Pascha stara i nowa

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20070405.htm
"Obchód tajemnicy paschalnej, będącej ośrodkiem i szczytem dziejów zbawienia,
rozpoczyna Msza wieczorna w Wielki Czwartek, wspominająca Wieczerzę Pańską.

Wszystkie czytania dotyczą tematu wieczerzy paschalnej. Urywek z Księgi
Wyjścia (12, 1-8; 11-14) mówi o ustanowieniu pierwszej Paschy, gdy Bóg
rozkazał Żydom ofiarować w każdej rodzinie „baranka bez skazy”. Mieli jego
krwią pokropić drzwi domu, aby zostało oszczędzone od zagłady to, co
pierworodne, a następnie spożyć go w pośpiechu, już gotowi do podróży. Tej
samej nocy, zachowani przez krew baranka i posileni jego mięsem, rozpoczynali
pochód do ziemi obiecanej. Obrzęd należało powtarzać każdego roku dla
przypomnienia tego faktu. „Jest to Pascha na cześć Pana” (Wj 12, 11),
wspominająca Jego „przejście” pośród Izraela, by uwolnić go z niewoli egipskiej.

Jezus wybrał obchód paschy żydowskiej, by ustanowić nową, swoją Paschę, w
czasie której On jest prawdziwym „Barankiem bez skazy”, ofiarowanym i spożytym
za zbawienie świata. I gdy siedzi za stołem razem ze swoimi przyjaciółmi, daje
początek nowemu obrzędowi. „Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany — mówi nam
drugie czytanie (1 Kor 11, 23—26) — wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i
rzekł: „To jest Ciało moje za was wydane”... Podobnie wziął kielich, mówiąc:
«Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej»„. Chleb, cudownie
przemieniony w Ciało Chrystusa, i kielich, w którym nie ma już wina, lecz Krew
Chrystusa, oddzielnie złożone w ofierze owej nocy, były zapowiedzią i
poprzedzeniem śmierci Pana, w czasie której wylał wszystką swoją krew, a
dzisiaj są żywą pamiątką. „Czyńcie to na moją pamiątkę”. W takim świetle św.
Paweł ukazuje Eucharystię, gdy mówi: „Ilekroć spożywacie ten chleb i pijecie
kielich, śmierć Pańską głosicie”. Eucharystia jest „chlebem żywym”, który daje
ludziom życie wieczne (J 6, 51), ponieważ jest „pamiątką” śmierci Chrystusa,
jest bowiem Jego Ciałem „wydanym” na ofiarę i Jego Krwią „wylaną... na
odpuszczenie grzechów” (Łk 22, 19; Mt 26, 28). Ludzie posileni Ciałem
Chrystusa, oczyszczeni i obmyci Jego Krwią mogą znosić trudy pielgrzymki
ziemskiej, przejść z niewoli grzechu do wolności dzieci Bożych, poprzez
męczącą pustynie do ziemi obiecanej: do domu Ojca."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 409