2 miesiące z dziadkami na wakacjach-jesteś głupia

[nie.wiem.czy.to.ja]

witam serdecznie.
chciałabym zasięgnąć opinii Pani ekspert oraz osób obecnym na tym forum.
aby określić problem muszę naświetlić troszkę sytuację.
otóż za parę dni najprawdopodobniej zacznę pracę na trzy zmiany (mąż też
pracuje w takim systemie)tylko nie bardzo mam co zrobić z dzieckiem.
w maju mogą zająć się nią rodzice ale w czerwcu jadą na długi urlop - ponad 2
miesięczny.
rodzice mówią , że mogliby ją zabrać ze sobą ale według mnie jest to za długi
okres czasu jak na "samodzielne" wakacje dla dziecka i nieciekawe miejsce, do
tego ja dziecka nie zostawiałam nigdy na dłużej niż doba lub parę godzin gdy
musiałam coś niespodziewanego załatwić.
rodzice praktycznie obrazili się na mnie mówiąc , że jestem głupia i chora bo
zachowuję się tak jakby obcy byli.
oni chyba jednak nie wiedzą na co się porywają. czasem jak dziecka pilnują
cały dzień to później wymęczeni są , a tu przecież jest mowa o ponad dwóch
miesiącach.
zresztą odnoszę wrażenie, że nikt nie patrzy na moje odczucia i na to co myślę.
już samo pójście do takiej pracy którą zacznę jest dla mnie trudne - i nie
dlatego , że boje się pracować , to raczej kwestia psychiki i przestawienia
się pod kątem dziecka (tak jak wspomniałam dziecko odkąd się urodziło non stop
było ze mną i tylko ja się nim zajmowałam).
pojawia się więc nowa sytuacja , tzw nowy etap w życiu , a tu ma dojść do tego
jeszcze brak obecności dziecka.......?
dodam tylko , że jakiś czas temu udało mi się wyjść z depresji i silnej
nerwicy, staram się aby to już nie wróciło ale obawiam się tego jak potoczą
się te najbliższe dni.
może podzielicie się swoimi opiniami na ten temat i spróbujecie cokolwiek
doradzić???
pozdrawiam

[gladys_g]

to zależy czy dziecko ma półtora roku czy lat czternaście.

[nie.wiem.czy.to.ja]

gladys_g napisała:

> to zależy czy dziecko ma półtora roku czy lat czternaście.
>
dziecko ma niecałe 5 lat

[marc.el]

a nie mozesz dla rozpędu oddac im na tydzień??
to krótko i będziecie wiedzieli co i jak.
I wtedy sie zastanów.
i nie mów mi , ze teraz masz czas.
Włąśnie dlatego , ze masz czas i w każdej chwili mozesz dziecko zabrać to
powinnas to zrobić

[nie.wiem.czy.to.ja]

marc.el napisał:

> a nie mozesz dla rozpędu oddac im na tydzień??
> to krótko i będziecie wiedzieli co i jak.

na tydzień na ich urlop??? a po tygodniu co wtedy?jadą jakieś 800 km od domu
więc kawałek drogi.

> I wtedy sie zastanów.
> i nie mów mi , ze teraz masz czas.
> Włąśnie dlatego , ze masz czas i w każdej chwili mozesz dziecko zabrać to
> powinnas to zrobić

tej wypowiedzi powyżej nie do końca rozumiem.
czyli powinnam ją wysłać z rodzicami czy nie?

[marc.el]

800 km , to nie jest daleko.
Takie odległosci to jest do zrobienia w jeden dzień.

Tak, oczywiście masz im dac dziecko na jeden dwa tygodnie.
Zobaczysz co z tego wyniknie.
Zawsze może pojechac "niby przypadkiem"
a i przy okazji odpoczniesz sobie ;) - ale to efekt uboczny

[p_wolf]

> rodzice praktycznie obrazili się na mnie mówiąc , że jestem głupia i chora bo
> zachowuję się tak jakby obcy byli.

To jest dobry moment na postawienie granicy i określenie jasnych zasad. Obawa przed oddaniem dziecka na dwa miesiące jest naturalna, dziecko jest twoje, a nie twoich rodziców.
Sama koncepcja by dziadkowie zabrali dziecko na wakacje jest dobra, ale termin powinien być nieco krótszy.


> się pod kątem dziecka (tak jak wspomniałam dziecko odkąd się
> urodziło non stop
> było ze mną i tylko ja się nim zajmowałam).

Dlaczego tylko Ty zajmujesz się dzieckiem? A małżonek?

[nie.wiem.czy.to.ja]

p_wolf napisał:

> > się pod kątem dziecka (tak jak wspomniałam dziecko odkąd się
> > urodziło non stop
> > było ze mną i tylko ja się nim zajmowałam).
>
> Dlaczego tylko Ty zajmujesz się dzieckiem? A małżonek?

mąż nie zajmował i nie zajmuje się dzieckiem - to bardzo długi i przykry dla
mnie temat.


co do długości wakacji córki z rodzicami to mówiłam im, że może pojechaliby na
krótszy okres czasu, też wyszłoby im ponad dwa miesiące bo na miesiąc wakacji my
bylibyśmy z dzieckiem na urlopie a rodzice już wtedy sami. a tak jak oni chcą
to byłyby ponad dwa miesiące z córką i miesiąc we dwoje.

pewnie gdyby córa była starsza to nie miałabym aż takich wątpliwości, chociaż
jakieś z pewnością by sie pojawiły, gdyż jest to urlop jak dla mnie " na końcu
świata" z brakiem jakiejkolwiek cywilizacji.
znam dosyć dobrze te miejsce bo byłam tam wielokrotnie jako nastolatka jeszcze
i szczerze mówiąc za każdym razem nie mogłam się doczekać kiedy wrócę do domu.

[verdana]

Za długo. Zdecydowanie za długo. Ja, jako dziecko, wyjeżdżałam z
babcią na miesiąc i teskniłam nieprawdopodobnie, nawet sporo
starsza. Pewnie, gdyby to byly dwa tygodnie, to bym się dobrze
bawiła. Dla pieciolatka dwa miesiace to wieczność.
W tym wieku - moim zdaniem - dwa, trzy tygodnie z bardzo dobrze
znanymi dziadkami to góra.

[nie.wiem.czy.to.ja]

verdana napisała:

> Za długo. Zdecydowanie za długo. Ja, jako dziecko, wyjeżdżałam z
> babcią na miesiąc i teskniłam nieprawdopodobnie, nawet sporo
> starsza. Pewnie, gdyby to byly dwa tygodnie, to bym się dobrze
> bawiła. Dla pieciolatka dwa miesiace to wieczność.
> W tym wieku - moim zdaniem - dwa, trzy tygodnie z bardzo dobrze
> znanymi dziadkami to góra.

mam takie samo zdanie jak Ty, co innego dwa tygodnie , a co innego ponad dwa
miesiące tym bardziej, że dziecko jest ze mną bardzo zżyte a ja z nim.
zastanawiałam się tylko czy coś ze mną nie tak, że nie chcę puścić dziecka na
tyle czasu z rodzicami.
przykre jest dla mnie to, że oni maja mi to za złe i zaraz twierdza , że
traktuje ich jakby byli obcy, że im nie ufam, że jestem dziwna itd itp.
obrażają się jak mówię, że na czas pracy dam dziecko do zaprzyjaźnionej niani
(to wtedy gdybyśmy byli w pracy na rano i na druga zmianę)a w czasie nocek do
teściów.
wtedy znów jest gadanie, że wolę obcym płacić niż im ją dać.
na prawdę nie wiem już jak podejść do całej tej sytuacji...

[verdana]

Nie jest z Tobą nie tak. I ważne jest tu dziecko, a nie chęć Twoich
rodziców zabrania wnuczki na wakacje. I rzeczywiscie, trudno ufac
komuś, kto do tego stopnia nie ma pojecia o psychice dziecka, ze nie
rozumie, ze dwa miesiące bez rodziców w tym wieku to za długo.
Uwazam, ze powinnas być stanowcza - zwyczajnie powiedzieć, ze dwa
miesiace to za długo dla dziecka i mogą wybierać - dwa tygodnie,
albo nic. Jesli się uugniesz nie tylko najprawdopodobniej zmarnujesz
dziecku wakacje, ale - powiem brutalnie - zdemoralizujesz rodziców.
Skoro dali sobie radę dwa miesiące, to bedą uwazali, ze dziecko
świetnie znają i mogą o nim współdecydować, a mają już takie zapedy.
Uważam też, poza wszystkim innym, ze dziecku nie zaszkodzą dwa
tygodnie innego typu metod wychowawczych, nieco innych wymagań i
zwyczajów. Ale po dwóch miesiącach będzie problem - dziecko będzie
musiało znowu zmienić swoje przyzwyczajenia, znowu dostosować sie do
Was. Przewiduję problemy wychowawcze, a własciwie problemy dziecka z
przystosowaniem się.

[nie.wiem.czy.to.ja]

verdana napisała:


> Uwazam, ze powinnas być stanowcza - zwyczajnie powiedzieć, ze dwa
> miesiace to za długo dla dziecka i mogą wybierać - dwa tygodnie,
> albo nic. Jesli się uugniesz nie tylko najprawdopodobniej zmarnujesz
> dziecku wakacje, ale - powiem brutalnie - zdemoralizujesz rodziców.
> Skoro dali sobie radę dwa miesiące, to bedą uwazali, ze dziecko
> świetnie znają i mogą o nim współdecydować, a mają już takie zapedy.
po dwóch miesiącach będzie problem - dziecko będzie
> musiało znowu zmienić swoje przyzwyczajenia, znowu dostosować sie do
> Was. Przewiduję problemy wychowawcze, a własciwie problemy dziecka z
> przystosowaniem się.

po takim okresie czasu z pewnością tak by było, bo nawet teraz jak raz na jakis
czas córa zostanie u rodziców na dobe to później jest problem aby wróciła do
zwyczajów panujących u nas w domu. wystarczy jeden dzień a ona nie słucha sie i
zaczyna pyskować albo mowi, że ona wyprowadza się do dziadków bo ja jej na cos
tam nie pozwalam a dziadkowie tak.
do tego nie jednokrotnie były juz sytuacje, że ja mówię , że czegoś nie wolno
ruszać a rodzice jej to dawają, ja mówię , że ma nie jeść nic slodkiego a tu
ciastka wcina. ja czasem krzyknę na dziecko a oni na mnie naskakują od razu, że
dlaczego ja na nią krzyczę , przecież ona jest malutka i takie tam.
potem dochodzą inne rzeczy, że za mało z nią na spacer wychodzę czy na rower.a
dodam , że mieszkam w miejscu gdzie nie ma gdzie wyjść z dzieckiem.
ja ją ubieram cieplej to oni ją rozbieraja, ja ja na letniaka to oni ubierają.
do tego slyszę, że jakoś inni to dają dzieci dziadka na wakacje i jadą a tylko
ja jestem taka dziwna i cuduję....

[tiana77]

nie.wiem.czy.to.ja napisała:

> do tego nie jednokrotnie były juz sytuacje, że ja mówię , że
czegoś nie wolno
> ruszać a rodzice jej to dawają, ja mówię , że ma nie jeść nic
slodkiego a tu
> ciastka wcina. ja czasem krzyknę na dziecko a oni na mnie
naskakują od razu, że
> dlaczego ja na nią krzyczę , przecież ona jest malutka i takie tam.
> potem dochodzą inne rzeczy, że za mało z nią na spacer wychodzę
czy na rower.a
> dodam , że mieszkam w miejscu gdzie nie ma gdzie wyjść z dzieckiem.
> ja ją ubieram cieplej to oni ją rozbieraja, ja ja na letniaka to
oni ubierają.
> do tego slyszę, że jakoś inni to dają dzieci dziadka na wakacje i
jadą a tylko
> ja jestem taka dziwna i cuduję....

Może dla Twoich rodziców jesteś dziwna. A czy oni dawali Ciebie jak
byłaś mała twoim dziadkom? Ja nigdy nie zostawałam ze swoja babcia i
sama nie stosuje tych mnetod. Twoi rodzice po prostu nie szanują
twoich zasad - chodzi o jedzenie i egzekwowanie pewnego zachowania u
dziecka(o ile je znają). Ja mam podobny problem ale z teściami. Ile
masz lat?

[nie.wiem.czy.to.ja]

tiana77 napisała:

> nie.wiem.czy.to.ja napisała:
>
> > do tego nie jednokrotnie były juz sytuacje, że ja mówię , że
> czegoś nie wolno
> > ruszać a rodzice jej to dawają, ja mówię , że ma nie jeść nic
> slodkiego a tu
> > ciastka wcina. ja czasem krzyknę na dziecko a oni na mnie
> naskakują od razu, że
> > dlaczego ja na nią krzyczę , przecież ona jest malutka i takie tam.
> > potem dochodzą inne rzeczy, że za mało z nią na spacer wychodzę
> czy na rower.a
> > dodam , że mieszkam w miejscu gdzie nie ma gdzie wyjść z dzieckiem.
> > ja ją ubieram cieplej to oni ją rozbieraja, ja ja na letniaka to
> oni ubierają.
> > do tego slyszę, że jakoś inni to dają dzieci dziadka na wakacje i
> jadą a tylko
> > ja jestem taka dziwna i cuduję....
>
> Może dla Twoich rodziców jesteś dziwna. A czy oni dawali Ciebie jak
> byłaś mała twoim dziadkom? Ja nigdy nie zostawałam ze swoja babcia i
> sama nie stosuje tych mnetod. Twoi rodzice po prostu nie szanują
> twoich zasad - chodzi o jedzenie i egzekwowanie pewnego zachowania u
> dziecka(o ile je znają). Ja mam podobny problem ale z teściami. Ile
> masz lat?

z tego co wiem nie zostawałam u dziadków bo mieszkali daleko od nas. moja mama
twierdzi, że kiedyś mnie zostawila u nich na jakiś czas ale to może na tydzień o
ile w ogóle tak było.
to wszystko jest takie dziwne bo chca zabrać niespelna pięcio letnie dziecko ze
sobą "w świat" na dlugi okres czasu, a pamietam jeszcze , że jak ja miałam chyba
15 lat to nie chcieli mnie do babci za bardzo puścić na wakacje mimo tego, że
byłam u babci w domu.
dlugooooooo musieli ich wszyscy przekonywać żebym mogla być u babci bo nie
chcialam znow jechać w te same miejsce na wakacje a teraz myślą, że ja 5latke
puszcze na tak dlugo skoro mieli problem z tym żeby mnie zostawić u babci -
nastolatke i to jeszcze na miesiąc , a nie na ponad dwa.....

[tiana77]

>ja jestem taka dziwna i cuduję....

Masz prawo cudować, to TWOJE dziecko

[marc.el]

nooooo przy takim nastawieniu dziadków to wolałbym jednak wynając opiekunkę
..... dziadki moga pomagac wychowywać dziecko ... dziadki moga nam zwracac uwage
że cos źle robimy ... ale nie demoralizowac dzieciaka.
Widziałem tak ąscenę:
Raz jeden teściu raz pozwolił na cos co kumpel KATEGORYCZNIE zabronił.( byłem
świadkiem)
Teść dał ... Kumpel zabrał dziecku ... rozpie....ł to na ścianie ( dom teściów
jego - malowanie pokoju) i przez cały dzien mówił dziecku, ze to przez
teścia/dziadka .....
Na początku byłem lekko zszokowany, ale po namyślę myslę, że
tu chodzi kto jest bardziej zdeterminowany, kto jest większym wariatem - nawet
udawanym.
A swoja drogą to skoro Oni uważaja że ty źle wychowujesz mała, to znaczy, ze oni
źle wychowali ciebie?!! a to znaczy że się nie znają na wychowaniu .... ciekawe
wnioski ;-P
A nie jest tak, ze to tobie zalezy na kontaktach z dziadkami??
Oni i tak sobie moga robić co chca bo ich nauczyłas , ze moga to robić ....
stań sie większym wariatem ... na swój sposób

[marianka_marianka]

Nigdy nie oddałabym dziecka dziadkom na tak długi okres czasu.
Można podyskutować o sporo krótszym terminie, w przypadku kiedy dziecko jest z dziadkami mocno zżyte (np. mieszkacie wspólnie).
W Twojej sytuacji nie pozwoliłabym na taką rozłąkę.
Dziwi mnie mocno postawa rodziców. Chyba nie zdają sobie sprawy jaka to odpowiedzialność i jak bardzo dziecko potrafi tęsknić.

[nie.wiem.czy.to.ja]

marianka_marianka napisała:

> Nigdy nie oddałabym dziecka dziadkom na tak długi okres czasu.
> Można podyskutować o sporo krótszym terminie, w przypadku kiedy dziecko jest z
> dziadkami mocno zżyte (np. mieszkacie wspólnie).


o krotszym terminie rodzice nawet nie chcą slyszeć.
od ciotki nawet uslyszalam jakiś czas temu " nie psuj nam wakacji tylko dawaj
dziecko".
z dziadkami corka owszem jest zżyta widujemy się nie rzadko ale nie mieszkamy
razem i nie jest to tak, że ja calymi dniami u rodziców przesiaduje bo mam dużo
swoich obowiązkow i nie zawsze mam kiedy i jak do nich pojechać.


> W Twojej sytuacji nie pozwoliłabym na taką rozłąkę.
> Dziwi mnie mocno postawa rodziców. Chyba nie zdają sobie sprawy jaka to odpowie
> dzialność i jak bardzo dziecko potrafi tęsknić.
>
rodzice mówią, że to jest odpowiedzialnośc ale fakt chyba nie wiedzą jak to
jest, co innego jak pilnowali ją tutaj dobe do tego w swoim domu a co innego
ponad dwa miesiące i to w totalnej dziczy gdzie najbliższa wioska jest oddalona
o jakieś 5 km( wioska - 10 domów), a miasto o jakieś 20 km.

do teko jeszcze tęsknota dziecka za nami i moja za nią. może przez pierwsze dni
podobalo by się jej ale co później......

[tiana77]

A dziecko nie chodzi do przedszkola? Bo teoretycznie jeśli nie dasz
jej do rodziców na tak długo to co zrobisz? Kto je będzie pilnował
jak będziesz w pracy a na męża nie możesz liczyć. Ja także mam małe
dzieci i nie wyobrażam sobie by dać własne dziecko nawet mamie na
dłuzej niż to potrzebne. Życzę pomyślnego rozwiązania.

[nie.wiem.czy.to.ja]

tiana77 napisała:

> A dziecko nie chodzi do przedszkola? Bo teoretycznie jeśli nie dasz
> jej do rodziców na tak długo to co zrobisz? Kto je będzie pilnował
> jak będziesz w pracy a na męża nie możesz liczyć. Ja także mam małe
> dzieci i nie wyobrażam sobie by dać własne dziecko nawet mamie na
> dłuzej niż to potrzebne. Życzę pomyślnego rozwiązania.

dziecko nie chodzi do przedszkola.do tej pory prace udalo mi się łączyć z
zajmowaniem się dziecka tyle tylko, że teraz idę do innej pracy tak jak
wspomnialam na trzy zmiany. mąż tez na trzy zmiany pracuje.
dziecko chcialam zaprowadzac do zaprzyjaźnionej niani ktora od lat zajmuje się
dziećmi. zaprowadzałabym ją gdybyśmy mieli ranne i drugie zmiany a gdyby byly
nocki to do teściów na noc , a zaraz po pracy byśmy ją zabierali

[jsiemi]

po pierwsze: gratuluję:)
pamiętam, jak z uwagą śledziłam dyskusję, jaką zaczęłaś jakiś czas temu, o pracy, mężu i tym podobnych i szczerze gratuluję, że coś się w końcu ruszyło i dajesz radę:)

dziadkowym komentarzom pozwól spłynąć, jak po kaczce, bo dziadki pewnie już nie pamiętają, jak to jest martwić się o swoje małe dziecko, a 2 miesiące, to jest dla pięciolatka kawał czasu. więcej by Cię to nerwów kosztowało, niżby na tym wszyscy skorzystali.
a że masz komu podrzucić małą, to się nawet nie ma nad czym zastanawiać.

[baszi]

a nie możecie sobie z mężem zorganizować jakoś pracy? wziąć przeciwne zmiany i
dogadać się z pracodawcą na zmianę od np. 6.30, 14.30.22.30
jak mąż ma rano i kończy o 14, ty bierzesz auto, jedziesz po męża z dzieckiem,
on podwozi cię do pracy i z dzieckiem wraca do domu, albo na odwrót, albo
wogóle dogadać się na zmiany o godzinę później, nie wiem co to za firma ale
czasem takie zmiany nie robią zamieszania i szefowie się zgadzają

do jsiemi

[nie.wiem.czy.to.ja]

masz rację pisząc , że coś się ruszyło chociaż jeszcze nie pełną parą, nadal
ciągnę te moje dwie pracę a w tej na zmiany jestem już praktycznie przyjęta ale
zostały jeszcze formalności.
co do spraw z poprzedniego wątku który śledziłaś to szczerze mówiąc prawie nic
się nie zmieniło prócz pracy.

jeśli chodzi o dziadków to po kilku rozmowach dotarło do nich w końcu o co mi
chodzi - powiedziałam żeby postawili się w mojej sytuacji i zastanowili się czy
im byłoby łatwo przetrwać taką długą rozłąkę.
jak spojrzeli na to z mojej strony to ich wcześniejsze argumenty wygasły

[twojabogini]

Wszystkie głosy jak dostad sa przeciwko długiemu wyjazdowi dziecka z
dziadkami - ja za to widzę sporo plusów.
Po pierwsze - dziewczynka dziadków zna, nie są to obcy ludzie. Po
drugie spędzi z nimi sporo czasu w maju, więc będą mieli czas
dodatkowo się dotrzec i ostatecznie podjąc decyzję, w razie czego
się wycofac - choc nie sądzę ay miało do tego dojsc,bo i dlaczego.
dziecko nie zostanie więc wyrwane na siłę z domu, w sposób nagły i
niespodziwany z obcymi ludxmi.
Po drugie - rodzice z pewnoscią wiedza na co się porywają, jedno
dziecko już w koncu wychowali.
Po trzecie - udało ci się wyjśc z depresji i nerwicy, gratuluję.
Nowa praca, stres w wyniku zostawiania dziecka z niania, stres jak
cos nie wypali w planie opieki nad dzieckiem (zwykłe zaziebienie
dziecka skutkuje czasem małą katastrofa organizacyjną, wiem,
przerabiałam) - to wszystko może poskutkowac nawrotem długotrwałego
stresu i nerwicą. Dodajmy jeszcze mniej czasu dla dziecka i
poczucie, że się to dziecko zaniedbuje - takie uczucie czesto
towarzyszy mamom wracającym do pracy i skutkuje stanami
depresyjnymi. Moze rozłożenie wszystkiego na etapy - przyzwyczajenie
się do nowej organizacji czasu, nowej pracy, a potem włączenie w to
dziecka pozwoli uniknąc wielu niepotrzebnych nerwów?
Do tego dochodzi jeszcze kwestia dziadków rozpuszczających wnuczkę.
Otóż nic się jej nie stanie, nawet jeśli przez dwa miesiace zje
wiecej słodyczy niż jadłaby w domu i bedzie sie cieszyc nieco
wieksza swobodą. Brak cywilizacji i ruch na swiezym powietrzu tez
raczej jej wyjda na dobre. Z moich obserwacji wynika, ze dziadkowie
zajmujacy sie dzieckiem sa czesto zmeczeni nie tyle sama opieka, co
koniecznoscią dostosowania się do wymagan przewrazliwionych
rodziców. wbrew pozorom dla prawie czteroletniego dziecka wyprawa z
kochajacymi dziadkami nie powinna byc trauma, a radosna przygodą.
I na koniec co najwazniejsze - 800 km to nie koniec swiata. Decyzja
o wuyjezdzie dziwczynki nie jest nieodwołalna. W kazdej chwili mozna
ja przywiezc z powrotem - w razie gdyby bardzo teskniła dziadkowie
na pewno dadza znac, ze czas zabrac mała do domu.
Widze jeszcze jeden aspekt pozytywny - tak miedzy wierszami da się
wyczytac, ze ojciec nie jest zaangazowany w kontakt z dziekiem, ani
w opiekę. Czesto jest to efektem nieswiadomego zawłaszczania dziecka
przez mamę. taka postawa "moja, moja" jest w stosunku do dziadków
ewidentna. Czas nieobecnosci dziecka, to moze byc czas oswojenia się
z tym, ze dziecko dorasta, że moze miec kontakt z innymi sobami,
podlegac innym regułom i zasadom niż te, które ty ustanawiasz. Do
tego czas nieobecnosci dziecka to moze byc czas wykorzystany na
poprawe relacji w małżenstwie. Na tym dzieci zyskuja najbardziej.
Nawet najbardziej zaangazowana i kochajaca mama, to nie to samo co
dwoje kochajacych się rodziców wspólnie sprawujących opieke nad
dzieckiem. Nawt wtedy jeśli to dziecko jest czasem jakby z boku
relacji rodziców - chocby i wysyłane na wakacje z dziadkami.
Pozdrawiam,

twojabogini

[marianka_marianka]

Masz dzieci?

[twojabogini]

Mam. Całkiem niezle odchowanego syna, drugie w drodze. Do tego mam
okazję obserwowac całą rzesze lepszych i gorszych mamuś i rozwodzic
ludzi.
Jedną z dosc czestych przyczyn rozwodu są mamy, które więź typu
niemowlę-mama przeciagają na całe lata. Ojciec takiego dziecka,
dziadkowie - nikt nie ma dostępu. Do tego te mamy czesto cierpią na
nerwicę, depresję i przewlekły stres, sa przekonane, ze one jedne są
w stanie zapenic dziecku bezpieczeństwo, ze ich zasady sa jedynie
słuszne. Narzekają na mężów niezajmujacych się dzieckiem i dziadków
rozpuszczających i psujących im dzieci.
Z postów autorki przebija przekonanie, ze dziecko jest jej. Do tego
wiele kobiet które odpisały na post własnie tak argumentuje - twoje,
twoje, to dziecko jest twoje. Dzieci nie są niczyją własnoscią.
Naszym zadaniem jest zapewnic im własciwe warunki, opiekę. Kiedy nie
możemy - znalezc własciwe osoby, które zrobią to za nas.

do twojabogini

[nie.wiem.czy.to.ja]

twojabogini napisała:

>miedzy wierszami da się
> wyczytac, ze ojciec nie jest zaangazowany w kontakt z dziekiem, ani
> w opiekę. Czesto jest to efektem nieswiadomego zawłaszczania dziecka
> przez mamę. taka postawa "moja, moja" jest w stosunku do dziadków
> ewidentna.

>Z postów autorki przebija przekonanie, ze dziecko jest jej.

nigdy nie miałam takiego zdania, że dziecko jest tylko moje.
to fakt tego , że mąż nigdy się dzieckiem nie zajmował i nie zajmuje tworzy taka
a nie inną sytuację i nie dlatego, że ja zabraniam lub zabraniałam mu zbliżać
się do dziecka - on po prostu nie chcial i nie chce...

[mama-008]

wg mnie masz świetną sytuację
a dziecko nie ma 2 lat ale 5 - i zawsze mozesz dojeżdzac i odwiedzac
dziecko w weekendy.

pomysl co by było jakbys nie miala takiej mozliwosci i dziedków
chetnych do pomocy...rzuciłabys prace napewno...

[marc.el]

na początku byłem za wyjazdem dziecka .... ale przeczytałem wszystkie posty
autorki i zastanawiam sie czemu dziadkowie nie liczą sie z jej zdaniem. Sa
zaślepieni.
Przy normalnych dziadkach jestem za wyjazdem małej z nimi.
Ale z opisu wynika, że oni maja głęboko w d...e jej uwagi!!!
Z drugiej strony , skoro ona wg dziadków guzik wie, to znaczy, że dziadkowie źle
wychowali córkę ... idąc dalej to równiez źle wychowaja wnuczkę!!!
a z mojego doświadczenia najsurowsi rodzice po zamianie na dziadków
rozpieszczają wnuczki , tak jakby rekompensowali sobie niepowodzenia wychowacze
wczesniejsze.

Jednak byłbym za 1 tygodniowym okresem próbnym .... jeśli będą wstanie
przychylić sie do jej zasad i dziecko wróci do domu i bedzie
średnio normalne to póścić na więcej, ale kiepsko to widzę ...

[efi-efi]

Moja mama też wszystko wiedziała zawsze lepiej i też mnie krytykowała w kwestii
ubierania , karmieniai wychowywania dziecka. Ale ja z przyjemnością dawałam
dziecko mamie na wakacje bo dobrze się nią opiekowała, a ja sobie odpoczywałam
bez dziecka. Córka była zachwycona pobytem u dziadków, któzy ją rozpuszczali jak
dziadowski bicz, ale patrząc z perspektywy czasu , żadnej szkody to jej nie
wyrządziło.

Jeżeli tylko nie obawiasz się, że rodzice zaniedbają córkę to dla Ciebie lepiej
żeby jechała. Ma wakacje, co z tego, że na zadupiu?
Ty oswoisz się z nową pracą, będziecie mieli czas dla siebie z mężem.
A że zatęsknisz? Duża jesteś - poradzisz sobie.

do marc.el

[nie.wiem.czy.to.ja]

marc.el napisał:

> na początku byłem za wyjazdem dziecka .... ale przeczytałem wszystkie posty
> autorki i zastanawiam sie czemu dziadkowie nie liczą sie z jej zdaniem. Sa
> zaślepieni.
> Przy normalnych dziadkach jestem za wyjazdem małej z nimi.
> Ale z opisu wynika, że oni maja głęboko w d...e jej uwagi!!!
> Z drugiej strony , skoro ona wg dziadków guzik wie, to znaczy, że dziadkowie źl
> e
> wychowali córkę ... idąc dalej to równiez źle wychowaja wnuczkę!!!
> a z mojego doświadczenia najsurowsi rodzice po zamianie na dziadków
> rozpieszczają wnuczki , tak jakby rekompensowali sobie niepowodzenia wychowacze
> wczesniejsze.
>
> Jednak byłbym za 1 tygodniowym okresem próbnym .... jeśli będą wstanie
> przychylić sie do jej zasad i dziecko wróci do domu i bedzie
> średnio normalne to póścić na więcej, ale kiepsko to widzę ...

tak jak wspomniałam wcześniej rodzice chyba zrozumieli o co tak na prawdę mi
chodzi i dlaczego jestem przeciwna takiemu długiemu wyjazdowi.
nie zmienia to jednak faktu, że ich podejście i słowa które do mnie kierowali
zraniły mnie w jakiś tam sposób i zaczęły powodować zwątpienie w słuszność moich
intencji.

mam nadzieję, że nie będą więcej na mnie naciskać bo kiepsko wtedy ze mną....

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Z tego co Pani napisała dziadkowie bardziej, niż sytuacją emocjonalną dziecka,
zajęli się sobą i swoim urażeniem związanym z odmową przyjęcia ich pomocy. To,
że zaproponowali taką jest bardzo miłe i świadczyć może o ich zaangażowaniu. Ale
jak z każdą propozycją, decyzja czy ją przyjąć należy już do Pani.
Pani propozycji przyjąć nie chce, kierując się własną oceną sytuacji i swoimi
uczuciami. Ponieważ taki wyjazd nie jest koniecznością rozwojową dziecka, może
Pani podejmować takie decyzje jakie wydają się Pani słuszne.
Może Pani brać pod uwagę, co zdaje się umyka uwadze Pani rodziców, że będzie
Pani tęsknić i nie chce się Pani narażać na długotrwałe takie uczucie. To
naturalne i zrozumiałe. Tęsknota może być też oczywistym udziałem córki, przed
czym można ją ochronić. Odległość na jaką wyjedzie dziecko uniemożliwia stałego
kontaktu, choćby w weekendy.
Oczywiście, można sobie wyobrazić, że dziecko i Pani wytrzymacie tę próbę. Ale
można zadać pytanie po co ? Tu przysłowiowa gra nie warta jest świeczki.
Takich uczuć jak tęsknota nie powinno się dewaluować, dlatego rodzice również
nie powinni Pani obrażać, za ich okazywanie. To samo można powiedzieć o trosce o
córkę i jej uczucia. Słowem - słusznie się Pani nie zgodziła. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[fajnalutowamama]

2 miesiące non stop z dziadkami, bez mamy?to jakiś koszmar dla dziecka
chyba sobie żarty robią Twoi rodzice - to nie jest ich dziecko, nie którzy
dziadkowie są pozbawieni wyobraźni

[sabrina_30]

Witam
szczescie ze ja nie muszę sie borykać z tego typu problemami, ale powiem ci jak
rozwiązali sąsiedzi taka sytuacje. Tak jak wy obydwoje na 3 zmiany pracują.
Brazli zmiany przeciwne do swoich czyli ona na 1 on na 3 i odwrotnie. Jak im
wypadała 2 zmiana to na tą godzinkę godzinki przychodził ktoś z rodziny lub
opiekował sie nia starsza (siostr 15 lat) lub mi podrzucali :)) w ostatczności.
Dali rade mała jak miała 3 latka poszła do przedszkola i teraz juz nie maja
problemu. Na twoim miejscu tez nie oddała bym dziecka na 2 miesiące dziadkom
Nieważne czy ma 6 miesięcy czy 3 latka.

[gosia_kka]

Ja gdy miałam tyle i więcej lat spędzałam wakacje z dziadkami na
działce. Bardzo tego nie lubiłam, a moi rodzice do dziś uważają, że
powinnam by dozgonnie wdzięczna dziadkom, że dzięki nim nie
siedziałam w mieście. Mój dziadek był apodyktyczny, nic ciekawego
nie mogłyśmy z siostrą robić. Wieczorem trzeba było się wspólnie
modlić.

[black_edith]

gosia_kka, ale twoje doświaczenia nie są argumentem przeciwko takim
wyjazdom, wiele osób na pewno ma miłe wspomnienia z wakacji z
dziadkami (ja mam bardzo miłe, wakacje, ferie i weekendy spędzane u
dziadków na wsi wspominam jako najmilsze i najciekawsze chwile
mojego dzieciństwa), ale też nie jest to argument za takim wyjazdem.
Problemem w tej sprawie nie jest, czy dziecko ma spędzać wakacje z
dziadkami, tylko czy ma jechać na tak długo. Ja spędzałam wakacje u
dziadków, ale rodzice przyjeżdżali tam bardzo często, czasami
codziennie, bo wieś, na której mieszkali dziadkowie była kilka
kilometrów od miasta, w którym mieszkaliśmy. Dla mnie pobyt u
dziadków nie wiązał się z rozłąką i tęsknotą. Gdyby rodzice mieli
mnie zostawiać u dziadków na całe 2 miesiące i sie z mną nie
widywać, to nie wiem, czy byłoby tak różowo, choć uwielbiałam tam
przebywać i zdarzało się, że nie chciałam jechac do domu :)