powrót do źrdeł

[piautre1]

Bułgaria 2010, czyli powrót do źródeł
Kto pamięta czasy siermiężnego PRL-u, ten wie że o wyjazdach turystycznych na
Zgniły Zachód można było tylko pomarzyć. Korowody z paszportem, przydziałem
dewiz, czarnorynkowy kurs dolara, etc skutecznie odstraszały amatorów
słonecznej Sycylii, Prowansji, czy Costa Del Sol. Za to Morze Czarne ze
wszystkimi swymi atrakcjami stało otworem i pamiętam jak to w latach 60’, po
zakończeniu obowiązkowego Studium Wojskowego na Politechnice, wybraliśmy się
pociągiem na wypoczynek do Varny. Podróż tę udało nam się powtórzyć (w
Czechosłowacji przez którą jechaliśmy mówią: opakować) za 10 lat, tym razem
już własnym maluchem, w okolice Burgas.
Po wielu latach, przewróceniu porządku nie tylko w Europie do góry nogami,
postanowiliśmy przypomnieć sobie te klimaty. Klimaty dziurawych dróg,
cudownego morza Czarnego, kisłego mleka z kebabczetami, tamtejszego wina, i
przecudnej urody widoków po drodze. Opracowanie marszruty i rezerwacja
noclegów nie nastręczała specjalnych trudności i tak oto w połowie czerwca
spakowaliśmy auto, i zaopatrzeni w 2 zgrzewki wody- wyruszyliśmy. Przygodo, ahoj!
dzien 1. :
Przygody zaczęły się już pierwszego dnia. Wyjeżdżając z Radomia zastaliśmy
srogi znak, że droga do Rzeszowa jest zamknięta (były co prawda powodzie ale
już dość dawno, więc co to się mogło stać?). Spietraliśmy i pojechaliśmy na
Tarnobrzeg, do czasu, bo przed Sandomierzem znów szlaban. Wróciliśmy do
„naszej” drogi – wszystko OK, aliści w Rzeszowie zobaczyliśmy groźne tablice
że nie ma dojazdu do Barwinka i wysyłają nas na przejście w Chyżnem. Tym razem
nie posłuchaliśmy- dochodzenie na stacji benzynowej, telefon na 112,
przepytywanie miejscowych kierowców- wszystko mi mówi że mnie ktoś oszukuje,
bo droga jest czynna. Ruch wahadłowy przy osuwiskach spowolnił nas ale nie
zatrzymał, i tak to ze sporym opóźnieniem meldujemy się na granicy ze
Słowacją. Kwestia zamkniętej drogi Radom- Rzeszów nie dawała nam spokoju i
uzbrojeni w doświadczenia (oszustwo z drogą do Barwinka) w powrotnej drodze
kierujemy się z Rzeszowa, mimo ostrzeżeń, na Radom. I co? I nic. Dojechaliśmy
do samego Radomia, dopiero na przedmieściach miasta był 2km objazd.
Niewiarygodne!! Czynna jest notabene druga równoległa droga (i przejście)
przez Jasło i Gorlice, więc czemu jechać przez Chyżne??!!!
Nadrobiliśmy trochę jadąc przez Słowacje i Węgry i późnym popołudniem
dotarliśmy do Debreczyna. Nawigacja podprowadziła nas pod wskazany adres, po
którym niestety NIC nie było, był adres Diyoszegi 2,4,...8.. ale nie 6. I znów
dochodzenie wśród miejscowych, telefon do właścicielki, mówiącej pięknym
węgierskim (niestety wyłącznie), i dwoje bardzo uczynnych anglofońskich
miejscowych wytłumaczyło nam: Uwaga! Znaczy to że to jest osiedle na 6 km
wylotowej drogi z Debreczyna!! Lokalizacja rzeczywiście śliczna, piękne
osiedle nowych domków nad jeziorkiem, mamy do dyspozycji cały parter domku,
ok. 150m2 z wszystkim czego dusza zapragnie. Krótki odpoczynek kolacja i spać,
bo przed nami długa droga i wielka niewiadoma: Rumunia.

[piautre1]

dzien 2
Wczesnym rankiem wkraczamy do Rumunii, co od razu widać. Roboty drogowe (drum in
lucru) wyraźnie psują nam przeciętną ale jeszcze gorsze są dziury, tam gdzie nie
zdążyli jeszcze z robotami. Celem naszym jest wesoły cmentarz (cimitrul vesel) w
miasteczku Sapinta, coś niebywałego w skali europejskiej. Pięknie pomalowane
nagrobki ze scenkami rodzajowymi jak np. chłop przy kieliszku a baba przy
miotle, czy też kobita z nogami w górze na masce samochodu. A wszystko to na
niewielkiej, dobrze zagospodarowanej powierzchni. W planach mamy Suceavę, Arbore
i malowane cerkwie Bukowiny Rumuńskiej, i nocleg w miasteczku w narciarskiej
strefie (jest, a jakże, kolejka linowa) w Piatra Neamt. Po drodze stajemy na
obiad (włoska carbonara z miejscowym kaszkawałem), co było niezapomnianym
przeżyciem, i moja manżelka (od: „manger”?) odtąd nie tykała miejscowego
jedzenia. Niestety żałosna przeciętna ok. 30km/h kazała nam zrewidować
plany i zrezygnować z Suceawy. Mamy za to więcej czasu by napawać się widokami
przepięknej Bukowiny, tym bardziej ze drogi są coraz lepsze. Jedziemy przez
piękne wioski (ograniczenie do 40km/h- przestrzegane!), z malowanymi domkami,
rzeźbionymi wrotami, mijamy kościoły, i zamki. Zachwycające, niesamowite widoki
górskie, jakże inne od znanych nam. Ponieważ lasy porastające góry są liściaste
i nie ma urwisk skalnych, całość sprawia wrażenie „miękkiej krągłości”.
Dojeżdżamy do Piatra Neamt widokową drogą, nad jeziorkiem utworzonym przez tamę
Bicaz.
dzien 3
Gdy w Prowansji jechaliśmy z Caromb (koło Avignon) do Antibes, wybrałem drogę
prowadząca przez najładniejszy i najgłębszy w Europie Wielki Kanion Verdon
(Gorges du Verdon). Droga z Piatra Neamt przez Bicaz zachwalana jest jako
porównywalna z kanionem Verdon. Głębokość kanionu dochodząca miejscami do 500m,
z malowniczym potokiem i droga wykuta w skale czynią tę drogę jedną z
najpiękniejszych widokowo. Drogi wyraźnie poprawiły się, widać olbrzymią forsę z
Unii, niedługo będą lepsze od naszych. Przed wjazdem do wąwozu widzimy
zaimprowizowaną pralnię kilimów i dywanów- rura 150mm doprowadza wodę z potoku
górskiego do studni z kręgów. Napowietrzanie jak w pralce bąbelkowej- prosto i
skutecznie, a drąg z naturalnym hakiem służył do operacji kilimami. Szeroko
reklamowane różowe jeziorko (lacu rosu) okazało się niestety normalnym brunatnym
bajorem, ze sterczącymi kikutami drzew, postoju jednak nie żałujemy, nieopodal
pięknie zachowana stuletnia chałupa. Po drodze do Sibiu, gdzie zaplanowaliśmy
trzydniowy postój mamy w planach odwiedzenie Sighisoary- perły Transylwanii i,
jeśli pozwoli czas, obejrzeć wioskę i kościół warowny w Biertan.
Drogi zdecydowanie się poprawiają, w zasadzie są bardzo dobre. Są równe, w miarę
puste i b. dobrze oznakowane bez zbędnych ograniczeń, co sprawia że średnia
prędkość bardzo wzrosła. Po drodze (nie tylko tu, ale w całej Rumunii) widać
mnóstwo budujących się hotelików i pensjonatów.
Sighisoara zwana jest perłą Transylwanii. Na wjeździe wita nas przepięknie
położona nad rzeką efektowna bazylika, a dalej wchodzimy do miasta. Kamieniczki
prezentują się wspaniale, każda ozdobiona inaczej i pomalowana inaczej- jak na
konkurs. Weszliśmy oczywiście na otoczone murami wzgórze zamkowe z wieżą
zegarową. Pod zegarem są figury czterech postaci poruszających się w takt
kuranta. Przez wzgląd na swą urodę, Sighisoara nazywana jest najczęściej
rumuńskim Carcassonne.
Dalsza droga zaprowadziła nas do kościoła warownego, otoczonego murami z
okienkami strzelniczymi w miejscowości Biertan. Rumuni biorą pieniądze z Unii i
odnawiają swoje zabytki na potęgę, nie zawsze w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem i
dobrym smakiem. Przy kościele była wieża obserwacyjna pięknie odnowiona, tyle ze
na zewnątrz na tynku namalowano ręcznie „kratkę” imitującą kamienie. Wygonił nas
deszcz, a już niedaleko Sibiu- kolejne oberwanie chmury, na tyle silne, że
wyjeżdża na drogę policja i w tempie 30 km/h reguluje prędkość maksymalną. Do
Sibiu dotarliśmy tradycyjnie ok. 20:00.

[piautre1]

dziem 4
Zwiedzanie okolic Sibiu zaczynamy od ulokowanego nieopodal Brasov grodu Prejmer,
umieszczonego na liście UNESCO. Wioska z grodem warownym, wybudowana przez
Krzyżaków, zachowana jest w nienagannym stanie. Ciekawostka tkwiła w tym, że
kościółek otoczony był warownym murem z oknami strzelniczymi, z zębatą kratą. Do
tego muru od wewnątrz dobudowano (doklejono) 4 kondygnacje pomieszczeń do
których był dostęp poprzez wewnętrzne drewniane krużganki często łączone
drewnianymi schodami. Pomieszczenia (270 po ca 12m2) przeznaczone były na
magazyny pozwalające przetrwać oblężenie. Obecnie w kilku pomieszczeniach
umieszczono muzealne wyposażenia dawnej szkoły, warsztatu tkackiego czy typowej
izby. Między magazynami ciągnie się dookoła korytarz, również dostępny dla
zwiedzających jak krużganki. Obok wioski Prejmer położona jest bliźniacza, choć
nieco inna i mniejsza wioska Harman. Tam zmierzaliśmy również, lecz zaczepiony
anglojęzyczny rumuński przewodnik niemieckiej wycieczki zapytał nas o dalsze
plany i poradził, że ze względu na ograniczenia czasowe lepiej pojechać od razu
do zamków Pelisor i Peles w miejscowości Sinaia. I miał rację!- z tego nie
można zrezygnować. Są to „perły Karpat”
Zamek Peles zbudowany w stylu niemieckiego renesansu i zamek Pelisor-
pseudośredniowieczny pałac. Zamki robią niesamowite wrażenie, takich jeszcze nie
widzieliśmy. Oba zostały obfotografowane ale żadne zdjęcia nie oddadzą urody
tych budowli. Na zwiedzanie wnętrz zamków z przewodnikiem potrzeba 4 godzin. And
no photo inside.
W powrotnej drodze odwiedziliśmy zamek Bran, gdzie mieszkał sam Drakula oraz
Rasnov z olbrzymim zamkiem na szczycie pobliskiej góry. Powrót do hotelu
tradycyjnie o 20:00
dzien 5
Rano wyruszyliśmy w kierunku Curtea de Arges, z zamiarem obejrzenia monastyrów
Horezu i Cozia oraz ciekawego widokowo jeziorka Lacul Vidranu. Niestety w drodze
zatrzymały nas osuwiska skalne. Drogę zamknięto w miejscu, gdzie na pocieszenie
zobaczyliśmy piękny wodospad górski. W pełnym słońcu na tle pełnej zieleni
prezentował się wspaniale.


Popołudnie, zgodnie z planem, mieliśmy spędzić na starówce w Sibiu. Rumunia nie
była tak bardzo zniszczona podczas wojny, co pozwoliło zachować sporo zabytków.
Sibiu jest naprawdę warte obejrzenia, większość domów jest odnowiona i
zagospodarowana. Jak zwykle w Rumunii każdy dom jest inaczej zdobiony i na inny
kolor pomalowany. Nawet we wioskach domy zdobione są bardziej lub mniej
strojnie, ale każdy dom coś choć troszkę ma. Kolory też różne- od szarości po
czerwienie, śliwki, fiolety, pomarańcze, zielenie. We wioskach i małych
miasteczkach domy stoją wzdłuż drogi przyklejone do siebie. Za domami zwykle
znajduje się obejście z małym podwórkiem. Na ogół ukryte prezentuje się bardzo
biednie i kontrastuje z fasadą domu. Z ulicy wchodzi się na podwórko, a potem do
domu. Wchodzi się przez bramę z furtka szczelnie zasłaniającą obejście,
częstokroć bramy wykonane są z rzeźbionego drewna.
Starówka w Sibiu z głównym placem, na którym znajduje się katedra, prezentuje
się wspaniale. Liczne kościoły, katedry i bazyliki dodają uroku, toteż chodząc z
mapa obejrzeliśmy różne zakamarki, np. most kłamców i dużo biedniejsze tzw dolne
miasto. Tym razem powróciliśmy do hotelu wcześniej by spakować się przed
jutrzejszą podróżą.

[piautre1]

dzien 7
Wstaliśmy, zgodnie z planem o 6:30, boć to przed nami Bułgaria. Jeszcze tylko,
nie obejrzany onegdaj, słynny monastyr Cozia, z oryginalnymi freskami
bizantyjskimi. Położenie przy samej drodze ściąga nie tyko wiernych lecz i
turystów. Niewielki kościół otoczony jest ukwieconymi jednopiętrowymi budynkami
towarzyszącymi. Zrobiono delikatną renowację acz w dyskretny sposób.
Ale trza ruszać, bo przed nami długa droga. Mimo dobrej jakości szosy, wioski i
miasteczka spowalniały i dopiero od Pitesti pomknęliśmy autostradą. Przed samą
granicą nieco poplątaliśmy się, przeoczyliśmy drogowskazy (może ich nie było) i
wskazówki nawigacji (Garmin zwany pieszczotliwie Gargamelem) i w końcu
wjechaliśmy na granicę która wyglądała jak stare magazyny socjalistyczne, z
dojazdami zastawionymi starymi skrzynkami. Pojawiły się jakieś samochody- no to
my (pod prąd) za nimi. Okazało się jednak że musimy wrócić do tych „magazynów”.
Jeszcze tylko urocza Rumunka w budce przy bramce skasowała nas ( z niewiadomych
przyczyn) na 6 euro i ruszamy!.
Opuszczamy zatem piękną Rumunię i kilka słów podsumowania:
Po pierwsze to już nie ten kraj rojący się od cyganów, naciągaczy, żebraków i
złodziei.
Słynne drogi rumuńskie na których łamało się resory przechodzą do bajek.
Niewiarygodny strumień pieniędzy unijnych każe oczekiwać, że za 2 lata będą dużo
lepsze niż w Polsce. Infrastruktura takoż. Pensjonaty i hotele na bardzo
przyzwoitym poziomie.
Jedzenie. No cóż- ja jestem wszystkożerny, ale moja „manżelka” cierpiała bardzo,
głównie na brak dostatecznej ilości warzyw i owoców.
Z komunikacją- bez problemów, znajomość angielskiego czy francuskiego (nawet u
celnika z granicy!)- prawie powszechna.
Widoki- architektura, a przede wszystkim wspaniałe krajobrazy warte są wyrzeczeń.
Wykonaliśmy odpowiednie telefony, zaopatrzyliśmy się w lewa i w drogę do Sozopola.
Droga przez Bułgarię innej jakości- widać że kiedyś była lepsza niż w Rumunii- i
tak już pozostało, tempo modernizacji kraju dużo mniejsze, inne tez widoki. Na
przedmieściach Varny widzimy drogowskaz na Burgas i, mimo iż Gargamel pokazuje
inaczej, decydujemy się tędy jechać. Jak przyjezdni spod Radomia, niedoceniamy
postsocjalistycznego rozumowania, półgodzinny koszmar z omijaniem metrowych
(maluch by wpadł) dziur, błogosławię duże (17”) koła i AWD. Późnym popołudniem
dojeżdżamy do naszego ośrodka Santa Marina ulokowanego na skraju Sozopola.
Zakwaterowanie i krótki rzut oka na okolice. Widok z olbrzymiego tarasu na
zatokę i zachód słońca jest zasłużoną nagrodą za trudy podróży.
Prześliczny ośrodek jak mini miasteczko w zieleni, z własną infrastrukturą,
plażą na którą można zjechać (i wjechać) windą. Trzy baseny, boiska do
siatkówki, koszykówki, plac zabaw etc. Nas, ponieważ trenujemy tenis stołowy na
Spójni, najbardziej interesowała gra w pinponga. I tu zaskoczenie- sprzęt będący
na wyposażeniu ośrodka (naiwnie własnego nie wzięliśmy) nadawał się tylko do
nauki dzieci. Ale najgorsze były stoły od których piłka się nie odbijała!!! Po
kilku minutach męki – zrezygnowaliśmy. W ośrodku jest (obowiązkowo) sieć wi-fi,
co pozwalało na bieżąco śledzić m.in. Mistrzostwa Europy, gdzie to na kilka
rozdań przez końcem, po koncertowej wręcz grze naszych par, byliśmy jeszcze na
pierwszym miejscu (jak wiadomo zdobyliśmy „tylko” wicemistrzostwo).

[piautre1]

dzien 8-9
Pierwsza wizyta w Sozopolu- jest to urocze miasteczko rybackie położone na
kamiennym półwyspie. Brukowane uliczki, zakamarki i tarasy, tawerny tworzą
niepowtarzalną atmosferę. Prześliczne stare domy- większość z nich drewniane lub
obijane drewnem z czerwonymi dachami wpisane do rejestru dziedzictwa
kulturowego. Stary port, łodzie i kutry rybackie, klifowe urwiska, wysepki
tworzą piękny krajobraz. Na targu świeże warzywa i owoce, bardzo dobre wino (5
lewa) i piwo (1 lewa). Dwa dni wypoczynku i poznawania okolicy. Jutro- Istambuł!!
dzien 10
Droga do Istambułu- czerwona wg mapy- zaskoczyła nas, niestety in minus. Kręta,
wyboista, dziura na dziurze, i gdyby nie drogowskazy na Turcję pewnikiem
zmienilibyśmy trasę. Okazał się ,że zamiast remontować (modernizować) drogę,
obniżyli jej status ( do żółtej), a czerwoną (wraz z numerem) przenieśli na
starą żółtą, o czym dowiedzieliśmy się dopiero w drodze powrotnej. Jeszcze tylko
niezamierzone korowody na granicy (1 godzina) i meldujemy się w Turcji. Drogi
wspaniałe, zachęcające do szybszej jazdy, ale gdy naiwnie, na autostradzie
ustawiłem na tempomacie 130, zatrzymała nas policja. Okazało się ze owa
autostrada jest tylko drogą szybkiego ruchu, bo jeszcze nieodebrana, i można tu
jechać tylko 99km/h (??!). Sztuka negocjacji pozwoliła wykpić się za 50 Euro (z
proponowanych 300).
Przed wyjazdem przezornie wgrałem do Gargamela aktualna mapę Turcji, i bardzo
dobrze bo bez tego błąkalibyśmy się po Istambule do dziś. Ten godzinny dojazd do
hotelu to niezapomniane przeżycie, naprzód wyrzuciło nas z głównej drogi (tylko
dla tramwajów i taksówek), potem uliczka zaczęła się zawężać do szerokości
objuczonego osła, jechałem po kramach i towarach wystawionych na ulicę, przez
zakazy wjazdu czy zgoła ruchu. Gargamel podprowadził nas pod sam hotel, a
urzędujący przed drzwiami portier spojrzał na rejestrację, zdjął pachołek i
wskazał miejsce do parkowania. Ponieważ zarezerwowałem hotel w starej dzielnicy
Sultanahmed, w pobliżu wszystkich najważniejszych miejsc, przewidując
potencjalne problemy napisałem do hotelu Legend z prośbą o rezerwację miejsca
parkingowego. I bardzo dobrze, bo miejsc było w sumie 2! Dojazd – hardcore-, ale
lokalizacja i widok z tarasu hotelowego- bajkowy. Błękitny meczet o rzut
beretem, przepiękny widok na morze Marmara i cieśninę Bosfor!! Ale czas nie
pyta- nie staje, wyruszamy więc w miasto. Po wyjściu z hotelu naradzamy się (z
mapą) gdzie iść, aż tu zaczepia nas starszy jegomość pytaniem czy mówimy po
francusku (?), poczym zarzuca użytecznymi informacjami gdzie co obejrzeć, kiedy,
za ile itp. Na zakończenie zapytał skąd pochodzimy, bo nie wyczuł (!?) obcego
akcentu. Szkoda że nie spróbowałem na nim dość dobrze opanowanego akcentu
arabskiego. Zaczynamy oczywiście od hipodromu z którego pozostał jeno obelisk-
identyczny jak w Karnaku i na Placu de la Concorde w Paryżu. No ale naprzeciwko:
najokazalszy- Błękitny Meczet, na wstępie dostajemy pelerynki do osłonięcia
różnych nagości i worek na buty (po zdjęciu) i bez przeszkód wchodzimy do
środka. Tłum wiernych i niewiernych przeplata się ze sobą w każdym meczecie,
widać że religii nie traktują ortodoksyjnie, islam i chrześcijaństwo żyją w
zgodzie obok siebie. Coś takiego widzieliśmy tylko w Egipcie, gdzie to kościół
koptyjski był na równych prawach z islamem. Jeszcze wyraźniej widać to w Aya
Sofia (Święta Zośka), która wszak powstał przed erą islamu- tj w IV wieku, a
przecie Mohamet urodził się w VI wieku (570r). Język turecki to nie arabski, w
którym spisany jest Koran, toteż by zostać praktykującym muzułmaninem trzeba się
arabskiego (w mowie i piśmie!!) nauczyć. Turcję jednak ciągnie bardziej do
Europy, mimo nikłego procenta powierzchni w Europie, niż do Azji. Zarówno
Błękitny Meczet jak i Aya Sofia (Hagia Sofia, wg różnej dowolnej pisowni) są
budowlami zapierającymi swą wielkością dech w piersiach. Najstarsza i
najbardziej znana na świecie Aya Sofia już (jako jedyna spośród spotykanych
świątyń) skomercjalizowała się i pobiera opłaty za wstęp.
Wieczorem wizyta na Wielkim Bazarze. Późno już i stragany zamykają się, ale w
otwartym jeszcze sklepie za grubą „omegę” z 3 cyferblatami Turek chce 160
wariatów (lirów, 2:1 do złotówki). Nie korzystamy i wracamy do hotelu
kontemplować wspaniałe widoki z restauracji na hotelowym tarasie
dzien 11
Drugi dzień pobytu w Istambule przeznaczamy na spokojny (nic już nie musimy)
kilkugodzinny spacer. Po drodze zahaczamy o Grand Bazar, gdzie cena „omegi”
spadła już do 120 TL, i zwiedzając leżący przy głównej arterii grobowiec Suffi
Paszy udajemy się na poszukiwanie słynnego meczetu Sulejmana wraz z niemniej
słynnymi grobowcami. Meczet przechodzi właśnie renowację (nie szkodzi) ale
grobowce są otwarte dla zwiedzających. Grobowce pięknie malowane, ozdobione, i
puste (bez tłumu zwiedzających). Marszruta wiedzie w stronę dzielnicy taxim,
gdzie to mieszkałem podczas pierwszego pobytu w tym mieście. Po drodze chcemy
obejrzeć Nowy Meczet oraz Targ Egipski czyli spice bazar. Nowy Meczet (z XVI
wieku, więc stosunkowo młody) jest wspaniały. Olbrzymi, prześlicznie wykończony
a i atmosfera inna niż w dwóch pierwszych, dopiero jak hałaśliwa wycieczka
włoska poszła sobie, mogliśmy zrobić zdjęcia i poczuć klimat tego miejsca.
Odwiedzamy jeszcze rzecz prosta kompleks pałacowy Topkapi, a przed hotelem
widzimy jak rozkładają (?na sprzedaż?) dywany. Oczywiście, skoro już wyjeżdżamy..
W drodze do hotelu znajdujemy, ze na Grand Bazar, scena zegarka spadła już do 80
TL. Po dłuższych targach i ceregielach łaskawca spuścił do 50. Droga do domu tym
razem niekłopotliwa (już znana) toteż kolację z winkiem jemy już na naszym
tarasie w Sozopolu.

[piautre1]

Kolejne dni spędzamy na leniwym wylegiwaniu się nad cudownym morzem Czarnym,
wycieczkach po okolicy, łącznie z Burgas i zakupach w tutejszym Centrum
Handlowym (carrefour). Wieczorne spacery, no i obróbka tych kilkunastu GB zdjęć.
Nie ma czasu na nudę. Z wycieczek polecam Nesseber. Starożytna Messambria jest
pięknym nadmorskim miasteczkiem, większym i bardziej tłocznym niż Sozopol. Co
rzuca się od razu w oczy to olbrzymia ilość świątyń, niektóre z nich w całkiem
niezłym stanie. Bazylika- ta najstarsza leżąca tuz nad brzegiem morza pochodzi z
V wieku, a w niej uwił sobie gniazdko uliczny grajek na banjo. Zdobienia
(zachowane w większości świątyń) ceramiczne wyglądające jak denka butelek.
Piękne plaże, stary port zachęcają do odwiedzenia. Dużo małych tawern i
restauracyjek (np. w formie jaskiń ze stalaktytami), a budownictwo na Starym
Mieście – bardzo przypominające Sozopol.

Czas opuszczać Bułgarię, ale w planie mamy jeszcze najwspanialszy w Bułgarii
Monastyr Rylski. Wyruszamy o 7:00 bo przed nami kawałek drogi. Po drodze mijamy
pola słoneczników, które pięknie rozwinęły się na nasze pożegnanie i wpadamy na
autostradę do Sofii. Przed Rilą zbaczamy nieco z drogi by obejrzeć tzw piramidy
w Stobie- formacje kamienne w kształcie piramid. 2 lewa za wejście. Jazda przez
góry w strugach deszczu też dodawała uroku przygodzie. Niedaleko anonsowane
głośno 7 jeziorek rylskich ale głównym celem, dla którego jechaliśmy 500 km jest
sam monastyr. Założony w XIV wieku był przez lata symbolem oporu przeciwko
tureckiej okupacji, dziś tłumnie odwiedzany i podziwiany. Przepiękna lokalizacja
w sercu gór dodaje mu jeszcze uroku. Dwie godziny spędzone tam wydawały się
chwilką. Ruszamy na poszukiwanie hotelu. Poszukiwanie to właściwe słowo, bo mimo
uprzedniej rezerwacji w Blagoevgradzie, nie było to łatwe. Gargamel nie miał aż
tak szczegółowej mapy miejscowości. Po tłumaczeniu symultanicznym (nalewkowy na
CPN znał drogę ale nie znał języka, a miejscowa turystka znała angielski choć
nie znała drogi, żandarmi znali pismo rysunkowe, a napotkany przechodzień język
migowy) docieramy co celu, którego nie możemy znaleźć. Znów dochodzenie wśród
miejscowej ludności- okazało się ze mały i sympatyczny hotelik (piękny i duży
pokój, na dole sklep i restauracja ukryty miał szyld wśród zieleni,
niedostrzegalny z drogi. Jutro przez Sofię, Serbię do Aradu na nocleg

[piautre1]

Po spełnieniu obywatelskiego obowiązku (druga tura wyborów) , zbyt wazna by
odpuscic bo widmo powrotu..... (aż ciarki przechodzą)...
kierujemy się na Serbię. Droga przez Belgrad jest dużo szybsza, choć niestety
trzeba wykupić zielona kartę (100 Euro!). Na granicy z Serbią przypominają się
czasy PRLu- toaleta jaką ostatnio widziałem na dworcu w Laskowicach w roku 1975.
Nocleg w małym hoteliku w Aradzie- ciekawostka: nazwa: svenska i o takiej
rejestracji samochody właściciela i kolegów?!
Ostatni postój wyznaczyliśmy sobie w Bardejowie- ślicznym słowackim miasteczku.
Przepiękny rynek (też w dziedzictwie Unesco) z katedrą i ratuszem, okazałe
baszty. Urok tego miasteczka sprawia ze warto tak zaplanować podróż by tamtędy
przejechać. Nieopodal Bardejovskie Kupele czyli uzdrowisko z wodami
uzdrawiającymi i skansenem leżącym nieopodal. Wioska żywcem zachowana z XVIII
wieku.
Droga do Polski też z niespodziankami, choć tym razem in plus. Jadąc na
przejście graniczne widzimy, co potwierdza Gargamel, tabliczkę z napisem Polska.
Na mapie jest ledwo widoczna czarna nitka drogi. Jedziemy! I bardzo słusznie:
droga piekna a napotykane po drodze łemkowskie cerkwie tylko to potwierdzają.
Mija 23 dzień podróży.

[Gość: lesiomar]

gratulację, bardzo dobra relacja, masz lekkie pióro; ale dlaczego nie zamieściłeś relacji w całości na jednej z kilku dostępnych stron podrózniczych?? pozdr

[bulgarskiewakacje]

Coś pięknego, czytałem z zapartym tchem, błagadaria, gdybym mógł prosić o
ewentualne, bardziej szczegółowe dane trasy - to będę zobowiązany, bowiem w
przyszłym roku planuję zwiedzanie Rumuni w drodze do Bg.
Mój email [e-mail]
No i może przez rok poprawią się jeszcze drogi w Rumuni.

[piautre1]

fotoforum.gazeta.pl/5,2,piautre1,4.html
link do klku wybranych zdjęć, zrobiłem w sumie klikanaście GB.

[alaias11]

Podziękowania za świetną lekturę -> / zdolności literackie
na 6 !!! - dawniej 5 ;-) /
i masę faktów, ujętych w tak wysoką formę literacką.