Ubóstwo

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20080527.htm
"Ewangelia nie potępia uporządkowanego korzystania z dóbr doczesnych ani
pracy, by je zdobyć uczciwie, według własnych warunków i potrzeb. Jezus sam
wybrał dla siebie życie robotnika i chciał zdobywać chleb w pocie czoła;
istotnie, powszechnie nazywano Go „synem cieśli” (Mi 13, 55). Ojciec czy matka
rodziny mają obowiązek zaspokajać potrzeby własnych dzieci i zapewnić im
odpowiednie środki utrzymania. Powinni jednak unikać oddawania się pracy do
tego stopnia, że już nie mieliby czasu ani wolności dla starań o rzeczy
duchowe, o cześć i służbę Bogu. Co więcej, laicy, którzy z tytułu swojego
powołania żyją „pośród całokształtu i poszczególnych spraw i obowiązków
świata”, są właśnie powołani „szukać królestwa Bożego”, zajmując się sprawami
świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej” i w tym celu mają posługiwać się
swoim zawodem i obowiązkami, które powinni wykonywać „kierując się duchem
ewangelicznym” ubóstwa i oderwania. W ten sposób przyczynią się „od wewnątrz
niejako, na kształt zaczynu, do uświęcenia świata” (KK31).

Drugim aspektem ducha ubóstwa, jakie Pan zalecił, jest obowiązek dawania
jałmużny. Od bogatego młodzieńca Jezus zażądał nie tylko, aby sprzedał swoje
posiadłości, lecz aby to, co otrzyma za nie, rozdał ubogim; to samo zaleca
swoim naśladowcom: „sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę” (Łk 12, 33),
Pojęcie ubóstwa ewangelicznego zawiera nie tylko postulat oderwania się od
dóbr doczesnych, lecz także pozbawienia się ich na korzyść potrzebujących.
Egoizm i chciwość są wprost przeciwne duchowi ubóstwa, który jest prawdziwy
tylko wtedy, gdy znajduje swój wyraz w miłości ku braciom. Na ten temat
przemówił w mocnych słowach Sobór, przypominając „iż większa część świata
cierpi jeszcze taką nędzę, że sam Chrystus, w ubogich, niejako pełnym głosem
woła o miłość swoich uczniów” (KDK 55); z drugiej strony, wszyscy „ludzie mają
obowiązek wspomagania ubogich i to nie tylko z tego, co im zbywa” (tamże 69)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 198