Ale z ciebie beksa

[ambivalent]

Witam,
jestesmy wlasnie w odwiedzinach u moich rodzicow (nie zdarza sie to czesto, mieszkamy daleko od nich) i odwiedzamy tez moich dziadkow. Moja corka, prawie czterolatka, jak kazde, wydaje mi sie, dziecko do nowych sytuacji musi sie przystosowac. Wiec przez pierwsze trzy dni tutaj non stop byla marudna i plakala. Po okresie poczatkowym przeszlo. Ale ja (i ona) przez te dni nasluchalam sie, ze corka jest BEKSA. I doprowadzalo mnie to do szewskiej pasji. Zwracalam uwage dziadkowi corki, zeby tak nie mowil i wytlumaczylam dlaczego, z pradziadkami corki sie nie dalo, wiec tylko mowilam za kazdym razem, ze M. nie jest beksa. Moj tata zarzuca mi teraz, ze jestem przewrazliwiona, a ja juz sama nie wiem. Czy tylko dla mnie tego typu (beksa, ciamajda, mamisynek) epitety sa okropne?

[Gość: Malinka]

Nie jesteś przewrażliwiona. Moim zdaniem też.są okropne. Dzieci uczymy, żeby się nie przezywały więc trzeba dać dobry przykład.

[kremka2014]

Jak na 4- latkę to dlugo się dostosowywala. Myślę jednak, że trwaloby to krócej,gdyby towarzystwo dziadków bylo nieco bardziej akceptujace. Taka " stara szkola" podejścia do dzieci mnie drażni. Dziecko ma sie nie odzywać, nie sprzeciwiać, nie plakac,a co najwazniejsze nie przeszkadzać. Wrzuć na luz😉

[mad_die]

Skąd wiesz, czy długo? Znasz to dziecko? Może właśnie potrzebowała dokładnie tylu dni na przestawienie się na nowe warunki?
Ja uważam podobnie jak autorka wątku, takie "milutkie" nazywanie dziecka beksą, maminsynkiem, płaczkiem, jęczkiem czy co tam jeszcze mnie również denerwuje. I reaguję dokładnie tak jak autorka - rozmawiam z tym, kto akurat miał czelność tak zaszufladkować moje dziecko i prostuję sytuację, głośno i dosadnie, tak, żeby dziecko słyszało, że ma we mnie sojusznika.