3latek nie lubi opowiadać o tym co sie dzialo

[na_forum_na]

mam wielce rezolutnego 3 letniego synka z bardzo szerokim zasobem słownictwa. mówi dużo, bardzo dużo, ale przede wszystkim na temat tego co go interesuje. wiem, ze to naturalne. tematem rozmów są więc marki samochodów, maszyny budowlane i pociągi :D barwnie opisuje swoje wyimaginowane przygody, pojazdy które widzial oczami wyobraźni, konstruktorskie wizje itd...
jest to urocze i ciekawe, ale martwi mnie trochę, ze praktycznie kompletnie nic nie opowiada i nie chce mówić na temat spraw bieżących, tego co się u niego dzieje w przedszkolu czy też np. babci tego co się działo w weekend
nie są to sprawy nieprzyjemne - nie wiem, może mniej interesujące dla niego w porownaniu z tematyką motoryzacyjno-budowlaną...
prosze o porade: naturalne to czy jednak niepokojace i powinnam delikatnie nalegać, zeby opowiedzial co u niego (ale jak skoro odczuwam opór a nie wydaje mi sie słuszne zmuszanie dziecka do takich opowieści). z drugiej strony nie chcialabym przegapić momentu wzajemnych rozmow rowniez o sprawach zwykłych. wydaje mi sie, ze takie opowiadanie na bieżąco o tym 'co słychać' pozwala dziecku odreagować ewentualne stresy dnia codziennego a rodzicowi daje możliwość szybszego reagowania na ewentualne problemy i pewną kontrole nad tym w jakim kierunku idzie dziecko

[verdana]

Mylisz się.
dziecko nie opowaiada tego, co działo się w przedszkolu nie dlatego, ze nie chce, tylko dlatego,że nie umie. Mnie to też dziwilo, ale dowiedziałam się, ze tak jest - dziecko bardzo często rzeczywioście nie pamięta tego, co szię działo, szczególnie gdy w przedszkolu było leżakowanie, albo gdy spało u babci. Bogate slownictwo i umiejętność opowiqdzenia bajeczki to co innego.
Po prostu nic nie rób, ktoregos dnia dziecko zacznie opowiadać.

[joshima]

Tak. Moja córka na przykład, codziennie, zapytana przeze mnie, jak tam było w żłobku, opowiada, że pogryzła Rózię. A to było tydzień temu. Opowiada mi to od tygodnia codziennie, bo to zapamiętała.

[joa66]

dziecko nie opowaiada tego, co działo się w przedszkolu nie dlatego, ze nie chce, tylko dlatego,że nie umie

Ale moim zdaniem nie wynika to tylko z tego, ze dziecko może nie pamietać. Nawet lubiący przedszkole dzieciak doświadcza tam wielu nowych sytuacji/emocjii i nie potrafi ich nazwać (nawet te dzieci, które maja bogate słownictwo).

Ja intuicyjnie zaczełam opowiadać o tym, co..... u mnie się działo w pracy, łącznie z opisem swoich uczuć.

Nie wiem na ile to pomogło, bo w takich sprawach nic nie dzieje się z dnia na dzień, ale jest OK. Oczywiście nie słyszę codziennych sprawozdań z tego co sie działo, mój syn to nie ten typ, ale przy okazji rozmów na rózne tematy wypływaja historie z wczoraj , z zeszłego miesiąca czy roku.

[morekac]

Synek koleżanki jako 3 -latek opowiadał z detalami, jak to się z kolegą w przedszkolu bawił. Potem okazało się jednak, że ten kolega nie istnieje... a miał imię, nazwisko i szczegółowy rysopis...
W wieku nieco bardziej zaawansowanym odpowiednio podpytany wyśpiewał wszystko - babciom również (w tym teściowej ;-) ).

[mondovi]

Mój syn w pierwszym roku przedszkola nie opowiadał, co się działo. Mówił, że nie pamięta i tyle. Wychodząc z przedszkola odcinał się od niego - czytałam, ze to naturalne. Nie przepadał za przedszkolem na początku. Zmieniło się to z czasem. Teraz jest w grupie czterolatków i buzia mu się nie zamyka w kwestii zabaw, spraw i konfliktów przedszkolnych.

[dorrit]

Moje dzieci z wlasnej inicjatywy nic nie powiedza, co sie dzialo w szkole. Trzeba to z nich obcegami wyciagac. Czesto odpowiedza, ze nic sie nie dzialo. Czasem sie rozkreca na konkretne pytania: co robiles na przerwach, z kim sie bawiles, w co? Wychodziliscie na boisko? Byles z czegos pytany? Co powiedziales? ...

[na_forum_na]

no wlasnie, może to taki typ, ale wolalabym, zeby był chętny do opowieści
>

[justyna_dabrowska]

A właściwie - dlaczego? Jeden lubi opowiadać a inny nie, to nie znaczy, że ten który opowiada jest "lepiej rozwinięty". Dzieci naprawdę są różne. A tak małe dziecko nie potrafi zrelacjonować biegu zdarzeń.
Jeśli się Pani martwi, czy wszystko było OK, wystarczy popatrzeć na to w jakiej malec jest kondycji...
czy wesoły, żwawy itp:)

dzieci nie używają słów tak jak my....
pozdr
jd

pani Justyno

[na_forum_na]

nie chodzi mi o kwestie rozwiniecia tylko o otwartość na rodzica. zastanawiam sie czy taka niechec do opowiadania nie przerodzi się w późniejszy brak porozumienia miedzy dzieckiem a rodzicem. gdy rodzic nie wie co sie u dziecka dzieje (w jego wnętrzu, jak odbiera rzeczywistość, bo o neij nie mowi) i moze sądzić jedynie po zachowaniach (nie znajac motywu) to chyba nie jest najłatwiejsza dla obydwojga sytuacja
ale może panikuję ;)


justyna_dabrowska napisała:

> A właściwie - dlaczego? Jeden lubi opowiadać a inny nie, to nie znaczy, że ten
> który opowiada jest "lepiej rozwinięty". Dzieci naprawdę są różne. A tak małe d
> ziecko nie potrafi zrelacjonować biegu zdarzeń.
> Jeśli się Pani martwi, czy wszystko było OK, wystarczy popatrzeć na to w jakiej
> malec jest kondycji...
> czy wesoły, żwawy itp:)
>
> dzieci nie używają słów tak jak my....
> pozdr
> jd

[verdana]

Nie rozumiesz.
Dziecko nie opowiada, bo nie umie, albo uwaza, ze "nie chce mi się powtarzać tego, co robilem". No chyba, ze w imie nawiązania dobrych kontaktów urzadzasz przesłuchanie "Co jadłeś? Wszystko zjadłeś? Nie pobileś się z kimś? A pani bya zadowlona? A nauczyłeś się piosenki?" - jeśli tak robisz, to dziecko rzeczywiście moze nie opowiadać, bo nie chce się tłumaczyć.
Najwiekszą barierą w późniejszym kontakcie jest nastawienie rodziców, ze dziecko powinno im opowiadać o wszystkim, ze obowiązkiem rodzica jest wiedzieć o dziecku wszystko. Rodzice skazani sa na obserwowanie dziecka i wyciąganie wnioskow, a nie na zmuszanie czy nawet skłanianie dziecka, aby mowilo im o wszystkim.

[joshima]

Otóż to. Myślę, że podstawą do tworzenia i rozwijania takiej komunikacji o jaką chodzi autorce wątku jest rozmawianie z dzieckiem o tym co myśli i czuje w danej sytuacji. Kiedy np czytacie bajkę i jest tam coś co wzbudza emocje, czy kiedy dzieje się coś takiego tu i teraz.

[na_forum_na]

no to juz coś. staram sie tak robic ale poki co największe emocje wzbudzaja w nim maszyny :D
joshima napisała:

> Otóż to. Myślę, że podstawą do tworzenia i rozwijania takiej komunikacji o jaką
> chodzi autorce wątku jest rozmawianie z dzieckiem o tym co myśli i czuje w dan
> ej sytuacji. Kiedy np czytacie bajkę i jest tam coś co wzbudza emocje, czy kied
> y dzieje się coś takiego tu i teraz.
>

[na_forum_na]

nie chcę zmuszać, chcę żeby mi opowiadał ale nie z obowiązku tylko z potrzeby serca
i to nie ma byc przesluchanie. natomiast uważam, ze milo, gdy czlowiek wie co - patrzac oczyma dziecka - dzieje sie w przedszkolu. mnie to interesuje
moze jest jeszcze za maly a moze to taki typ będzie
cóż, widze, ze nie ma metody zeby zachecic dziecko do rozmow z rodzicem. bo samo spedzanie czasu nie przeklada sie na jego opowiesci o tym co sie zdarzylo

[joa66]

Najwiekszą barierą w późniejszym kontakcie jest nastawienie rodziców, ze dziecko powinno im opowiadać o wszystkim, ze obowiązkiem rodzica jest wiedzieć o dziecku wszystko

Najpowazniejszym błędem jestmyślenie, ze z dzieckiem można rozmawiac tylko o nim.

[kakuba]

moja młodsza córka zaczęła przedszkole pół roku temu, w wieku 2,5 lat
i barwnie opowiadała, że ma fajną koleżankę Julkę, z którą się bawi i jest fajna
po jakimś czasie spytałam Panią z przedszkola o coś i wspomniałam o Julce, na co ona że... żadnej Julki nie ma :)))) (starsza w tym wieku miała wymyślonych przyjaciół "strażaków")

potem był etap opowiadania o prawdziwych dzieciach (tzn imiona zgadzały sie z tymi z grupy) ale przypisywała im swoje przygody (np. Dominik sie posiusiał, Bartka ktoś uderzył, Amelka przeszkadzała dzieciom w spaniu)

potem było wymyślanie "skąd masz tego siniaka' - 'o szafkę sie uderzyłam' (i tak o wszystkich siniakach), "co było na obiad?" - "zupka, mięsko i ziemniaczki" (a w menu np makaron z sosem)

córka bardzo lubi chodzić do przedszkola... ale nadal niewiele pamięta z tego co było....
zwykle było "fajnie", obiadek "smakował" i tyle

nie pamieta czy była na podwórku, co było na obiad (mogę sie domyślić po sposobie zabrudzeń ubrań), czasami opowie o jakimś wyjątkowym wydarzeniu (np wizycie strazaka albo przedstawieniu) nie koniecznie w tym dniu, czasem po tygodniu ;-) (wiem ze zdjęć na stronie internetowej przedszkola)
i szczerze mówiąc jak pytam moją starszą 5-letnią córkę to też czasami nie pamięta co dzis robiła w przedszkolu... w końcu to tyle wrażeń, ze można zapomnieć ;-)

[Gość: lib]

Mój synek od początku dużo opowiadał. Codziennie miałam (i nadal mam) wyczerpującą relację. Jego ukochany kolega nie mówi nic, a w domu zdarzało mu się płakać do drugiej w nocy i nie powiedzieć o co chodzi. Po takich akcjach jego mama dzwoni do mnie: Weź Się Dziewczyno Dowiedz Co Się Stało Mojemu Dziecku. Ja pytam synka i wszystko staje się jasne. Takie typy po prostu. Wolę moją wersję, ale też ja taka jestem, że nawijam. A mamie rzeczonego kolegi pozostają wieści z trzeciej ręki. Ale póki nic niepokojącego się nie dzieje, trzeba chyba przyjąć do wiadomości, że dziecko nie ma potrzeby opowiadania. Żal autorki jednakowoż rozumiem, bo strasznie te opowieści lubię.