Wracam do pracy:)))!!!

[wyrodna]

Problem polega na tym, że moim 2,5letnim synkiem będzie zajmowac się moja mama
której synek wcale nie zna. Boję się, bo jest strasznie do mnie przywiązany i
nikogo oprócz mnie i taty nie akceptuje. Jak "oduczyc" go od siebie? Nie ma
możliwości żeby babcia pobyła z nim wtedy kiedy ja jestem. Wszyscy musimy
zostac wrzuceni do głębokiej wody... Jak przebrnąc przez pierwsze dni
wzajemnego poznawania się babci i wnuka w miarę bezboleśnie? Proszę o pomoc

[andzia_0]

Jak to synek w ogóle nie zna babci? Nigdy jej nie widział?

[wyrodna]

No widział... widujemy się z babcią dwa razy do roku, bo babcia mieszka 750km
ode mnie, na drugim końcu Polski. A teraz przyjedzie do nas i zajmie się
dzieckiem. Strasznie się denerwuję z tego powodu bo wiem jaki charakter ma mój
syn. On ciągle kręci się wokół mnie, prawie nigdy nie odchodzi ode mnie na krok.
Nawet jak idę do toalety to stoi pod drzwiami i czeka. Nie wiem jak mam go od
siebie troszkę odzwyczaic. Proszę o radę

[rycerzowa]

Jeśli masz choć odrobinę rozsądku i serca, postaraj się o stopniowe wzajemne
poznanie dziecka z babcią. To musi potrwać - ok. tygodnia, dwóch.
Wrzucenie na głęboką wodę będzie dla malca krzywdą. Dla niego to jest odrzucenie.
Miej tego świadomość.

[wyrodna]

Właśnie dogadałam sie z szefem i będę mogła wrócic do pracy trzy dni później.
Troche to krótko, ale myślę że lepsze to niż nic... Jestem dobrej myśli.

[Gość: steffan]

naprawdę nie ma możliwosci, zeby babcia przyjechala wczesniej? tak byloby najlepiej.
moge ci poradzic z mojego doswiadczenia z dwiema nianiami: przyzwyczajanie trwa
okolo pieciu dni. ogromne znaczenie ma twoje nastawiene. jesli bedziesz
histeryzowac i przezywac rozstanie z dzieckiem, to ono bedzie je rowniez bardzo
przeywac. pamietaj tez o tym, ze dziecko zwykle uspokaja sie, gdy tylko mama
znajdzie sie za drzwiami.
dzieci swietnie potrafia sobie poradzic w takiej sytuacji pod warunkiem, ze
dorosli nie robia zamieszania i sami nie stwarzaja problemow. i nie naciskaj,
zeby babcia robila wszystko dokladnie tak, jak ty. musi sobie sama wypracowac
kontakt z dzickiem.

[wyrodna]

Kurczę, wczoraj wyszłam do fryzjera a dziecko zostało z tatą. histeria była...
jak wróciłam to jeszcze wył... boje sie że z babcią i dwa tygodnie nie
wystarczą... a ja nie histeryzuję i nie demonizuje mojego wyjścia. tłumaczę mu
teraz że mama pójdzie do pracy jak tata a ty zostaniesz w domku z babcią. a mama
wróci i kupimy książeczkę. No i sie uśmiecha ale mam wrażenie że nie rozumie
wcale o co chodzi... jak tylko zobaczy że zblizam sie do drzwi to zaraz leci za
mną. no nie wiem sama i coraz bardziej się boję. a z drugiej strony to nie chcę
byc ciągle w domu z nim bo tylko pogorszę sprawę. kiedys trzeba odciąc pępowinę.
chyba....

[2razy_mama]

Jak Ty to zrobiłaś?! W jaki sposób tak dziecko przywiązałaś do siebie? Nigdy nie
wychodzisz z domu bez dziecka? Nie zostawiałaś go z tatą, ciocią, babcią? Dla
mnie to trochę dziwne... Ale może po prostu ja mam inny charakter i dlatego moje
dzieci zostawały z innymi już jak miały kilka tygodni... Najpierw zostawiaj
dziecko z mężem,nich się przyzwyczai, a potem przyjdzie czas na babcię.

[Gość: mama]

coz ja tez wiecznie jestem w domu z dziecmi i tez sa bardzo do mnie przywizane
meza nie ma jest w pracy za granica
nie mam nikogo nie miejscu, i z nikim nie zostaja
wiem to straszne ale co zrobic wynajmowaca nianke zeby isc do sklepu a dzieci
przyzyczajac
pozdrawiam

[wyrodna]

do 2razy_mama
Ciekawa jestem co Ty byś zrobiła gdybyś mieszkała sama bez żadnej rodziny w
obcym miejscu, a mąż pracowałby od świtu do zmierzchu prawie codziennie. moje
dziecko zostawało z ciotką jak miało kilka tygodni i kilka miesięcy i do roku
czasu był "cygańskim dzieckiem" ale odkąd chodzi to ciotka powiedziała że to za
dużo roboty i nie zostaje z nim. a przecież nie zostawię go samego w domu żeby
iśc do sklepu!!!
A co do charakteru, to ja nie jestem matka polka która bez dzieci nie może życ i
z chęcią bym gdzies wyszła bez niego bo mam go po dziurki w nosie czasem ALE
NIC NIE MOGE PóKI CO NA TO PORADZIC!!! Dlatego proszę o pomoc na tym forum. I
proszę o zrozumienie.

[2razy_mama]

wyrodna napisała:
"a mąż pracowałby od świtu do zmierzchu prawie codziennie".

Mój mąż też pracuje, też długo, ale niedziele ma wolne... "Prawie codziennie"
oznacza dla mnie, że jednak mógł zostawać przynajmniej raz czy dwa w tyg. na np.
2-3 godziny. A Ty napisałaś, że Twoje wyjście do fryzjera skończyło się
histerią! I to, wg mnie, Wasza wina - Twoja i męża... Nie dziecka. A teraz
wydaje Ci się ,że przyjedzie babcia i dziecko z nią zostanie, bez problemów?!
Wątpię... To niemożliwe - po prostu... I moje zrozumienie nie ma tu nic do rzeczy.

[wyrodna]

Ok to moja wina
Bo moj mąż jest człowiekiem nieodpowiedzialnym, któremu wszystko trzeba
tłumaczyc na piechotę, dla którego zostac z dzieckiem to kara. Próbuję to
wszystko jakos ogarnąc i wiem ze nie dam rady bo miec dwójke dzieci w domu to
koszmar. Mąż wraca z pracy i ma wszystko gdzies. Synek jest ok dopoki jest na
odległośc. Tłumacze mu ze tak dalej nie moze byc ale to wszystko jak grochem o
sciane. Wszystko jest na mojej głowie...
Ale to temat na inne forum chyba...
I wcale nie wydaje mi się że Bartosz zostanie bez problemów z babcią, po prostu
miałam nadzieję że ktoś jeszcze miał taki problem i wie jak go rozwiązac. Pozdrawiam

[Gość: sei]

Spróbuj częściej telefonować z synkiem do babci i przeglądać z nim rodzinne zdjęcia.
Moja mała w wieku rok i trochę bardzo bała się rzadziej widywanych krewnych. Pomogło porozstawianie po domu zdjęć i zabawy w "a kto to tutaj jest na obrazku"
Niewykluczone że synek histeryzował przy ostatnim rozstaniu, bo czuje że tata nie lubi się nim zajmować. Z babcią po przełamaniu pierwszych lodów może być lepiej

[2razy_mama]

To co napisałaś o mężu jest mi akurat bliskie... niestety :( Ale ja walczyłam -
prosiłam, krzyczałam, zrzędziłam, płakałam... Aż w końcu - udało się! Mąż
najpierw zrozumiał, że MUSI pomagać przy dziecku, bo to też jego obowiązek, a po
narodzinach drugiego synka - wreszcie stał się "prawdziwym" tatą z własnej woli
:) Czego i Tobie i Twojemu mężowi życzę.

P.S. Ja wracałam do pracy zaraz po urlopach macierzyńskich i mojej pracy
używałam jako argumentu w dyskusjach z mężem...

[mama303]

wyrodna napisała:

>a ja nie histeryzuję i nie demonizuje mojego wyjścia. tłumaczę mu
> teraz że mama pójdzie do pracy jak tata a ty zostaniesz w domku z
babcią. a mam
> a
> wróci i kupimy książeczkę.
Pewnie że nic nie rozumie, bo dzieci nie maja poczucia czasu. Nie
baw sie w zbytnie tłumaczenie bo tylko wzbudzisz w dziecku niepokój.
Ciężko napewno bedzie ale zobaczysz że sie uda, dziecko musi
zaakceptowac babcię a jak on taka przylepka to jeszcze pewnie
będziesz zazdrosna o babcię.
Trzymaj się.

[wyrodna]

Dzięki za dobre słowo i mam nadzieję że masz rację:) Pozdrawiam

[Gość: Marta]

Witam! Doskonale Panią rozumiem mam ten sam problem.Synek ciągle
jest ze mną, moje wyjście,nawet do toalety kończy się płaczem.Mąż
pracuje jak wraca ma wszystko gdzieś,co najsmieszniejsze (albo
najtragiczniejsze) dziadków wszystkich mamy na miejscu,tylko nigdy
jakoś nie mieli ani czasu ani chęci dla wnuka.Od urodzenia mały jest
ciągle ze mną bo naprwdę nie mam go z kim zostawiać,a przymuszać
kogoś do własnego dziecka to bez sensu.
Czytałam wypowiedzi w tym temacie i uważam,że te mamy,które miały o
tyle łatwo bo miały pomoc, nie rozumieją sprawy,a ich rady są mało
przydatne.
Jeśli jest ktoś kto już sobie poradził z tym problemem, bardzo
proszę o radę.
Pozdrawiam.

[ka.mi]

Może jakoś powoli przez te trzy dni (dodatkowe od szefa)
przyzwyczajać dziecko do nieobecności mamy. Wiem, że to mało, ale
zawsze coś. W poierwszy dzień wyjść na pół godzinki, w drugi na
godzinę a w trzeci na 2-4 godzinki. Niech dziecko ma poczucie, że
mama wróci. No i trzeba uzbroić się w cierpliwość. Pomimo, że
napewno dziecko będzie płakało jakoś trzeba będzie zacisnąć zęby i
wychodzić. Myślę, że pani mama szybko zjedna sobie wnusia swoim
ciepłem i spokojem. Ja jak wracałam do pracy to mieiąc wcześniej
zostawiała raz, dwa razy w tygodniu synka u niani. Pierwsze
moje "zostawienie" trwało dosłownie pół godzinki. Denerwowałam się
bardziej niż mój synek. Chociaż faktem jest, że to takie "cygańskie
dziecię". A może pani mama mogłaby przynajmniej z tydzień wcześniej
pobyć razem? Trzymam kciuki!!!

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Najlepszym rozwiązaniem było by jednak „oswojenie” synka z babcią.
Rozumiem jednak, że nie jest to możliwe. W takiej sytuacji warto
liczyć, że szybko się polubią i będą się razem dobrze bawić.
Oczywiście na to będzie potrzebny czas i na pewno synek nie raz
okaże swoje niezadowolenie.
Trzymam kciuki
E u-z

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Rozumiem, że moja odpowiedź nie zadowoliła pani – w przyszłości
proszę o tym pisać. Postaram się być bardziej szczegółowa.
Przeczytałam jeszcze raz Pani pytanie i to co mogę zaproponować to
spędzenie wspólnie czasu z synkiem i z babcią. Włączenie Babci we
wspólną zabawę i stopniowe oddalanie się kiedy zaczną się razem
bawić. Może Pani zacząć pokazywać synkowi zdjęcia babci i opowiadać
o niej tak by troszkę ją poznał – chociaż na odległość.
Jeśli jest to możliwe to warto by ktoś inny zajmował się troszkę
synkiem – może tata. Synek musi zobaczyć, że inne dorosłe osoby (nie
tylko mama) są „fajne”.
Dzieciom, które są samodzielne łatwiej jest zaakceptować nieobecność
mamy – warto to wspierać w synku (samodzielne jedzenie, próby
ubierania się, samodzielna zabawa).
Kolejną istotną sprawą jest nastawienie rodziców – jeśli są
przekonani co do swojej decyzji to przekonanie niejako przekazują
dziecku. Jeśli jednak towarzyszy im niepewność i niepokój to
niestety tą niepewność również przekazują dzieciom.
Warto więc podejść do sytuacji spokojnie i dać wszystkim czas na
adaptacje. Należy również zaakceptować uczucia synka – rozumiem, że
jest Ci smutno albo jesteś zły ale mama idzie do pracy i wróci (tu
warto podać dokładny moment powrotu np. po obiadku).
Rozstania nie powinny być zbyt długie – to jest zbyt trudne dla
dzieci a powroty z uśmiechem i radością.
Proszę również się nie zdziwić jeśli synek początkowo będzie chciał
zrekompensować sobie nieobecność pani – większość dzieci oczekuje
100% uwagi mamy po powrocie z pracy.

Myślę, że wszystko się ułoży i synek zaakceptuje obecność babci –
dajcie mu tylko troszkę czasu.
Jeśli mogę jeszcze jakoś pomóc proszę pisać
Pozdrawiam serdecznie
E u-Z

[wyrodna]

Witam
Bardzo dziekuję za szczegółową "instrukcję obsługi". Teorię już opanowałam,
teraz pora na wprowadzenie jej w życie... mam nadzieje że nie będzie tak źle jak
przewiduję...
Pozdrawiam serdecznie

[wyrodna]

Witam
Od tygodnia chodzę do pracy a mój synek zostaje z babcią BEZ PłACZU I
HISTERII!!! Nie wiem jak to się stało ale nie rozpaczał i moją nieobecność
przyjął jako coś oczywistego. Już drugiego dnia kiedy zobaczył mnie po południu,
powiedział tylko "ooo mama" .... i poszedł się dalej bawić.
Piszę to żeby podzielić się z Wami moim szczęściem oraz dla tych mam, które
mają podobne rozterki jak moje.
Nie ma co się martwić na zapas!!!
Pozdrawiam sedrecznie :)))

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Bardzo się czesze.
Życzę wielu sukcesów
E U-Z