Dziecko nie lubi być przytulane

[edorka_1]

Jestem mamą dwuletniej córeczki. Dziecko jest kochane, zdrowe, bardzo dobrze
się rozwija, ma dobry kontakt z rodzicami. Uwielbia bawić się ze mną, siedzieć
na kolanach, jednak nie lubi być przytulana. Zawsze złościła się, kiedy ktoś
próbował ją przytulać. Teraz nieraz sama przychodzi, by kogoś objąć, ale tylko
na krótki moment. Z zazdrością patrzę na koleżanki z przytulonym maluchem.
Czy na takie zachowanie córeczki może mieć wpływ fakt, że rodziła się poprzez
cięcie cesarskie? Czy taka niechęć do przytulania nie będzie mieć wpływu na
jej poczucie bezpieczeństwa, bycia kochaną?

[krztyna]

edorka_1 napisała:

> nie lubi być przytulana.

Mój syn też tego nie lubił - zresztą do dziś sam decyduje kiedy się
przytulamy - jak próbuję mu narzucić moją wolę w tym zakresie to
wierzga :-)

> Czy na takie zachowanie córeczki może mieć wpływ fakt, że rodziła
> się poprzez cięcie cesarskie?

Raczej nie, mój też po cesarce.

> Czy taka niechęć do przytulania nie będzie mieć wpływu na
> jej poczucie bezpieczeństwa, bycia kochaną?

Skoro to jej decyzja to nie sądzę. Gorzej, jeśli to rodzice
odmawialiby przytulania.
------------
Aniołek Platek ma braciszka Skorpka

[aurita]

moja po porodzie SN tez nie przepada za przytulaniem i wierzga a ja mam ochote
ja zacalowac...

a tak powaznie czy inne relacje spoleczne ma w porzadku: tzn bawi sie z Toba,
inymi dziecmi itp?

[Gość: edorka_1]

Bardzo lubi bawić się ze mną. Lubi także towarzystwo innych dzieci, ale jest
wobec nich nieśmiała, wyraźnie boi się "głośnych" dzieci. Jednakże wobec nich
także zachowuje pewien dystans - jak któreś spróbuje ją przytulić czy nawet
popchnąć - ucieka.

[aurita]

to chyba nie masz sie czym martwic (oprocz tego ze nie ma kogo przytulic :D)
Odrzucanie kontaktu fizycznego moze byc objawem autyzmu ale skoro bawi sie z
Toba i innymi to na pewno nic takiego nie ma miejsca.
Moja ma to po mojej mamie ktora nigdy nie lubila kontaku fizycznego (pewnie
dlatego ja tak lubie)..

[reninka72]

u nas jest to samo. nie martwie sie, bo nie ma zadnych innych niepokojacych
oznak. maz tez do przylepnych nie nalezy wiec moze odziedziczyla po tatusiu ;) a
serio, charakter ujawinia sie bardzo wczesnie. kazda mama z kilkorgiem dzieci
powie ci, ze kazde bylo inne juz od urodzenia.
moja Hania urodzila sie naturalnie i byla od urodzenia bardzo duzo noszona w
chuscie. watpie, zeby cesarka miala cokolwiek wspolnego z niechecia do
przytulania.

[mskaiq]

To strach przed miloscia. Pojawia sie u wielu dzieci. Jesli bedziesz
okazywala wiele milosci, mowila Jej ze ja kochasz to ten strach
bedzie malal i wkoncu moze calkowicie zniknac. Napisalas ze zaczyna
przychodzic na chwile i przytula sie, to bardzo wazna zmiana, ten
strach sie zmiejsza.
Pozostawiony strach przed miloscia w starszym wieku moze oznaczac
strach przed zwiazkiem z przeciwna plcia, czasem moze przyniesc
powazniejsze nastepstwa.
Serdeczne pozdrowienia.

[iwpal]

Wiele dzieci urodzonych przez cces.cięcie ma problem ze zmysłem
dotyku pod postacią nadwrażliwości dotykowej (brak pierwszego
ważnego bodźca integrującego, jakim jest przeciskanie sie przez
kanał rodny). Poczytaj o integracji sensorycznej to powinno sie
wiele wyjasnic www.integracjasensoryczna.org.pl
To nie jest tak, że mała Cie nie chce, tylko jej zmysły ją oszukują
dajac nadmiarowe sygnały dotyczace bodźca dotykowego.

[ata99]

Mój "cesarz" uwielbia się przytulać, ma 19 mies. Pozdrawiamy.

[gacusia1]

Moj syn ma juz prawie 3 lata i ciagle nie lubi BYC przytulany.Czasem
przychodzi do mnie i mowi "ukochaj mnie mocno" ale nie daj Boze
pocaluj! .-))))
Od urodzenia nie lubil byc przytulany. Nie uspokajal sie po
przytuleniu. Ten typ tak ma. O,dodam jeszcze,ze rodzilam SN wiec
Twoja teoria raczej nie jest poprawna. Pamietaj-NIC NA SILE!

[iwpal]

gacusia1 napisała:
> Od urodzenia nie lubil byc przytulany. Nie uspokajal sie po
> przytuleniu. Ten typ tak ma. O,dodam jeszcze,ze rodzilam SN wiec
> Twoja teoria raczej nie jest poprawna.<

To nie moja teoria, tylko amerykanska, poza tym nigdzie nie
powiedziałam, że poród s.n. chroni przed zaburzeniami integracji
sensorycznej, bo czasem, rzeczwiście "ten yp tak ma", co świadczy o
jakiejś podatności ukłądu nerwowego na opóźnione dojrzewanie
sensoryczne; czasem dostajemy pewnien bagaz dysfunkcji po przodkach
i niewiele na to poradzimy. Jednakze dzieci po c.c. bardzo czesto
maja nadwralżiwosc dotykową i jakiś % dzieci, które tak nie mają i
te po porodzie s.n które tak mają - nie zmieniają faktów ani na
milimetr.
Autorce postu nie chodzi o to, by usłyszeć że nic sie nie dziej,
skoro sie dzieje i ją to martwi, tylko, żeby znaleźć jakieś
wytłumaczenie - a to, o czym mówię zdarza sie stosunkowo czesto (w
społeczeństwie jest ok 20-30 % ludzi z zaburzeniami
integr.sensorycznej, co wtórnie moze wpływać na funkcjonowanie
emocjonaole, społeczne i poznawcze). Z tego sie nie wyrasta, tylko
przybiera to iną formę, o czym świadcza wypowiedzi "ja też tak
mam", "moja ciocioa i babcia tez..." "a sasiadka to do teraz nie
lubi..."
Pewnie, ze nic na siłe, ale z tym można sobie poradzic poprzez
masaże i stymulację dotykową.

Iwpal .-)

[gacusia1]

Ale ja nie pisalam do Ciebie tylko do autorki.
Skad mozesz wiedziec,ze "cos sie dzieje"? Nie dramatyzuj. Autorka
pisze,ze zazdrosci innym rodzicom,ktorych pociechy "przylepiaja" sie
do nich wiec odczuwam to jako problem osobisty autorki a nie jej
dziecka .-)

[iwpal]

>gacusia1 napisała:

> Ale ja nie pisalam do Ciebie tylko do autorki.
> Skad mozesz wiedziec,ze "cos sie dzieje"? Nie dramatyzuj. <

Ja tez pisałam do autorki, tylko zacytowałam Twoj fragment.
A skąd moge wiedzieć? No cóz... pewnie ze szklanej kuli...
Pracuję od 10 lat z dziecmi (również z niemowlakami) z podobnymi
problemami, więc zwykle zapala mi sie lampka, gdy słyszę podobne
objawy. Jezeli chociaz jeden rodzic skorzysta na wczesnej
interwencji sensorycznej, to juz jest dobrze.

[kra123snal]

Sorry, ale ludzie, któzy nie lubią być dotykani, nie muszą mieć
jakichkolwiek zaburzeń!!!!! Lubię być przytulana przez męża a nie
znoszę jak mnie obcy, czy nawet znajomi dotykają. Dzieci to nie
laleczki do ciągłego przyduszania i mogą nie mieć ochoty na tego
typu czułości. Rozumiem, że każdy introwertyk wg Ciebie ma
zaburzenia integracji sensorycznej? Tak wynika z Twoich wypowiedzi!

[iwpal]

>>>kra123snal napisała:
> Sorry, ale ludzie, któzy nie lubią być dotykani, nie muszą mieć
> jakichkolwiek zaburzeń!!!!! Lubię być przytulana przez męża a nie
> znoszę jak mnie obcy, czy nawet znajomi dotykają. Dzieci to nie
> laleczki do ciągłego przyduszania i mogą nie mieć ochoty na tego
> typu czułości. Rozumiem, że każdy introwertyk wg Ciebie ma
> zaburzenia integracji sensorycznej? Tak wynika z Twoich wypowiedzi!
<<<

Nie każdy, ale wielu ;-) Nazwanie kogoś introwertykiem wynika
wszakze z przyjecia pewnej koncepcji wyjaśniającej - kiedyś tak
właśnie pewien typ wrażliwców oceniano.
W społeczeństwie jestn ok 20-30% ludzi z mniejszyi lub większymi
probleami w zakresie integracji sensorycznej (czyli rozwoju i
współpracy zmysłów), wiec szansa, że spotkamy takiego osobnika na
swojej drodze jest całkiem spora. Warto czasem przyjrzec sie
swoim "preferencjom" i zastanowić czy nie wynikają wasnie z tego czy
innego; dbając o swoje dobre "ego" (nam nic nie jest jesteśmy the
best, a nasze dzieci to nasze idealne kopie) nie odrzucajmy czegoś,
co sie juz od dawna nazywa :-D

[kra123snal]

ale z tego wynika, że tylko ludzie ekstrawertyczni są pozbawieni
zaburzeń. Myślę, że trochę naciągasz teorię. Chociaż nie trochę,
bardzo :) Można mieć różne preferencje, ale Ty chcesz "narzucić" nam
świat obciskiwaczy, dotykaczy jako jedyny słuszny, sugerując "innym"
zaburzenia. Taaaaaaaaa.

[iwpal]

>>>>kra123snal napisała:
Można mieć różne preferencje, ale Ty chcesz "narzucić" nam
> świat obciskiwaczy, dotykaczy jako jedyny słuszny,
sugerując "innym"zaburzenia. Taaaaaaaaa.<<<<

Nieeeeeeee ;-) MIędzy preferencjami a niechęcią utrudniającą czesto
funkcjonowanie jest pewna różnica.

[kra123snal]

Moim zdaniem, to obciskiwacze mają problem ze sobą :) Jest jakaś
jednostka chorobowa definiująca tego typu zachowanie? Może im
dobrze, ale otoczenie ma z tym problem (stanie 10 cm od Twojego
nosa, dotykanie podczas mówienia, itp. :) )

[iwpal]

>>>kra123snal napisała:
> Moim zdaniem, to obciskiwacze mają problem ze sobą :) Jest jakaś
> jednostka chorobowa definiująca tego typu zachowanie? Może im
> dobrze, ale otoczenie ma z tym problem (stanie 10 cm od Twojego
> nosa, dotykanie podczas mówienia, itp. :) )<<<<

Tu nie chodzi o "obściskiwaczy", tylko o to, że nadwrażliwość
dotykowa, jezeli jest w silnej postaci, moze utrudniać
funkcjonowanie społeczne (pojawia sie irracjonalny strach przed
dotykiem, ludźmi, brudem itp, co przypomina fobie + to sa juz potem
definiowane jednostki chorobowe), może być problem z ubieraniem , z
jedzeniem itp.
Wyjdź trochę zza perspektywy czubka swojego nosa, bo to, co dla
Ciebie nie jest problemem, dla innych moze byc powaznym.

[kra123snal]

> Wyjdź trochę zza perspektywy czubka swojego nosa, bo to, co dla
> Ciebie nie jest problemem, dla innych moze byc powaznym.

No właśnie, zrób tak i nie wmawiaj ludziom problemów, bo czy
dziecko, o którym autorka pisze:

"Teraz nieraz sama przychodzi, by kogoś objąć, ale tylko
na krótki moment."

przejawia irracjonalny lęk przed dotykiem? Próbowałam Ci cały czas
wytłumaczyć, że są ludzie, którym wystarczy krótko a są ludzie,
którzy wolą o wiele dłużej a wspomniane dziecko może należy do tych,
którzy wolą mieć własną przestrzeń zachowaną dla siebie nie mając
jednocześnie problemu z krótkim wyściskaniem przez mamusię.

Wmawianie ludziom problemu jest zachowaniem chamskim o tyle, że
wpędza w jakąś paranoje a przecież po pierwsze powinno się
zasugerować inne powody: zbyt mocne uściski, brak bliskości
uprawniającej do uścisków (bycie rodzicem nie wystarcza), mokre
obleśne pocałunki, szczypanie policzków, przyduszanie w trakcie...
No sorry, ale jest wiele prozaicznych przyczyn, które mogą być
powodem takiego a nie innego stanu rzeczy, tak jak "obściskiwacze"
mogą mieć problem z brakiem czułości, której szukają u innych w
sposób jednak chyba niekontrolowany. "obściskiwaczy" się toleruje
takimi jakimi są, czy też nadano im jakąś jednostkę chorobową?
Pytałam na serio, chociaz w żartobliwej formie. Masz problem z
dystansem do siebie i poczuciem humoru?
Uważam, że dziecko jest bardziej samodzielne niż mamusia by chciała
i to nie dziecko a mama ma problem.

[iwpal]

kra123snal napisała:
przejawia irracjonalny lęk przed dotykiem? Próbowałam Ci cały czas
> wytłumaczyć, że są ludzie, którym wystarczy krótko a są ludzie,
> którzy wolą o wiele dłużej a wspomniane dziecko może należy do
tych,
> którzy wolą mieć własną przestrzeń zachowaną dla siebie nie mając
> jednocześnie problemu z krótkim wyściskaniem przez mamusię.
>
> Wmawianie ludziom problemu jest zachowaniem chamskim<<<

Ja tez próbuje coś powiedzieć, na bazie pewnych doświadczeń
zawodowych, że to może być cos, co warto sprawdzić; nie obrażam
Ciebie przy tym, ani jednym słowem. Widze jednak ze w Tobie
uruchomiło to jakieś własne struny.

[kra123snal]

Słabo się starasz widocznie, bo nawet ja zauważyłam, że dzieciak nie
boi się dotyku....

"Wyjdź trochę zza perspektywy czubka swojego nosa" - jakby nie
patrzeć nie jest to merytoryczna odpowiedź. Jakieś własne struny?
Widzisz, jako, że ja nie mam styczności z tego typu zaburzeniami, to
mogę popatrzeć na sprawę z boku. Tobie też życzę poszerzenia
perspektywy...

[iwpal]

Aby sie nie wdawać w zbędne dyskusje indywidualne wyjaśnie dla
zainteresowanych (wiedzę zawsze można poszerzyć, bo są ksiażki i
artykuły na temat integracji sensorycznej): to co, prezentuje
niemowlę, moze być sygnałem czegoś później.
Osoba z nadwrażliwoscią czesto uczy sie opanowywać swoje lęki
wybierając rodzaj i długość kontaktu dotykowego i osoby (rodzice
zwykle sa OK), ale problemy pojawiają sie często w kontakcie z
nowymi fakturami lub w większej grupie osób (u dzieci momentem
krytycznym bywa przedszkole), gdzie nie da sie już wszystkich i
wszystkiego kontrolować - zdarza sie wycofanie, ale też "agresja"
(ja zacznę, zanim inni mnie dotkną).
I to by było na tyle.
Żeby było jasne - nie stawiam diagnozy przez internet, pokazuję
tylko różne możliwości, bo z takimi problemami spotykam sie na
codzień.

[mskaiq]

Nie uspokaja sie po przytuleniu Gacusiu1, bo przytulenie, pocalunek
wywoluje strach, dlatego unika przytulenia i pocalunku.
Z tego powodu czesto stosowana jest metoda holdingu, czyli
przytulenie wbrew woli dziecka i trzymania go w objeciach tak dlugo
az strach opada i dziecko zaczyna oddawc przytulenie.
Milosc przynosi wielka ulge dziecku dlatego kiedy pozna milosc
zaczyna jej poszukiwac i wtedy staje sie bardzo bliskie i serdeczne.
Serdeczne pozdrowienia.

mskaiq

[gacusia1]

dziekuje ale ja nie mam z tym problemu,ze moj syn jest
niedotykalski. Nienawidzi jak ojciec ma zarost,ale uwielbia SAM
przytulac koty(bo sa milusie i miekkie).Czesto bawimy sie w ten
sposob,ze mocno obejmujemy synka i calujemy,laskoczemy.On na
poczatku sie wyrywa,krzyczy ale za sek smieje sie i chce jeszcze. Ja
nie lubie robic z igly-widly dlatego pozostawiam mu wybor-przytulac
sie lub nie .-)

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Ja również w takim wypadku proponuje konsultacje z terapeutą
integracji sensorycznej – są specjaliści zajmujący się takimi
maluszkami.
Pozdrawiam
E U-Z

[polpotworek]

Kazdy ma i chce miec swoja przestrzen prawda?(w kazdym sensie)
Dziecko takze poznaje ze ma do niej prawo dlatego moze nie chciec
byc przytulane czasem a jesli potrzebuje bliskosci to samo sie
przytuli lub w jakis sposob zakomunikuje Ci ze chce byc je utulila
wlasnie w danym momencie. To zupelnie naturalne.
Zauważcie jak czesto obserwujemy takie zachowanie ze dziecko odtraca
rodzica(który niestety najczesciej pozostawia dziecko samo)ale
jednak placze gdy rodzic wychodzi. Wlasnie... odtracenie nie
oznacza ze dziecko chce byc samo... jedynie [poznawac wlasna
przestrzen :)

[polpotworek]

Metoda holdingu tutaj opisane jest wg mnie paradoksalnie okrutnym
narzucaniem dziecku swojej woli. Jesli ono chce miec w danej chwili
sie przytuilac to nie powinno sie go zmuszac do tego. Stare
porzekadlo "kota tez mozna zaglaskac na smierc" ma w sobie wiele
mądrosci. Ale to moje zdanie. Ja uwazam ze nic na sile i
najwiekszy,m wrogiem sa skrajnosci.

[iwpal]

polpotworek napisała:
Ja uwazam ze nic na sile i najwiekszy,m wrogiem sa skrajnosci.<

Największym wrogiem jest brak wiedzy i przekonanie, ze "niektóre
dzieci tak mają" bez brania pod uwagę, że niektóre "mają
zaburzenia", które utrudniają im dalszy prawidowy rozwój; jezeli
dziecko ma zaburzenia sensorycznej, to jego zmysły daja mu
nieprawdziwe, oszukane sygnały - i zwykle to dziecko "nie chce". Na
forum mozemy sobie poklikać i nawet sie pouspokajać, ale od diagnozy
sa żywi specjalisci.

[Gość: Justyna]

Ty to jakbyś się wkurzała, że ktoś sądzi, że nie masz racji.
Ufam, ze specjalista pomoze, ale zawsze bardziej podązam za glosem swojej intuicji.

[iwpal]

>Gość portalu: Justyna napisał(a):
> Ty to jakbyś się wkurzała, że ktoś sądzi, że nie masz racji.<

;-) Coś w tym jest ;-)

> Ufam, ze specjalista pomoze, ale zawsze bardziej podązam za glosem
swojej intuicji.<
Ja tez ufam intuicji, ale dopiero wtedy gdy podeprę sie wiedzą.

Bardzo często mam do czynienia z dziecmi, które maja juz tak
utrwalone zaburzenia, ze trudno jets z nich wyjsc. A z małym
dzieckiem jest zdecydowanie szybciej.

[earl.grey]

co do kwestii CC a "przytulność": to jest jedynie teoria naukowców
amerykańskich (którzy jak wiadomo, odkryli też, że słuchanie muzyki w windzie
zapobiega przeziębieniom). Powinno z niej też konsekwentnie wynikać, że im
dłuższy poród SN, tym bardziej dziecko lubi się przytulać. Albo im mniejsze
rozwarcie :P. Ja na ten przykład, jakbym się tak pościskała na samym wyjściu, to
bym miała szczerze dosyć na dłuższy czas. Też nie lubię przytulania i wszelkiego
dotykania (urodziłam się SN). Z moich dwóch córek (obie z CC) jedna ma tak jak
ja, a druga jest przylepna. Z tą starszą (co się nie lubi przytulać) chodziłam
na zajęcia wspomagające SI, bo tez mnie to niepokoiło. Iwpal, używasz określenia
"zaburzenia" - to może zniechęcać do tego, co proponujesz. Ludzie to słowo
często źle odbierają, jako robienie z dziecka przysłowiowego "wariata". A
tymczasem takie zajęcia to po prostu coś w rodzaju zajęć rozwojowych, nie dla
"zaburzonych", a dla tych, którzy chcą w sobie rozwiniąć coś, co maja słabiej
rozwinięte. Miłe i przyjemne dla obu stron. Nauczyłam się dzięki nim czegoś
naprawdę super - dziecięcych wierszyków-masażyków. A dziecko jak nie lubiło sie
przytulać, tak nie lubi dalej, ale tak czy tak z zajęć się cieszę - bardzo dużo
nam dały - choćby to że wiem, że ona rzeczywiście po prostu tak ma i nie muszą
wszyscy lubić tego samego. Więc polecam autorce wątku - nie traktuj tego jako
konieczność leczenia, a po prostu formę rozwijającego spędzania czasu razem.

Do earl.grey

[iwpal]

Zajęcia SI sa najczęsciej indywidualne, a grupowe - to zwykle wg
Weroniki Sherborne. "walka" z nadwrazliwością dotykową, to
odwrazliwianie, masaze, szczotkowanie itp. - ale jezeli rodzic nie
toleruje pewnego typu stymulacji, to najczęsciej nie bedzie tego
wykonywał z dzieckiem lub nie dokładnie wg instrukcji.
CO do nadwrażliwości sensorycznej, to często ją dziedziczymy po
przodkach, jakkolwiek wykazano wpływ CC na częstsze powstawanie
tychże ;-) (nie napisano nigdzie, ze w 100%, ale jest to bardzo
czeste, co wyraźnie widac, gdyz sie pracuje z dziećmi)
Jezeli dziecko jest nadmiernie "przytulne", moze to oznaczac, ze ma
zwiększone potzreby w zakresie zmysłu dotyku, co też moze być cechą
charakteru, albo "winą" CC.
Piszę "zaburzenia", bo to tak sie nazywa i jakkolwiek bysmy to
nazwali, to nie zmiania istoty problemu.
Ludzie mają rżne preferencje - i owszem, ale jeżeli komuś to
utrudnia zycie to juz to nie są preferencje (wg integracji
sensorycznej i koncepcji neurorozwojowych wiele z utrwalonych
nadwrażliwosci sensorycznych moze rozwinąc sie w życiu dorosłym w
nerwicę, np problemy dotykowe w nerwicę natrectw).


>>>earl.grey napisała:
Powinno z niej też konsekwentnie wynikać, że im
> dłuższy poród SN, tym bardziej dziecko lubi się przytulać. Albo im
mniejsze> rozwarcie :P. <<<

Otóż nie: zbyt szybki poród, cc lub zbyt długi poród nie sa
fizjologiczne (zwłaszcza zbyt długi na ryzyko niedotlenienia). I
tyle. Po prostu zauważono na podstawie wieloletniej praktyki, że
dzieci po CC sa bardziej narażone na zaburzenia (nie mam innego
słowa) w zakresie integracji sensorycznej i nie ma co udawac, ze
tego nie ma.
Na 500 dzieci, które zbadałam pod kątem SI - prawie połowa jest po
CC, część po przedłuzających sie porodach, u częsci nie znajdujemy
wyraźnego czynnika wyzwalającego, a część wyraźnie odziedziczyła po
przodkach.

[earl.grey]

często jest tak, że matki obwiniają siebie, że miały cc (wmawia im się, że nie
wykazały się jako kobiety, że nie mogą nawiązać prawidłowej więzi z dzieckiem
itp), dlatego bardziej oczekują, jak mówisz "zabrzurzeń" u swoich dzieci,
poczucie winy powoduje, że wręcz dopatrują się ich (vide forum Cesarskie Cięcie,
że nie wspomnę o CiP). Takie dzieci częściej trafiają i do doradców laktacyjnych
(oczekuje się również problemów z karmieniem) i do innego typu poradnictwa.
A tu proszę - po CC źle, bo się nie lubi przytulać, albo przeciwnie - żle, jak
się za dużo lubi przytulać. Czyli, jak to w zyciu - tak źle i tak niedobrze i
prawidłowości bym się tu nie doszukiwała :)
Też nie umiem na poczekaniu znależć innego słowa, ale jestem przekonana, że ono
"straszy", może nie kogoś, kto operuje nim na co dzień, ale kiedy ktoś nie
zajmujący się takimi sprawami zawodowo, słyszy je w odniesieniu do własnego
konkretnego dziecka brzmi jak jakieś hm... odium? Nawet mój niby wykształcony
mąż twierdził, że "wmawiam dziecku chorobę psychiczną". Babciom to bałam się
powiedzieć... A chodziłam faktycznie na zajęcia metodą Sherborne i były naprawdę
fajne zwłaszcza przed wysłaniem takiej niedotykalskiej w Wielki Świat (czyli do
przedszkola).
Co do tego, że ludzie są różni, to problem z dzieckiem polega na tym, że nie
wiemy, na ile taka cecha jak niechęć do przytulania (dobre słowo?) będzie mu w
życiu przeszkadzać. Mnie w zasadzie nie utrudnia(ła) życia, bo w naszej kulturze
rzadko jesteśmy narażeni na bliski kontakt z kimś innym, kiedy sobie tego nie
życzymy. W przypadku córeczki autorki wątku właściwość ta (drugie słowo) wydaje
się przeszkadzać głównie samej autorce (mamie). Tym niemniej ja będąc w takiej
samej sytuacji (a byłam) poszłabym do dobrego psychologa dziecięcego (i poszłam)
raz po to żeby rzeczywiście zwiększyć sobie i dziecku szansę na kontakt
fizyczny, a dwa po to, żeby ewentualnie zredukować "niedotykalstwo" (trzecie
słowo), a tym samym prawdopodobieństwo, że że mogłoby ono kiedyś okazać się dla
niej uciążliwe.

[iwpal]

>>earl.grey napisała:
Tym niemniej ja będąc w takiej> samej sytuacji (a byłam) poszłabym
do dobrego psychologa dziecięcego (i poszłam) raz po to żeby
rzeczywiście zwiększyć sobie i dziecku szansę na kontakt
> fizyczny, a dwa po to, żeby ewentualnie redukować "niedotykalstwo"
(trzecie> słowo), a tym samym prawdopodobieństwo, że że mogłoby ono
kiedyś okazać się dla niej uciążliwe.<<<

Otóż to - matka świadoma to dla dziecka skarb!!!
A więdzą zawczasu, ze mogą być pewne zab.../dysfunkcje (nie tylko ze
zmysłu dotyku ale też zmysłu rownowagi), nie musimy udawac, ze po
cc "nie ma zadnego" problem, tylko poświęcić swojemu dziecku
więcej "uwagi sensorycznej", tzn więcej masaży od samego początku
(to robi matka własnymi rękami przy codziennej pielęgnacji, nie
żaden specjalista), mycie dziecka różnego rodzaju myjkami,
mocniejsze wycieranie ręczniczkiem, kładzenie na brzuszku na różnych
fakturach itp.itd. O bujaniu, kołysaniu, podrzucaniu nie wspomnę (wa
wiem, ze niektórzy ze strachu lub z powodu własnych preferencji tego
nie robią). Ale więcej uwagi można dać wtedy, kiedy sie WIE, a nie
wtedy, kiedy odrzuca sie możliwości wystąpienia pewnych rzeczy.

[earl.grey]

czyli wniosek wspólny specjalistki i matki sceptyczki dla autorki wątku: a siooo
do psychologa - psycholog nie gryzie, a zabawy w rozwijanie SI mogą byc bardzo
fajne dla obu stron.

[ewa.ulrich-zaleska]

Oczywiście każdy , również dziecko potrzebuje własnej przestrzeni i
możliwości decydowania o tym czy ma ochotę na kontakt z drugą osobą.
Jednak jeśli sytuacja niepokoi Mamę to warto się temu przyjrzeć. Na
odległość trudno jest ocenić czy mamy do czynienia z problemem czy z
dziewczynką której wystarczają tylko krótkie chwile w ramionach
mamy. Możemy się również zastanawiać co dla mamy znaczy chwila?
Zawsze jeśli coś nas niepokoi – warto to sprawdzić.
Pozdrawiam
E U-Z

[polpotworek]

Oczywiscie ze warto :)

[mskaiq]

Polpotworek napisala
>Metoda holdingu tutaj opisane jest wg mnie paradoksalnie okrutnym
>narzucaniem dziecku swojej woli. Jesli ono chce miec w danej chwili
>sie przytuilac to nie powinno sie go zmuszac do tego. Stare
>porzekadlo "kota tez mozna zaglaskac na smierc" ma w sobie wiele
>mądrosci. Ale to moje zdanie.
Metoda holdingu jest to sposob aby pomoc dziecku pozbyc sie zlosci,
strachu i agresji.
Bez takiej pomocy czesto agresja osiaga taki poziom ze traci sie
calkowicie kontakt z dzieckiem i jakikolwiek wplyw na dziecko.
Nastepuje rowniez calkowite zatrzymanie sie rozwoju dziecka.
Serdeczne popzdrowienia.