dwulatek kłamie, że się go bije

[azulek]

Od jakiegoś czasu mój synek skarżył się na babcie, dziadka, tatusia, że go
biją. Najpierw miałam żal do rodziców i męża, że zachowują się agresywnie
wobec mojego dziecka. Potem zaobserwowałam, że synek po prostu kłamie i
wymyśla. W sytuacji, kiedy ktoś na niego krzyknie, albo czegoś mu nie pozwoli
lub zwróci mu uwagę na złe zachowanie, moje dziecko twierdzi, że ta osoba go
bije. Nie wiem, dlaczego tak robi, ponieważ bardzo rzadko posuwamy się do
prawdziwego klapsa. Wstyd mi jednak, bo czasem potrafi przy obcych ludziach
nagadać, że "mama i tata biją go w dupkę", tak jakbyśmy go maltretowali.
Oczywiście nie muszę dodawać, jak ci ludzie na nas patrzą. Jak oduczyć tego
zachowania synka?

[asia.sthm]

Nie wiem gdzie ty tu klamstwo widzissz.
Lepiej zrewidowac przyddatnosc klapsow i zaniechac ich zupelnie niz
oskarzac niewinne dziecko o klamstwa.
Widocznie wasz synek nie moze wam tych klapsow wybaczyc, dlatego o
nich opowiada.

[Gość: Azulek]

Klaps raz na pół roku w pampersa to nie jest bicie, gdybyśmy rzeczywiście go
bili, to nie prosiłabym o pomoc na forum, bo najprawdopodobniej byłabym na tyle
wyrodną matką, że miałabym gdzieś co za pierdoły opowiada moje dziecko. A tym
bardziej nie narażałabym się na negatywne opinie innych użytkowników forum. Nie
jestem zwolenniczką tzw. bezstresowego wychowania dzieci, co nie znaczy, że leję
gó..arza gdzie i kiedy popadnie. Klaps to klaps, a nie przemoc w rodzinie. Dla
uściślenia dodam, że zauważyłam kiedyś, że teściowa - w sytuacji, kiedy moje
dziecko płakało, bo np. nie dostało czegoś co chciało - zwykła przytulać je i
wyjeżdżać z tekstami: "Ojej, kto zbił mojego wnusia. Mama zbiła? Niedobra mama!"
mimo, że do żadnego bicia ani nawet klapsa nie dochodziło. Prosiłam ją, żeby
sobie takie teksty podarowała, bo dziecko na prawdę pomyśli, że zwykłą odmową
dania cukierka robi mu się krzywdę. Najwyraźniej jednak dopięła swego.

[Gość: prawdziwy klaps]

co to znaczy rzadko posuwamy się do prawdziwego klapsa?
po prostu go bijecie i on to mówi albo sie dzieci bije albo nie i już

[Gość: azulek]

proszę sobie wyobrazić, że go nie bijemy. Za bicie uznaję znęcanie się fizyczne
pod byle pretekstem nad dzieckiem. Nie życzę sobie takich insynuacji. Klaps to
klaps a nie uderzenie po to, by zabolało, inna sprawa to zasadność jego
używania, skoro i tak nie przynosi rezultatów wychowawczych. Moi rodzice także
"częstowali" mnie i dwójkę mojego rodzeństwa klapsami, a nie uważam się i chyba
nikt nie uważa mnie za dziecko bite przez rodzicieli. Jeśli ktoś nie odróżnia
pojedynczego klapsa od przemocy fizycznej, bicia czy maltretowania, to nie moja
wina. Ale proszę mnie nie obrażać sugestiami, że krzywdzimy własne dziecko, bo
niestety nie macie o mojej rodzinie zielonego pojęcia a więc nie macie podstaw
do oceny. Prosiłam o radę eksperta a nie domorosłych psychologów.

[asia.sthm]

Azulku, zamiast zaperzac sie na nas, domoroslych psychologow,
przeczytaj jeszcze raz swoj pierwszy post.
Szukasz potwierdzenia, ze prawdziwy klaps nie jest biciem bo nie
jest maltretowaniem. Twoj synek ma dwa lata, jest wrazliwym
dzieckiem, a ty pytasz jak oduczyc go klamania o biciu. To ze mu
babcia w glowie maci, to naprawde nie jego wina.
Przypomnij sobie wlasne uczucia z dziecinstwa kiedy
bylas "czestowana" klapsem i nie powielaj zlych wzorcow. Klaps jako
metoda wychowawcza nie nadaje sie do niczego dobrego.

Pani ekspert jest na wakacjach, wiec musisz poczekac na jej
odpowiedz.
Dobrego dnia.

[scher]

Gość portalu: azulek napisał(a):

> Moi rodzice także "częstowali" mnie i dwójkę mojego rodzeństwa
> klapsami, a nie uważam się i chyba nikt nie uważa mnie za dziecko
> bite przez rodzicieli.

Niw wdawaj się w te pyskówki. Fundamentaliści cię zakraczą.

[asia.sthm]

dobra rada Wujka Schera :DD

[Gość: co to jest klaps?]

czy klaps to nie uderzenie? klaps to stuknięcie? więc jak mozna
mówić że się kogoś nie stuknęło i że to bicie nie jest, owszem nie
maltretowanie ale bicie na pewno. Daj klapsa komus dorosłemu i
zapytaj czy wg niego nie stuknęłaś go...

[arwen8]

Gość portalu: azulek napisał(a):

> Klaps to klaps a nie uderzenie po to, by zabolało

A jednak boli dziecko tak samo. I wyrządza tak samo wielką krzywdę w
jego psychice. Słowa również. Koniecznie sięgnij po książki Alice
Miller (polecałam je w innym poście w tym wątku), pomogą Ci spójrzeć
na takie metody "wychowawcze" oczami dziecka. To podstawa!

> Moi rodzice także "częstowali" mnie i dwójkę mojego rodzeństwa
> klapsami, a nie uważam się i chyba nikt nie uważa mnie za dziecko
> bite przez rodzicieli.

Wiem o tym. W przeciwnym razie nigdybyś nie "poczęstowała" swojego
synka klapsem. Usprawiedliwiasz metody "wychowawcze" swoich rodziców
bojąc się podważyć ich autorytet, bojąc się przypomnieć swoje
prawdziwe uczucia z okresu dzieciństwa. W tym właśnie tkwi cały Twój
brak zrozumienia dla szkodliwości klapsów - bo całkowicie wyparłaś
swoje uczucia upokorzenia, lęku, bólu, wściekłości,
niesprawiedliwości, krzywdy które kiedyś towarzyszyły doznawanym
przez Ciebie klapsom. Gdybyś mogła przypomnieć sobie jak naprawdę
wtedy się czułaś, gdybyś odważyła się nazwać swoje uczucia po
imieniu, gdybyś przezwyciężyła ból wspomnień, nie odczuwałabyś już
potrzeby obrony takich metod "wychowawczych", nie
usprawiedliwiałabyś zachowania swoich rodziców, ale przede
wszystkim, nigdybyś już nie uderzyła swojego synka.

> Jeśli ktoś nie odróżnia pojedynczego klapsa od przemocy fizycznej,
> bicia czy maltretowania, to nie moja wina.

Żadne dziecko (a tym bardziej dwuletnie!) nie wprowadza w swoim
umyśle takich "odróżnień". Klaps, ostre umniejszające słowo, krzyk,
to wszystko boli TAK SAMO. Twoja "wina" w tym, że boisz się nawet
pomyśleć o tym w ten sposób. A warto!

> Prosiłam o radę eksperta a nie domorosłych psychologów.

Każdy rodzic, który potrafi wczuć się w uczucia swojego dziecka i
obdarzyć te uczucia (również te niewygodne) szacunkiem i akceptacją,
jest najlepszym ekspertem. Każdy rodzic, który daje dziecku
bezwarunkową miłość (co jest czymś zupełnie innym niż "bezstresowe
wychowanie"), uczy się od dziecka a nie "wychowuje", jest ekspertem.
Każdy rodzic, który potrafi dostrzec błędy wychowawcze swoich
własnych rodziców, osądzić je i skutecznie odciąć się od powielania
toksycznych "tradycji" (w tym "tradycji" klapsów), jest ekspertem.

[Gość: Aptaj4]

do arwen8: piękna odpowiedź, podpisuję się pod nią obiema rękami.

[scher]

Gość portalu: Aptaj4 napisał(a):

> do arwen8: piękna odpowiedź

Szkoda tylko, że nie oparta na jakichkolwiek dowodach, że sprzeczna
z doświadczeniem życiowym i zdaniem wielu osób, którym zdarzyło się
parę razy dostać od swoich kochających rodziców zasłużonego klapsa.

Obserwujemy atak fundamentalistów i na to forum.

[asia.sthm]

> > do arwen8: piękna odpowiedź
Bardzo piekna.
**************

Scher, jestes znany ze swojego zamilowania do czestowania klapsami z
milosci. Im mniejsze dziecko tym chetniej poczestujesz. Grzmisz na
kilku forach propagujac swoja wysmienita metode karcenia. Jestes
ponoc pedagogiem, dziwie sie jak mozna byc takim niedouczonym i
jeszce sie tym przechwalac.

Szkoda slow :(

[arwen8]

asia.sthm napisała:

> Jestes ponoc pedagogiem

chyba Czarnej Pedagogiki? Ta wciąż ma się dobrze. Niestety.

[scher]

asia.sthm napisała:

> kilku forach propagujac swoja wysmienita metode karcenia

Ani jej nie propaguję, ani za wyśmienitą nie uważam. Nie lubię tylko
fundamentalistów, przeciwstawiam się ich fobiom.

[scher]

arwen8 napisała:

> Usprawiedliwiasz metody "wychowawcze" swoich rodziców bojąc się
> podważyć ich autorytet, bojąc się przypomnieć swoje
> prawdziwe uczucia z okresu dzieciństwa.
> (...)całkowicie wyparłaś swoje uczucia upokorzenia, lęku, bólu,
> wściekłości, niesprawiedliwości, krzywdy które kiedyś towarzyszyły
> doznawanym przez Ciebie klapsom. Gdybyś mogła przypomnieć sobie
> jak naprawdę wtedy się czułaś, gdybyś odważyła się nazwać swoje
> uczucia po imieniu, gdybyś przezwyciężyła ból wspomnień(...)
> (...)skutecznie odciąć się od powielania toksycznych "tradycji"

Dzisiaj musiałem ukarać młodszego, bo bił starszego i był wobec
niego złośliwy. Dostał dwie minutki "zesłania" (jest to dla niego
bardzo dolegliwa kara). Najpierw chwilę pomyślał i stwierdził, że
już się zastanowił i jego "zachowanie będzie od tej pory takie jak
trzeba", więc odstąpiłem od egzekwowania kary. Okazało się jednak,
że jest okropnie wściekły (czasem tak ma; choć dobrze wie, które
zachowania są destrukcyjne, złośliwe itp., wścieka się na osobę,
która mu je uniemożliwia - tu najczęsciej: na rodzica ;).
Poszedł z własnej woli do drugiego pokoju i zamykając za sobą drzwi,
patrząc na mnie ze złością. Wyjaśniliśmy sobie potem wszystko, ale
po tym incydencie jeszcze raz przeczytałem twojego posta o urazach
dzieci do rodziców.

No i postanowiłem nie karcić dzieci w ogóle! Serce mi krawawi, jak
pomyślę, że mój piękny synek w przyszłości wyprze te wszystkie
uczucia złości na mnie i takie sytuacje. Że będzie usprawiedliwiać
moje metody "wychowawcze", bojąc się podważyć mój autorytet, bojąc
się przypomnieć swoje prawdziwe uczucia z okresu dzieciństwa. Że
całkowicie wyprze swoje uczucia upokorzenia itd. Że kiedy jednak
odważy się nazwać swoje uczucia po imieniu, "ból wspomnień" stanie
się nie do zniesienia i będzie rzutować na całe jego życie,
uniemożliwiając osiągnięcie dobrostanu psychicznego oraz
nawiązywanie normalnych relacji międzyludzkich.

Niniejszym postanowiłem stanowczo odciąć się powielania
toksycznych "tradycji"! Howgh!

[saskiaplus1]

Mój syn, nigdy przez nikogo nie bity, też czasem informuje zaskoczonych
słuchaczy, że "tata bije". To dość typowe u dwulatków, które właśnie odkrywają,
że mówienie prawdy to tylko jedna z możliwości. Radzę ignorować.

[arwen8]

azulek napisała:

> W sytuacji, kiedy ktoś na niego krzyknie, albo czegoś mu nie
> pozwoli lub zwróci mu uwagę na złe zachowanie, moje dziecko
> twierdzi, że ta osoba go bije.

Słowa (szczególnie krzyk) potrafią mocno uderzyć i zranić wrażliwą
dziecięcą psychikę. Być może bolą Twojego synka tak samo mocno jak
klapsy stąd takie właśnie porównanie.

> bardzo rzadko posuwamy się do prawdziwego klapsa.

Żadne zachowanie dziecka nie usprawiedliwia dawania klapsów. Zawsze
można znaleźć inne rozwiązanie. Problem w tym, że klaps jest
najszybszą reakcją i większości rodziców nie chce się zastanowić,
jak można tego uniknąć. Na dodatek większość rodziców w dzieciństwie
też dostawała klapsy i utrwaliła w sobie absurdalne przekonanie, że
to było "dla ich dobra" lub, że "wyszło im na dobre".

To błędne koło powielania metod "wychowawczych" należących do
Czarnej Pedagogiki (klapsy, krzyk, umniejszanie, lanie, wymuszanie
absolutnego posłuszeństwa, zabranianie wyrażania "negatywnych"
uczuć, etc.) można przełamać jedynie przypominając sobie prawdziwe
uczucia ze swojego własnego dzieciństwa. Jeśli przypomnisz sobie
cały swój ból, lęk, złość, żal, smutek, rozczarowanie, samotność,
etc., które odczuwałaś będąc małą dziewczynką, która dostawała
klapsy, jeśli w pełni odczujesz żal i ogromne współczucie dla tej
dziewczynki, wtedy dopiero będziesz w stanie zrozumieć uczucia
swojego synka. Wtedy zobaczysz zarówno klapsy jak i krzyk (i inne
metody "wychowawcze") w zupełnie innym świetle.

> Jak oduczyć tego zachowania synka?

Oduczyć go wypierać i tłumić prawdziwe uczucia tak samo, jak Ciebie
nauczono to robić? Oduczyć szczerości i wrażliwości? Pytanie raczej
powinno brzmieć: jak nauczyć się od synka tego, co chce nam
zakomunikować swoim zachowaniem? A nauczyć się można przypominając
swoje własne dzieciństwo. Pomogą Ci w tym książki Alice Miller
("Dramat udanego dziecka", "Zniewolone dzieciństwo", "Mury
milczenia", etc.) oraz jej artykuły na stronie:

www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/litkmam.html
Polecam również następujący artykuł o twórczym rozwiązywaniu
problemów z zachowaniem dzieci:

kobieta.gazeta.pl/kobieta/1,66917,3333003.html

[arwen8]

arwen8 napisała:

> Oduczyć go wypierać i tłumić

Wkradł się tu potężny błąd. Miało być: "Nauczyć go wypierać..."
albo "oduczyć go wyrażać swoje prawdziwe uczucia".

[Gość: mama]

witam
Faktycznie na dziewczynie suchej nitki nie zostawili.... hihi
ale prawda jest ze dziecko lubi wymyslac..moja corka swego czasu opowiadała ze
dostała takie lanie ze chodzic nie mogła..a w zyciu lanie ani klapsa nie
dostała...to pewnie jakas fantazja...poza tym u nas to raczej my mowilismy o
dziecku naszych sasiadków ktore bylo i pewnie nadal jest bite paskiem..wiec
pewnie stad corka opowiadała takie rewelacje..
ale ciekawsze bylo kiedy moja kolezanka sie rozwodziała, a nalezy podkreslic ze
rozwod przebiegał w przyjazni, zreszta do dzisiaj sa miedzy nimi takie
relacje...a ich corka (bardzo bystra i inteligentna dziewczynka) opowiadala w
przedszkolu ze rodzice ja bija, przywiazuja do kaloryfera, ciagna za wlosy i
jesc nie daja...wkoncu rodzice zostali wezwani do przedszkola i rozmowa z
psychologiem itd...ale dzieci czasami sobie wymyslaja, a wiele sa w stanie
podsłuchac, bo czesto nawet my rodzice nieswiadomie chociazby ogladamy przy nich
programy i filmy o przemocy w rodzinie itp..
a co sie tyczy klapsa..tutaj wiekszosc ludzi sie rozpisuje ze w zyciu dziecka
nie uderzy a klaps to juz maltretowanie dziecka.. nie wierze ze ci wszyscy
swieci w zyciu dziecku nie dali klapsa..bo jak obserwuje mamy w piaskownicy to
90% bije dzieci, i to nie tylko klaps,ale porzadne uderzenie a nawet kilka,
czesto nawet w twarz...krzycza na dzieci, szarpia za rece, ...strasza itp...
zycze powodzenia

[Gość: Azulek]

Arven8, dziękuję za analizę psychologiczną mojej skromnej osoby. Dziękuję też
za propozycję lektur, z radością z nich skorzystam, bo nie jestem osobą
ograniczoną i jeżeli mogę w jakiś sposób zmienić swoje podejście do dziecka, to
czemu miałabym się upierać o swoje? Chciałabym tylko, żeby niektórzy potępiający
mnie ludzie zrozumieli, że ja nie upokarzam, nie wymuszam absolutnego
posłuszeństwa itp. na moim dziecku. Nieczęste klapsy są w pewnym sensie wyrazem
naszej bezsilności wobec ataków histerii czy buntu synka, z którymi nie
potrafimy sobie poradzić. Rzeczywiście, w pewien sposób powielamy schematy
wychowawcze stosowane przez naszych rodziców. Nigdy nie posunęłam się jednak
dalej, a dzięki co poniektórym poczułam się jak przestępca, tylko dlatego wdałam
się w tę "pyskówkę", a raczej polemikę. Jeżeli ktoś ma takie doświadczenie, to
poradźcie, w jaki sposób "poradzić sobie" z histerią dziecka bez krzyków i
klapsów? W jaki sposób przeciwnicy klapsów radzą sobie z wybuchami gniewu swoich
pociech, bo nie wierzę, że wasze dzieci nigdy nie stawiają was w takiej sytuacji.

[arwen8]

Gość portalu: Azulek napisał(a):

> poradźcie, w jaki sposób "poradzić sobie" z histerią dziecka bez
> krzyków i klapsów?

Chodzi o to by pozwolić dziecku wyrażać swój gniew, żal, frustrację,
wściekłość, niezadowolenie w sposób konstruktywny, na codzień.
Pozwolić mu dokonywać wyborów (np. jeśli chodzi o ubranka, jedzenie,
etc. - przedstawiająć dwie rzeczy do wyboru, a nie narzucać
jedyną "słuszną"), mówić "nie". Wtedy nie będzie dochodzić
do "histerii". Dużo informacji na ten temat można znaleźć m.in. w
sieci.

Ale przede wszystkim wczuwać się w uczucia dziecka, uczyć się od
niego jego sposobu patrzenia na świat, bacznie obserwować
i uważnie słuchać, szanować. To jest trudne do osiągnięcia,
szczególnie dlatego, że nam też w dzieciństwie zakazywano okazywania
tzw. "negatywnych" uczuć i do dziś wielu z nas ma problem m.in. z
uczuciem złości, gniewu, żalu, smutku, które staramy się tłumić i
wypierać. Kiedy wreszcie zrozumiemy, że nie ma "negatywnych" uczuć,
że WSZYSTKIE uczucia są nam jednakowo potrzebne, wtedy nie będziemy
się bać przejawów tych uczuć u naszych dzieci.

Dlatego raz jeszcze zachęcam do lektury książek Alice Miller.

[scher]

arwen8 napisała:

> Chodzi o to by pozwolić dziecku wyrażać swój gniew, żal,
> frustrację, wściekłość, niezadowolenie w sposób konstruktywny, na
> co dzień. Pozwolić mu dokonywać wyborów (np. jeśli chodzi o
> ubranka, jedzenie, etc. - przedstawiająć dwie rzeczy do wyboru, a
> nie narzucać jedyną "słuszną"), mówić "nie". Wtedy nie będzie
> dochodzić do "histerii".

Ech, Boże! Kolejna nawiedzona psychologicznie, mieszkająca na wyspie
Utopia i emanująca Jedynie Słusznymi Receptami!
A dzieci to chyba w telewizji oglądała. Wrrr!

[mama303]

scher napisał:

>
> Ech, Boże! Kolejna nawiedzona psychologicznie, mieszkająca na
wyspie
> Utopia i emanująca Jedynie Słusznymi Receptami!
> A dzieci to chyba w telewizji oglądała. Wrrr!

Scher poraziła mnie głebia Twojej wypowiedzi.
Ty też masz jakies recepty, czy one sa tylko częściwo słuszne??

[scher]

mama303 napisała:

> Scher poraziła mnie głebia Twojej wypowiedzi.

Na merytoryczną polemikę nie miałem dzisiaj siły.

[asia889]

He,he, też tak myślę, że "dzieci to tylko w telewizji oglądała".

[arwen8]

Gość portalu: Azulek napisał(a):

> w jaki sposób "poradzić sobie" z histerią dziecka bez krzyków i
> klapsów?

A tu bardzo dobry artykuł-wywiad, który dość szczegółowo odpowiada
na Twoje pytanie:

www.edziecko.pl/rodzice/1,79362,1634110.html?as=1&ias=2&startsz=x

[sylwiawkk]

przede wszystkim wytłumacz na ile jest to możliwe dwulatkowi że
babcia źle postępuje mówiąc mu takie rzeczy że ktoś go bije a już że
ty go bijesz a najlepiej to ogranicz u niej wizyty do minimum bo
bedziesz miała rozkojarzone dziecko już od kołyski
ja wychowywałam naszą córcie 2 i pół roku z teściami to wiem co mówie

[mama303]

Moim zdaniem dzicko wyczuwa że temat bicia robi na Was i innych duże
wrażenie i w ten sposób chce zwrócic na siebie uwagę. Ignorujcie te
opowieści jesli sa nieprawdziwe a jeszcze lepiej zaprzestajcie
klapsów jakichkolwiek - i tych prawdziwych i tym - w Twoim
mniemaniu -mniej prawdziwych i wtedy dziecku nie przyjdzie taki
temat do głowy.

[saskiaplus1]

Przyjdzie, przyjdzie. Jak pisałam wyżej, mojemu niebitemu dziecku przychodzi i
już. Taki etap rozwojowy po prostu. Trzeba spokojnie przeczekać.

[Gość: koletka]

Też twierdzę, ze przyjdzie.
Pamietam, jak mój wtedy dwu i pól latek "naskarżył" do swojej
kochanej niani, że "mama, tata pupe bili. pakałem!" - w życiu nie
dostał klapa od nas! Niania zanim nas wysłuchała, to dała wygawor
taki o biciu dzieci, że mi w pięty poszło hihihih- teraz się smieję
z tego. ale wtedy byłam przerażona fantazją mojego maluszka.

[steffan]

dzieci w tym wieku tak mają, ze fantazjują. jesli mogę ci coś
poradzić, to nie zwracaj uwagi, bo im więcej będzie wokół tego
szumu, tym większa atrakcja dla dziecka:))
co do klapsów i bicia, to rozumiem, ze jest róznica między klapsem a
skatowaniem kogoś, ale jednak klaps to uderzenie i załatwianie spraw
za pośrednictwem przemocy fizycznej. jest to przekroczenie pewnej
granicy. jestem o tym przekonana, ze to zła droga i że bez tego
mozna się obejść. nikt mnie nigdy nie uderzył i ja nie potrafię
podnieśc ręki na dziecko. nie umiem dac klapsa i nigdy nie miałam
chęci tego zrobić. mozna tak przezyć zycie.
powodzenia.

[saskiaplus1]

Z cyklu "dwulatek kłamie": mój syn niedawno w samochodzie w czasie jazdy ni stąd
ni zowąd powiedział z głęboką rezygnacją w głosie: "Mama bije, tata bije,
dziadki biją...". I popatrzył na nas ze smutkiem swoimi wielkimi, czarnymi
oczkami. Dobrze, że nikt obcy tego nie słyszał, bo jakby doniósł gdzie trzeba,
to byśmy jeszcze kuratora dostali, jako patologiczna rodzina.

[Gość: lilka]

Nie popieram klapsów i nie ma takiego zachowania które mogłoby je
usprawiedliwiać..
Faktem jednak jest ,że dzieci potrafią wymyślać niestworzone
historie.Mój syn w wieku trzech lat wyszedł na podwórko i na pytanie
sąsiadki;Mikuś ,co mama porabia?; odparł;Mama śpi pijana i tata też;
Za moment wyszłam wywiesić pranie a sąsiadka śmiała siędo
rozpuku ,dodam ,że okazjonalnie wypijamy lampkę wina a mąż byłw tym
czasie w pracy.przy innej okazji opowiadał babci ,że mama zrobiła
siusiu w łóżko ...Do dziś ma bujną fantazję..