Nie radzę sobie poprostu...

[Gość: Ona26]

Jestem mamą dwójki maluchów.
Jedno skończyło 3 latka (córka) drugie jest malutkie (2 m-ce.
Nie wiem co się ze mną dzieje ale nie radzę sobie z moją 3 latka - krzyczę na
nią cały czas, na nic nie pozwalam, o wszystko mam pretensję i za wszystko ją
winię. Nie mam dla niej wogóle czasu bo cały dom na głowie i maluszek. Jest mi
bardzo przykro bo na każde pytanie - mamusiu pobawisz się ze mną - słyszy
tylko - nie, nie, nie albo daj mi spokój teraz nie mam czasu. Widzę jaka jest
smutna :( Została przesunięta na dalszy plan - nie radzę sobie z tym. Czuje
się okropnie. Kocham ją bardzo ale nie potrafię panować na krzykiem. Nie wiem
co się dzieje. Nie chcę aby czuła się odrzucona, nie chcę aby myślała, że
młodsze dziecko jest ważniejsze. Czuje się winna jej smutkowi. Bardzo winna i
jest mi bardzo przykro.
Proszę o rady.

[ziuta2040]

nie wiem jak postepować z doświadczenia. dopiero mnie to czeka za
jakieś 5mies.
1.ale może ogranicz obowiązki domowe, nie musisz robić wszystkiego i
nie tak dokladnie
2.skorzystaj z pomocy, rodzinnej, albo płatnej, jeśli możesz nawet
godzina zapłacona emerytce za wziezcie młodszego na spacer to chyba
nieduży w sumie pieniądz a czas poświecisz starszej
3. angażuj we wszystko co robisz przy małym, niech ma fajną zabawe.
4. pewnie wychodzisz na spacery, małes śpi w wózku a ty ze starszym
możesz sie bawić
5. jakaś koleżanka- spacery także z nią i jej dzieckiem, trzylatk
azajmie sie koleżanką, małe śpi;-)może a wy pogadacie,

to tyle. tak mi sie wydaje. poza tym, męża troche zaangażuj.
no ale może te rady sie nie sprawdzają.zweryfikuję za jakiś czas.
pozdr

Sama wychowujesz swoje dzieci???

[gacusia1]

Ani slowem nie wspominasz o ojcu dzieci. Jesli on jednak istnieje i
mieszka z Wami,to do niego nalezy tez czesc obowiazkow.
Dobrze,ze zdajesz sobie sprawe z tego co robisz. Jesli masz jakies
kolezanki albo rodzine,to propounje,bys zostawila maluszka z nimi a
sama poszla na plac zabaw,na lody,do sklepu,na karuzele z corcia. To
dla niej bardzo wazne! I jeszcze jedno,zamiast odpowiadac NIE na
pytanie czy sie z nia pobawisz,zaproponuj,zeby ona "pobawila" sie z
Toba w mamusie i siostrzyczke. Popros ja o pomoc-podanie
pieluszki,wyrzucenie jej do kosza,podanie butelki i inne drobiazgi.
Corka poczuje,ze jest Ci potrzebna i ze jej nie odtracasz. Daj jej
potrzymac maluszka na kolanach,powozic w wozku,pokarmic butelka.
Popros zeby go popilnowala gdy Ty bedziesz w toalecie. To takie male
rzeczy a bardzo wazne. No i wiesz co jeszcze??? Tobie nalezy sie
odpoczynek. Pamietaj,ze obiad dla meza to najmniej wazny obowiazek,a
nawet nie obowiazek! W domu tez moze byc balagan. Wazne,zebys Ty
miala spokoj duszy ,-) Jak maluszek spi,to usiadz z corka na dywanie
i pobaw sie klockami. Ty sie odprezysz a ona bedzie cala szczesliwa.
Trzymaj sie!

[kag73]

3 latka to czas na przedszkole. Zaden dorosly nie zastapi dziecku
zabawy z innymi dziecmi. Coreczka sie wybawi, pozna cos nowego, Ty
odpoczniesz, zatesknisz i bedzies miala wiecej energii dla niej po
odebraniu z przedszkola.
Poza tym mniej sprzatania, wiecej zorganizowanego czasu z dziecmi
polecam

[kajda28]

jak urodziła się moja córka syn miał 2 lata. w ciągu dnia jak młoda
spała to całe 2-3 godziny przeznaczałam dla syna. Nigdy nie był
zazdrosny o siostrę.

[hovawartka]

Dobrze, że sobie pozwalasz na powiedzenie "nie radzę sobie". Może
inni tak, z usmiechem na ustach, dzieci wybawione, obiad ugotowany,
dom wysprzatany, hobby niezaniedbane itd, itp. Mnie sie wydawało,
że "wszyscy" wokół pewnie sobie radzą i za wszelką cenę tez chciałam
sobie radzić - konczyło się krzykiem na dziecko, ciągłym
podminowaniem, płaczem.

Trudny to czas, tak myslę z perspektywy minionego roku.
Co mi pomagało trochę:
- na pierwszym miejscu stawiałam starszą córkę (trudno, młodsza
czasem musiała popłakać, wolałam jej płacz niz darcie się starszej)
- dzieci były wazniejsze niż dom, porządek, obiad. W totalnym
bałaganie czytałysmy ksiązki, układałysmy klocki, a na obiad
zdarzało się 3 dni pod rząd ryż z jabłkami i cynamonem, mąz jadł na
miescie, albo przynosił obiad na wynos dla nas jak byl wczesniej w
domu)
- kiedy dziewczyny spały w dzień razem to był to czas tylko dla
mnie, bezmyslne przeglądanie netu najczęściej - cieszyłam się, że
nikt nic ode mnie nie chce i ja sama od siebie starałam się nie
wymagać wtedy np prasowania.
- w sytuacjach podbramkowych kiedy nie wytrzymywałam psychicznie,
włączałam bajkę w tv (choć jestem zdecydowanym wrogiem tv dla dzieci)
- generalnie całymi dniami bawiłam się/rozmiawiałam/czasem
sprzątałam ze starszą (młodsza albo spała, albo była u mnie na
rękach, albo ją karmiłam przy zabawie/malowaniu/czytaniu- ale była
jakby na drugim planie)

Jeszcze raz powtórzę - to był ciężki okres dla mnie, nie wiem jak
dla córek. Teraz już jest super, zwłaszcza, że przychodzi pani,
która się z nimi bawi parę godzin dziennie - czemu nie pomyslałam o
takiej pomocy wcześniej??? No ale o pomocy niani człowiek mysli
dopiero jak wraca do pracy...

Trzymam za was kciuki!

[verdana]

Mysle, ze musisz cos zmienic. Wyrzuc z planu dnia wszystko, co nie
jest absolutnie konieczne. Obiady z mrozonek tez sa dobre, balagan w
mieszkaniu jeszcze nikogo nie zabił. Mozna czasem połaczyc karmienie
malucha z czytaniem starszemu dziecku. I co więcej - czasem lepiej
zaniedbać niemowle - najwyżej troche popłacze - niz pokazać
trzylatce, ze przestało Ci na niej zalezeć, a jedynie liczy się
mlodsze dziecko.
przykro to stwierdzic, ale tak jak musisz mieć czas na nakarmienie i
przewiniecie malucha, musisz miec czas, cokolwiek by sie działo, na
starze dziecko. Po prostu potratuj to jako nie mniej ważne. Jesli
taka sytuacja sie przeciagnie, możesz miec kłopoty ze starsza przez
cale lata.
Bo pamietaj - twoja corka nie rozumie Twojej odmowy jako braku
czasu - rozumie ja jako brak milosci.