Czy ingerować....?

[graturka]

w wychowanie obcego dziecka? Konkretnie chodzi o córkę (3,5 l.)
bliskiej koleżanki. Dziewczynka jest bardzo fajnym, żywym, odważnym
dzieciakiem, ale przy mamie staje sie nieznośna, zbuntowana, robiąca
wszystko na przekór. Moim zdaniem wynika to z braku konsekwencji,
niedzdecydowania i irracjonalego strachu o zbytnią surowość.
Dodam, że też jestem mamą córki w podobnym wieku i za święte uważam
niewtrącanie się w wychowywanie innych dzieci.

[mehil.dam]

graturka napisała:

jestem mamą córki w podobnym wieku i za święte uważam
> niewtrącanie się w wychowywanie innych dzieci.

Więc nie ingeruj. Jej sprawa czy rozpieści czy nie.

[scher]

mehil.dam napisała:

> Jej sprawa czy rozpieści czy nie.

Taa, a potem męczyć się z rozpuszczonym bachorem będziemy wszyscy. ;)

[morekac]

Głównie mama, przy której dziecko zachowuje się bardziej
niegrzecznie. Co jest raczej normalne.

[joa66]

" za święte uważam
niewtrącanie się w wychowywanie innych dzieci. "


Amen

[scher]

joa66 napisała:

> " za święte uważam
> niewtrącanie się w wychowywanie innych dzieci. "

To nie jest, uważam, dobra zasada, bo prowadzi do zaniku więzi społecznych i skrajnej indywidualizacji w wychowaniu.
Ja jestem zwolennikiem ludowej mądrości: Żeby wychować dziecko, trzeba całej wioski.

[joa66]

tak, oczywiście, tylko, że zarówno autorka jak i Ty musicie
dopuszczać mądrośc innych do wychowania swoich dzieci.

Autorka sama napisała, że jej świętą zasada jest niewtrącanie....


;)

[mifada]

scher napisał:

Żeby wychować dziecko, trzeba całej wi
> oski.

tia, pomoc sie przyda, ale opdowiedzialność i tak ponosza rodzice.

[Gość: domza2]

Jeśli dziecku nie dzieje się jawna krzywda, moim zdaniem , nie należy ingerować.
To nie jest sprawa życia lub śmierci. Chyba, że z przyjaciółką jesteś na tyle
blisko, by w czasie pogaduch w naturalny sposób poświęcić tematówi kilka słów.
Ale że to temat bbbbaaaardzo delikatny, to sama wiesz.

[verdana]

Jak wyżej- zdecydowanie nalezy się wtrącić, gdy dziecku dzieje się
krzywda. natomiast tu dziecku nie dzieje się nic złego, tylko Ty
uwazsz swoje metody wychowawcze za lepsze, niż kolezanki.
Być może teraz kolezanka mysli, jak by Ci tu powiedzieć, ze jesteś
zbyt surowa i Twoja radosna, uśmiechnięta coreczka w Twojej
obecności zaczyna zachowywac się zbyt grzecznie i ukladnie, bo
jesteś zbyt surowa i wymagająca:)

[klarci]

ingerować na pewno nie - już samo słowo zakłada 'wchodzenie; w
czyjeś osobiste sprawy.
jeżeli się przyjaźnicie możecie o tym porozmawiać, bez zarzutów i
uznawania, że czyjeś metody sa lepsze, czy gorsze - taka dyskusja
ogólna, może się okaże, że wcale się tak nie różnicie, albo
koleżanka ma powody zachowywania się w określony sposób :)
miałam podobną sytuację z przyjaciółką i właśnie tak zrobiłam -
pogadałyśmy sobie o tym i tyle. uznałam, że racja jest jak zwykle po
środku. dziecko jest kochane, zadbane, więc nie mam prawa jej mówić,
że coś źle robi - nie pytała mnie o zdanie, więc to nie mój
interes ;)
z perspektywy czasu pewne jej metody zrozumiałam i uznałam za
pozytywne :)
któraś z dziewczyn napisała, że dzieci często tak mają, że przy
mamie zachowują się 'gorzej' i faktycznie tak jest. słyszę to ciągle
od opiekunek, dziadków itp. może pani Justyna umiałaby to
wytłumaczyć.

a co do wtrącania się - tak to już jest. z jednej strony każdy, póki
nie robi krzywdy (właśnie, jakie jest słuszne definiens krzywdy :/),
prawo decydować o tym jak chce wychowywa swoje dziecko/dzieci. i
chyba nikt z nas nie lubi pouczania. chociaż mądre rady,
spostrzeżenia, wypowiadane w odpowiedni sposób są ok, a nawet
wskazane. z drugiej, jesteśmy społeczeństwem, a tracimy kontrolę nad
kolejnymi pokoleniami - żyjemy razem, razem ponosimy skutki
poważnych błędów wychowawczych, ale nie daje nam to za bardzo prawa
do wpływania na stosowane metody wychowawcze.
no, ale to jest siła wyższa i przy dzisiejszym podejściu do tego
typu spraw, nie uprawnia nas do wtrącania się.

natomiast ciekawą dyskusję, opartą na akpeptacji jak najbardziej
polecam :) świetna okazja do zrewidowania swoich poglądów ;)

[klarci]

a, no i stary tekst ;) - każde dziecko jest inne - i w sumie
ocenianie postępowania mamy jest niesprawiedliwe - bo nie wiesz jak
jest w domu, kiedy są same. jakie doświadczenia ma mama. że o
prównywaniu dzieci nie wspomnę.
ale to tak na marginesie, mi się nasunęło :)

[morekac]

Moja siostra ma 2 córki. Starsza z nich - już nastolatka - zawsze
była z tych grzecznych, ale przy rodzicach zachowywała się czasem
jak mały dzidziuś. Młodsza przy rodzicach zachowuje się jak diabeł
wcielony, bez nich jest dużo grzeczniejsza ;-).
Czasem łapię się na myśli, że przy mnie chodziłaby jak w zegarku.
Pewnie nie, bo moje też nie chodzą ;-) - ale nie grozi mi to, więc
mogę się pomądrzyć.

[graturka]

No i racja!!! To nie moje dziecko, więc nie będę wtrącać sie w
metody wychowawcze...
Dzięki!
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1277863,2,1.html

[justyna_dabrowska]

Dla mnie wyznacznikiem jest krzywda dziecka. Dopóki mu sie krzywda nie dzieje -
nie wtrącam się. Choc czasem bywa to trudne, bo bycie rodzicem "opuszczającym"
który nie daje uwagi, reaguje tylko na złe zachowania, albo po prostu puszcza
dzieci samopas - to także robienie im krzywdy. Tylko jak tu wtedy zwrócic uwagę?
O co się zahaczyć?

Nie jest to proste

JD

[joa66]

Dlatego ja uważam, że ingerować należy tylko w przypadku krzywdy w
powszechnym i prawnym zanczeniu tego słowa, czyli przemocy,
zaniedbywania podstawowych potrzeb biologicznych, materialnych.

W pozostałych sytuacjach - zawsze będzie kwestia światopoglądu i
chyba nie możemy się stawiać w roli tego, który wie lepiej. Przykład:
Granica między tym co jedni rodzice uważają za wychowywanie pod
kloszem, a inni zaniedbywaniem jest cienka.

Jeżeli problem dotyczy naszych bliskich jedyne co możemy robić to
dawać dobry (naszym zdaniem) przykład. Jeżeli zachowanie cudzego
dziecka narusza nasze granice- wtedy można reagować. W dojrzały
sposób.


Oczywiście ingerować można jeżeli nas o to poproszą sami
zainteresowani i wtedy kiedy obawiamy się, że rodzice nie są
świadomi problemu (np. jeżeli ktoś doświadczony wyłapie piewrsze
symptomy ADHD lub dysleksji lub np. przemocy w przedszkolu czy
szkole u znajomego dziecka , moim zdaniem powinien podzielić się tym
z rodzicami tego dziecka)

[verdana]

Ja jestem jeszcze za ingerowaniem, kiedy nic niby sie takiego nie
dzieje, dziecko obiektywnie nie jest krzywdzone, a jest głęboko
nieszczęśliwe. Albo obawiamy się, ze cos złego sie mu stanie...
Mam od dłuższego czasu dylemat - moja znajoma ba dwie wspaniałe
córki, najpracowitsze dziewczyny, jakie widziałam w życiu. Starsza -
jak twierdza onkolodzy - być może dlatego zachorowała, była
przemęczona. Teraz tak samo zachowuje się mlodsza, a rodzice nie
tylko jej nie postrzymuja, ale dokładają kolejne zajęcia, bo dziecko
musi być wszechstronne.
Czasem dyskretnie pytam, czy to nie za dużo, ale nie ma żadnej
reakcji.

[joa66]

" Starsza -
jak twierdza onkolodzy - być może dlatego zachorowała, była
przemęczona"

Rozumiem, że wiesz to od tych rodziców, czyli oni to już wiedzą od
lekarzy.

Nie wiem co Twój komentarz mógłby zmienić skoro komentarz onkologa
nie pomógł. Może mają kogoś, kto jest dla nich autorytetem i taka
osoba mogłaby coś im wytłumaczyć..ewentualnie ta starsza siostra po
swoich doświadczeniach

Ale smutne to wszystko...

[verdana]

Toteż siedze cicho, ale mam wyrzuty sumienia. Moze, gdybym nie tylko
ja, ale i inni znajomi nie siedzieli cicho...
Starsza siostra nadal pracuje i uczy się pełną parą od świtu do
zmierzchu.

[joa66]

Ja stałam się osobą dojrzałą (dojrzalszą) wtedy kiedy dotarło do
mnie, że niektórzy prowadzą po alkoholu nie dlatego, że nikt im nie
wytłumaczył dlaczego nie powinni tego robić.


Niestety, tego chyba nie da się zmienić.

Moim zdaniem jedyne co można w opisywanej przez Ciebie sytuacji
zrobić to pod byle pretekstem (np. rozwój osobisty, he, he) zachęcić
te dziewczyny na jakieś dobre warsztaty psychologiczne.