Mały kłamczuch!!

[Gość: Gość]

Witam! Zauważyłam że mój synek (4,5 lat) zaczął ostatnio kłamać np. że zjadł
coś a tak na prawdę tego nie zrobił. Jeżeli coś przeskrobie to staram mu się
tłumaczyć że lepiej się przyznać niż kłamać bo wtedy może "pogorszyć" to jego
sytuację:-). Proszę mi poradzić co robić żeby dziecko nie kłamało bo przyznam
że trochę mnie to martwi. Pozdrawiam.

[morekac]

Zaraz klamczuch... Pewnie musi zjadać wszystko...

[Gość: Gość]

Podałam przykład. Nie wmuszam mu jedzenia.

[morekac]

Podaj może jeszcze jakies przykłady. Dzieci czasami mijają się z
prawdą, co nie znaczy, że w tym wieku klamią z premedytacją. Bo
pierwsze co mi przyszło przy podanym przykładzie to to, że jednak
jakoś naklaniasz go do spożywania 'trujących' potraw...

[mskaiq]

Zwykle przyczyna klamstwa jest strach. Czasem jest to strach przed
kara, czasem przed krytyka, a czasem nawet przed soba.
Serdeczne pozdrowienia.

[verdana]

Przyczyną klamstwa bywa też fakt, ze rodzice chcą wiedzieć wszystko,
a dziecko nie ma ochoty wszystkiego mówić.
Prowokacyjnie napiszę, ze dziecko nie potrafiące sklamać rodzicom
jest przyszłym pacjentem psychiatry lub psychoanalityka.

[justyna_dabrowska]

DZieci w tym wieku nie kłamią tylko fantazjują. Proszę przeczytać nasz tekst na
ten temat. Pozdrawiam
JD

Votum separatum

[verdana]

I tu się zdecydowanie nie zgodzę:) Dzieci 4,5 letnie fantazjuja, gdy
mowia, że widziały niedźwiedzia za oknem i klamią - świadomie, gdy
twierdza, ze zjadły, a wyrzuciły do śmieci. Mam wrażenie,
ze "odbieranie" dzieciom w tym wieku prawa do kłamstwajest
spowodowane nie traktowaniem ich dostatecznie poważnie. Szacunek dla
moich dzieci i ich inteligencji skłaniał mnie do tego, aby traktować
niektore ich wypowiedzi powaznie, a nie wyłącznie jako "dziecinne
fantazjowanie".

[mskaiq]

Dziecko ktore sie boi bardzo szybko akceptuje klamstwo jako metode
unikniecia czegos zlego i przykrego. To nie jest fantazjowanie.
Mysle ze to nie chodzi o odbieranie dzieciom prawa do klamstwa,
raczej o pokazywanie ze nie ma takiej potrzeby.
Serdeczne pozdrowienia.

[verdana]

Jak to nie ma potrzeby???? Potrzeba klamstwa istnieje zawsze, na
przyklad przy oświadczeniu "Śliczny prezent, ciociu". Nie mówiac już
o tym, ze można się nie bać i nie mieć ochoty zdradzać nawet własnej
matce wszystkiego - dzieci czesto ukrywaja swioje marzenia, nie
dlatego, aby nie zostać wysmianym, ale dlatego, ze nie mają ochoty,
by wszyscy o nich wiedzieli.
Jesli dziecko nie ma żadnej potrzeby klamstwa, nie bedzie w stanie
funkcjonować w spoleczeństwie...

[mskaiq]

Dzieci a takze i dorosli nie mowia o sobie wszystkiego ale to nie
jest klamstwem. Powiedzenie ze prezent jest sliczny to grzecznosc,
nie kwalifikowalbym tego do klamstwa.
Jesli chodzi o dzieci to ich otwartosc zalezy od zaufania jakie maja
do rodzicow, od ich bliskosci i porozumienia.
Kiedy istnieje bliski zwiazek i przekonanie ze matka lub ojciec
pomoze, ze nie wysmieje, nie skarci to rzadko pojawia sie potrzeba
ukrywania.
Nie bardzo rozumiem co masz na mysli piszac ze jesli dziecko nie ma
potrzeby klamstwa to nie bedzie w stanie funkcjonowac spolecznie.
W zyciu mialem wielokrotnie okazje widziec rezultaty klamstwa.
Najbardziej objecujace jednostki tracily przez klamstwo akceptacje
spoleczna. Klamstwo przekreslilo bardzo wiele karier, potrafi
pozostac do konca zycia pietnem. Nawet w swiecie dzieci klamstwo
potrafi zostac napietnowane.
Serdeczne pozdrowienia.

[justyna_dabrowska]

A ja jednak obstaję przy swoim. Podyskutujmy :) Zacytuję tekst, z którym sie
zgadzam, napisany przez jedną z przedszkolanek :Kłamstwo u dzieci w wieku
przedszkolnym posiada przeważnie charakter pseudokłamstwa tzw. kłamstwa
pozornego. Polega ono na tym, że dziecko w swych relacjach dotyczących
rzeczywistości nieświadomie umieszcza fałszywe informacje, bez zamiaru
wprowadzenia słuchacza w błąd. A zatem małe dzieci nie mają na celu oszukiwania
innych, lecz kłamstwa ich wynikają ze specyficznych cech rozwojowych tego
okresu. W życiu dzieci istnieją okresy, kiedy fantazja wyraźnie góruje nad
poczuciem rzeczywistości. Dzieci w wieku przedszkolnym obdarzone są bujną
wyobraźnią, potrafią zmyślać różne fakty i zdarzenia, które nie zachodziły w
rzeczywistości, przeżywają czytane im bajki lub opowiadania tak, jakby działo
się to naprawdę. Często też upiększają rzeczywistość, ożywiają rzeczy martwe i
nadają im cechy ludzkie. Żyją jakby w dwóch wymiarach wyraźnie od siebie
oddzielonych. Pierwszy z nich stanowi poczucie realności, drugi zaś, własnej
wyobraźni, zamknięty dla postronnego obserwatora. Inną przyczyną kłamstwa
pozornego mogą być trudności w wypowiadaniu się, w jasnym formułowaniu swoich
myśli, spowodowane ubóstwem języka dziecka. Zanim dziecko nauczy się poprawnie
budować całe zdania, często posługuje się w ich zastępstwie różnymi wyrazami,
które zależnie od okoliczności zmieniają nieco znaczenie wypowiadanych zdań.
Podobne nieporozumienia może wywołać używanie przez dziecko słów, których
prawdziwego znaczenia dobrze nie rozumie. Kłamstwa pozorne mogą też wynikać z
niedostatków wiedzy dziecka o świecie. "

[verdana]

Lubie takie dyskusje:)
Rozmawiałam dzis o tym z córka, ktora odziedziczyła pamięć po ojcu
(pamięć absolutnie nietypową) i pamięta wydarzenia z okresu, gdy
miała dwa lata. Zdecydowanie pamięta swoje klamstwa z tego okresu -
zwykłe, normalne klamstwa, spowodowane strachem przez karą, albo
chęcią pognebienia starszego brata. I ja tez dobrze pamiętam moje
dzieci, ktore kłamały w tym wieku. I siebie - nieco starsza,
piecioletnią, nie śpiącą parę nocy bo skłamałam, ze nie ja niechcący
stłukłam lusterko przedszkolanki - co wydawało mi się przestępstwem
niebotycznym.
Czasem rzeczywiscie za kłamstwo bierze się coś, co kłamstwem nie
jest. Dziecko, ktore mowi, ze zjadło w przedszkolu obiad, albo wrecz
że obiadu nie było - może po prostu nie pamiętać, albo mówić o tym,
co zdarzyło się wczoraj. Oswiadczenie, ze na obiad był homar to tez
zwykle wyobraźnia. Zdanie mojego syna "Byli u nas wczoraj goscie,
ale nie pijacy" - biorac pod uwagę, ze pijak w naszym domu nie
zagoscił nigdy - było też reminiscencją jakiegoś innego przezycia.
Podobnie jestem skłonna za życzeniową fantazję uznać oswiadczenie,
ze jest sie większym od kolegi, ktory wyraźnie góruje wzrostem. Tu
widzę te dwa wymiary - rzeczywistość i fantazję, które mieszają sie
w umysle dziecka.
Natomiast odpowiedź na pytanie "Zjadłeś wszystko"?, gdy dziecko
świadomie wyrzuciło dziesięć sekund temu kanapkę, albo "Czy stłukłeś
wazon", gdy wydarzenie miało miejsce minutę temu, a nie dwa
tygodnie - to jest zupełnie inna sytuacja. To nie jest "inna
rzeczywistość" - dziecko już nie jedzac, wyrzucając czy rzucając
piłką ma świadomość, ze przekracza zasady. To, ze następnie kłamie,
aby sie bronić, najlepiej mozna zauwwazyć obserwując dziecko -
dziecko fantazjujące sprawia wrazenie, jakby mowiło prawdę, dziecko
kłamiące - wierci się, nie patrzy w oczy, kręci w palcach ubranie.
Czuje się najwyraźniej niepewne. Czyli wie, co robi.
Zgadzam się co do fantazjowania dzieci znacznie młodszych, własnie w
okresie, gdy marnie jeszcze mówią. Przy dwulatku zgodziłabym się
całkowicie, przy trzylatku - zastanowiła. Ale tu jest mowa o 4,5
latku - czyli dziecku zazwyczaj dobrze i sprawnie mówiącym, znajacym
już podstawowe normy spoleczne, czesto nawet umiejacycm już czytać -
a więc zazwyczaj odróznajacym na podstawowym poziomie fantazję do
kłamstwa.
Cóż, kłamie nawet mój kot. Gdy zdarzy mu się coś stłuc, natychmiast
odchodzi i zaczyna myć łapy z miną pt "Ja przecież tu tylko siedze i
się myję, a ta szklanka musiała spaść sama, ja byłem zajęty".

[mskaiq]

Wedlug mnie klamstwo moze sie pojawic u dziecka tylko kiedy rozumie
ze zrobilo cos zle i wie ze zostanie za to ukarane. Ta swiadomosc
moze sie pojawic w roznym wieku, bardzo zalezy od rodzicow.
Dziecko szukajac jakiegos rozwiazania czy mechanizmu obronnego
czesto odnajduje klamstwo.
Kiedy nie pojawia sie strach to sa to tylko fantazje, czy dzialania
pozornie wygladajace na klamstwo.
Serdeczne pozdrowienia.

[verdana]

A tu mieliśmy wlasnie ewidentny przyklad strachu przed karą. Zresztą
kar może nie byc, a dziecko może kłamać, bo i tak się wstydzi...

[mondovi]

mam syna w wielu 3,5 lat, któremu zdarzają się kłamstwa i to nie pozorne. W
święta na przykład dostał soporo słodyczy, zjadł na raz dużo, ale pragnął
jeszcze jednego lizaka. Babcia wysłała go z pytaniem do mnie, czy może go zjeść.
Powiedziałam, mu że nie, że wystarczy na dziś. syn idzie z odpowiedzią i ledwie
odwrócił się do mnie plecami, krzyczy : babciu, mama mi pozwoliła. Nie sądzę,
żeby to stanowiło wielki problem - dziecko odkrywa kłamstwo jak nową
umiejętność. Nie znaczy to oczywiście, że zjadł tego lizaka.

[mskaiq]

Wstyd to uczucie niedoskonalosci czy ulomnosci. Wiaze sie ze
strachem ze tak zostanie sie ocenionym i kara w postaci odrzucenia.
Serdeczne pozdrowienia.