dylematy matki pracujšcej...

[Gość: mamu?ka:o)]

Witam serdecznie

Mam 7-mio miesięcznego Synka,wyczekanego, bo po 5ciu latach w końcu
nam sie udało.Kiedybyłam w cišży, umówiłysmy się z mojš mamš, że po
macierzyńskim wrócę sobie spokojnie do pracy, a ona się Młodym
zajmie. Jak uzgodniły?my tak tez zrobiły?my i....tu się zaczyna mój
problem.Wróciłam do pracy i jestem starsznie "rozdwojona" - z jednej
strony chcę pracowac, bo prace mam fajnš i nawet dobrze płatn.š. Ale
z drugiej strony tyle czasu mi ucieka, tak mało się widze z synem,
tęsknię za nim strasznie, niejednokrotnie jadę do pracy i
beczę.Szkoda mi tego czssu, kiedy nie jestem z nim, męczy mnie
?wiadomosc, że praktycznie rzecz ujmujšc to moja mam mi go
wychowuje. Nie, zebym miała zastrzeżenia, nie robi nic, czego nie
uzgodni ze mnš, zawsze mnie pyta o wszeklie nowo?ci, które chce
wprowadzić. I Młody jest u niej bardzo zadowolony, nie płacze i nie
marudzi. To bardziej we mnie problem siedzi.Mama mi dzwoni i opiuje,
co nowego zrobił, co zjadł, opisuje mi reakcje, a ja aż skręcam
się , bo nie wiedzę tego i nie ma mnie przy nim.
I miotam się w sobie - i?c na wychowawczy czy nie?? Troche byłoby
krucho z kasš za jednš wypłatę. A może pzremóc sie w sobie i
pracować? Wszak Małemu nie jest ?le u babci??Ale - czy to sie na
mnim nie odbije jako? "psychicznie", że nie był ze mnš od małego,
tylko z babciš? A mama cały dzień spedzała z nim tylko w weekendy??
Czy to bedzie dla niego "normalkš', czy lepiejdla niego byłoby gdyby
był ze mnš???
Mam nadzieję, ze dobrze wytłumaczyłam mój problem i dobzre bedę
zrozumiana. Ciężko mi wyj?ć z tego impasu, nie wiem, co lepsze i co
korzystniejsze byłoby dla Syna i dla mnie.Pomóżcie proszę, napiszcie
jakie sš Wasze odczucia, przeżycia, może która? z was jest w
podobnej sytuacji??i Pani Justyno, co pani na to????
Pozdrawiam serdecznie :o))

[Gość: Aleksandraja1]

Kochana Mamo Synka.
Opiszę Ci co i ja było u mnie. Wniosek będzie jednoznaczny.
Kiedy urodziłam pierwszą córeczkę byliśmy młodzi, biedni i bez pomysłu jak to
będzie.
Prze moje dzieciństwo z pełnym zaparciem postanowiłam sobie, że moich dzieci nie
będzie wychowywał nikt z rodziny.
Kiedy mała skończyła 6mcy (strasznie maleńka była) daliśmy ja do żłoba.
Pracowałam do 3ciej tylko ale i tak cale jej dzieciństwo mi uciekło. Teraz po 10
latach zdałam sobie sprawę ze wiele nie pamiętam,a wyrzuty sumienia mam do dzisiaj.
Jeśli chodzi o konsekwencje to u Twojego brzdąca będą inne niż u mojej, bo
jednak to Twoja mama sie nim zajmuje.
U mojej malej w ogóle nie ma blokady przed obcymi, jest niesamowicie kontaktowa
i bardzo łatwo aklimatyzuje sie w nowym otoczeniu.
Ale za to ma silne poczucie walki o wpływy w grupie, przesadnie walczy o
wszystko niszcząc czasami dobre stosunki miedzy koleżankami.
Można by o tych cechach dyskutować, skąd sie wzięły itd ale mi sie wydaje, ze
żłoba, przedszkola itd.
mamy ze sobą dość dobry kontakt, nie licząc tego, że wchodzi w czas pokwitania:)
Przez cale lata sumienie mnie gryzło, że jednak tak łatwo dałam sie zmanipulować
mężowi również młodemu jak ja, teściom i, że strasznie głupio postąpiłam,
myśląc, że pracując będę bardziej użyteczna, niż będąc w domu z mała.
Głupota do kwadratu.
Oczywiście u Ciebie są inne powody chęci powrotu do pracy ale priorytet jest
jeden-SYNEK!
Teraz po10 latach urodziłam drugie dziecko.
Sytuacja jest podobna do Twojej, bo po kilku latach pracy za granicą w byle
jakich pracach za marne pieniądze, dostałam świetna pracę, gdzie popracowałam
tylko rok. I była decyzja co robimy.
Oczywiście jest ciężko z jedną wyplata, brak wsparcia socjalnego, nie ma
rodzinki do pomocy ( czego nawet bym nie chciała), strata super pracy bez
możliwości powrotu( urlop tylko 4 mce bezpłatnego).
Dla mnie to była przesada oddać dzidzie 4-miesięczna do żłoba od 8.30 do 17.30!
Od początku strasznie parłam do tego, żebym mogła zostać w domku z małą, chociaż
doskonale znałam konsekwencje finansowe.
Dzięki Bogu i mi jest łatwiej i dojrzalej patrzeć na tę sytuację i mąż dojrzał i
rozumie.Wygraliśmy. Zostałam w domu, bez bólu zrezygnowałam z pracy. Wierze, że
bez problemu znajdę coś fajnego po roku czy dalej.I wiem, że to najlepsze co mi,
małej i naszej całej rodzinie może się zdarzyć.
Oczywiście każdy jest inny i Twoja sytuacja jest super z mamą, ale to, że teraz
płaczesz nie skończy się jak mały podrośnie. Juz zawsze będziesz myśleć o
straconym czasie. Przynajmniej ja tak mam. A pieniądze? Praca? Przecież nie
pracujesz nad szczepionką ratującą życie świtu. Chyba, że tak!
Daj sobie spokój. Daj Sobie i dzidzi, tak wyczekanej, czas na życie. Piszę z
takim zapałem, bo wiem jak strasznie to jest ważne!
KOchana Mamo!
Już nic nie wróci tego czau kiedy Maleństwo uśmiecha sie po pobudce z porannego
spania, mówi mamamamamamama i myślisz, ze to właśnie do Ciebie! Kiedy wyciąga
rączki tylko do Ciebie.
OJEJ. Ja rozumiem, jak to jest z pieniędzmi, ale jeśli jest choć cień szansy, że
przetrwacie choć rok bez Twojej wypłaty to bądź z synkiem.
Ojej.Powodzenia CI życzę i napisz co myślisz.
[e-mail]
Buziaki.

[Gość: mamu?ka:o)]

Myslę, że masz rację . Chwil, które teraz mi uciekajš, nigdy już nie
odzyskam. Synek mi ro?nie z dnia na dzień i żal mi, że mnie nie ma
przy nim . Ale ciężko mi przepchnšć tš decyzję przez mojego męża -
on nie widzi generalnie problemu, skoro Mały jest u babci i mu tam
dobrze. Ale ojciec to nie matka - nie przywišzuje się tak sercem i
duszš do dziecka, więc nie czuje tego problemu.Dziękuje Ci bardzo za
Twójš wypowed? - potwierdziłas moje obawy co do żalu za kilka lat.
Chyba musze przeprowadzić poważna rozmowę w domu, bo ja jestem
wła?ciwie przekonana. Jedynie, co mnie powstrzymuje to fakt, że
muszę zamienić mieszkanie na większe i może się to wišzac z
kosztami.Ale, zobaczymy jeszcze jak to bedzie. na razie sercem i
duszš jestem za tym, aby i?c na wychowawczy.Oj, nie jest łatwo być
pracujšcš mamš, oj nie....

[Gość: Aleksandraja1]

co do Twojego męża to jest identycznie jak było z moim przy pierwszej córce. Do
niego po prostu w żaden sposób nie docierało ani nie miał nawet w swoich
wyobrażeniach tego, jakie są uczucia, emocje, konsekwencje emocjonalne i u
dziecka i u matki jeśli zaistnieje taka sytuacja.
Trzeba, i Ty musisz, być całkowicie przekonana, 100%, że dacie rade, że to dobra
decyzja, że tak jest optymalnie przecież dla jego syna!!!
To nie jego siostrzeniec, bratanek, sąsiad tylko syn.
Pierworodny, wyczekany.
Wiem co czujesz, przed taką rozmową jest ciężko, bo potem możesz usłyszeć, że to
Ty chcesz się obijać, że teraz tylko on zarabia, że sama chciałaś ścisnąć pasa i
takie tam.
Nie wiem jaki jest Twój mąż.
Może podejdz do niego dyplomatycznie, nic na ostrzu moza, bo sie postawi i muru
nie przebijesz. Moze pogadaj z mama, zeby Ci pomogla w argumentacji, ze moze
troszke zmeczona, juz nie te lata, ze badania musi zrobic(odpukac...)Facetów
trzeba urabiac i potem czuja sie tacy ważni ze na wszystko sie godza a Ty
bedziesz z synkiem. Jeszcze potem bedzioe z tego dumny, ze utrzymuje swoja
ukochana rodzine sam.
Matko, trzymaj sie, musisz być pewna czego tak na prawdę chcesz. nie możesz
chcieć być z synkiem i chcieć pracować, bo maż wykorzysta Twoje wahania i
zacznie tobą manipulować. To jest wszystko takie delikatne.
A mieszkanie? Matko kochana. Za 1,5 roku wymienicie!
Nic nie jest ważniejsze od tego pierwszego roku z mama.
Mogłabym założyć ruch szerzący świadomość jakie ważne sa chwile matki z
dzieckiem, tak bardzo przezywam swoja decyzje z pierwszym dzieckiem.
Namawiam, gorąco namawiam.
Pozdrowienia i koniecznie napisz w przyszłości jaka decyzja.

[justyna_dabrowska]

Cóż...tę decyzję każdy z nas podejmuje sam. Nie umiwm jej podjąc za
Panią. Moge tylko powiedziec że z obydwojgiem swoich dzieci byłam
dośc długo w domu i nie żałuję. Nie wydaje mi się też by ucierpiała
na tym moje "kariera".

Pozdrawiam serdecznie
JD

[gosiakd1]

Może mnie tu Panie zakrzyczą ale moje zdanie jest nieco inne.
Otóż pracuję w firmie, która zatrudnia bardzo dużo młodych ludzi,
młodych matek. Często rozmawiam z tymi właśnie mamami, które prawie
rozdygotane pędzą do domu, bo dziecko z babcią czy nianią a ona w
pracy, co sie z maleństwem dzieje, Ono tyle nowych rzeczy potrafi a
ja tego nie widzę itp...
Przyszła taka refleksja: czy to nie matka bardziej potrzebuje
dziecka niż dziecko matki, będąc przez te kilka godzin pod bardzo
dobrą opieką? Oczywiście, to RODZICE SĄ NAJWAŻNIEJSI I NIKT ICH NIE
ZASTĄPI!!! Ale moze to Młoda Mama ma problem nie mogąc oderwać się
od dziecka? Sama jestem mamą 2-letniego brzdąca. Do pracy wróciłam
od razu po urlopie mac. Zmusiły mnie do tego finanse, ale nie
żałuję, ponieważ spotykając sie z ludźmi, wychodząc z domu robię też
coś dla siebie, nie jestem sfrusrtowana siedzeniem w domu,
gotowaniem, sprzątaniem, opieką nad dzieckiem. Ono jest moim skarbem
największym i potrzebuje mamy spokojnej, zadowolonej z siebie.
Rozwiązaniem dla Ciebie będzie może obniżenie wymiaru czasu pracy w
ramach urlopu wychowawczego do 0,5 czy 3/4 etatu?

[Gość: mamuśka:o)]

nie zakrzyczę...ale każda z nas jest inna - jedna potzrebuje
wiekszego kontaktu z dzieckiem inna mniejszego. Ja widocznie
potrzebuję większego.Lubię swoją pracę, ale dziecko dla mnie jest
milion razy ważniejsze.Długo na niego czekalam.Dlatego miotam się od
ściany do ściany i nie wiem, co będzie lepsze. Choć serce podpowiada
mi, że powinnam zostać z Młodym...Echhh nie jest lekko, oj nie...

[mama303]

Gość portalu: mamuśka:o) napisał(a):
> Choć serce podpowiada
> mi, że powinnam zostać z Młodym...Echhh nie jest lekko, oj nie...

Oj każdej z nas serce podpowiada podobnie ale jest jeszcze rozum.
Ja byłam zmuszona wrócic do pracy ze wzgledu na finanse a rezygnacja
z dobrej pracy /dobre zarobki, opieka medyczna, wypracowana dobra
atmosfera w pracy/ wydawały mi sie lekkomyślnoscia własnie w
sytuacji gdy pojawiło sie dziecko.
Przeżywałam bardzo, miałam podobne rozterki ale... obecnie niczego
nie żałuję. Córcia rozwija sie doskonale, nie ucierpiała na tym
napewno a zyskała coś bardzo cennego - ma doskonały kontakt z
babcią /prawie taki jak ze mną :-)/, która była z nią do czasu
pójścia do przedszkola.
Wtedy rozważałam rezygnacje z pracy, teraz z perspektywy czasu wiem
że zrobiłabym wtedy ogromny błąd.
Kobiety czasem pochopnie rezygnują z pracy a potem są niezadowolone
ze swojego życia.

[veev]

Tak naprawde nikt tego za Ciebie nie rozstrzygnie. Plusy i minusy widzisz sama i
sama musisz sobie odpowiedziec, co jest teraz najwazniejsze. Moze da sie to
zorganizowac tak, zebys pracowala krocej, w elastyczniejszych godzinach, brala
czesc pracy do domu? To przeciez tak naprawde chodzi o niewiele, rok, dwa lata -
to w sumie rzadko jest czas, ktorego sie "zawodowo" nie da nadrobic.

Ja (mowie teraz wylacznie za siebie) nie wyobrazam sobie, ze nie pracuje - nie
tylko z powodow finansowych. To jest mi potrzebne tak samo, jak rodzina, dom i
inne aspekty zycia.

v.

[blueberry77]

Ja jestem w bardzo podobnej sytuacji - mój synek też ma 7 miesięcy i ja też
pracuję, a w tym czasie synkiem zajmuje się moja teściowa. Tylko że ja wróciłam
do pracy jak mały miał pół roku i na razie pracuję 3 dni w tygodniu
(wykorzystuję zaległy urlop). Niestety już od listopada będę pracować 4 dni w
tygodniu, a od nowego roku w pełnym wymiarze, ale to stopniowanie pozwoliło mi
się przystosować do nowej sytuacji i jednocześnie pobyć więcej z dzieckiem.
Oczywiście tęsknię i jestem trochę zazdrosna, że synek więcej czasu spędza z
babcią niż ze mną, ale z drugiej strony uważam, że praca pozwala mi trochę się
oderwać od domowej rutyny, odświeżyć podejście do dziecka, dzięki niej mam
kontakt z ludźmi, za którym tęskniłam będąc w domu i mimo zmęczenia wracam do
mojego synka wieczorem stęskniona i pełna energii, w wolne dni z radością
poświęcam mu całą swoją uwagę. Wydaje mi się, że dzięki pracy mam więcej
cierpliwości dla dziecka, że mniej się denerwuję i bardziej doceniam każdą
spędzoną razem chwilę. Sporo też na tym forum (albo raczej na forum Niemowlę)
było wypowiedzi zmęczonych mam, które żaliły się, że mają dość siedzenia w domu,
że każdy dzień jest taki sam, że brakuje im kontaktu z dorosłymi ludźmi, itd.
Oczywiście każda z tych sytuacji ma swoje za i przeciw, ja pokazałam Ci moje
"za", a wybór należy do Ciebie :).

A czy na dziecku się to odbije? Myślę, że bardziej może się na nim odbić Twoja
frustracja, więc zrób tak, żebyś Ty była szczęśliwa i spełniona. Pomyśl, że
tysiącami dzieci zajmują się obcy ludzie (nianie i opiekunki w żłobkach) i
raczej nie wyrastają z nich skrzywieni psychicznie dorośli ;)

[2razy_mama]

Ja mam dwóch synków, za każdym razem wracałam do pracy po macierzyńskim. Za
pierwszym razem (po 26 tyg.) został z synkiem mój Tato (!), a za drugim razem
(po 18 tyg.) byłam w bardziej komfortowej sytuacji, bo z dziećmi zostali moi
Rodzice we dwójkę. Za pierwszym razem beczałam cały ostatni weekend przed
pójściem do pracy, za drugim - już nie płakałam - już wiedziałam, że robię
dobrze... Bo wg mnie sprawy materialne też są ważne, nie uciekniemy od tego, czy
to nam pasuje czy nie! Czy byłabym szczęśliwsza siedząc w domu i licząc czy
wystarczy mi pieniędzy męża do kolejnej wypłaty?! NIE!!! Pracuję i dzięki temu
stać mnie na lepsze jedzenie, prywatnych lekarzy, zabawki. Czy moje dzieci były
nieszczęśliwe bo nie były ze mną cały dzień? Nie sądzę - moi Rodzice to
troskliwi dziadkowie, mądrzy ludzie.
Moja rada - pracuj, a po południu (i w weekendy)spędzaj czas z dzieckiem
(intensywnie!), baw się , przytulaj, bądź cała tylko dla dziecka! Mam
koleżanki,które niby siedzą z dzieckiem w domu, a tak naprawdę prawie wcale mu
tego czasu nie poświęcają...

[yarpen111]

Doskonale Cie rozumiem.
Ja jestem mama 10 miesiecznego Kuby i jestem na urlopie wychowawczym.
Nie zdecydowalam sie na powrot do pracy, bo za dlugo staralam sie o maluszka,
zbyt dlugo na niego czekalam, by teraz tracic jego niemowlectwo. To przy mnie po
raz pierwszy sie usmiechnal, to ja widzialam jak pierwszy raz siada, jak
klaszcze w raczki po raz pierwszy, jak wstaje, jak robi tant tany! Nie wyobrazam
sobie,zebym mogla tych chwil nie widziec!
Duzo sie teraz mowi o tym, ze liczy sie jakosc spedzanego czasu z dzieckiem, a
nie ilosc.. niestety wedlug mnie i niektorych pwsychologow dzieciecych jest to
slogan dla tych ludzi, ktorzy nie chca "poswiecic" kariery dla dziecka. Ja
uwazam,ze przez 2-3 lata swiat zawodowy mi sie nie zawali. Moze po powrocie do
firmy mnie zatrudnia , moze nie, bede sie martwic tym pozniej. Mi praca nie jest
neizbedna do zycia, zawsze byla tylko dodatkiem do zycia, a nie calym zyciem,
chociaz wiem,ze dla niektorych jest priorytetem. Ja nie musze koniecznie
wychodzic codziennie do pracy,zeby spotakc sie z ludzmi czy zrobic cos dla
siebie. Wystarczy mie jeden dzien czy dwa w tygondiu, wtedy Maluchem zajmuje sie
babcia,czy maz, a ja wychodze na 3-4 godziny.Jesli sytuacja finansowa nei zmusza
cie do pracy, to uwazam,ze fajnejest byc z dzieckiem w domu i na nic innego bym
tego nie zamienila!Takie chwile zdarzaja sie w zyciu TYLKO raz, a prace zawsze
mozna zmienic. Dziecinstow szybko przemija, warto z niego czerpac radosc i
cieszyc sie nim, bo nim sie obejrzymy wyrosna nam poxciechy i pojda w swoja strone:)
Pozdrawiam i zycze podjecia modrej decyzji!

[mama303]

yarpen111 napisała:

> To przy mnie po
> raz pierwszy sie usmiechnal, to ja widzialam jak pierwszy raz
siada, jak
> klaszcze w raczki po raz pierwszy, jak wstaje, jak robi tant tany!
Nie wyobraza
> m
> sobie,zebym mogla tych chwil nie widziec!

No właśnie, to często chodzi bardziej o "dobro" mamy niż dziecka i
nawet to rozumiem :-)

[Gość: Aleksandraja1]

Ludzie święci!!!!
NIeeee! To niby tak można obrócić kota ogonem, jak adwokat na sali sądowej, ale
nikt nie zastąpi mamy! NIkt. Najlepsza babcia!Niania! NIkt!
PO co w ogóle Pani komentuje, to brzmi jak usprawiedliwianie się, że jednak
poszło sie do pracy.
Ja też przeszłam wszelkie możliwe sytuacje ( jak opisane powyżej w poprzednich
postach) i jako dziecko. Mnie wychowywała głównie babcia i ciotka ale całe życie
brakowało mi mamy. Oczywiście była, pracowała, była obok jak wracała z pracy,
ale kontakt był lepszy z babcią. I mimo jako maluch nie umiałam wyrazić ani
świadomie zdefiniować emocji, to pamiętam taki jakiś smutek i "płacz pod
wierzchem", że nie z mamą jestem.
I proszę teraz to skomentować! Niee...ale ja i tak nie przekonam, bo to przecież
będzie, że o nieświadome niczego niemowlaki chodzi...eehhhh.

[mama303]

Gość portalu: Aleksandraja1 napisał(a):

> PO co w ogóle Pani komentuje, to brzmi jak usprawiedliwianie się,
że jednak
> poszło sie do pracy.

Jak to po ja komentuję?
Bo na forum jestem :-)
I wydaje mi się że naprawdę to my matki mamy z tym często większy
problem - to znaczy z rozstaniem z dzieckiem.
Sytuacje w życiu bywaja różne i super oczywiscie jak matka może i
chce zostać w domu z dzieckiem, ale... jeśli nie może/nie chce to
nie trzeba niczego robić na siłę bo w moim przekonaniu dziecku
krzywda sie nie stanie. Matce też :-).
No i oczywiscie pisze to także przez pryzmat swojego dzieciństwa -
moja mama i tata pracowali - nigdy nie odczuwałam przez to jakiejś
krzywdy a moja mama była dla mnie najważniejsza na świecie chociaz
był czas gdy opiekowała sie mną kochana ciocia, do której oczywiscie
zawsze miałam i mam sentyment /z wzajemnoscią :-)/ chociaz niewiele
pamietam z tego czasu.

[Gość: Ewa]

Myślę, że dla dziecka zdecydowanie lepiej jeżeli może być z mamą do
3 roku zycia. Nawet kochana babcia nie zastapi mamy a codzienne
wielogodzinne rozstania zaburzają potrzebę bezpieczeństwa, burzą
świat malca który powinien być bezstroski jak kolorowa bajka.

Ktoś napisał że to dla matki jest ważne a nie dla dziecka.
Nieprawda. Spotkałam się też z opiniami, że matka zostaje w domu z
dzieckiem bo jej się nie chce pracować! Siedziałam z moim dzieckiem
w domu dopóki nie poszło do przedszkola, jestem bardzo zadowolona że
podjęłam taką decyzję ale wielokrotnie było mi ciężko siedząc całe
dnie w domu z maluchem, koleżanki pracowały i nie miały czasu albo
mieszkały daleko i nie chciało mi się jechać autobusem z wózkiwm
przez całe miasto. To był chyba największy problem-brak kontaktu z
ludźmi, często czułam się samotna. Ale uważam że podjęłam słuszną
decyzję. A do osób twierdzących że siedzenie w domu z dzieckiem to
lenistwo, nicnierobienie itd powiem tak: pracuję już w trzecim
miejscu i żadna praca nie jest tak wyczerpująca jak spędzanie z
niemowlakiem 24g na dobę. Według mnie to te mamy które podrzucają
swojego malca innym a same idą do pracy (często czystej łatwej i
przyjemnej) są wygodne. Pozdrawiam.