgle i przez sen cichą baśń powiada
Noc taka piękna!
Ach czemuż ty nie jesteś ze mną

autor- Bogusław Adamowicz

[Gość: Janus]

Bardziej wolę czuć zapach pomarańczy jako tęsknotę, radość, pogodę, niż znać
jej dokładną biologię, warunki uprawy, itd. Co nie znaczy, że profesor AR
mniej wrażliwie czuje zapach mrozu niż ja. Wolę nie móc dotknąć Twojego
Spojrzenia, byle tylko je czuć, a po zacytowanym wierszu jest oczywiste, że
wrażliwie widzisz. Choć okulary też są potrzebne, żeby choćby plejadę gwiazd
zobaczyć, sam je noszę. Pozdrawiam. Janusz.
PS. Próbowałem w wierszu Adamowicza znaleźć wiedzę, ale na szczęście jej nie
znalazłem. Znalazłem Wrażliwe i Piękne Uczucia.

[Gość: Janus]

i ..........

[germanus]

Wracam. Mam nadzieję, że nie na chwilę. Przyjemnego weekendu. G

Z cyklu: Mych myśli worek

Siostra

Myślami i modlitwą wciąż jestem przy Tobie,
Mario święta wielokroć, jako Święta Maria,
Mario cicho cierpiąca, jako biedny parias,
Mario siostrze oddana przy ostatniej drodze.

Gdzie mi jednak wyrazić choćby jedną linią,
co czujesz, gdy nicości linia się urywa,
co widzisz, gdy oczęta woda snu przemywa,
co słyszysz uszami, w których dźwięki zginą.

Jak i dawniej, tak teraz jedna droga prosta,
Boskim słowem wzywana godnie krzyżyk ściska,
już krótko, niedaleko do ściany urwiska,
myśli w nas, myśli po niej, a tam Twoja siostra.

[germanus]

Jesień, smutnawo jakoś...

Z cyklu: Mych myśli worek

Taki smutny sonecik

Skąd tyle samotności, smutku i tęsknoty
spadło na moje serce rozłączone z Twoim,
na moje myśli biegnące wzdłuż torów niedoli,
spadło to na mnie nagle za moje marnoty.

Podobno jesień jest piękna, złoto w czerwoności,
słońce mocno przyświeca w parkach nad jeziorem,
suchych liści niewiele pod dębem i klonem,
lecz ja tego nie widzę, mały w samotności.

A ja rwę się do ciebie, twych oczu zielonych,
do usteczek różowych i włosów czerwonych,
przykrytego zagadką twojego uśmiechu,

do twej szczupłej postaci miłej oku memu,
do twych kroków niewielkich z namysłem mierzonych,
gdzie mi szukać pociechy, tak mi źle samemu.

Miłego tygodnia życzę

[germanus]

Bywa, prawda?
Ale może coś się odmieni.
Miłego dnia życzę G

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Pogoń

Już po pierwszej jest rundzie, smutna jesień za nami,
jak wygląda tabela, każdy widzi oczami
łez pełnymi od żalu, gdy na nazwy spogląda,
a na końcu jest Pogoń, odesłana do kąta.

Co się dzieje?, dlaczego?, każdy na to odpowie,
i tak musi być chyba przy obecnym sposobie
zmian własności, trenerów, zarządzania dobrami,
ale my pamiętamy, jak to było przed laty.

Były lata tak dobre, że graliśmy w najlepsze
o zaszczyty, puchary, miejsce w lidze najpierwsze,
tu kibice drużynie darowali swe serca,
Jagielońska po meczu to do nieba był deptak.

Czy to wróci, ja nie wiem , ale znam na to sposób,
trzeba wszystko odwrócić postaraniem się osób,
a na razie kibicom nie zostaje zbyt wiele,
więc do góry nogami odwracają tabelę.

[germanus]

Refleksja techniczno-przedswiateczna. Milego tygodnia G

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Moi Kochani

Nie masz już dzisiaj na świecie prawdziwej, czystej przyjaźni.
Brakuje ludziom ludzi, rozmowy, wyobraźni.
Brakuje kolegom czasu,
Znajomym chęci spaceru,
Kuzynce serca zapasu,
Przyjacielowi roweru.
List, odwiedziny, dyskusja są z pogranicza kaźni.

Spóźniona kartka świąteczna dwa razy w roku przychodzi
Z Gdyni, Krakowa, Słupska, Hamburga i z miasta Łodzi.
Z Warszawy brat nie odpisał,
W Kielu się kuzyn zamyka,
W Poznaniu przyjaciel zmazał
Mój adres z kalendarzyka.
Nikogo los innych ludzi na świecie nie obchodzi.

Przez kilka wspaniałych latek miałem przyjaciół w Gdańsku,
Gdzie razem smutnie żyliśmy, balowaliśmy po pańsku.
Rozeszły się nasze drogi,
Mieszkamy w odległych ziemiach.
Nieznane mi są powody
Milczenia i zapomnienia.
Zapewne teraz przestali myśleć po samarytańsku?

Odkąd stanęła na ziemi pierwsza radiowa wieża
Z nowych cudów technicznych każdy korzystać zamierza.
Łatwiej list teraz napisać,
Bo komputerów przybywa,
Numerki tarczy naciskać ...
A jednak troszeczkę wzdycham
Do swarów przy kuflu piwa i plotek przy darciu pierza.

Nie chcę cofać postępu, który za rogiem dnia czeka
I nie chcę na zwyczaje z techniki wyrosłe narzekać,
Po prąd elektronów wiosłować,
W zapasy pójść z telefonem,
Wciąż będę głośno optować
Za dalszym cudów rozwojem.
Chcę tylko zwykłej pewności, że człowiek dostrzega człowieka.

[germanus]

Jeszcze jedna refleksja. Trochę na wesoło. Miłego dzionka G

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Łatwo-trudno

Dzień dzisiejszy w swym bogactwie spraw technicznych
Chciałbym poddać analizie w formie brudnej.
Bo wydaje się nam gładko:
Włożyć trudno, wyjąć łatwo,
A tymczasem jest na odwrót -
Włożyć łatwo, wyjąć trudniej.

Niezbyt chętnie magnetofon swój używam -
Taśma, owszem, wchodzi łatwo, gra mi smutno.
Potem wkręca się w kółeczka,
Przy głowicy się zakleszcza,
Widzę jasno, że jest problem -
Weszła łatwo, wyjąć trudno.

W moim fotoaparacie, cudzie wieku,
Który wszystko robi za mnie, nawet myśli,
Film się zrywa i kawałki
Włażą między czarne wałki.
Wszedł zbyt łatwo do kasetki,
O wyjęciu nawet nie snię.

Rymy te zachować chciałem na dyskietce.
Bardzo łatwo ją wsunąłem w dysków stację.
Nagle patrzę, a tu ona
Jakoś dziwnie wybrzuszona,
Siedzi mocno, jeszcze kręci,
Ale wyjąć się nie daje.

Jak więc widać z przytoczonych tu przykładów -
Rozważanie łatwo-trudno jest dość względne.
I technicznych nauk prawa
To zupełnie inna sprawa,
Niż życiowych i cielesnych form przyjęcie.

[germanus]

Słówko na tematy aktualne. Pozd G

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Trener

Był raz facet, co miał w sobie tyle pecha,
że cokolwiek, by nie robił, szło mu wspak,
nawet jak się starał mocno,
rękę podał ktoś pomocną,
to sypało mu się wszystko, taki traf.

A ambitny był do tego, taki jeden,
i nie dawał za wygraną, w noc czy dzień,
nie odstąpił od zamierzeń,
chociaż mu mówili szczerze,
by dał spokój, bo usunie świetność w cień.

Aż raz udał się na wyspy południowe,
co się z obca zwą Szeszele, pięknie, nie?
i tam dojrzał nieba błękit,
morza spokój, dziewcząt wdzięki,
i zrozumiał, że on wyszedł na tym źle.

Wrócił, wtargnął w gabinety niczym wicher,
prezesowi rezygnację rzucił w twarz,
potem skromnie się oddalił,
bądąc pewnym, że te szkwały,
to dopiero się teraz zniszczą futbol nasz.

Nikt nie powie, jak to będzie, źle czy dobrze,
lecz jednego to możemy pewni być,
że w Europie nikt nie będzie
śmiać się z polskiej piłki więcej,
od tej chwili tylko godniej można żyć.

[germanus]

Wrażenia z kawiarenki. Mogą być różne. Moje dziś są takie. Pozdr G

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Szyba i ściana

Za szybą chłopak pędzi susami
dziewczę w paletku drży na chodniku
cień wyrazisty sięga latarni
taksówka staje przy krawężniku
zza autobusu wychodzi pani
dziecko cwałuje, jak na koniku

Nieśpiesznie wstaję, wtapiam się w szybę
po chwili jestem po stronie świata
w cieniu potrąca chłopak dziewczynę
pani w taksówce do dziecka macha
rozumiem jasną światła przyczynę
z miejsca za szybą na krzesło wracam

Za ścianą pokój, pewnie niewielki
drzwi przedłużeniem ściany się stają
przez drzwi czasami wchodzą kelnerki
nie ma ich chwilę, potem wracają
wstawiają kawę, biorą monety
i znów za ścianą po coś znikają

Zwykłości ciekaw wtapiam się w ścianę
idę przez półki i z kawą puszki
patrząc nie widzę, z cichnącym łkaniem
trącam niebyty palca koniuszkiem
ciemna codzienność wypala znamię
jak rozmazane białko z wydmuszki

Siedzę na krześle i wiersz ten piszę
na lewo ściana, na prawo szyba
podwójna szyba kawiarni ciszę
broni, lecz światło każdy ruch wyda
podwójna ściana czasu maszynę
skrywa i lepiej nie znać jej ... chyba

[germanus]

Coś z przygotowań przedświątecznych. Ale inaczej...

Z cyklu: Technika zmienia Kocika,
czyli społeczny aspekt
wpływu techniki na życie
stworzonka ludzkiego

Automat

Od dawnych czasów dumali byli ludzie,
jak coś usprawnić, by nie szło, jak po grudzie,
mechanizować zaczęli po kryjomu,
bez wielkich celów, ot by ułatwić w domu.

Ułatwić prace, roboty żmudne dzienne,
jak gotowanie, domowe i kuchenne,
pranie, szuszenie, sprzątanie, odkurzanie,
o wygląd domu na codzień zwykłe dbanie.

W ten oto sposób powstały urządzenia
do codziennego domostwa prowadzenia,
roi się od nich w kuchni i na pawlaczu,
w piwnicy, schowku, w komórce i w garażu.

Żelazko, pralka, opiekacz i suszarka,
grill i kuchenka, odkurzacz, zamrażarka.
Jest tych urządzeń dość dużo w każdym kącie,
każdy ma do nich swobodny raczej dostęp.

Lecz gdy dochodzi do tychże używania,
to sporo mężczyzn jakoś się przed tym wzbrania.
Tylko automat, co w domu wszystko robi,
tylko kobieta urządzeń się nie boi!

[Gość: pimpis]

wiersze Grafomanusa to perełki poezji polskiej. rzec by można,
parafrazując, "Chwasty Polskie". A Symfonia ciągle szczytuje. Pozazdrościć.

[germanus]

Po co obrażasz? Napisz, co wiesz o poezji, a Ci odpowiem. Z jednego zdania
trudno bowiem wnioskować. Oby pozory myliły...

[germanus]

Pod choinką

Ach, ileż świąt niezwykłych spędziłem u dziadków -
ileż nocy magiczych, opowieści nowych
dla mnie brzdąca krnąbrnego, powieści zimowych,
i gwiazdorów przebranych w ciemnym korytarzu.

A i później dziadkowie zawsze sposób znali,
by położyć mi mały prezent pod choinką,
jakiś trik wymyślili, by mnie zwieść tą chwilką,
mą radością szczęśliwi, w cieniu siedząc sami.

Aż dorosłem momentu, gdy wiozłem w plecaku
prócz mych książek i koszul, prezentów niewiele,
dla dalekich, a bliskich, mych kochanych dziadków.

Odebrało mi mowę ich ciche wzruszenie
na widok kilku tanich gwiadora podarków -
dziś jeszcze mnie roztkliwia tej nocy wspomnienie.

[germanus]

Pasterka

Spędzałem często u dziadków Boże Narodzenie,
starałem się przyjechać wcześnie, jak najwcześniej,
nastroju niezwykłego skosztować najwięcej
i pochwalić się babci każdym wydarzeniem.

Choinka byla skromna i takież prezenty,
które jako najmłodszy spod niej wybierałem,
nadchodził wreszcie moment, na który czekałem,
i szliśmy na pasterkę, na chór, do katedry.

Wielokrotnie, po latach wspominam tę chwilę,
żłóbek w prawym ołtarzu, podniosłe kolędy,
sopranów i tenorów uroczyste tryle.

Potem powrót do domu w mroźnej nocy głębi,
wciąż mi grały organy, szedłem nieco w tyle,
nuciłem "Bóg się rodzi" i byłem w Betlejem.

[germanus]

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Na Nowy Rok

Rok minął - tak dzisiaj mówimy,
patrzymy za siebie bez żalu,
i może się nieco dziwimy,
jak szybko nam lata mijają.

Rok Nowy nadejdzie tej nocy,
od rana składamy życzenia,
wydzwania telefon proroczy,
bo każdy ma coś do złożenia.

Więc zdrowia, lat wielu mi wieszczą,
i życia długiego bez nędzy,
sukcesów w mej pracy i szczęścia,
wygranej i dużo pieniędzy.

Życzymy nam wszystkim milionów,
lecz chociaż to słyszeć przyjemnie,
to zestaw wygranych numerów
jest jeden co tydzień niezmiennie.

Więc oprócz mych życzeń najlepszych
na samym składania początku
dołączam do listy najszczersze
życzenia zdrowego rozsądku.

[germanus]

Z cyklu: Przyjęcia polskie

Sylwester

Tak, Sylwester był udany ponad miarę,
było miło i wesoło, mówię wam,
a szczególnie się podobał, dacie wiarę,
dziki Rychu, który ma naturę lwa.

Jeszcze dobrze nie weszliśmy do lokalu,
co na szyldzie Tenisowa napis ma,
a już słychać było ryki w całej sali,
niech wie naród, jak się bawi sala ta.

Obyczaje dziwne dzieją się tej nocy,
jakby kto zarządził konkurs lej w ten dziób,
nie dotrwała część facetów do północy,
Rychu dotrwał, a do tego cały zdrów.

Przy stolikach przygnębienie coraz większe,
nie ma panów, co to leżą płasko tak,
na parkiecie dziki Rychu najpiękniejsze
dziewki, żony, panny, siostry kręci wspak.

To przysiądzie, to potańczy, to pogwarzy,
wszędzie pełno lwa salonu tego dnia,
to o takim właśnie panu pani marzy,
to takiemu odda chętnie, to co ma.

A poza tym to Sylwester był udany,
było miło i wesoło, mówię wam,
dziki Rychu, co z natury lubi damy,
adresików po kieszeniach pełno ma.

[germanus]

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Śnieżynka

Na moim maleńkim ogródku
Śnieżynka zawraca, wiruje
Do góry i na dół wśród smutku
Pomiędzy forsycje i tuje

Marzenie podszyte wieczorem
Na moim ogródku baśniowym
Styczniowe bajanie dziadowe
Pod śnieżku kocykiem tiulowym

Przez okno kuchenne wyglądam
Pomachać przyjaźnie śnieżynce
A ona migocze i wsiąka
W puchową zimową pierzynkę

Ogródek wtulony w pierzynę
I zmierzchem zasnute okienko
Przytulam olśnioną dziewczynę
Znów zima, kochana panienko

[germanus]

Milego weekendu...

Z cyklu: Rzeczywistości wbrew

Lepiej czy gorzej

Skoro już jest tak dobrze, że lepiej być nie może,
to może nieco zadbać, bo po co ma być gorzej,
może nie robić głupot, nie deptać kwiatków w parku,
dbać o codzienny nastrój i nie przekręcać faktów.

Może warto przytulić czasem się bez powodu,
a może siąść w fotelu, poczytać coś o zmroku,
a może pójść na spacer, mimo zimowej pory,
lub razem zjeść marcepan, ananas lub batonik.

I zamiast mieć pretensje o jakieś śmieszne rację,
lepiej pogwarzyć w klubie lub skoczyć na kolację,
pojechać do Hiszpanii lub w stogu szukać igły,
i można poprzyrzekać, że zawsze albo nigdy.

A gdy się zdarzy wpadka i nieco się pogorszy,
to jakby szczęściem w okno rzucił nam ktoś niechcący,
bo teraz się okaże, że lepiej też być może,
więc błagam, nie narzekaj, by znów nie było gorzej.

[germanus]

A co tam, pofolguję sobie...

Z cyklu: Polak potrafi

Polityk

Był sobie taki facet, co żył bez powodu,
z czerwonym rodowodem, ekonom z zawodu,
do upadku ojczyzny mocno się przyczynił,
lecz naród mu przebaczył, przywódcą uczynił.

Niewiele umiał czynić, tu skłamał, tam zepsuł,
zawetował ustawę lub powołał zespół,
do zdjęcia się ustawił lub dłonią potrząsnął,
i bez przerwy oglądał się za jakąś gąską.

Gąski głupie, wiadomo, leciały na niego,
niezależnie od tuszy, szczupłego, tłustego,
aż zdarzyło się panu, gdy był na mistrzostwach,
że dopadł piosenkarkę i syn z tego powstał.

Więc żona, co to dotąd była jak opoka,
walnęła prosto z mostu „z pałacu wynocha”,
no i wyszło na nasze, jak w starej piosence,
to - to każdy potrafi, patrz na konsekwencje.

[Gość: pantera]

Ale zciebie dno kompletne Germanus!!!!! Nie szkoda ci czasu na pisanie takich
głupich wierszydeł? I teraz zaliczam cię do bardzo marnych wierszokletów.Zajmij
się czym innym matołku!!!!!!!

[germanus]

A dzieki, dzieki. Mam jeszcze cos dla ciebie, rozowa panterko, co bys nie
stracil wiary w swoje poglady.

Z cyklu: Polak potrafi

Odezwa

Drodzy Towarzysze, kochani rodacy,
wam się tylko zdaje, że me życie cacy,
że w pałacach mieszkam, miewam na zachcianki,
bzdety, figle, śmiechy, rozliczne kochanki,
życie moje szare, rozrywki nieliczne,
gnębią mnie ministry, rady polityczne,
proszą o decyzję, ustawę, traktaty,
a ja człek zwyczajny, ledwo co pisaty,
niewiele rozumiem, z tego co się dzieje,
gdyby nie sekretarz, wpadłym w odrętwienie.

Jedno, co potrafię, to robić wrażenie,
tak zbajerowałem Jolkę, me marzenie,
szybko mnie przejrzała, taka cwana sztuka,
by ją zadowolić, musiałem jej szukać
podniet politycznych, tak wylądowałem
na fotelu szefa, rządzę dużym krajem,
bajeruję dalej, łatwe to, jak nie wiem,
NATO się nabrało, ja im na to, że nie,
nie chcę sekretarza, bo mam obowiązki,
wobec mojej Joli, Jola musi rządzić.

Bo Jolka pazerna jest jak cztery koty,
na władzę, błyskotki, wywiady, pozłoty,
szybko po wyborach me działania przyschły,
jedynie firmuję żoneczki pomysły,
buduję jej przyszłość, Jolka prezydentem,
wzorem innych szefów łowić rybki będę,
a teraz, na razie, póki tylko mogę,
ruszam bez żoneczki w jak nadłuższą drogę,
szczególnie uwielbiam wschodnie kontynenty,
gdzie dla panów panie mają słuszne względy.

Gdzie mogę zgłodniały rzucić się w ramiona
dziewczyn, co potrafią faceta przekonać
do uciech cielesnych, używania życia,
czy muszę wam mówić, że Jolki nie tykam,
bo ona jak z drewna, dębowy tyłeczek,
a tam mogę wybrać z tysiąca laleczek,
a każda najlepsza, a każda jak słomka,
tyle że po zmroku trafiła się Romka,
co to zapewniała, że tabletkę wzięła,
a ja uwierzyłem, sprawa się rypnęła.

Chciałem to załatwić, wszak nie jestem chamem,
obiecałem wszystko, lekarza, skrobanie,
ścisłą tajemnicę, choć to wbrew ustawie,
ale to drobiazgi, jak się znam na prawie,
chciałem jej zapłacić, milczenie ma cenę,
samochód, podróże, najlepsze odzienie,
Romka się zaparła, nie chce już niczego,
tylko by potomka uznać za własnego,
włóczy mnie po sądach, oczernia, obwinia,
grozi, że mnie skończy, może już skończyła.

No i co mam robić, pomóżcie rodacy,
pomóżcie Olkowi w jego ciężkiej pracy,
pomogliście dawniej, pomóżcie i teraz,
nie wolno w potrzebie Olka globtrotera
zostawić na pastwę kobiety straconej,
bo Jolka stracona, nic już jest mi po niej,
robiła wymówki, jakieś awantury,
czy ja jestem piesek, albo kotek bury,
wynieść się kazałem, więc z pałacu poszła,
co ja teraz pocznę? Idzie straszna wiosna!

[Gość: Gryf]

Gość portalu: pantera napisał(a):

> Ale zciebie dno kompletne Germanus!!!!! Nie szkoda ci czasu na pisanie
takich
> głupich wierszydeł? I teraz zaliczam cię do bardzo marnych
wierszokletów.Zajmij
>
> się czym innym matołku!!!!!!!

Kulture , oglade i wychowanie otrzymuje sie w domu rodzinnym "pantera" ; zal
mi Twoich rodzicow , tak bardzo sie starali!
Lubie czytac wiersze Germanusa.


Ps.Czas na uczciwosc

[germanus]

Tak to bywa w życiu. Są jeszcze dobrzy ludzie...
Odwdzięczam się krótkim cyklem śmieszno-transportowym. Cyklem, bo będzie
jeszcze. Jak się spodoba. Na razie dwie rymowanki. Miłego dzionka życzę.

Z cyklu: Technika zmienia Kocika,
czyli społeczny aspekt
wpływu techniki na życie
stworzonka ludzkiego

Koło

Coś mi się zdaje, na moje średnie lata,
że przyszła kolej na opisanie świata,
konkretniej zasię na rzeczy transportowe,
nie zawsze z wglądem w urzędy patentowe.

Bo weźmy na ten przykładzik pierwszy z brzegu
takie kółeczko, co kręci się w czas biegu,
niby niedużo, a świat już nie jest wolny,
ni kwadratowy, owalny, czy trójkątny.

Potem już poszło dość gładko, jak po kole,
wóz, przewóz, taczka, kareta, bryczka, rower,
stąd niedaleko do wniosku, że choć z trudem,
to kolej wozi towary, węgiel, rudę.

Jedyny problem z tym kołem niepoważnym,
to jego obwód, co ledwie jest realny,
a wszystko z winy greckiej literki małej,
co się uparła nie być w ułamkach wcale.

To trzy czternaście, do tego z takim hakiem,
nie daje liczyć obwodu w tym wymiarze,
i gdy się kręci, to koło po tym torze,
to ten hak stuka i nikt nic nie pomoże.

[germanus]

Z cyklu: Technika zmienia Kocika,
czyli społeczny aspekt
wpływu techniki na życie
stworzonka ludzkiego

Pociąg

To wielkie słowo, choć tu nie o to chodzi,
lub wyliczanie, co z czego się wywodzi,
fakt gdy jest faktem, nie daje się ukrywać,
najpierw był silnik, potem lokomotywa.

Duży, niezgrabny, mało wydajny, chromy,
lecz jednocześnie mocny jak stado koni,
silnik parowy, bo o nim tutaj mowa,
transport naziemny zrewolucjonizował.

Od tych to koni nadano mu wymiarek,
i w tych to koniach liczy się jego parę,
parę zaś można uzyskać w sposób prosty,
spalając węgiel pod kotłem z masą wody.

Potem ta para naciera na przekładnie,
którymi moment do kół dochodzi składnie,
koła się kręcą i pojazd naprzód jedzie
ciągnąc wagony, a w każdym coś się wiezie.

I to już koniec historii sprzed dwóch wieków,
co się udała sceptykom dwom na przekór,
i tylko szkoda, choć sztuka to niemała,
że w naszym kraju tak kiepsko to wciąż działa.

[germanus]

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Myśl dzika

Nieraz ludzie mnie pytają,
ktoś ty, powiedz szczerze,
po co książki takie czytasz,
szperasz w komputerze?
Po co gnasz do lasu wiosną,
gdzie tę brzózkę wleczesz,
i dlaczego z samochodu
coś ci ciągle ciecze?

Po co uczysz się nocami,
mało ci dyplomów,
i dlaczego sypiesz ziarno
sójkom po kryjomu?
Ciągle słuchasz tej symfonii,
którą znasz na pamięć,
powiedz, jak to się zdarzyło,
że się zakochałeś?

Nieraz trafi się życzliwy
gość, co życie prześnił,
mówi, rzuć pan te wierszyki,
pójdziemy na dziewki.
Albo ciągnie mnie na harce
w zadymionej sali
i próbuje mnie namówić
na jęczmienny zaczyn.

A ja siadam cicho w kącie
na łonie rodziny
i spisuję życia wpadki,
które współtworzymy.
Nakazuję ołówkowi,
by stylu pilnował,
a styl ma być niepoważny,
by uśmiech wywołał.

Nakazuję ołówkowi
igranie z diabłami,
zanurzanie się we wnętrzach
ludzi byle jakich,
odwracanie Wisły kijem,
walkę z wiatrakami,
wyśmiewanie polskich przywar,
sąd nad cwaniakami.

A gdy wszystko już wyśmieje
ołówek stępiony,
to i ja, za lat pięćdziesiąt,
spocznę ucieszony.
Ucieszony myślą dziką,
która za mną chodzi,
aby biograf nie napisał -
umarł, bo się zrodził.

[germanus]

No cóż, wypada przeprosić...

Z cyklu: Mych myśli worek

Moja wina

Że wchodzę w drogę ludziom spokojnym,
ceniącym pokój, miłości chwile,
wielkiego serca, duchem pobożnym,
rzucam obelgi, piszę paszkwile...
moja wina

Że sąsiadowi wciąż jestem wrogi,
nie widzę człeka, nie rzeknę słowa,
pamiętam uraz sprzed siedmiu roki,
rekę za siebie podstępnie chowam...
moja wina

Że przyjaciela zdradzam świadomie,
nie piszę listu choćby od święta,
nie cieszę zdjęciem, nie dzwonię codzień
i wspólnych przygód już nie pamiętam...
moja wina

Że żebrakowi skąpię jałmużny,
pijaka mijam, na wódkę nie dam,
od narkomana uciekam, próżny,
odwracam oczy od potrzeb lenia...
moja wina

Że towarzyszem pracy pogardzam,
nie podam ręki w czas nowej próby,
szefa za drania zawsze uważam,
i każdą wspólną sprawę utrudnię...
moja wina

Będę się starał, o innych myślał,
z dnia na dzień lepiej o ludziach pisał,
nie będę ganił, ni się wywyższał,
a teraz ukarz, pokutę wyznacz...
proszę, przebacz

[germanus]

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Zimowy poranek

Niedzielny poranek ma miły rytuał,
można nieco dłużej w łóżku się przytulać,
poszeptać do uszek słóweczka...wiesz jakie,
lub bezgłośnie wsłuchać w Mozarta kantatę.

Ale choćby trwało to nawet pół dzionka,
w końcu trzeba powstać, by udać skowronka,
nacieszyć się śnieżkiem, co właśnie świat zakrył,
lecz tylko przez szybę, po co mi te żarty.

Wreszcie zbiegam na dół, najpierw wprost do kuchni,
porządkuję, mielę, nastawiam, aż dudni,
po kilku minutkach jest z tego kawusia
dla dwojga ludzienków, Mińka i Kotusia.

Nie trzeba się śpieszyć, taki urok ranka,
do jednej kawusi pasuje śmietanka,
do drugiej miodziku wmieszasz pół łyżeczki,
siadamy, pijemy, jak małe koteczki.

Jeśli coś na świecie mogłoby trwać wiecznie,
to taki we dwoje poranek świąteczny,
przytulona do mnie, zapominasz zimy,
wpatrzony w twe oczy, myślę - może śnimy.

[germanus]

Z cyklu: Dołączamy do Europy

Blokada

Nie popieram, jestem przeciw, aż mnie trzęsie
z oburzenia na zwyczaje polskie nowe.
Bo ktokolwiek, kiedykolwiek
i cokolwiek i gdziekolwiek
ma do rządu, zaraz wlecze się na drogę.

I wbrew prawu tarasuje i blokuje,
nie pozwala mi przejechać stąd lub dotąd.
Choć się śpieszę, choć mam powód,
albo choćby bez powodu,
to stać muszę lub się wlec objazdem wkoło.

Jednostronnie rozumując zakładają,
że się prawa i przepisy nic nie liczą,
iż me życie nic nieważne,
tylko ich interes właśnie,
że podatnik płaci za to wszystko milcząc.

Nie namawiam tu bynajmniej do strzelania,
do łamania blokad siłą, jak kraj długi.
Proszę tylko by mandacik
im przysunąć z grubsza taki,
aby jeszcze spadkobiercy mieli długi.

[germanus]

Z cyklu: Kłopot z kupą

Szczecin

Miasto piękne, tutaj wodne, tam zielone,
Odra, Dąbie, w lasach wokół jezioreczka,
parków wiele, setki skwerków,
ciągi alej, zieleń w centrum,
i dzielnice z ogrodami z obrazeczka.

I mieszkańcy zatroskani o swe miasto
i dbający o najmniejszy jego kątek,
nawet w trosce właśnie o to
viceburmistrz dał z ochotą
rozkaz, by był spokój, czystość i porządek.

W szczególności jest w rozkazie mowa o tym,
by po pieskach przyjacielach sprzątać kupki,
do woreczka to-to zbierać,
nie zostawiać, nie rozwlekać,
i zagroził nam mandatem bardzo dużym.

Tego tylko trzeba było nam, mieszkańcom,
każdy poczuł się w pryncypiach swych dotknięty,
więc - na siebie się rzucili,
opluwali, niemal bili,
każdy po to, by wykazać, że jest święty.

W tej wymianie ciosów z lewa oraz z prawa,
jakoś padła po kryjomu sprawa główna,
nikt świadomie nie zaprzeczy,
bo nieważne czemu przeczy,
że nasz Szczecin, to jest kupa psiego gówna.

[germanus]

Z cyklu: Satyryk też człowiek

Dzień

Pozwól mi to rzec najprościej ma Kochana
Walentynki to jest dzień dla zakochanych
Można kwiatów nakupować
Różne akcje podejmować
I ogólnie czuć się w życiu docenianym

Zwykle każdy chce powiedzieć swej jedynej
Jak ją kocha i jak bardzo ją szanuje
Gdzieś kupuje czekoladki
Kwiaty, broszki lub pomadki
Jakiś drobiazg, bo jest Dzień, a on to czuje

A kochana jego liczy na uznanie
Od dni wielu lekko niecierpliwie czeka
Co jej będzie życzyć rankiem
Czy szykuje niespodziankę
I ogólnie dnia pięknego się spodziewa

Miła moja pozwól mi to ująć prosto
I powiedzieć, że mnie to nie zadawala
Ani kwiatów kupowanie
Ni drobiazgu szykowanie
Bo ja wolę, byś ten dzień na codzień miała

[germanus]

Gdy jestem bardziej zajęty, mniej podsyłam.
A jak jestem mniej zajęty, to ... podsyłać jeszcze?
A może już się przejadło?
Pozdr wsz