jąkanie u 5 latki

[Gość: Olinka]

Witam serdecznie. Moja córeczka jąka się juz dobre parę miesięcy. Chodzi do
przedszkola i jest z niego zadowolona. Raz jest lepiej, raz gorzej.
Zauważyłam, ze to zależy od emocji, zdenerwowania itp. I tu mam wątpliwości.
Jak takiemu dziecku powiedzieć, ze idziemy leczyć mowę. Ona to nazywa-jak ma
czasami wielkie kłopoty, ze jej głos umarł. Jak to usłyszałam, to chciało mi
sie wyc z żalu. Jak to wygląda z wyjściem do logopedy, jak tłumaczyć to
dziecku, a może nie mówić nic. Przecież ona nie wie, że ma kłopoty i nie umie
tego nazwać. A teraz najgorsze. Ma to po mnie. Jak byłam mała, to było
strasznie, teraz jest ok. Samo przeszło i tylko troszeczkę czasami
przeszkadza, jak jestem w wielkim stresie. Dużo czytam o jąkaniu, i nie jest
ono podobno genetycznie przekazywane, ale przekazujemy podobny system nerwowy
i podatność. Ja to odbieram jako wrażliwość. Oprócz tego, to ona wspaniale
mówi i ma bardzo bogaty zasób słownictwa. Może ktoś do mnie napisze i pomoże.
Płakać mi się chce, bo wiem, ze ma to przeze mnie. A ja ją tak bardzo kocham.
Wiecie jak to jest. Tyle. Pozdrawiam

[verdana]

Nie rozumiem.
Dziecko samo widzi, ze ma klopoty i bardzo to przeżywa. Jaki jest w
ogóle problem z powiedzeniem dziecku "Idziemy do logopedy, bo się
jąkasz"? Myslisz, ze pięcioltka bez tego nie zauważy, po co poszła
do logopedy?
Podchodzisz do jąkania, jakby to byla nie wiem jaka wstydliwa
przypadłość, ajby samo mowienie o nim powodowało, ze dziecko staje
się "gorsze". A to przecież tylko drobny mankament, który trzeba
wyleczyć, albo przynajmniej nauczyć się z nim zyć. A nie wstydliwa
choroba...
Cóż, moja córka jest bardzo niska. Po mnie. Moi synowie są
niezgrabni i najgorsi w klasie z wf-u. Po mnie. Wszystkie moje
dzieci mają dysortografię. Po rodzinie męża. I co z tego? Mam się
tym przejmować? Wiesz, nawet mi to do glowy nie przyszło.

[demonii.larua]

Ależ ona nazywa swoje kłopoty, sama mówi "ze jej głos umarł". Powiedz jej
normalnie, że idziecie do logopedy, który być może naprawi jej głos.
Nie rób dramatu, tylko zwyczajnie ze spokojem i bez obwiniania się idź z
dzieckiem do logopedy. Pójdź najpierw sama, nakreśl w czym rzecz i umów się na
wizytę z dzieckiem. Wizyty u logopedy to żadna trauma, a bywa że dla dziecka
bardzo fajna zabawa :)

[Gość: Olinka]

Dziękuję. Tego mi trzeba było.

[mehil.dam]

Mnie się wydaje, że Cię w dzieciństwie prześladowano z tego powodu,
dlatego tak reagujesz, ale może mi się wydawać... Szybko do logopedy i po
sprawie. Dla pięciolatka to będzie świetna zabawa, zobaczysz :)

[Gość: Olinka]

Witam
Byłam dzisiaj z moja córeczka u logopedy. Diagnoza-dla mnie sprawy oczywiste. A
ze dużo czytałam o jąkaniu, więc i porady jak postępować z dzieckiem nie były
nowością. To była taka nasza wspólna wymiana doświadczeń. Nie piszę to po to,
aby się wymądrzać, jaka to ja jestem doskonała, ale po to, że ten temat nie jest
m i obcy. Bo zanim zdecydowałam się na rozpoczęcie terapii, to wiele czytałam o
jąkaniu. Teraz mamy wolno mówić, przeciągać sylaby. Ale to co zauważyła p.
logopeda, ze Moja córeczka jest bardzo wrażliwa i stąd prawdopodobnie te
kłopoty. Dla niej każda zmiana w harmonogramie dnia, przyjazd gości, zakupy,
wyjście na plac zabaw wywołuje większe problemy z mową. Ja staram się, wydaje mi
się, ze nie popełniam błędów wychowawczych, jestem nauczycielką i znam podstawy
pedagogiki. Ale co mnie zastanowiło. Pani Logopeda zaproponowała, jeśli dalsza
terapia logopedyczna nie będzie pomagać konsultacje u psychoterapeuty. Przyznam,
ze troche mnie to zaskoczyło i nie bardzo wiem, na czym polega taka terapia z
takim małym dzieckiem. CHyba znowu będę zgłębiać tajniki pracy
psychoterapeutów. Ale moze ktoś ma juz doświadczenie w tym zakresie, to
prosze o pomoc.
Serdecznie pozdrawiam i dziękuję za wcześniejsze porady. DZięki Wam dojrzałam
szybciej do tej decyzji.

[blaaanka]

Witam serdecznie,

Z Córką miałam podobny problem. Udałyśmy się ok. pół roku temu do
psychologa dziecięcego (wcześniej uczęszczałam z Nią do logopedy) i
tam najpierw psycholożka przeprowadziła z Natalią test na
inteligencję, który trwał ok. 2h. Przy kolejnym spotkaniu już tylko
ze mną i Mężem, bez obecności Córki, przedstawiła wyniki tego testu
i zaproponowała dla Natalii terapię, czyli serię 12 spotkań.
Podobnie jak u Twojej Córki mówiła, że Natalia jest bardzo wrażliwa.
Zajęcia z psycholożką polegały głównie na zabawie, rozmowie, a także
dawaniu "prac domowych", czyli np. codziennie Córka miała narysować,
co w Jej dniu najbardziej się podobało, albo np. narysowała drzewko
na którym codziennie wpisywała po 3 sukcesy, postępy. Głównie
chodziło o wzmnocnienie Natalii. Dodaniu Jej pewności siebie.
Teraz Córka nie ma problemów z mową. Zagaduje śmiało obce osoby,
ładnie opowiada np. bajki. Nie chcę zapeszyć, ale jest dobrze, albo
i lepiej :).
Tak naprawdę, to nie wiem, czy ten skok w przód to zasługa głównie
Psycholożki. Moim zdaniem Córka nabrała w tym roku większej
pewności, obycia też dzięki przedłużonemu dniu w przedszkolu.
Wiadomo-musiała radzić sobie sama. I dała radę.
Trzymam kciuki za powodzenie u Was.
Jakbyś chciała pogadać-napisz emaila :).
Pozdrawiam.


grafomansko.blox.pl/html

[Gość: Olinka]

Bardzo Ci dziękuję za te wskazówki. Cieszę się, ze Twojej córeczce się udało.
Zrozumiałam, ze najpierw chodziłaś do logopedy i co- nic to nie dało, czy to był
zmarnowany czas? Czy były postępy, tylko mierne. Czy to logopeda Cię skierowała
do psychologa? I powiedz mi jeszcze, czy to musi byc psycholog dziecięcy, czy
jakiś psychoterapeuta dziecięcy-jak to sugeruje moja logopeda. Nawet nie wiem,
czy jest różnica. Pozdrawiam i prosze odezwij się jeszcze

[blaaanka]

Tak, najpierw z Natalią chodziłam do logopedy. Wykonywałyśmy w domu
różne ćwiczenia-np. dmuchanie piłeczki, czy dmuchanie piórka, więcej
rysowałyśmy, po to, aby uaktywnić obie półkule mózgu. I ćwiczyłyśmy
wierszyki.
Natalia chętnie wykonywała ćwiczenia z dmuchania, chociażby bańki
mydlane (które dziecko ich nie lubi :)), ale oporniej nam szło z
rysowaniem, czy recytowaniem wierszyków. Tutaj szybko się
zniechęcała. Efekty- dość mizerne. I właściwie taka znaczna poprawa
nastąpiła teraz.
A i co jeszcze-wprowadziłam od jakiegoś czasu, że Natalia w małych
sklepach czy kwiaciarniach sama prosi Panią sprzedawczynię, co chce
kupić. Taki mały "występ publiczny" :).
Mam wrażenie, że logopeda leczy "tylko" objawy, a problem z jąkaniem
leży głębiej...
Do psychologa trafiłyśmy z polecenia znajomej. Szukaliśmy z Mężem
sposobu, aby Natalii pomóc i tak trafiłyśmy do psycholożki.
Niestety, nie odpowiem Ci, jaka jest różnica między psychologiem,a
psychoterapeutą. Ale może warto wcześniej zadzwonić do jednego i
drugiego specjalisty, nakreślić problem i zobaczyć co Tobie doradzi.
Powiem Ci, że spotkania z psychologiem również i nam pomogły, bo na
spotkaniu przeznaczonym tylko dla nas-czyli Rodziców, mogłam uzyskać
porady, dowiedzieć się, jak powinnam postąpić w danej sytuacji...A
kiedy Natalia była u psycholożki na swoich spotkaniach, ja nie byłam
obecna w tym samym pokoju, lecz czekałam na Nią na korytarzu,
podsłuchiwałam w jaki sposób sobie rozmawiają :). Co również bywa
przydatne.
Na pewno z tych spotkań wyniosłam, przekonanie o tym, że ja muszę
mieć większy dystans, być bardziej wyluzowana.
Przepraszam, że tak chaotycznie, ale chciałabym Ci jak najwięcej
przekazać.
Jakbyś miała jeszcze jakieś pytania-pytaj śmiało.
A i skąd jesteś ?. Jeżeli z Poznania, mogę Ci kogoś polecić.
Pozdrawiam.

grafomansko.blox.pl/html

[Gość: Olinka]

Witam
Bardzo, ale to bardzo Ci dziękuję. Mam coraz więcej informacji i wierze, ze musi
się udać. No bo ja to tak wszystko odwlekałam, liczyłam na cud. No, ale cuda
rzadko się zdarzają. A teraz jestem pełna energii do walki, cieszę się, ze sie
przełamałam i mogę zacząć działać. Ja niestety mieszkam strasznie daleko od
Poznania, to odległość pół Polski. Muszę sama szukać kogoś, tzn psychologa i nie
może to być pierwszy lepszy. Zobaczymy najpierw jak będzie jej szło tylko z
logopedą, ale ja widze duże podobieństwo do Twojej córeczki- obawia sie obcych,
musi ich najpierw dobrze poznać, zanim nawiąże kontakt. No i jest taka ostrożna,
wyważona, czyli po prostu wrażliwe dziecko z bogata osobowością. Jeszcze raz
dziękuję, jakby co to będę pisać. Pozdrawiam i życzę dużo uśmiechu u córeczki.

[justyna_dabrowska]

Cieszę sie, że udało sie zrobic krok na przód. Zastanowiło mnie to zdanie :
"Płakać mi się chce, bo wiem, ze ma to przeze mnie. A ja ją tak bardzo kocham."
Poczucia winy sa fatalnym doradcą.
Utrudniaja nam myslenie (sama to też znam).

Prosze spojrzec na jakanie jak na zadanie do rozwiązania. A jesli problem jest
głebszy i potrzebna bedzie konsultacja to radziłabym porozmawiac najpierw z
terapeuta rodzinnym - dzieci często poprzez jakieś objawy próbują"rozwiązać"
problem rodzinny.

Pozdrawiam
JD