Gdzie robię błąd?

[Gość: mycha]

Proszę o rady, a nie krytykę.
Moje dziecko 2latka 8m-cy potrafi być grzeczny -tzn. spokojny przez
ok. 15-20min. później zaczyna histeryzować, nie usiedzi spokojnie,
zaczyna płakać itp. co zrobić jak jestem w poczekalni u lekarza, na
poczcie czy w banku. W domu nie mam aż tak wielkich problemów, rady
typu: dziecko zostaw w domu sama pozałatwiaj nie są możliwe do
zrealizowania. Widzę ludzi z dziećmi i zastanawiam się, co oni
takiego zrobili, że ich dzieci są takie grzeczne, a mój nie... Gdzie
robię błąd? Na ulicy popycha przechodzące dzieci, w przedszkolu nie
ma takiego problemu. Co zrobić? Marzę, by pójść do kawiarni na dobrą
kawę czy na pizzę, ale jak brać ze sobą takiego terrorystę???

[arwen8]

Pozwól dziecku wyrażać złość, lęk, niepokój, frustrację, ból, etc. i
naucz je robić to w odpowiedni sposób.

Być może ta rada pomoże Ci: tiny.pl/4hgs

[ruta.dl]

Mam corke w tym samym wieku.
Jak idziemy gdzies razem we dwie to dokladnie jej tlumacze gdzie
idziemy, po co, na jak dlugo. Naprawde takie dziecko potrafi duzo
zrozumiec.
Np jestesmy w sklepie (idac cala rodzina jest latwiej, bo ja skupiam
sie na liscie zakupow a maz na mlodej) same, wiec jej mowie, ze
najpierw idziemy po papier toaletowy, razem wybieramy, Zuza zanosi
do koszyka. Ludzie sie patrza na nas jakbym ja co najmniej batem
okladala ale ja nie mam problemu ze mi dziecko ucieka, nudzi sie,
placze, lezy na podlodze itp. Potem idziemy dalej, caly czas
rozmawiajac. To co nietlukace (np makaron, cukier itp) pozwalam jej
nosic do koszyka samej - mloda ma naprawde ucieche z tego, bo czuje
sie wazna. Mowie jej wowczas "dzielna dziewczynka, widzisz ze sama
bym sobie nie poradzila?". Pokazuje jej ze mrozonki sa zimne, dzem
jest w sloiku a maka w torbie. Zuza jest tak zajeta i zaangazowana
ze nie ma czasu na fochy.
Podobnie w urzedzie. Wie ze idziemy do pani, zalatwic papierki, Pani
musi cos napisac a my zaczekamy itp.... Na wszelki wypadek bierzemy
ze soba jakas zabawke czy ksiazeczke jakby byla kolejka.
Takie male dziecko z jednej strony duzo rozumie, a z drugiej latwo
je zajac czyms banalnym np liczeniem wron na drzewie. Tylko troche
inwencji.

Powodzenia! :)

[arwen8]

Ruta, świetne podejście do sprawy! Widać, że traktujesz córeczkę jak
partnerkę, z szacunkiem. To piękne!

[jola_ep]

> Widzę ludzi z dziećmi i zastanawiam się, co oni
> takiego zrobili, że ich dzieci są takie grzeczne, a mój nie...

Też się zastanwiałam i zastanawiam nadal.
Zawsze miałam coś do zabawiania dzieciaków, zawsze je zajmowałam, a one i tak miały ograniczoną cierpliwość i po jakimś czasie zaczynało się ... Szczególnie, jak były zmęczone. Więc wypoczęty dzieciak, coś do zabawiania i szybko załatwiać swoje sprawy ;)

Teraz są już duże, ciekawskie, gadatliwe, żywe, a jak trzeba to potrafią cierpliwie czekać. Choć z przyzwyczajenia zawsze zabieram choćby książkę ;)

Pozdrawiam
Jola

[mmala6]

zgadzam się z Ruta, dzieci w tym wieku uwielbiają pomagać. Mój syn
czuje się jak bohater narodowy jak nosi papier toaletowy albo coś
innego (lekkiego) z bagażnika do domu;-)
A już jak np może w sklepie coś wybrać to jest w siódmym niebie.
Oczywiście wybór polega na tym:' mateusz którą wodę bierzemy, tą czy
tą?' (wybór pomiędzy maksymalnie 3 rzeczami)i pokazuję mu te, które
pijemy i jest obojętnie którą wybierze. Podobnie np z cukrem,
ciastkami, jogurtami etc.
Ale jednocześnie pamiętam jeszcze świeżo koszmarne pół roku (2.5 do
3) kiedy mój syn nic nie chciał, na nic nie umiał się zdecydować,
wszystko go wkurzało....koszmar. Pocieszę- mija. Nie wierzyłam ale
jak syn skończył trzy lata to się uspokoił i złapał haromnię;-)
podobno nie na długo jak mówi literatura....;-))

[scher]

Gość portalu: mycha napisał(a):

> zrealizowania. Widzę ludzi z dziećmi i zastanawiam się, co oni
> takiego zrobili, że ich dzieci są takie grzeczne, a mój nie...

Dzieci są różne, bywają zmęczone, mają trudne momenty - jedne
rzadziej, inne częściej niestety.

Generalnie sprawdza się uprzedzanie dziecka o celu i organizacji
wyjścia, zachęcanie do pomocy mamie. Ale możesz mieć dziecko o tzw.
cięższym charakterze i nie miej złudzeń, że jest to jakaś cudowna
recepta na każde dziecko w każdych okolicznościach.

Co do pozwalania dziecku na wyrażanie emocji - musisz jako matka
wypracować sobie zdroworozsądkowe, praktyczne podejście. Nieraz
emocje trzeba pozwolić wyrazić, pocieszyć dziecko i utulić, nieraz
trzeba je zdyscyplinować i tyle.

> Na ulicy popycha przechodzące dzieci

Powinien ponosić konsekwencje. Popchnie dziecko, idzie z mamą za
rączkę.

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Po prostu proszę nauczyć dziecko , że takie zachowanie na panią nie
działa.
Jak to zrobić – konsekwencją w nie reagowaniu na krzyki i próby
wymuszania.
Na pewno potrwa to jakiś czas ale jeśli pokarze Pani granice, normy
i to w jaki sposób można się zachowywać i wyrażać swoje emocje
będzie efekt.
Proszę również wziąć pod uwagę „wytrzymałość” dziecka – jeśli wie
Pani, że to ok. 20 min a potem zaczyna za wszelką cenę zwracać uwagę
na siebie to można spróbować troszkę wcześniej zareagować i
podsunąć jakieś ciekawe zajęcie chwaląc go za to co robi.
Pozdrawiam
E U-Z

[ewa.ulrich-zaleska]

www.edziecko.pl/przedszkolak/1,79345,4560731.html